VIII SA/Wa 1008/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Marek Wroczyński, Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2014 r. sprawy ze skargi L. C. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania wznowieniowego oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] września 2013 r., Minister Finansów (dalej: "Minister", "organ"), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku o ponowne rozpatrzenie wniosku L. C. (dalej jako skarżąca) o wznowienie postępowania, orzekł o utrzymaniu w mocy własnego postanowienia z dnia [...] sierpnia 2013 r. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. odmówił wszczęcia postępowania na wniosek skarżącej o wznowienie postępowania w sprawie zwrotu przez Gminę M. części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2005, zakończonej decyzją ostateczną Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...]. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła skarżąca, która postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2013 r. zarzuciła naruszenie: art. 28 Kpa poprzez błędne ustalenie, że nie była Stroną w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2010 r., pomimo, że decyzja w sposób bezpośredni ma wpływ na jej sytuację prawną, art. 107 § 3 Kpa poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu postanowienia do przedstawionych przez stronę skarżącą we wniosku o wznowienie postępowania twierdzeń wskazujących, że przysługuje jej przymiot strony. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że część oświatowa subwencji ogólnej otrzymana przez Gminę M. została podzielona na poszczególne jednostki celem realizacji ich zadań, w szczególności z uwzględnieniem typów i rodzajów szkół i placówek oświatowych. Zatem, zdaniem skarżącej, jej placówka oświatowa była zainteresowana w kwestii ustalenia subwencji przez organ administracji. Stwierdziła, że jako dyrektor Zespołu Szkół i Placówek Oświatowych w M. była odbiorcą kwot pieniędzy z subwencji oświatowej i jednocześnie jest stroną postępowania. Ponadto skarżąca podniosła, że Minister Finansów nie odniósł się do treści pisma z dnia [...] lipca 2013 r., w którym podniosła, że decyzje Ministra Finansów zostały wydane w ramach postępowania, w którym nie uczestniczyła bez własnej winy oraz mogą spowodować, że zostanie pociągnięta do odpowiedzialności (zawodowej, finansowej) przez organy Gminy M., a także wpłyną na jej negatywną ocenę jako kandydatki w konkursie na dyrektora Zespołu Szkół i Placówek Oświatowych w M.. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku skarżącej w przedmiocie wznowienia postępowania, Minister Finansów zważył, co następuje. W świetle art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: "Kpa") stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Niezasadnym jest zarzut, że Minister Finansów błędnie ustalił, iż skarżąca nie była stroną w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2010 r. Zgodnie z art. 34 ust. 1 pk 1 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2010 r. Nr 80, poz. 526, z późn. zm.) część oświatowa subwencji ogólnej przekazywana jest z budżetu państwa w ratach miesięcznych bezpośrednio danej jednostce samorządu terytorialnego, do której zadań oświatowych należy prowadzenie szkoły, placówki oświatowej. W myśl art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego część oświatowa subwencji ogólnej stanowi dochód jednostek samorządu terytorialnego. Część oświatowa subwencji ogólnej nie jest jedynym źródłem finansowania zadań oświatowych, lecz jedynie uzupełnia dochody własne jednostek samorządu terytorialnego. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 20 czerwca 2001 r. (sygn. akt K 35/2000) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że "sposób rozliczenia i rozdziału części oświatowej nie jest z założenia instrumentem refundacji kosztów poniesionych na realizację zadań oświatowych". Na podstawie art. 9 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r., poz. 594 z późn. zm.) gmina może tworzyć jednostki organizacyjne w celu wykonywania zadań gminy. Jednostkami organizacyjnymi gminy służącymi wykonywaniu zadań własnych z zakresu oświaty są szkoły i placówki oświatowe. Zgodnie z art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, z późn. zm.) jednostki te funkcjonują w formie jednostek budżetowych, które zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885, z późn. zm.), pokrywają swoje wydatki bezpośrednio z budżetu jednostki samorządu terytorialnego, a pobrane dochody odprowadzają na rachunek dochodów budżetu jednostki samorządu terytorialnego. W związku z powyższym nie można uznać, że skarżąca będąca dyrektorem Zespołu Szkół i Placówek Oświatowych w M. była odbiorcą kwot subwencji oświatowej. Odbiorcą części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2005 była wyłącznie Gmina M.. Część oświatowa subwencji ogólnej w kwocie wyższej od należnej została przyznana