I SA/Wr 77/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka – sprawozdawca, Protokolant: starszy sekretarz sądowy Ewelina Bedyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2014 r. w Wydziale I sprawy ze skargi A. z siedzibą w L. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia 14 października 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę. W dniu 15 lipca 2013 r. do Biura Krajowej Informacji Podatkowej w L. wpłynął wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej) złożony przez A. w przedmiocie interpretacji art. 15 ust. 1, ust. 4d, ust. 4e i art. 16b ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.), dalej u.p.d.o.p. Z opisanego we wniosku zaistniałego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego wynika, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą na terenie Polski w zakresie kopalnictwa rud miedzi oraz produkcji z tych rud metali, które są przedmiotem sprzedaży. A. posiada aktywa, tj. spółki zależne w kraju i na świecie, przez bezpośrednie i pośrednie posiadanie udziałów w całości lub w części, tworzące grupę kapitałową A.. Jednostką dominującą w grupie kapitałowej jest A. i istotne decyzje odnoszące się do działalności spółek zależnych podejmowane są przez A. w związku z posiadanymi uprawnieniami właścicielskimi. W celu podjęcia tych decyzji Spółka nabywa m. in. usługi od firm zewnętrznych, które wspomagają proces decyzyjny. A. zamierza rozpocząć program budowy i umacniania swojej pozycji jako czołowego globalnego producenta, kontrahenta i pracodawcy, przez aktualizację wizerunku. Po przejęciu udziałów spółek zagranicznych, A. jest obecny na czterech kontynentach i planuje dalszy globalny rozwój. Aktualizacja wizerunku jest wsparciem realizacji celów biznesowych Spółki. W celu dokonania zmiany wizerunku Spółki, jak i grupy kapitałowej, Spółka zawarła umowę z wyspecjalizowaną zewnętrzną polską firmą (wykonawca), która na jej rzecz wykona zadanie. Produktem prac wykonawcy mają być zasady, raporty, prezentacje, opracowania (pisemne, na CD), w tym opracowanie logo oraz szkolenia). Spółka przewiduje, że całość kosztów tego przedsięwzięcia poniesie A.. Po realizacji usługi A. zamierza wdrożyć nowy wizerunek w grupie według wytycznych, uzyskanych w wyniku nabycia usługi. Usługa na rzecz A. ma przebiegać wieloetapowo. Etapy te obejmują audyt obecnego wizerunku A. i pożądane kierunki zmian, analizę konkurencji, rekomendacje strategiczne co do nowej marki, zidentyfikowanie i określenie tożsamości A. oraz określenie relacji A. do pozostałych spółek grupy kapitałowej, zidentyfikowanie i określenie tożsamości pozostałych spółek grupy kapitałowej, opracowanie systemu identyfikacji wizualnej dla grupy kapitałowej, w tym opracowanie nowego logo, opracowanie podstawowych elementów wizualnej identyfikacji dla A. oraz spółek grupy kapitałowej (m. in. druki firmowe, galanteria firmowa, system orientacji przestrzennej, oznakowanie budynków, dojazdów, prezentacja na targach, oprawa materiałów prasowych, materiały reklamowe, ubiór pracowników, itp.), opracowanie języka identyfikacji wizualnej, opracowanie wspólnej księgi marki, wspólnej nazwy i strategii komunikacji dla spółek grupy kapitałowej, w tym również rejestracja znaku towarowego, tj. nowej nazwy, opracowanie strategii komunikacji tożsamości A. i spółek grupy kapitałowej, opracowanie strategii wdrożenia nowego systemu identyfikacji wizualnej, w tym przeprowadzenie szkoleń kadry zarządzającej i kierowniczej A. oraz spółek zależnych, opracowanie systemu monitorowania wizerunku i jego ciągłego doskonalenia. W ramach wykonanej usługi i ustalonego wynagrodzenia wykonawca, z chwilą odbioru prac, przeniesie na Spółkę całość autorskich praw majątkowych do prac i jej poszczególnych elementów noszących cechy twórcze na następujących polach eksploatacji: utrwalanie na dowolnych nośnikach elektronicznych, zwielokrotnianie wyników prac lub ich części dowolną techniką, na dowolnych nośnikach i w dowolnej ilości egzemplarzy, rozpowszechnianie wyników prac lub ich części (sprzedaż, najem, dzierżawa), a także dowolne inne udostępnianie, wprowadzanie, wyświetlanie, stosowanie, przekazywanie i przechowywanie, tłumaczenie, przystosowywanie, zmiana układu lub jakiekolwiek inne zmiany. Umowa określa ponadto, że nabycie autorskich praw majątkowych do prac na wskazanych w umowie polach eksploatacji nie jest istotą umowy, lecz służy wyłącznie przekazaniu Spółce efektów pracy określonej w umowie oraz umożliwieniu pełnego