I SA/Go 29/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Alina Rzepecka (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Głowacka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2014 r. sprawy ze skargi L.Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] oraz postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...]r. nr [...]; 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania. L.Ł. (zw. dalej: stroną, skarżącym), reprezentowany przez doradcę podatkowego, wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej (zw. dalej: Dyrektorem IS, organem odwoławczym, organem II instancji) z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej (zw. dalej: Dyrektorem UKS, organem I instancji) z dnia [...] sierpnia 2013r. nr [...] ustalające skarżącemu koszty postępowania w kwocie 805 zł i zobowiązujące do ich uiszczenia. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na tle następującego stanu faktycznego sprawy. W toku prowadzonego wobec skarżącego postępowania, wszczętego na podstawie postanowienia Dyrektora UKS z dnia [...] października 2010r., organ wezwał skarżącego do przedłożenia dokumentów dotyczących prowadzonej przez niego działalności w latach 2007 i 2008. W odpowiedzi na w/w wezwania, skarżący przedłożył wskazane przez organ dokumenty sporządzone języku niemieckim. Pismem z dnia [...] stycznia 2013r. Dyrektor UKS wezwał skarżącego do przedłożenia tłumaczeń przysięgłych dokumentów, złożonych w toku postępowania, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Organ powołał się na obowiązek prowadzenia wszelkich czynności procesowych w języku polskim, do których zalicza się nie tylko czynności dokonywane ustnie, lecz także prowadzenie w tym, języku pełnej dokumentacji postępowania, zwłaszcza posługiwania się w postępowaniu tłumaczeniami dokumentów. Z uwagi na brak odpowiedzi na powyższe wezwanie, do przedłożenia tłumaczeń, organ I instancji wezwał skarżącego ponowienie pismem z dnia [...] marca 2013r. Następnie, po raz trzeci, monitem z dnia [...] marca 2013r., w którym wskazał, że w myśl art.267 §1 pkt 5 lit. b Ordynacji podatkowej stronę obciążają koszty powstałe z jej winy, a w szczególności koszty wynikłe wskutek zatajenia lub nieprzedstawienia dowodu w wyznaczonym terminie. Nadto, Dyrektor UKS poinformował, że w przypadku nie przedłożenia przedmiotowych tłumaczeń w wyznaczonym terminie organ we własnym zakresie zleci ich wykonanie, a kosztami zostanie obciążona strona. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik skarżącego, w piśmie z dnia [...] kwietnia 2013r., poinformował organ, że w ocenie strony podstawa prawna, dokonania przez stronę na jej koszt tłumaczenia dokumentów nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Podniósł, że zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art.264 Ordynacji podatkowej koszty postępowania podatkowego ponosi Skarb Państwa, województwo, powiat lub gmina. Zaś odstępstwa od tej zasady są zawarte w art.267-268 tej ustawy. Wskazał również, że w myśl art.265 §1 pkt 3 Ordynacji podatkowej do kosztów postępowania zalicza się wynagrodzenie przysługujące biegłym lub tłumaczom. Zaznaczył, że dokumenty, których przetłumaczenia zażądał organ zostały włączone do akt na podstawie art.180 Ordynacji podatkowej jeszcze przed wydaniem pierwotnych decyzji organu kontroli, uchylonych następnie w wyniku postępowania odwoławczego. Podkreślił także, że włączenie tych obcojęzycznych dokumentów do akt nastąpiło z inicjatywy oraz na żądanie organu kontroli a nie w interesie i na żądanie strony. Wobec powyższego Dyrektor UKS zlecił tłumaczenie przedmiotowych dokumentów tłumaczowi przysięgłemu języka niemieckiego B.K.. Następnie, postanowieniem z dnia [...] lipca 2013r. włączył otrzymane tłumaczenia do akt postępowania. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013r. Dyrektor UKS ustalił skarżącemu koszty postępowania w kwocie 805zł i zobowiązał go do ich uiszczenia. W motywach organ wskazał, że za uwierzytelnione tłumaczenie dokumentów z języka niemieckiego na język polski (35 stron) został wystawiony rachunek w kwocie 805zł. Wyjaśnił, że w myśl przepisów art.267 §1 pkt 5 lit. b Ordynacji podatkowej stronę obciążają koszty powstałe z jej winy, a w szczególności koszty wynikłe wskutek zatajenia lub nieprzedstawienia dowodu w wyznaczonym terminie. Skoro zatem, konieczność tłumaczenia wynikła z nieprzedstawienia przez stronę stosownych tłumaczeń, to została ona obciążona kosztami. