II GSK 1740/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędzia del. WSA Małgorzata Grzelak Protokolant asystent sędziego Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 2575/13 w sprawie ze skargi E. Z. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz E. Z. 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 2575/13, po rozpoznaniu skargi E. Z. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2013 r., uznające zarzuty zgłoszone w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione, uchylił zaskarżone postanowienie oraz zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego. I Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. W dniu 4 kwietnia 2012 r. E. Z. złożyła wniosek o udzielenie licencji na międzynarodowy transport drogowy rzeczy na okres 5 lat. W dniu [...] kwietnia 2012 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wystawił licencję nr [...] na okres od dnia 24 kwietnia 2012 r. do dnia 23 kwietnia 2017 r. Pismem z dnia 5 grudnia 2012 r. skarżąca została wezwana do odbioru licencji i 3 jej wypisów oraz do uiszczenia opłaty administracyjnej za udzielenie licencji pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji. Pismem z dnia 10 grudnia 2012 r. skarżąca poinformowała organ, iż prowadzona przez nią działalność gospodarcza została zawieszona i od maja 2012 r. nie posiada już żadnych środków transportu. Ponadto oświadczyła, że licencja wraz z jej trzema wypisami nie zostanie odebrana i zwróciła się z prośbą o wycofanie wniosku ze względu na zmianę sytuacji rodzinnej i ekonomicznej. Upomnieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. skarżącą wezwano do uiszczenia opłaty za udzielenie licencji w kwocie 5.320 zł oraz kosztów upomnienia w kwocie 8,80 zł. Pismem z dnia 2 maja 2013 r. strona ponownie wniosła o wycofanie wniosku o udzielenie licencji oraz o wstrzymanie egzekucji wskazując na brak podstaw do obciążenia jej opłatą za licencję, z której nie korzystała. Dnia 20 czerwca 2013 r. skarżąca wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji wszczętej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], powołując się na nieistnienie obowiązku stwierdzonego tytułem wykonawczym. Jednocześnie wniosła o wstrzymanie czynności egzekucyjnych oraz o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał zarzuty zobowiązanej – E. Z. za nieuzasadnione. Postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie wydane w I instancji. W uzasadnieniu organ podniósł, że strona powołuje się na zarzut nieistnienia obowiązku stwierdzonego tytułem wykonawczym, o którym mowa w art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.; powoływanej dalej jako: u.p.e.a.) wskazując, że nigdy nie otrzymała decyzji o udzieleniu jej licencji oraz, że wycofała wniosek o przyznanie licencji z uwagi na zawieszenie i likwidację działalności gospodarczej. Skarżąca podniosła również, że w świetle art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; powoływanej dalej jako: k.p.a.) błędne jest stanowisko organu, iż datą wydania decyzji w sprawie jest data udzielenia licencji. W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, podniesione zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Organ wskazał na regulację zawartą w art. 7 ust. 1, art. 40 pkt 1, art. 41 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1265 ze zm.; powoływanej dalej jako: u.t.d.) i stwierdził, że opłatę za udzielenie licencji pobiera organ jej udzielający. Organ wskazał również na pogląd sądów administracyjnych, w myśl którego datą wydania decyzji jest data jej podpisania przez osobę upoważnioną, a nie data jej doręczenia stronie. W związku z powyższym Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że datą udzielenia licencji jest data wydania stosownej decyzji administracyjnej przez uprawniony organ, zaś moment udzielenia stronie licencji (wydania