VII SA/Wa 2460/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2014 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Decyzją z dnia [...] września 2013 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania J. B. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012r., Nr [...], stwierdzającej, na wniosek B. S., nieważność decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2003r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] – Hotele i Restauracje Sp. z o.o. pozwolenia na budowę hotelu turystycznego z częścią gastronomiczną, garażem podziemnym wraz z przyłączami i instalacjami, na działkach nr ewid. [...] i [...], obręb [...], położonych przy ul. [...] róg ul. [...] i ul. [...] w [...], przeniesionej decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] września 2003r., Nr [...], na rzecz J. B., oraz decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2005r., Nr [...], zmieniającej w/w decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2003r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2003r., Nr [...], w zakresie obejmującym zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę na działce nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w [...]. W pozostałej części uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...]maja 2003r., Nr [...], oraz decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2005r. Nr [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., Nr [...], Wojewoda [...] stwierdził, na wniosek B. S., nieważność decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2003r., Nr [...] przeniesionej decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] września 2003r., Nr [...] na rzecz J. B., oraz decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2005r., Nr [...] zmieniającej w/w decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2003r., Nr [...] poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego i udzielenie pozwolenia na budowę dodatkowej kondygnacji garażu dla hotelu turystycznego z częścią gastronomiczną. W związku z wniesionym odwołaniem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie przeanalizował akta sprawy i stwierdził, że w niniejszej sprawie możliwe jest stwierdzenie nieważności jedynie części kontrolowanego rozstrzygnięcia Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2003r, Nr [...] w zakresie obejmującym zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę na działce nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w [...], gdyż zaprojektowane na niej elementy takie jak krawędź spocznika, część pochylni, czy też balustrada w żaden sposób nie wpłyną na samodzielne funkcjonowanie budynku hotelu turystycznego z częścią gastronomiczną i garażem podziemnym oraz przyłączy i instalacji. W ocenie organu odwoławczego decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2003r, Nr [...] w części dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę na działce nr ewid. [...] została wydana z rażącym naruszeniem art. 32 ust 4 pkt 2 w związku z art. 33 ust 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [...] kwietnia 2003r załączył akt notarialny z dnia [...] czerwca 2001r, Repertorium [...] " Umowa sprzedaży i przedwstępna umowa sprzedaży" , z którego wynika, że ma prawo jedynie do dysponowania działką nr ewid [...] na cele budowlane. Inwestor nie posiada natomiast prawa do dysponowania działką nr ewid [...] na cele budowlane, co wywołuje skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Godzi bowiem w prawo własności, którego ograniczenie jest dopuszczalne tylko wyjątkowo w ściśle określonych przypadkach. Zdaniem organu odwoławczego kontrolowana decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2003r, Nr [...] w pozostałej części dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę na działce nr ewid. [...] nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Z projektu budowlanego wynika, że wzdłuż elewacji wschodniej budynek hotelu został usytuowany w granicy z zabudowaną działką Nr ewid. [...] i przylega na całej długości ściany do ścian budynków istniejących na tej działce oraz nie jest od nich wyższy w pasie 3,00m równoległym do granicy. Powyższe usytuowanie budynku hotelu zgodne jest z § 12 ust 6 pkt 2 lit. a i b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Elewacja południowa z otworami okiennymi i drzwiowymi znajduje się w odległości 6,85 m od granicy działki nr ewid. [...] (ul. [...]), zaś elewacja północna z otworami okiennymi i drzwiowymi znajduje się w odległości 6,30 m od granicy działki nr ewid. [...] (ul. [...]). Natomiast elewacja zachodnia z otworami okiennymi i drzwiowymi znajduje się w odległości od ok. 0,9 m do 2.34 m od granicy niezabudowanej działki nr ewid. [...]