wykorzystania pracy przez Spółkę. Spółka poniosła także wydatki na nabycie usług doradczych dotyczących analizy rynku energii w państwie X, w którym prowadzi działalność gospodarczą podmiot pośrednio zależny od Spółki – podmiot Y. W wyniku zrealizowanej usługi, A. otrzymał raport "Pomoc A. w przyjęciu najlepszej strategii energetycznej dla podmiotu Y", który swym zasięgiem obejmował analizę rynku energetycznego w państwie X, analizę kontraktów na zakup energii elektrycznej w państwie X, strategie w zakresie zakupu energii elektrycznej w państwie X, wnioski – zagrożenia, ocenę istniejącego stanu w podmiocie Y w kontekście praktyk rynkowych, możliwości poprawy obszaru zarządzania energią przez podmiot Y. Podmiot Y jest trakcie procesu inwestycyjnego i przewiduje, że energia elektryczna będzie istotnym czynnikiem kosztowym w procesie produkcji, decydującym o wartości tego podmiotu. Raport nie był przekazywany do podmiotu Y, a jedynie był wykorzystany w Spółce w celu podjęcia decyzji właścicielskich, co do oceny kierunków i perspektyw działalności podmiotu Y. Wobec powyższego Spółka zwróciła się z pytaniem: czy wydatki ponoszone przez A. na nabycie usług związanych z procesem zmiany wizerunku oraz analizą rynku energii w państwie X, stanowią w całości koszty uzyskania przychodów Spółki o charakterze pośrednim, potrącane w dacie ujęcia tych wydatków w księgach rachunkowych Spółki. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie, Spółka wskazała, że wydatki ponoszone na nabycie obu rodzajów usług stanowią w całości dla Spółki koszty uzyskania przychodu na podstawie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., potrącalne w dacie poniesienia wydatku stosownie do art. 15 ust. 4d i 4e u.p.d.o.p. Głównym celem nabycia usług doradczych jest wykonywanie funkcji właścicielskich A.. Z tego względu koszty nabycia usług doradczych, dotyczące zmiany wizerunku grupy kapitałowej Spółki oraz analizy rynku energetycznego w państwie X, w sytuacji globalizacji, winny stanowić dla Spółki w całości koszty uzyskania przychodów, zmierzające do zabezpieczenia i zachowania źródła przychodów. Nabywane przez Spółkę usługi doradcze wsparcia w zakresie zmiany wizerunku A. i grupy kapitałowej, których efektem będzie rozpoznawalność w kraju i na świecie, pozwoli budować wartość marki, jaką jest A.. Poza rolą marki w budowaniu relacji z różnymi grupami interesariuszy, marka stanowi także współcześnie kluczowy element budujący wartość biznesu, co przekłada się na wzmocnienie źródła przychodów. Analogicznie winny być kwalifikowane wydatki na nabycie usług dotyczących analizy rynku energetycznego w państwie X. Ich nabycie ma na celu dostarczenie wiedzy A., co do przyszłych ewentualnych zagrożeń i perspektyw, w jakich działają spółki zależne, których właścicielem lub współwłaścicielem jest A. Ponadto Spółka stoi na stanowisku, że w odniesieniu do wydatków, które mają na celu zmianę wizerunku, brak jest podstaw do ich kwalifikacji do wartości niematerialnych i prawnych. W zamkniętym katalogu wartości niematerialnych i prawnych nie mieszczą się zakupy usług wskazane we wniosku. W szczególności celem i przedmiotem nabycia nie są prawa autorskie lub pokrewne prawa majątkowe czy też licencje, gdyż z umowy wprost wynika, że celem nabycia nie są te prawa, a ich przekazanie A. ma jedynie umożliwić Spółce przekazanie efektów pracy (raportów, opracowań, prezentacji), określonych w umowie oraz umożliwić Spółce wykorzystanie tych prac. Istotą umowy jest nabycie usług doradczych, których efektem są co do zasady raporty, opracowania i prezentacje, a nie nabycie praw, o których mowa w art. 16b ust. 1 u.p.d.o.p. Zdaniem Spółki, skoro nie jest znany okres, w jakim będą wykorzystywane produkty powstałe w wyniku realizacji umów, brak jest podstaw prawnych do rozliczania tych wydatków w czasie, co uprawnia Spółkę do rozpoznania tych kosztów w dacie ich ujęcia w księgach rachunkowych. Minister Finansów, działając przez Dyrektora Izby Skarbowej w P., w interpretacji indywidualnej z dnia 14 października 2013 r. nr [...], uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe w części dotyczącej nabytych usług i za nieprawidłowe w części dotyczącej autorskich praw majątkowych. W uzasadnieniu interpretacji organ wskazał, że stosownie do art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo – skutkowym z osiąganymi przychodami. Natomiast w myśl art. 16b ust. 1 u.p.d.o.p. podlegającymi amortyzacji wartościami niematerialnymi i prawnymi są autorskie