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie zarzucając naruszenie: -/ art.267 §1 pkt 5 lit. b Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie skutkujące bezzasadnym obciążeniem strony kosztami tłumaczenia dokumentów obcojęzycznych pomimo faktu, że zaistniałe w sprawie okoliczności nie wypełniają żadnej z przesłanek zapisanych w hipotezie powołanej przez organ normy prawnej; -/ art.264 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie wbrew ciążącemu na organie podatkowym obowiązkowi prowadzenia postępowania w języku polskim, a tym samym zapewnienia tłumaczenia dokumentów obcojęzycznych w sytuacji, gdy nie zaistniały wskazane w ustawie okoliczności obciążające podatnika kosztami tłumaczeń; -/ art.120 i art.121 §1 w związku z art.265 §1 pkt 3 Ordynacji podatkowej poprzez przerzucanie na stronę kosztów postępowania obciążających Skarb Państwa w związku z obowiązkiem wyjaśnienia przez organ stanu faktycznego. W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że podtrzymuje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] kwietnia 2013r. Podniósł, że skoro ustawa o języku polskim nakłada na organy państwa, w tym organy podatkowe, obowiązek posługiwania się językiem polskim, to tym samym obliguje je do tłumaczenia wszelkich dokumentów, które stanowią istotny element prowadzonych przez te organy postępowań. Zaznaczył, że do istotnych elementów art.267 §1 pkt 5 lit b) Ordynacji podatkowej należą - wina strony, fakt zatajenia lub nieprzedstawienia dowodu w wyznaczonym terminie oraz związek przyczynowy między zaistniałą winą a kosztami powstałymi wskutek zatajenia lub nieprzedstawienia dowodu w wyznaczonym terminie. Zatem spełnienie tych wszystkich łącznych przesłanek, winno znaleźć swoje odzwierciedlenie w ustaleniach faktycznych organu i być zamieszczone w uzasadnieniu faktycznym oraz prawnym orzeczenia, zgodnie z wymogami, o których mowa w art.217 §2 i art.210 §4 w związku z art.219 Ordynacji podatkowej. Tymczasem, w ocenie pełnomocnika skarżącego, uzasadnienie postanowienia ogranicza się do przedstawienia opisu toku prowadzonych w sprawie czynności oraz wydanego rozstrzygnięcia, z którego można jedynie domniemywać, że winą strony, w ocenie organu, było niesporządzenie przez nią tłumaczenia dokumentów, które zostały przedłożone do akt sprawy na wyraźne żądanie i z inicjatywy organu kontroli. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2013r. Dyrektor IS utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W motywach uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, że aby dokument mógł mieć wartość dowodową w świetle art.180 §1 Ordynacji podatkowej, musi odpowiadać warunkom normatywnym, tj. dokument obcojęzyczny musi zostać przetłumaczony na język polski. Dlatego też, aby dokumenty złożone przez stronę w języku niemieckim mogły być dowodami w sprawie, koniecznym było przetłumaczenie ich na język polski. Dyrektor IS zauważył, że wbrew twierdzeniu pełnomocnika okoliczności sprawy wypełniają normę prawną art.267 §1 pkt 5 lit. b) Ordynacji podatkowej i zasadnie zastosowano ten przepis, gdyż strona nie przedstawiła, w wyznaczonym trzykrotnie terminie dowodu, o który zwrócił się organ. W związku z wezwaniem z dnia [...] grudnia 2011r. przedłożyła jedynie dokumenty obcojęzyczne oczekując, że organ sporządzi tłumaczenie na swój koszt. Organ odwoławczy zaznaczył, że obowiązkiem strony było przedłożenie dokumentów, o które wzywał organ, w języku polskim, a więc wraz ze stosownym tłumaczeniem. Zatem, przedłożenie dokumentów w języku obcym i trzykrotne zignorowanie wezwań organu I instancji spowodowało konieczność zwrócenia się przez organ prowadzący postępowanie do tłumacza przysięgłego o sporządzenie tłumaczeń przedłożonych dokumentów, a to z kolei przyczyniło się do powstania kosztów w wysokości 805zł, wynikających z rachunku wystawionego przez tłumacza przysięgłego. Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zarzucił naruszenie: -/ art.233 §1 pkt 2 lit. a) w związku z art.239 Ordynacji podatkowej poprzez niezastosowanie oraz art.267 §1 pkt 5 lit. b) Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie, skutkujące utrzymaniem w mocy postanowienia bezzasadnie obciążającego skarżącego kosztami tłumaczenia dokumentów obcojęzycznych pomimo faktu, że zaistniałe w sprawie okoliczności nie wypełniają żadnej z przesłanek zapisanych w hipotezie powołanej przez organ normy prawnej; -/ art.264 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie wbrew spoczywającym na organie podatkowym obowiązku prowadzenia postępowania w języku polskim, a tym samym, zapewnienia tłumaczenia dokumentów obcojęzycznych w sytuacji, gdy nie zaistniały wskazane w ustawie okoliczności obciążające podatnika kosztami tłumaczeń; -/ art.120 i art.121 §1 w zw. z art.265 §1 pkt 3 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy postanowienia przerzucającego na skarżącego koszty postępowania obciążające Skarb Państwa w związku z obowiązkiem wyjaśnienia przez organ stanu faktycznego; -/ art.210 §4 Ordynacji podatkowej poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego skarżonego rozstrzygnięcia. Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżącego od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając skargę powtórzył argumentację podniesioną w odwołaniu. Nadto wskazał, że w toczącym się postępowaniu powstanie kosztów postępowania z winy skarżącego w ogóle nie miało miejsca. Zauważył, że ustalenie kosztów wynikłych wskutek zatajenia lub nieprzedstawienia dowodu w wyznaczonym terminie wymaga od organu podatkowego przeprowadzenia całego postępowania dowodowego. Poczynione ustalenia powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu postanowienia obciążającego stronę kosztami na podstawie art.267 §1 pkt 5 lit. b) Ordynacji podatkowej. Pełnomocnik skarżącego podniósł, że w niniejszym postępowaniu, to organ I instancji wezwał skarżącego do przedłożenia przedmiotowych dokumentów, kierując się przesłankami, o których mowa w art.180 w związku z art.122 Ordynacji podatkowej. Skarżący wywiązał się z nałożonego żądaniem organu kontroli obowiązku. W ocenie pełnomocnika, brak jest podstaw do uznania, że skarżący był również zobligowany do przedłożenia tłumaczeń przedłożonych dokumentów. Zaznaczył, że stanowisko organów podatkowych w tym zakresie nie znajduje oparcia w normach obowiązującego prawa podatkowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna i jako taka zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art.1 § 1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art.134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie było postanowienie Dyrektora IS z dnia [...] listopada 2013r. utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora UKS z dnia [...] sierpnia 2013r. w przedmiocie ustalenia skarżącemu kosztów postępowania w kwocie 805zł i zobowiązania do ich uiszczenia. Zgodnie z regulacją art.264 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749) jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, koszty postępowania przed organami podatkowymi ponosi Skarb Państwa, województwo, powiat lub gmina. Z przepisu tego wynika, że kosztami postępowania podatkowego, co do zasady, obciążony jest podmiot prowadzący postępowanie zaś strona może być nimi obciążona tylko w przypadkach wyraźnie wskazanych w przepisach prawa. Stosownie do treści art.265 §1 pkt 3 Ordynacji podatkowej do kosztów postępowania zalicza się wynagrodzenie przysługujące biegłym i tłumaczom. Natomiast art.267 §1 tej ustawy, stanowiący odstępstwo od zasady wyrażonej w art.264 Ordynacji podatkowej, określa katalog kosztów. Które obciążają wyłącznie stronę. Zgodnie bowiem z art.267 §1 Ordynacji podatkowej stronę obciążają koszty: 1) które zostały poniesione w jej interesie albo na jej żądanie, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie; 1a) stawiennictwa uczestników postępowania na rozprawę, która nie odbyła się w wyniku nieusprawiedliwionego niestawiennictwa strony, która złożyła wniosek o przeprowadzenie rozprawy; 2) (uchylony); 3) sporządzania odpisów lub kopii, o których mowa w art.178; 4) przewidziane w odrębnych przepisach; 5) powstałe z jej winy, a w szczególności koszty: a) o których mowa w art.268, b) wynikłe wskutek zatajenia lub nieprzedstawienia dowodu w wyznaczonym terminie, c) wynikłe wskutek złożenia wyjaśnień lub zeznań niezgodnych z prawdą. Jako podstawę zaskarżonego postanowienia Dyrektor IS wskazał art.267 §1 pkt 5 lit. b Ordynacji podatkowej. Podniósł, że strona nie przedstawiła, w wyznaczonym trzykrotnie terminie, dowodu, o który się zwrócił organ I instancji. Przedłożyła jedynie dokumenty obcojęzyczne oczekując, że organ sporządzi tłumaczenie na swój koszt. Stwierdził również, że obowiązkiem strony było przedłożenie dokumentów, o które wzywał, w