Gminie M. i to Gmina M., zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, została zobowiązana do zwrotu nienależnej kwoty. Zatem brak jest podstaw do wywodzenia z faktu zajmowania przez skarżącą stanowiska dyrektora Zespołu Szkół i Placówek Oświatowych w M. uprawnienia do występowania w charakterze strony w sprawie dotyczącej wznowienia postępowania zakończonego decyzja z dnia [...] lipca 2010 r. Podniesienie przez skarżącą, że decyzją Ministra Finansów może spowodować, że zostanie pociągnięta do odpowiedzialności (zawodowej, finansowej), a także może wpłynąć na jej negatywną ocenę jako kandydatki w konkursie na dyrektora Zespołu Szkół i Placówek Oświatowych, nie tworzy legitymacji do występowania w charakterze strony. Kwestie te dotyczą relacji z "pracodawcą" i nie stanowią podstawy do otrzymania przymiotu strony w sprawie o zwrot części oświatowej subwencji ogólnej. Nie ma normy prawnej, z której wynikałby interes prawny do występowania przez skarżącą w charakterze strony w sprawie dotyczącej wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r. zobowiązującą Gminę M. do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2005. Minister Finansów w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] sierpnia 2013 r. wyjaśnił skarżącej dlaczego nie przysługiwał jej przymiot strony w sprawie dotyczącej wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] lipca 2010 r. W związku z tym nie można podzielić stanowiska skarżącej, że Minister Finansów naruszył art. 107 § 3 Kpa poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu postanowienia do twierdzeń o przysługującej, Jej zdaniem, przymiotu strony. W związku z powyższym na podstawie art. 61a § 1 Kpa należało odmówić wszczęcia postępowania na wniosek skarżącej o wznowienie postępowania w sprawie zwrotu przez Gminę M. części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2005, zakończonej decyzją ostateczną Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2010 r. Zgodnie bowiem z art. 61a § 1 Kpa gdy żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Skargę na powyższe postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] września 2013 r. wniosła skarżąca reprezentowana przez adwokata. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 28 kpa poprzez błędne ustalenie, iż skarżąca jako dyrektor Zespołu Szkół i Placówek Oświatowych w M. nie była stroną w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2010 r., pomimo że decyzja ta w sposób bezpośredni wpływa na jej sytuację prawną. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w dniu [...] lipca 2013 roku otrzymała pismo, w którym Wójt Gminy zwrócił się do niej o udzielenie wyjaśnień, na jakiej podstawie, kierowana przez nią placówka przekazała dane do sprawozdania do GUS wskazujące na liczbę uczniów Zespołu Szkół i Placówek Oświatowych, którzy w 2005 roku byli uczniami wymagającymi kształcenia specjalnego. Ww. pismem Wójt Gminy poinformował ją o fakcie wydania decyzji z dnia [...] grudnia 2009 roku, na mocy której Minister Finansów zobowiązał Gminę M. do zwrotu nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej za 2005 rok ze względu na nieprawidłowo złożone sprawozdania podające informacje o liczbie uczniów wymagających kształcenia niepełnosprawnego w 2005 roku. Wójt Gminy poinformował skarżącą, iż wskazane nieprawidłowości dotyczyły także zarządzanej przez nią placówki. Jednocześnie Wójt zwrócił się do niej o wyjaśnienie ww. kwestii. Od 2003 roku do chwili obecnej skarżąca pełni funkcję dyrektora Zespołu Szkół i Placówek Oświatowych w M.. Zgodnie z treścią art. 28 kpa, stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. Nie może zatem ulegać wątpliwości, iż skarżącej przysługiwał status strony w prowadzonym przez Ministra Finansów postępowaniu w sprawie zobowiązania Gminy M. do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2005 rok. Uznanie przez Ministra Finansów, że skarżąca nie była stroną w sprawie dotyczącej wznowienia postępowania należy uznać za naruszenie przepisu art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z brzmieniem art. 28 kpa "Stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek". Nie budzi wątpliwości fakt, iż stroną w postępowaniu o zwrot części oświatowej subwencji ogólnej jest gmina jako jednostka samorządu terytorialnego. Nie wyłącza to jednak możliwości istnienia interesu prawnego również po stronie innych podmiotów. Kwoty przyznawanych subwencji były bowiem rozliczane na podstawie sprawozdań poszczególnych jednostek oświatowych i to do nich trafiały pieniądze z owych subwencji. Gmina miała ograniczone możliwości w określaniu prawidłowości składanych przez jednostki sprawozdań. W interesie zatem kierowników czy dyrektorów podmiotów realnie rozdysponowujących uzyskane z subwencji środki jest możliwość czynnego uczestnictwa w sprawie, której przedmiotem jest zwrot nienależnie uzyskanej subwencji. To na tym szczeblu bowiem (a nie