lub pokrewne prawa majątkowe, które spełniają następujące warunki: zostały nabyte, nadają się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania, przewidywany okres ich używania przekracza rok, są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy, wymienionej w przepisach ustawy. Organ wyjaśnił, że Spółka stała się na podstawie umowy za wynagrodzeniem właścicielem autorskich praw majątkowych do prac i jej poszczególnych elementów noszących cechy twórcze. Zatem autorskie prawa majątkowe są przez Spółkę nabywane. Są one także wykorzystywane na potrzeby związane z prowadzoną przez nią działalnością. Znaczenie dla zaliczenia autorskich praw majątkowych do wartości niematerialnych i prawnych ma również okres ich używania, który musi wynosić powyżej 1 roku. Organ podatkowy wskazał też, że jeżeli umowa nie przewiduje odrębnego wynagrodzenia za przeniesienie tych praw, to zasadnym jest, aby ustalenie wartości początkowej nastąpiło przy współudziale wykonawcy, który dysponuje najszerszą wiedzą w zakresie kształtowania się relacji udziału wartości autorskich praw majątkowych w ogólnej wartości całego przedmiotu umowy. Podsumowując organ podatkowy wskazał, że wydatki ponoszone na nabycie usług związanych z procesem zmiany wizerunku (z wyjątkiem autorskich praw majątkowych) oraz analizą rynku energii w państwie X, wnioskodawca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, jako koszty pośrednie, w dacie ich poniesienia. Natomiast w momencie, gdy dochodzi do nabycia przez wnioskodawcę autorskich praw majątkowych do prac i ich poszczególnych elementów noszących cechy twórcze o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, Spółka jest zobowiązana do zaliczenia wskazanych praw do wartości niematerialnych i prawnych, podlegających amortyzacji podatkowej. W takim przypadku kosztem podatkowym będą dokonywane przez Spółkę odpisy amortyzacyjne. Pismem z dnia 25 października 2013 r. wnioskodawca wezwał organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa i uchylenia interpretacji indywidualnej. W odpowiedzi na to wezwanie z dnia 25 listopada 2013 r. Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany wyrażonego w interpretacji indywidualnej stanowiska. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca Spółka wniosła o uchylenie interpretacji, zarzucając naruszenie art. 14b § 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. ) przez przyjęcie samodzielnych założeń co do stanu faktycznego oraz naruszenie art. 15 ust. 1, ust. 4d i ust. 4e w związku z art. 16b ust. 1 pkt 4 oraz art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. przez błędne uznanie, że nabyte przez Spółkę autorskie prawa majątkowe stanowią wartość niematerialną i prawną, podlegającą odpisom amortyzacyjnym. W uzasadnieniu skargi, odnośnie zarzutów naruszenia prawa procesowego, skarżąca zauważyła, że organ pominął okoliczność wskazaną we wniosku, że zawarta umowa nie przewiduje odrębnego wynagrodzenia za przeniesienie praw autorskich, a ich przeniesienie ma służyć wyłącznie prawidłowemu (zgodnemu z przepisami) korzystaniu z przedmiotu tych praw. Pominięcie tych okoliczności doprowadziło do błędnej konkluzji, że przeniesione prawa mają wartość majątkową, podlegają odrębnej wycenie i w efekcie stanowią autorskie prawa majątkowe, podlegające amortyzacji. Organ naruszył też art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej, nie wskazując okoliczności faktycznych czy też regulacji prawnych, z których wynikałoby, że z tytułu realizacji umowy należy jakąkolwiek część wynagrodzenia kwalifikować jako wynagrodzenie za nabycie praw majątkowych. Odnosząc się do naruszenia prawa materialnego, Spółka wskazała, że wprawdzie strony w umowie użyły wprost sformułowania "autorskie prawa majątkowe", to jednak wyniki prac (opracowania, raporty), które powstaną w toku realizacji umowy nie stanowią przedmiotów prawa autorskiego, gdyż stanowią zastosowanie dostępnej wiedzy technicznej w zakresie zdeterminowanym obiektywnymi warunkami i charakterem realizowanej umowy. Okoliczność uznania w umowie stron, że przenoszone prawa mają charakter majątkowych praw autorskich, nie ma decydującego znaczenia dla ich kwalifikacji prawnej. Ze względu na brak możliwości zakwalifikowania opracowań i raportów, które powstaną w toku realizacji umowy, jako przedmiotu prawa autorskiego, nie znajdzie zastosowania art. 16b ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. Strona wskazała też, że amortyzacji podlegają tylko majątkowe prawa