decyzji) nie może być utożsamiany z faktem zakomunikowania jej stronie. Zdaniem organu, uznanie że wydanie decyzji następuje dopiero z chwilą jej doręczenia, w przypadku wielości stron prowadziłoby do sytuacji, kiedy każda z nich mogłaby otrzymać decyzję w innej dacie, a w konsekwencji wobec jednej ze stron decyzja mogłaby być prawidłowa, a względem drugiej naruszałaby prawo. Obowiązek uiszczenia opłaty kancelaryjnej za wydanie licencji powstał zatem z dniem podpisania przez upoważnioną osobę decyzji w tym przedmiocie, a zaniechanie tego obowiązku spowodowało podjęcie działań zmierzających do przymusowego wyegzekwowania należności od zobowiązanej. Organ podkreślił, że z materiału dowodowego wynika, iż skarżąca dowiedziała się o udzieleniu licencji najpóźniej z dniem 10 grudnia 2012 r., to jest w dniu doręczenia pisma GITD z dnia 5 grudnia 2012 r. wskazującego na obowiązek odebrania wydanej licencji oraz uiszczenia opłaty administracyjnej za dokonaną przez organ czynność. Jednakże wobec złożenia wniosku o udzielenie licencji już w kwietniu 2012 r., działająca z należytą starannością strona powinna wcześniej powziąć czynności w celu odbioru wydanych dokumentów i uiszczenia należnej opłaty. Zgodnie z danymi z CEIDG, skarżąca zawiesiła działalność gospodarczą z dniem 1 stycznia 2013 r., zatem w momencie złożenia wniosku o udzielenie licencji, jej wydania przez organ, a także wezwania do uiszczenia opłaty była aktywnym przedsiębiorcą. W ocenie organu, z dniem wydania przez organ licencji, tj. [...] kwietnia 2012 r. powstał obowiązek uiszczenia opłaty administracyjnej za wykonanie tej czynności. Cofnięcie wniosku o wydanie licencji po tym terminie nie może wywoływać skutków prawnych, bowiem czynność, od której uzależniona była wymagalność opłaty administracyjnej została już dokonana. Zgodnie zaś z treścią § 26 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 grudnia 2007 r. w sprawie wysokości opłat za czynności administracyjne związane z wykonywaniem przewozu drogowego oraz za egzaminowanie i wydanie certyfikatu kompetencji zawodowych (Dz. U. Nr 235, poz. 1726; powoływanego dalej jako: rozporządzenie z dnia 4 grudnia 2007 r.), opłata za wydanie licencji jest uiszczana przed odbiorem decyzji i wydanych dokumentów. Przesądza to, zdaniem organu, jednoznacznie o kolejności czynności w sprawie, kiedy to cofnięcie wniosku może nastąpić wyłącznie na etapie między jego złożeniem a wydaniem licencji. GITD stwierdził zatem, że nie ma podstaw, by cofnięcie wniosku skarżącej o udzielenie licencji uznać za skuteczne. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła E. Z. W uzasadnieniu podniosła, że zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w wyniku zupełnej dowolności i błędnej wykładni prawa. Wniosek o przyznanie licencji został bowiem złożony w kwietniu 2012 r., lecz nie został on rozpatrzony - brak jest postanowienia lub decyzji o jego rozpatrzeniu. Strona nie otrzymała również decyzji o przyznaniu licencji, wysokości i terminie opłaty jaką należałoby uiścić, a zatem wobec nieuiszczenia opłaty i braku prawomocnej decyzji licencja nie powinna być wypisana. Skarżąca stwierdziła, iż skutecznie wycofała swój wniosek pismem z dnia 10 grudnia 2012 r., z uwagi na zamiar zawieszenia działalności i nieposiadania już środków transportu. Tytuł wykonawczy stanowiący podstawę egzekucji został w jej ocenie wydany bez podstawy prawnej. Ponadto skarżąca wskazała na błędne stanowisko, iż datą wydania decyzji w sprawie jest data udzielenia licencji. Decyzja, poza podpisem osoby uprawnionej, powinna zawierać inne konieczne elementy takie jak: oznaczenie organu, stron, wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie czy i w jakim trybie służy odwołanie. Ponieważ wskazanych elementów koniecznych nie ma, decyzja w rozpoznawanej sprawie nie została wydana. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wyrokiem z dnia 13 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie. Sąd I instancji przywołał treść art. 7 ust. 1 oraz art. 41 ust. 1 pkt 1 u.t.d. oraz stwierdził, że wysokość opłaty za udzielenie licencji na międzynarodowy transport drogowy rzeczy na okres 5 lat określona została w § 3 ust. 2 rozporządzenia z dnia 4 grudnia 2007 r. Ponadto wskazał na treść § 26 tego rozporządzenia, zgodnie z którym opłaty za udzielnie licencji wnoszone są przed odbiorem decyzji i dokumentów. Sąd nie podzielił stanowiska organu, iż z dniem wydania licencji, czyli udzielenia skarżącej zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy na okres 5 lat, powstał obowiązek uiszczenia opłaty administracyjnej za dokonanie tej czynności i to niezależnie od tego, czy skarżąca wniosła stosowną opłatę i otrzymała decyzję, o której mowa w art. 7 ust. 1 u.t.d. W ocenie WSA, organ pominął obowiązek ciążący na nim z mocy art. 109 § 1 k.p.a., który to przepis stanowi, że decyzję doręcza się stronom na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Obowiązek ten nie został bowiem uchylony przez jakikolwiek przepis ustawy o transporcie drogowym czy też rozporządzenia z dnia 4 grudnia 2007 r. Jeśli zatem decyzja nie została doręczona stronie, to nie weszła do obrotu prawnego. Obowiązek wniesienia przez stronę opłaty przed odbiorem decyzji nie oznacza zaś, iż brak tej opłaty przy jednoczesnym braku doręczenia decyzji może skutkować wywołaniem przez nią jakichkolwiek skutków prawnych. Sąd stwierdził, że opłata o której mowa nie ma charakteru autonomicznego w tym znaczeniu, że brak jej uiszczenia może stanowić podstawę wszczęcia postępowania egzekucyjnego niezależnie od tego czy decyzja, w związku z którą opłata ta była wymagana, ma moc prawną czy też nie. Zdaniem Sądu I instancji, fakt jej wydania przy jednoczesnym braku doręczenia stronie oraz wniesienia przez stronę wymaganych opłat powoduje, iż jest ona rozstrzygnięciem, które nie może wywołać jakichkolwiek skutków prawnych, albowiem nie weszła do obrotu prawnego. Sąd wskazał, że w toku postępowania przed organami strona powoływała się w istocie na podstawę zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji, przewidzianą w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. (nieistnienie obowiązku). WSA podzielił stanowisko skarżącej i uznał, że obowiązek stwierdzony spornym tytułem wykonawczym nie istniał, co winno skutkować umorzeniem postępowania egzekucyjnego toczącego się przeciwko skarżącej. II Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Główny Inspektor Transportu Drogowego. Wyrok zaskarżył w całości i wniósł o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi strony, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy obowiązek stwierdzony spornym tytułem wykonawczym wystawionym przez organ istniał i był wymagalny, co oznacza, że nie zachodziła przesłanka określona w tym przepisie, stanowiąca podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego toczącego się przeciwko skarżącej; 2. art. 4 ust. 1 i ust. 2 oraz załącznika II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. U. L 300 z 14 listopada 2009 r., str. 72-87), art. 5 ust. 1 i ust. 2, art. 7, art. 8 ust. 1, art. 11 ust. 1 pkt 3, art. 40 pkt 1, art. 41 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i ust. 3, art. 47 u.t.d., § 3 ust. 2, § 5 i § 26 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 grudnia 2007 r. w sprawie wysokości opłat za czynności administracyjne związane z wykonywaniem przewozu drogowego oraz za egzaminowanie i wydanie certyfikatu kompetencji zawodowych (Dz. U. Nr 235, poz. 1726 ze zm.) w zw. z art. 107 § 1 i § 3 oraz art. 109 k.p.a., poprzez ich błędną wykładnię, przejawiającą się w mylnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że brak uiszczenia przez wnioskodawcę opłaty z tytułu udzielenia