w gminie) zaistniało właściwe nieprawidłowe rozdysponowanie środków. Uczestnicząc w ww. postępowaniu, skarżąca mogłaby składać wyjaśnienia odnoszące się do tej kwestii oraz do kwestii na jakiej podstawie kierowana przez nią placówka przekazała do GUS dane, informujące o liczbie uczniów wymagających kształcenia specjalnego. Możliwość składania przez skarżącą wyjaśnień lub składania wniosków dowodowych w postępowaniu mogłaby realnie wpłynąć na ostateczne rozstrzygnięcie sprawy. Skarżąca powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 grudnia 2012 roku, sygn. akt VI SA/Wa 1868/12. Podniosła też, że rozstrzygnięcie o obowiązku zwrotu przez Gminę M. części subwencji oświatowej za 2005 roku, przesądza o wadliwości zgłaszania przez szkoły danych do sprawozdań do GUS, również w ten sposób wpływając w oczywisty sposób na prawa i obowiązki skarżącej. Wiąże się bowiem z realną możliwością poniesienia przez nią konsekwencji prawnych i finansowych. Minister Finansów nie poinformował jednak skarżącej, ani o fakcie prowadzenia takiego postępowania, ani też o fakcie wydania ww. decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz z dnia [...] lipca 2010 roku. Jednostki oświatowe wbrew twierdzeniom organu były zainteresowane kwestią rozdzielania subwencji przez organ administracji. Środki z subwencji były bowiem dla nich niezbędne dla realizacji celów i zadań w szczególności gdy tak jak w niniejszej sprawie chodzi o konkretne i wyjątkowe typy i rodzaje świadczeń udzielanych przez placówki oświatowe. Zachodzi więc ścisły związek pomiędzy wydanymi przez Ministra Finansów decyzjami w dniach [...] grudnia 2009 r. i [...] lipca 2010 r. a sytuacją dyrektora placówki oświatowej. Decyzje te oddziaływają bowiem na jego prawa i obowiązki wskutek ścisłego powiązania sytuacji prawnej gminy z daną placówką. W związku z powyższym, w ocenie skarżącej, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, jej wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego, ze względu na fakt, iż bez własnej winy skarżąca nie brała w nim udziału powinien zostać przez Ministra Finansów uwzględniony. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo organ powołał się na wyrok z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2035/10, w którym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "treść art. 28 kpa nie stanowi samoistnej normy prawnej dla wywodzenia przysługującego przymiotu strony postępowania - ustalenie interesu prawnego lub obowiązku prawnego może nastąpić jedynie w związku z konkretną normą prawa materialnego". Nie ma normy prawnej, z której wynikałby interes prawny do występowania przez skarżącą w charakterze strony w sprawie dotyczącej wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r. zobowiązującą Gminę M. do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2005. Brak również podstaw do uznania, że decyzja Ministra Finansów wpływa na prawa i obowiązki strony skarżącej będącej Dyrektorem Zespołu Szkół i Placówek w M.. W związku z powyższym strona skarżąca nie ma legitymacji do występowania w charakterze strony w sprawie dotyczącej wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Rzeczą tutejszego Sądu, było zatem dokonanie oceny zaskarżonego postanowienia z punktu widzenia zgodności z przepisami prawa materialnego i postępowania administracyjnego, oraz trafności ich wykładni. Na wstępie należy wskazać, że każda decyzja ostateczna, zgodnie z zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 kpa), podlega szczególnej ochronie w celu zapewnienia stabilności stosunków prawnych, co w konsekwencji stanowi ochronę praw nabytych adresatów tej decyzji. Z tego też względu wzruszenie decyzji ostatecznej może mieć miejsce jedynie w przypadkach ściśle określonych w przepisach prawnych - bez możliwości korzystania z wykładni rozszerzającej przy interpretacji tych przepisów. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania w sprawie obliguje organ do zbadania, czy łącznie zachodzą formalne przesłanki do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 kpa) tj. ustalenia, czy: 1. decyzja, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania, jest ostateczna, 2. wniosek o wznowienie postępowania pochodzi od strony, 3. podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów określonych w art. 148 § 1 i 2 kpa, 4. żądanie wznowienia postępowania oparte jest na powołaniu wyliczonych w art. 145 § 1 kpa przyczyn wznowienia. Wystąpienie łącznie wszystkich wymienionych przesłanek uprawnia organ do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 kpa), natomiast ich brak obliguje organ do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 kpa). Czynności podjęte przez organ z urzędu przed wydaniem takiego postanowienia nie są czynnościami procesowymi, lecz mają charakter wewnętrzny - vide wyrok NSA z dnia 5 października 2007 r., I OSK 1390/06, ONSA WSA 2008, nr 6, poz. 91; OSP 2009, z. 11, poz. 118, w którym