języku polskim, a więc wraz ze stosownym tłumaczeniem. W ocenie Sądu, w świetle ustalonego w sprawie stanu faktycznego należało uznać, że stanowisko organu jest nieprawidłowe. Stosownie do art.27 Konstytucji RP i art.4 ustawy z dnia 7 października 1999r. o języku polskim (Dz. U. Nr 90, poz. 999 ze zm.) językiem urzędowym w Rzeczypospolitej Polskiej jest język polski. Zaś zgodnie z art.5 ust.1 tej ustawy podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia woli w języku polskim, chyba, że przepisy szczególne stanowią inaczej. Wskazać jednak trzeba, że konstytucyjna zasada, której odzwierciedleniem są przepisy ustawy o języku polskim, stanowiąca, że językiem urzędowym jest język polski, warunkuje, aby dokumenty - tak jak w rozpatrywanej sprawie - będące zasadniczym dowodem wpływającym na rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zostały przetłumaczone na język polski, umożliwiając tym samym prawidłową ocenę wyniku badania treści takiego dokumentu. Jednakże brak jest przepisów prawa, z których można by było wywieźć zakaz dopuszczenia nieprzetłumaczonego dokumentu obcojęzycznego jako dowodu w postępowaniu przed organami podatkowymi. Przede wszystkim, dopuszczenie takiego dowodu nie jest sprzeczne z art.180 §1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Koniecznym jest podkreślenie, że czym innym jest dopuszczenie obcojęzycznego środka dowodowego jako dowodu w postępowaniu, a czym innym wynikający z Konstytucji RP i ustawy o języku polskim wymóg dokonywania czynności urzędowych przez organy administracji publicznej w języku polskim. Wymóg ten jest realizowany w ten sposób, że czynność urzędowa organu polegająca na badaniu treści dokumentu obcojęzycznego wymaga dokonania tłumaczenia dokumentu. Nie zmienia to jednak faktu, że dowodem będzie nadal dokument obcojęzyczny i jego treść, a nie jego tłumaczenie. Tłumaczenie nie zastępuje bowiem dokumentu sporządzonego w języku obcym, lecz służy jedynie ustaleniu, jaka jest treść tego dokumentu (por. glosa do wyroku WSA z 16 stycznia 2004r., III SA 2719/09, PiP 2005/4/317 – t.1 oraz wyrok NSA z 10 października 2008r. sygn. akt I GSK 1088/07 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl). Słusznie skarżący podkreśla, że skoro ustawa o języku polskim nakłada na organy państwa, w tym organy podatkowe, obowiązek posługiwania się językiem polskim, to tym samym obliguje je do tłumaczenia wszelkich dokumentów, które stanowią istotny element prowadzonych przez nie urzędowych postępowań. Koszty takich tłumaczeń - co do zasady - ponosi więc organ podatkowy. Z kolei, sytuacje w których ustawodawca uznał, że koszty tłumaczeń ponosi podatnik, wynikają wprost z ustawy (por. B. Dauter [w:] S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Warszawa 2013, s. 1025) – jak ma to miejsce chociażby w przypadku art.287 §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej z którego wynika, że kontrolowany, osoba upoważniona do reprezentowania kontrolowanego lub prowadzenia jego spraw, pracownik oraz osoba współdziałająca z kontrolowanym są obowiązani umożliwić wykonywanie czynności, o których mowa w art.286, a w szczególności przedstawić, na żądanie kontrolującego, tłumaczenie na język polski sporządzonej w języku obcym dokumentacji dotyczącej spraw będących przedmiotem kontroli. Niemniej jednak, w aktach niniejszej sprawy brak jest wezwania z zastosowaniem tej podstawy prawnej. W tym miejscu koniecznym jest dodanie, że organ na każdym etapie postępowania, przy dokonywaniu każdej związanej z jego prowadzeniem czynności, zobowiązany jest do wskazania w sposób precyzyjny i właściwy podstawy prawnej trybu podejmowanych względem podatnika działań, nakładanych na niego obowiązków, kierowanych żądań. Uwzględniając powyższe uwagi należy zaznaczyć, że z akt administracyjnych zgromadzonych w niniejszej sprawie wynika, że Dyrektor UKS o przedłożenie stosownych dokumentów zwracał się do skarżącego w pismach z [...] listopada 2010r., [...] grudnia 2010r. oraz [...] kwietnia 2011r. Jako podstawę prawną wskazał art.122, art.155 §1, art.180 §1, art.181, art.187 §1 i art.189 Ordynacji podatkowej. Żadne z tych wezwań strona nie pozostawiła bez odpowiedzi. Tym samym, nie sposób zgodzić się z organem, że skarżący nie przedstawił w wyznaczonym czasie dowodów, do złożenia których został wezwany. Przedkładając bowiem dokumenty, którymi dysponował wypełnił wezwanie organu. W tym miejscu należy