. Zwrócił uwagę, że z poczynionych ustaleń faktycznych wynika, iż działka nr ewid. [...] nie jest działką budowlaną, lecz stanowi teren uliczny o powierzchni 36 m ². Oznacza to, iż przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. nie mają w tym przypadku zastosowania. Powyzsze rozporządzenie ustala bowiem warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowane działek przeznaczonych pod zabudowę (§ 1 w/w rozporządzenia). Z uwagi na brak definicji legalnej pojęcia "działka budowlana", zarówno w przywołanym rozporządzeniu, jak i w ustawie Prawo budowlane, dopuszczalne jest posłużenie się dla ustalenia jego znaczenia definicjami tego pojęcia przyjętymi w innych aktach prawnych. Pojęcie to zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 4 pkt 3a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.). Zważywszy na przyjęty na gruncie tych aktów prawnych zakres znaczenia tego pojęcia przyjąć należy, że "działka budowlana" w rozumieniu w/w rozporządzenia to każda działka gruntu, na której możliwa jest realizacja obiektu budowlanego, zgodnie z wymogami wynikającymi z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Ze względu na cechy geometryczne, wielkość, jak również szerokość działki nr ewid. [...], stwierdził, że nie jest możliwa realizacja na niej jakiegokolwiek obiektu budowlanego, a tym samym nie może być ona uznana za działkę budowlaną w znaczeniu normatywnym. Ponadto pokreślił, że stosownie do § 12 ust. 6 pkt 2 lit. a i b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., budynek może być usytuowany ścianą zewnętrzną bez otworów bezpośrednio przy granicy działki budowlanej jeżeli na sąsiedniej działce istnieje już budynek ze ścianą usytuowaną bezpośrednio przy tej granicy, a wznoszony budynek będzie przylegał do istniejącego całą długością swojej ściany oraz będzie miał w pasie o szerokości 3 m, przyległym do granicy działki, wysokość i wymiar równoległy do tej granicy, nie większe niż w budynku istniejącym na sąsiedniej działce. Z akt przedmiotowej sprawy (Projekt budowlany) wynika, że wzdłuż elewacji wschodniej budynek hotelu został usytuowany w granicy z zabudowaną działką nr ewid. [...] i przylega do ścian budynków istniejących na działce. Budynek na całej długości ściany przylega do budynków na działce nr ewid. [...]oraz nie jest od nich wyższy w pasie 3,00 m równoległym do granicy. Z kolei od wysokości poziomu podłogi "I piętra" ściana projektowanego budynku została odsunięta od działki nr ewid. [...] o 3,09 m. Otwory drzwiowe zaprojektowano w odległości 4,09 od granicy działki nr ewid. [...] Reasumując, w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2003r., nr [...] rażąco narusza prawo w części w jakiej dotyczyła zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na działce nr ewid. [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że działka nr ewid. [...] nie jest działką budowlaną, lecz stanowi teren uliczny o pow. 36m2 na którym nie jest możliwa realizacja jakiegokolwiek obiektu budowlanego. Projekt budowlany spełnia wymogi decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2001r, Nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Przedmiotowa inwestycja została zaopiniowana bez zastrzeżeń przez Główny Inspektorat Lotnictwa Cywilnego w [...]. W ocenie organu odwoławczego druga kontrolowana decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2005r, Nr [...] zmieniająca decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2003r, Nr [...] w zakresie obejmującym zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego i udzielenie pozwolenia na budowę dodatkowej kondygnacji garażu dla hotelu turystycznego z częścią gastronomiczną nie jest dotknięta żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Inwestor składając w dniu [...] lutego 2005r wniosek o zmianę pozwolenia na budowę złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką nr ewid [...] i działką nr ewid [...] na cele budowlane oraz dołączył decyzję Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2001r, Nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem organu odwoławczego okoliczność braku tytułu prawnego do działki nr ewid [...] nie stanowi rażącego naruszenia prawa bowiem z analizy projektu budowlanego zamiennego wynika, że projektowane roboty budowlane wykonywane będą wyłącznie na działce nr ewid [...]