autorskie. Nie każde prawo ma charakter prawa majątkowego. W stanie faktycznym przestawionym we wniosku, prawa te nie posiadają samodzielnie żadnej wartości majątkowej, ponieważ strony umowy jednoznacznie wskazały, że przeniesienie praw nie stanowi istoty umowy i nie wyodrębniły ich wartości. Prawa te są integralnie związane z realizowaną usługą i nie mają samodzielnej wartości. Okoliczność przeniesienia ewentualnych praw majątkowych nie wpływa na wartość przedmiotu umowy, jaką jest usługa doradcza. Prawa określone umową, na ściśle określonych polach eksploatacji, co do zasady nie mogą być przedmiotem samodzielnego obrotu. Brak możności bycia przedmiotem samodzielnego obrotu uzasadnia konkluzję, że dane prawo nie stanowi prawa majątkowego. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog zawiera art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – dalej p.p.s.a.). W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się m. in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). W ramach tak wyznaczonej kompetencji Sąd stwierdza, że skarga jest nie uzasadniona. W niniejszej sprawie przedmiotem sporu jest kwestia zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na nabycie autorskich praw majątkowych na podstawie umowy świadczenia usług, związanych ze zmianą wizerunku Spółki i grupy kapitałowej. Według skarżącej Spółki wydatki te Spółka winna w całości zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia. Natomiast zdaniem organu podatkowego wydatki na nabycie majątkowych praw autorskich, spółka winna zaliczać do kosztów uzyskania przychodów w formie odpisów amortyzacyjnych. W pierwszej kolejności należy wskazać, że granice sprawy, w której organ podatkowy uprawniony jest do wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wyznaczają przepisy Ordynacji podatkowej, w szczególności art. 14b § 1, art. 14b § 2 i § 3 oraz art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego. Zgodnie z art. 14b § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna winna zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny; można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie (art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej). W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że organ wydając interpretację dokonuje jedynie oceny prawnej stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, bez możliwości jego modyfikowania, czy też prowadzenia postępowania dowodowego w trybie przepisów działu IV Ordynacji podatkowej. Wobec tego interpretacja może dotyczyć wyłącznie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, gdyż organ nie prowadzi żadnego postępowania dowodowego, nie ocenia też wiarygodności danych przedstawionych we wniosku. Obowiązkiem wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) ustawodawca obciążył wnioskodawcę, co oznacza, iż to wnioskodawca wskazuje elementy stanu faktycznego, jakie należy uwzględnić przy wydawaniu interpretacji. W świetle powyższych regulacji jest oczywiste, że przy wydawaniu indywidualnych interpretacji prawa podatkowego organ nie może wychodzić poza treść wniosku (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2013 r. I FSK 1068/12). W ocenie Sądu zaskarżona interpretacja spełnia powyższe wymagania, w szczególności nie można się zgodzić ze stroną skarżącą, jakoby organ podatkowy przyjął samodzielne założenia co do stanu faktycznego sprawy. W treści interpretacji, przedstawiając stan faktyczny sprawy strona jednoznacznie wskazała, że "w ramach wykonanej usługi i ustalonego wynagrodzenia wykonawca, z chwilą odbioru prac, przeniesie na Spółkę całość autorskich praw majątkowych do prac i jej poszczególnych elementów noszących cechy twórcze" na wymienionych we wniosku polach eksploatacji. Organ podatkowy słusznie więc przyjął założenie, kierując się treścią wniosku strony, że w opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym doszło/dojdzie do odpłatnego przeniesienia na Spółkę majątkowych praw autorskich. Nie można również zgodzić się ze stroną skarżąca, jakoby organ pominął okoliczność wskazaną we wniosku, że "zawarta umowa nie przewiduje odrębnego wynagrodzenia za przeniesienie praw autorskich, a ich przeniesienie ma służyć wyłącznie prawidłowemu (zgodnemu z przepisami) korzystaniu z przedmiotu tych praw". Organ podatkowy wyjaśnił bowiem w uzasadnieniu interpretacji indywidualnej, że występuje konieczność ustalenia przez stronę skarżącą w porozumieniu z wykonawcą usługi wartości zbywanych majątkowych