też zauważyć, że jak wynika z pisma pełnomocnika skarżącego z dnia [...] kwietnia 2013r. dokumenty, których przetłumaczenia zażądał organ, zostały włączone do akt postępowania na podstawie art.180 Ordynacji podatkowej jeszcze przed wydaniem pierwotnych decyzji organu kontroli, uchylonych następnie w wyniku postępowania odwoławczego. Informacja ta zatem dowodzi, że w toku prowadzonego postępowania kontrolnego, do wydania pierwszych decyzji w sprawie, organ akceptując je jako dowody nie wystąpił do strony o przedłożenie przetłumaczonych dokumentów. Należy uznać prawdziwość twierdzeń strony, bo choć nie sposób ich zweryfikować na podstawie akt przedłożonych przez organ do niniejszej sprawy, to jednak w żaden sposób i na żadnym etapie nie zostały one przez organ zakwestionowane. Wezwanie o przedłożenie tłumaczeń przedstawionych dokumentów organ wystosował do skarżącego po raz pierwszy dopiero w dniu [...] stycznia 2013r., kolejne zaś - [...] marca 2013r. We wszystkich tych pismach jako podstawę swoich żądań powołał dokładnie te same przepisy, które powoływał w w/w wezwaniach z 2010 i 2011r. (dodając jedynie art.159 Ordynacji podatkowej). Normy te dotyczą, ogólnie rzecz ujmując - zasady postępowania, uprawnienia do wezwania strony, treści takiego wezwania, definicji dowodów, obowiązku zebrania materiału dowodowego i kwestii terminu przedstawienia dowodu. Ponownie zaznaczyć należy, że dokumenty o które organ wzywał w 2010r. i 2011r., a których tłumaczenia domagał się w późniejszym okresie, zostały przez skarżącego przedłożone. Przedłożył je na żądanie i z inicjatywy organu. W takiej sytuacji trudno mówić o winie strony, zatajeniu dowodu czy jego nie przedstawieniu. Co istotne, w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek pisma – wezwania skierowanego do strony, z którego wynikałaby wprost podstawa prawna i zasadność wystosowanego do strony żądania, nakładany na nią obowiązek. Oceniając ten fakt, podstawę wystosowanych do skarżącego wezwań, jak również treść wydanych rozstrzygnięć, trudno jest przyznać rację organowi, że zostały spełnione warunki sformułowane w dyspozycji art.267 §1 pkt 5 lit. b) Ordynacji podatkowej. Sąd zgadza się z pełnomocnikiem, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia ogranicza się do przedstawienia opisu toku prowadzonych w sprawie czynności oraz wydanego rozstrzygnięcia, z którego można jedynie domniemywać, że winą strony, było trzykrotne zignorowanie wezwań organu I instancji i niesporządzenie przez nią tłumaczenia dokumentów, które zostały przedłożone do akt sprawy na wyraźne żądanie i z inicjatywy organu kontroli. W kontekście przedstawionych uwag, nie sposób też się zgodzić z twierdzeniem organu odwoławczego, że aby dokumenty złożone przez stronę w języku niemieckim mogły być dowodami w sprawie, koniecznym było przetłumaczenie ich na język polski. Jak zostało to powyżej wyjaśnione, tłumaczenie nie zastępuje dokumentu sporządzonego w języku obcym, lecz służy jedynie ustaleniu, jaka jest treść tego dokumentu. W tym stanie rzeczy należało uznać, że organ nie wskazał ani nie wyjaśnił z jakiego przepisu przedmiotowy obowiązek podatnika, na tym etapie postępowania wynikał. Skoro zatem nie ma podstawy prawnej obowiązku, nie może być mowy o zawinieniu podatnika i w konsekwencji obciążeniu go kosztami za tłumaczenia (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 23 stycznia 2007r. sygn. akt I SA/Go 990/06 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl). Zasadne są zatem podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia art.233 §1 pkt 2 lit. a w zw. z art.239 oraz art.267 §1 pkt 5 lit. b i art.264 Ordynacji podatkowej. Organ nie wykazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia na czym polegała wina skarżącego uzasadniająca obciążanie go kosztami za sporządzone tłumaczenia. Wskazane uchybienia organu powodują również, naruszenie podstawowych zasad postępowania wskazanych w art.120 i art.121 §1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którymi organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa a postępowanie organów powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) w zw. z art. 135 P.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2013 r. Na podstawie art. 152 P.p.s.a. określono, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. O zwrocie kosztów orzeczono na postawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.