. Działka nr ewid [...] nie jest działką inwestycyjną z punktu widzenia rozwiązań projektowych zatwierdzonych weryfikowaną decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2005r, Nr [...]. Jednocześnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie stwierdził, aby projekt zmian zatwierdzony w/w decyzją naruszał w sposób rażący ustalenia decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2001r, Nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Projektowane roboty budowlane polegające na budowie dodatkowej kondygnacji garażu będą wykonywane poniżej poziomu terenu natomiast zgodnie z § 12 ust 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, odległości, o których mowa w ust 1-5 rozporządzenia, nie odnoszą się do podziemnych części budynku znajdujących się całkowicie poniżej poziomu terenu. W ocenie organu odwoławczego powoływana we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji okoliczność pozbawienia prawa do udziału w postępowaniu może stanowić wyłącznie przesłankę do wznowienia postępowania ( art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. ), a nie stwierdzenia nieważności decyzji. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła B. S. (współwłaścicielka działki nr Nr ewid. [...]). Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) Naruszenie przepisów art. 138§ 1 pkt 2 kpa i art. 156§1 pkt 2 i 4 kpa w związku z art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 35 ust. 1, art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. nr 106 poz. 1126 ze zm. – w brzmieniu obowiązującym w dniu wydawania decyzji z dnia [...] maja 2003r. oraz Dz.U. z 2003r. Nr 207 poz. 2016 w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji z dnia [...] kwietnia 2005r.) polegające na błędnej wykładni wymienionych przepisów i uznanie jakoby możliwe było stwierdzenie nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę w części podczas gdy decyzja taka jest niepodzielna bowiem dotyczy jednej sprawy administracyjnej, jednego projektu budowlanego i budynku toteż nie było dopuszczalne stwierdzenie nieważności kontrolowanej decyzji w części. 2) Naruszenie przepisów art. 156§1 pkt 2 i 4 kpa w związku z art. 32 ust. 4 pkt 2 art. 35 ust. 1, art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane polegające na błędnej wykładni przepisów, wyrażającej się w uznaniu jakoby brak tytułu prawnego do działki objętej zamierzeniem inwestycyjnym, niewykazanie przez inwestora posiadania tego tytułu na dzień wydania decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2003r. Nr [...] oraz złożenie, wraz z wnioskiem poprzedzającym decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2005r. fałszywego oświadczenia o dysponowaniu tytułem prawnym do nieruchomości objętej zamierzeniem budowlanym miał nie stanowić rażącego naruszenia prawa, skutkującego obligatoryjnym stwierdzeniem nieważności kontrolowanej decyzji; 3) Naruszenie przepisów art. 156§1 pkt 2 i 4 kpa w związku z art. 7, 8, 28, 30§4, 97§1 pkt 1 kpa polegające na błędnej wykładni wymienionych przepisów i uznanie jakoby prowadzenie postępowania z udziałem osoby zmarłej, a nie będącej już stroną, skierowanie do niej decyzji z dnia [...] kwietnia 2005r. o zmianie pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] maja 2005r. podczas gdy postępowanie winno być obligatoryjnie zawieszone, a następnie uczestnikami postępowania i adresatami wydanej decyzji winni być dopiero następcy prawni zmarłego, natomiast prowadzenie postępowania administracyjnego z udziałem osoby zmarłej i wydanie rozstrzygnięcia wobec strony nie mającej już zdolności prawnej musi być oceniane jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156§1 pkt 2 i 4 kpa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji. W konkluzji wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013r. i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazała, że inwestycji budowlanej nie można rozgraniczać na poszczególne działki albowiem zakres i skala projektowanych prac budowlanych obejmuje swoim zasięgiem zarówno działkę nr ewid [...] jak i działkę nr ewid [...], na których zaprojektowano jeden budynek. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy błędnie uznał "jakoby prowadzenie postępowania z udziałem osoby zmarłej, a więc nie będącej już stroną ( Z.O. ), wydanie rozstrzygnięcia wobec strony nie mającej już zdolności prawnej mogło być jedynie podstawą wznowienia postępowania". "Ustalenie, że śmierć jednej ze stron postępowania nastąpiła jeszcze przed wydaniem decyzji, zostały sfałszowane podpisy na zwrotnych poświadczeniach odbioru przesyłek listowych winno być ocenione jako rażące naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a. skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji" W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że przez pojęcie "skierowania decyzji" należy rozumieć określenie w drodze decyzji praw i obowiązków oznaczonego podmiotu. Jedyną ujemną konsekwencją doręczenia decyzji osobom zmarłym nie będącymi wnioskodawcami/inwestorami jest to, że następcy prawni zmarłych stron zostali pozbawieni prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem oceny sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013r., znak: [...] wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Przedmiotową decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2003r, Nr [...] w zakresie obejmującym zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na działce nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w [...]. W pozostałej części uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2003r, Nr [...] oraz decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2005r, Nr [...]. Kontrolowana przez sąd decyzja została wydana w trybie stwierdzenia nieważności. Podkreślić należy, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 §1 kpa jest nadzwyczajnym trybem postępowania, a jego celem nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 §1 pkt 1-7 kpa. Wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 §1 kpa istnieje rażące naruszenie prawa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić wtedy, gdy decyzja jest ewidentnie sprzeczna z wyraźnym i nie budzącym wątpliwości przepisem, a przy tym naruszenie jest tak ciężkie, że powoduje sankcję nieważności. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa, a skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Taka sytuacja występowała w niniejszej sprawie. Z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego w brzmieniu tego przepisu, w dacie wydania badanej decyzji, jednoznacznie wynika, iż jednym z podstawowych obowiązków inwestora ubiegającego się o wydanie pozwolenia na budowę jest wykazanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W ocenie Sądu, konieczność wykazania się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest jedną z podstawowych kwestii przy ocenie możliwości wydania pozwolenia na budowę, dlatego też uwzględnienie wniosku inwestora przez organ administracji publicznej, bez spełnienia wskazanego warunku, traktowane musi być jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 pkt 2 k.p.a. i skutkować winno stwierdzeniem nieważności takiego pozwolenia (por. wyrok NSA z dnia z 21 lipca 2011 r., II OSK 1188/10, Lex nr 1068964, wyrok NSA z dnia 27 lutego 2002 r., IV SA 1092/2000 niepubl.). W niniejszej sprawie niekwestionowana jest okoliczność braku posiadania przez inwestora prawa do dysponowania działką nr ewid. [...] na cele budowlane, na której została zaprojektowana budowa krawędzi spocznika oraz balustrady przed wejściem do budynku hotelu i części pochylni z częścią balustrady. Z prawidłowych ustaleń Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego dokonanych na podstawie projektu zagospodarowania działki (Projekt budowlany – Tom 1- Architektura – rysunek nr 1) zatwierdzonego decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2003r, Nr [...] wynika, że projektowany budynek hotelu turystycznego z częścią gastronomiczną, garażem podziemnym wraz z przyłączami i instalacjami został usytuowany na działce nr ewid. [...] stanowiącej własność inwestora. Zgodzić należy się ze stanowiskiem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż kontrolowana w postępowaniu nadzorczym decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2003r, Nr [...] rażąco narusza prawo w zakresie obejmującym zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę na działce nr ewid. [...], co do której inwestor nie posiadał prawa dysponowania na cele budowlane. Zaprojektowane na działce nr ewid. [...] elementy takie jak krawędź spocznika, część pochylni, czy też balustrada w żaden sposób nie wpłyną na samodzielne funkcjonowanie budynku hotelu turystycznego z częścią gastronomiczną i garażem podziemnym oraz przyłączy i instalacji. Zdaniem Sądu stwierdzenie nieważności decyzji w części jest dopuszczalne, jeśli decyzja dotknięta jest wadą