licencji na transport drogowy przez właściwy organ nie może stanowić podstawy wszczęcia postępowania egzekucyjnego, co do tej należności, jeżeli decyzja ta (licencja) nie została doręczona stronie, gdyż w takim razie nie wywołuje ona żadnych skutków prawnych, podczas gdy z treści przywołanych norm prawnych wynika jednoznacznie, iż przedmiotowa opłata staje się wymagalna już z chwilą samego tylko dokonania przez organ wnioskowanej przez stronę czynności administracyjnej jaką stanowi udzielenie licencji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ wskazał, że datą wydania decyzji jest data jej podpisania umieszczona na decyzji zaś doręczenie decyzji stanowi odrębną czynność. Dokonanie czynności administracyjnej skutkuje powstaniem obowiązku poniesienia opłaty z tego tytułu. Z dniem podpisania decyzji przez organ powstaje obowiązek uiszczenia opłaty. Wydanie decyzji ustawodawca utożsamia z datą jej wytworzenia nie zaś z datą jej doręczenia. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie wg spisu kosztów złożonego na rozprawie. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu. Problem prawny występujący w sprawie niniejszej polega na jednoznacznym wyjaśnieniu, z czym powiązana była opłata za udzielenie licencji. Od odpowiedzi na to pytanie zależy bowiem ustalenie, czy w sytuacji jaka miała miejsce w sprawie niniejszej, istniał obowiązek jej uiszczenia, a zatem czy mógł on być realizowany w postępowaniu egzekucyjnym. Zdaniem organu opłata licencyjna stanowi niejako ekwiwalent za nakład pracy organu związany ze sporządzeniem dokumentu licencji. Jeżeli zatem organ pracę tę wykonał, powstał obowiązek zapłaty, który może być egzekwowany w trybie u.p.e.a. Pogląd ten jest błędny. Opłata licencyjna zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 1 u.t.d., w stanie prawnym obowiązującym w sprawie niniejszej, związana była z czynnością administracyjną udzielenia licencji. Pokreślić należy, że chodziło o "udzielenie" licencji nie zaś "sporządzenie" dokumentu licencji. Udzielenie licencji nie polegało na sporządzeniu dokumentu licencyjnego, tylko na umożliwieniu uprawnionemu z licencji realnego skorzystania z udzielonego uprawnienia. To zaś następuje dopiero wówczas, gdy licencja wchodzi do obrotu prawnego poprzez doręczenie jej uprawnionemu przez organ, który ją wystawił. Naturalnie nie ma znaczenia, czy doręczenie ma miejsce przez wysyłkę dokumentu licencji, czy też przez jego odbiór przez stronę. Zatem, zanim sporządzona licencja nie trafi do rąk uprawnionego, nie można twierdzić, że udzielono mu licencji. Dla uniknięcia zbędnych trudności w uzyskiwaniu należnych opłat licencyjnych prawodawca postanowił w § 26 cytowanego wyżej rozporządzenia z dnia 4 grudnia 2007 r., że opłaty licencyjne muszą być wniesione przed odbiorem dokumentu licencji. Jest to praktyka powszechnie przyjmowana, że przed odbiorem uprawnienia (dokumentu), z którego uzyskaniem wiąże się konieczność wniesienia opłaty, należy przedstawić dowód jej uiszczenia. Pozwala to na uniknięcie nierzetelności ze strony uprawnionego, konieczności dochodzenia od strony należnych opłat, wdrażania postępowania egzekucyjnego i.t.p. Tak więc niejako "z góry" przed odbiorem licencji (ale po uzyskaniu informacji o jej sporządzeniu) strona zobligowana była wnieść stosowną opłatę. Zauważyć należy, że gdyby prawodawca wiązał opłatę z samym rozpoznaniem wniosku, to nakazałby jej uiszczenie wraz z wnioskiem. Wiele procedur przewiduje taką sytuację, jednak nie dotyczyło to opłaty za licencję transportową, która to opłata była wysoka i wiązała się z udzieleniem uprawnienia wynikającego z licencji, a nie z rozpoznaniem wniosku, czy też wypisaniem dokumentu. Na marginesie tylko przypomnieć należy, że w wypadku zawieszenia działalności prowadzonej na podstawie licencji można było dochodzić w specjalnej procedurze zwrotu stosownej części