praw autorskich. Nieuzasadnione jest również twierdzenie strony, jakoby organ podatkowy nie wskazał okoliczności faktycznych czy też regulacji prawnych, z których wynikałoby, że z tytułu realizacji umowy należy jakąkolwiek część wynagrodzenia kwalifikować jako wynagrodzenie za nabycie praw majątkowych". Mianowicie organ udzielający interpretacji wyjaśnił, że stosownie do art. 15 ust. 6 oraz art. 16b ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p., w celu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych z tytułu zużycia wartości niematerialnych i prawnych, w tym autorskich praw majątkowych, konieczne jest ustalenie wartości nabytych praw. W związku z powyższym nieuzasadnione są zarzuty strony odnośnie naruszenia art. 14b § 1 i § 3 oraz art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej. Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego Spółka wskazała w skardze, że "wyniki prac (opracowania, raporty), które powstaną w toku realizacji umowy nie stanowią przedmiotów prawa autorskiego, gdyż stanowią zastosowanie dostępnej wiedzy technicznej". Oczywiście należy zgodzić się z dalszym twierdzeniem strony skarżącej, że co do zasady przyjęcie przez strony umowy, że przenoszone prawa mają charakter majątkowych praw autorskich, nie ma decydującego znaczenia dla ich kwalifikacji prawnej. W tym miejscu należy jednak ponownie przypomnieć, że organ podatkowy zgodnie ze wskazanymi wyżej przepisami Ordynacji podatkowej, udzielając interpretacji indywidualnej przyjmuje stan faktyczny/zdarzenie przyszłe zgodnie z treścią wniosku, złożonego przez stronę. Organ podatkowy nie jest uprawniony do kwestionowania okoliczności przedstawionych przez stronę we wniosku i nie jest też uprawniony do prowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego. Ograniczenia te obowiązują również w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Tak więc wskazanie przez stronę dopiero na etapie skargi do sądu administracyjnego, że przenoszone prawa nie miały charakteru majątkowych praw autorskich nie może wywołać oczekiwanego przez stronę skutku prawnego (w postaci uchylenia interpretacji). W skardze spółka wskazała również, że nawet zakładając twórczy charakter pracy wykonawcy i przeniesienie praw autorskich na stronę, to jednak zgodnie z umową prawa te nie mają charakteru majątkowego, ponieważ nie posiadają samodzielnie żadnej wartości majątkowej. Ponadto strona wskazała, że prawa określone umową, na ściśle określonych polach eksploatacji, co do zasady nie mogą być przedmiotem samodzielnego obrotu. Wobec powyższego należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j.: Dz. U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631 ze zm.) jeżeli z umowy nie wynika, że przeniesienie autorskich praw majątkowych lub udzielenie licencji nastąpiło nieodpłatnie, twórcy przysługuje prawo do wynagrodzenia. We wniosku o udzielenie interpretacji strona wskazała, że "w ramach wykonanej usługi i ustalonego wynagrodzenia wykonawca, z chwilą odbioru prac, przeniesie na Spółkę całość autorskich praw majątkowych do prac i jej poszczególnych elementów noszących cechy twórcze". Treść wniosku strony przeczy więc twierdzeniom skargi, że przenoszone prawa autorskie nie posiadają żadnej wartości majątkowej. Również nieuzasadnione jest twierdzenie strony, że prawa określone umową nie mogą być przedmiotem samodzielnego obrotu. Zgodnie bowiem z art. 41 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej autorskie prawa majątkowe mogą przejść na inne osoby w drodze dziedziczenia lub na podstawie umowy; nabywca autorskich praw majątkowych może przenieść je na inne osoby, chyba że umowa stanowi inaczej. W związku z powyższym nieuzasadniony jest zarzut strony odnośnie naruszenie art. 15 ust. 1, ust. 4d i ust. 4e w związku z art. 16b ust. 1 pkt 4 oraz art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. przez błędne uznanie, że nabyte przez Spółkę autorskie prawa majątkowe stanowią wartość niematerialną i prawną, podlegającą odpisom amortyzacyjnym. Mając bowiem na uwadze stan faktyczny/zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku strony, organ podatkowy słusznie uznał, że zgodnie z art. 15 ust. 6 oraz art. 16b ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. do kosztów uzyskania przychodów strona może zaliczyć odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości nabytych przez stronę autorskich praw majątkowych. Z powyższych względów uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.