rażącego naruszenia prawa tylko w pewnym zakresie. W orzecznictwie podnosi się także, że częściowe stwierdzenie nieważności decyzji możliwe jest nie tylko wtedy, gdy decyzja rozstrzyga "o różnych zagadnieniach". Nie jest bowiem uzasadnione eliminowanie w takich sytuacjach prawidłowych rozstrzygnięć w pozostałych częściach, jeżeli tylko fragmenty decyzji rażąco naruszają prawo (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2007r., sygn. akt I OSK 795/06, LEX 320101, wyrok WSA w W-wie z dnia 5 grudnia 2006r. sygn. akt VII SA/Wa 1486/06). W pozostałej części weryfikowana decyzja nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. dlatego trafnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2003r, Nr [...]. Sąd podziela ustalenia dokonane w tym zakresie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Kolejna weryfikowana w postępowaniu nadzorczym decyzja Prezydenta [...] z dnia [...]kwietnia 2005r, Nr [...] zmieniająca decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2003r, Nr [...] w zakresie obejmującym zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego i udzielenie pozwolenia na budowę dodatkowej kondygnacji garażu dla hotelu turystycznego z częścią gastronomiczną także nie jest dotknięta żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego trafnie ustalił na podstawie analizy projektu budowlanego zamiennego, że projektowane roboty budowlane polegające na budowie dodatkowej podziemnej kondygnacji garażu będą wykonywane wyłącznie na działce nr ewid. [...] stanowiącej własność inwestora. Wprawdzie w kontrolowanej decyzji zostały wymienione obie działki (nr ewid. [...] i nr ewid [...]) jako działki inwestycyjne, to w rzeczywistości działkę inwestycyjną stanowi wyłącznie działka nr ewid. [...] na której została zaprojektowana budowa dodatkowej, podziemnej kondygnacji garażu. Natomiast działka nr ewid. [...], co do której inwestor nie posiada prawa dysponowania na cele budowlane nie jest objęta zakresem inwestycji zatwierdzonej decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2005r, Nr [...]. Rozwiązania projektowe zatwierdzone kontrolowaną decyzją nie naruszają warunków technicznych, a dokonane przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ustalenia oraz ocena badanej decyzji w świetle art.156 § 1 k.p.a. jest prawidłowa. Wbrew zarzutom skargi Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo przeprowadził postępowanie nadzorcze i trafnie uznał, że możliwe częściowe stwierdzenie nieważności kontrolowanej decyzji. Jak zasadnie wskazał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego okoliczność, iż strona nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym bez jej winy nie stanowi przesłanki stwierdzenia nieważności, lecz może stanowić przesłankę wznowienia postępowania, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Nie można utożsamiać tej przesłanki wznowieniowej z przesłanką nieważności postępowania, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Z akt sprawy wynika, że Z. O. - współwłaściciel działki nr nr ewid. [...] przylegającej bezpośrednio do działki inwestycyjnej nr ewid. [...] zmarł [...] grudnia 2004r ( akt zgonu ), a więc przed wszczęciem postępowania zakończonego decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2005r, Nr [...]. Organ nie posiadał wiedzy o śmierci Z. O. gdyż kierowana do niego korespondencja była odbierana. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie. A zatem, z wadliwością decyzji przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. mamy do czynienia wówczas, gdy nastąpiło określenie praw lub obowiązków podmiotu innego niż strona postępowania. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że przez pojęcie "skierowanie decyzji" należy rozumieć określenie w drodze decyzji praw i obowiązków oznaczonego podmiotu. Faktu doręczenia decyzji nie należy utożsamiać ze "skierowaniem decyzji", w rozumieniu tegoż przepisu. Z. O. nie był podmiotem praw lub obowiązków określonych decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2005r, Nr [...], co powoduje brak zaistnienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Z tego względu niezasadny jest zarzut wydania kontrolowanej decyzji z rażącym naruszeniem art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. W świetle powyższych ustaleń podnoszone w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie nadzorcze oraz odpowiednio i obszernie przedstawił motywy swojego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.[pic]