uiszczonej opłaty licencyjnej na podstawie art. 14a u.t.d., co dodatkowo przemawia za poglądem, że opłata wiązała się z posiadaniem uprawnienia (a nawet z korzystaniem z tego uprawnienia), nie zaś ze sporządzeniem dokumentu. Udzielenie uprawnienia wynikającego z licencji, czyli udzielenie licencji miało więc miejsce wtedy, gdy licencja była sporządzona i doręczona stronie. To strona decydowała, czy z uprawnienia związanego ze sporządzoną licencją (podpisaną, opatrzoną datą wystawienia) chciała skorzystać. Jeśli tak, to wnosiła opłatę i odbierała licencję, jeśli nie, to nie wnosiła opłaty i nie uzyskiwała uprawnienia, gdyż nie otrzymała licencji. Zatem, to od jej działania polegającego na wniesieniu opłaty i odebraniu dokumentu licencji zależało stworzenie stanu "udzielenia licencji". Dopóki strona działań takich nie podjęła licencja nie była udzielona. Przy takim uregulowaniu właściwie nigdy nie było potrzeby wdrażania egzekucji administracyjnej o zapłatę opłaty licencyjnej i taki był cel omawianego uregulowania. Uiszczenie opłaty warunkowało wydanie stronie licencji i jeżeli opłata nie była wniesiona, organ nie wydawał licencji, a zatem jej nie udzielał. Choćby organ sporządził już dokument licencyjny, to bez uiszczenia opłaty licencyjnej nie wydawał licencji stronie, a zatem decyzja nie wchodziła do obrotu prawnego, zaś dopiero z tą chwilą można mówić o powstaniu uprawnienia z niej wynikającego. Wbrew poglądom wyrażonym w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny konsekwentnie stał na stanowisku, że dopiero doręczenie (ogłoszenie) decyzji stronie powoduje jej wejście do obrotu prawnego, zaś zanim to się stanie jest aktem niewywołującym skutków prawnych (por. uchw. 7 s. NSA z dnia 4 grudnia 2000 r., sygn. akt FPS 10/00). W wyroku z dnia 9 kwietnia 2008 r. (II GSK 22/08) Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że jeżeli decyzja o zezwoleniu na wykonywanie regularnego przewozu osób nie została doręczona stronie, to nie weszła do obrotu prawnego i strona nie posiada uprawnienia związanego z zezwoleniem, zatem podlega karze za wykonywanie transportu bez zezwolenia. Podobnie w wyroku z dnia 27 listopada 2012 r. (II GSK 1708/11) NSA wyjaśnił, że nie można mówić o załatwieniu sprawy w rozumieniu art. 104 k.p.a., jeżeli decyzja została sporządzona przez organ, ale nie została doręczona. Taką decyzją ani organ, ani strona nie są związani. Ponieważ jest niesporne, że w sprawie niniejszej przed uiszczeniem opłaty wnioskodawczyni cofnęła wniosek o udzielnie licencji, a licencja nigdy nie została jej doręczona, nie doszło do udzielenia licencji i nie powstał wymagalny obowiązek uiszczenia opłaty za udzielenie licencji, zatem zarzut egzekucyjny z art. 33 pkt 1 u.p.e.a. był uzasadniony i trafnie Sąd I instancji uchylił postanowienie GITD w przedmiocie uznania zarzutu za nieuzasadniony. W tym stanie rzeczy wszystkie zarzuty kasacyjne, dotyczące odmiennej niż wyżej przedstawiono wykładni i zastosowania przepisów o opłacie licencyjnej i możliwości jej dochodzenia w trybie egzekucji mimo niewejścia licencji do obrotu prawnego, uznać należy za nieusprawiedliwione. Na marginesie tylko wyjaśnić należy, że w istocie bez związku ze sprawą niniejszą są wywody zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej dotyczące rozróżnienia daty sporządzenia i podpisania decyzji oraz daty doręczenia decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd, że są to oczywiście najczęściej dwie różne daty, jednak w tej sprawie nie występował problem różnej daty wystawienia decyzji i daty wejścia do obrotu, bowiem sporządzona decyzja nigdy do obrotu nie weszła, w związku z czym nie wiązała ani organu ani strony z mocy art. 109 k.p.a. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i błędne zastosowanie za nieusprawiedliwione i, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.