sąd stwierdził, że: "Czynności proceduralne organu po otrzymaniu podania o wznowienie postępowania administracyjnego nie są podejmowane w ramach postępowania w sprawie wznowienia postępowania aż do wydania postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego (art. 149 § 1 kpa). W tej fazie organ może się wypowiadać jedynie co do zarzutów, a nie ich podstaw - wyrok NSA z dnia 14 czerwca 1999 r., IV SA 2397/98, LEX nr 47857: "Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 kpa oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 kpa, a także czy pochodzi ono od strony. Tylko w przypadku ujawnienia, iż podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 kpa bądź nie zachowany został termin do jego złożenia przewidziany w art. 148 kpa - organ administracji może na podstawie art. 149 § 3 kpa wydać postanowienie odmawiające wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach organ administracji ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i przeprowadzić postępowanie zgodnie z zasadami określonymi w art. 150 i 151 kpa". Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, iż tylko gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 kpa). Rozstrzygnięcie odmawiające wznowienia postępowania wydaje się wtedy, gdy we wstępnej fazie postępowania wznowieniowego można jednoznacznie stwierdzić, że nie istnieją podstawy wznowienia. Z żądaniem wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa może wystąpić tylko ta strona, która nie brała udziału w sprawie, gdyż to na tym podmiocie spoczywa obowiązek wykazania, iż służył mu przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa w postępowaniu zakończonym decyzją, którego dotyczy żądanie wznowienia postępowania. Brak przymiotu strony takiej osoby, stanowi podstawę wydania opartego na przepisie art. 149 § 3 kpa postanowienia w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania, a w istocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony został pogląd, iż jeżeli w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w sposób ewidentny, nie budzący żadnej wątpliwości wynika, że wniosek składa podmiot nie będący stroną, organ wydaje postanowienie na podstawie art. 149 § 3 kpa o odmowie wznowienia postępowania (zob. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2010 r., II OSK 1332/09, LEX Nr 737704). Sytuacja taka miała miejsce w sprawie niniejszej, bowiem organ prawidłowo ustalił w oparciu o twierdzenia wniosku o wznowienie, iż skarżąca nie ma przymiotu strony w postępowaniu którego przedmiotem była decyzja Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2010 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r. zobowiązującą Gminę M. do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2005. Nie ulega wątpliwości, iż stroną postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2010 r. była Gmina M., nie zaś skarżąca jako dyrektor zespołu szkół podległych tej gminie. Zgodnie z art. 34 ust. 1 pk 1 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2010 r. Nr 80, poz. 526, z późn. zm.) część oświatowa subwencji ogólnej przekazywana jest z budżetu państwa w ratach miesięcznych bezpośrednio danej jednostce samorządu terytorialnego, do której zadań oświatowych należy prowadzenie szkoły, placówki oświatowej. W myśl art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego część oświatowa subwencji ogólnej stanowi dochód jednostek samorządu terytorialnego. Część oświatowa subwencji ogólnej nie jest jedynym źródłem finansowania zadań oświatowych, lecz jedynie uzupełnia dochody własne jednostek samorządu terytorialnego. Na podstawie art. 9 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r., poz. 594 z późn. zm.) gmina może tworzyć jednostki organizacyjne w celu wykonywania zadań gminy. Jednostkami organizacyjnymi gminy służącymi wykonywaniu zadań własnych z zakresu oświaty są szkoły i placówki oświatowe. Zgodnie z art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, z późn. zm.) jednostki te funkcjonują w formie jednostek budżetowych, które zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885, z późn. zm.), pokrywają swoje wydatki bezpośrednio z budżetu jednostki samorządu terytorialnego, a pobrane dochody odprowadzają na rachunek dochodów budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2010r. złożyła skarżąca – dyrektor zespołu szkół, w której wykryto nieprawidłowości, które skutkowały wydaniem ww. ostatecznej decyzji Ministra Finansów. Tym niemniej z faktu tego, wbrew twierdzeniom skargi, nie wypływa wniosek o posiadaniu przymiotu strony w postępowaniu, którego dotyczy wniosek o wznowienie. Strona skarżąca, ani jej pełnomocnik, nie wskazali również przepisu prawa materialnego, z którego wynikałby jej interes prawny do udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem ww. ostatecznej decyzji. Ponadto Sąd nie dopatrzył się innych naruszeń przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.