II FSK 778/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia WSA (del.) Paweł Kowalski (sprawozdawca), Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 sierpnia 2014 r. sygn. akt I SA/Kr 1982/13 w sprawie ze skargi K. K. na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 12 września 2013 r. nr [...]; [...] w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania i przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K. K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 26 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddaliła skargę K. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z 12 września 2013 r., którym stwierdzono uchybienie, przez skarżącą terminowi do wniesienia odwołania oraz odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z 22 marca 2013 r. w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ przyjął, że wskazana decyzja organu pierwszej instancji, została doręczona skarżącej w sposób zastępczy, tj. w trybie przewidzianym przepisem art. 150 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), w dniu 10 kwietnia 2013 r. Tym samym 14 dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 24 kwietnia 2013 r. Odwołanie natomiast zostało złożone dopiero 31 sierpnia 2013 r. U podstaw rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu oprócz powyższego leżało ponadto ustalenie, że w dniu 21 maja 2013 r. skarżąca otrzymała od Naczelnika Urzędu Skarbowego K. upomnienie do uregulowania należności z tytułu podatku PPR. Pismem z 20 czerwca 2013 r. (data stempla pocztowego) skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania uzasadniając, iż decyzja nie została jej doręczona. We wniosku zaznaczyła, że otrzymując upomnienie nie wiedziała której decyzji ono dotyczy. Informacje takie uzyskała w drodze rozmowy telefonicznej z pracownikiem urzędu. Następnie w trybie art. 162 o.p. organ wezwał skarżącą do uzupełnienia braków wniosku o przywrócenie terminu poprzez przedłożenie odwołania oraz uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy skarżącej. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca przedłożyła odwołanie i podała, że w 2013 r. była nieobecna w K. , przebywała za T. w związku z koniecznością opieki nad jej 12 miesięcznym wnukiem, co mogą poświadczyć świadkowie, tj. jej syn, synowa i rodzice synowej. Dokonując oceny prawnej w świetle art. 162 § 1 i 2 o.p. organ wskazał, że skarżąca nie tylko uchybiła terminowi do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania ale także nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy. Zdaniem organu podane przez skarżącą okoliczności nie uzasadniają przyjęcia braku winy w uchybieniu terminowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w uzasadnieniu wskazanego na wstępie wyroku uznał, że organ prawidłowo ocenił, iż wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania został złożony z uchybieniem terminu do jego wniesienia, a nadto okoliczności podnoszone we wniosku o przywrócenie terminu nie stanowią przesłanki uzasadniającej przywrócenie uchybienia terminu. Konsekwencją zaś odmowy przywrócenia terminu było zasadne stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem sądu bezsporne są ustalenia organu odnośnie prawidłowości i skuteczności doręczenia przesyłki zawierającej decyzję z dnia 22 marca 2013 r., co stanowi przesłankę stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W ocenie sądu organ słusznie także przyjął, iż skarżąca nie dochowała terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Organ przyjął, że przyczyna uchybienia terminowi – brak wiedzy o wydanej decyzji – ustała w dniu 21 maja 2013r., kiedy to skarżąca – jak sama we wniosku podała – dowiedziała się o fakcie wydania decyzji z otrzymanego upomnienia od organu oraz po rozmowie telefonicznej z pracownikiem organu, który poinformował ją jedynie o numerze decyzji, której dotyczy upomnienie. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że okoliczność, że skarżąca dowiedziała się o fakcie wydania decyzji w dniu 14 czerwca 2013 r. po kolejnej rozmowie telefonicznej z pracownikiem organu została, podniesiona przez skarżącą dopiero na etapie skargi do sądu administracyjnego, a nadto twierdzenia te pozostają w sprzeczności z treścią wniosku o przywrócenie terminu z dnia 20 czerwca 2014 r. W ocenie sądu nawet jeżeli skarżąca w dniu powzięcia informacji o wydaniu decyzji miała wątpliwości co do jej przedmiotu nic nie stało na przeszkodzie, aby uzyskała potrzebne informacje osobiście. Z przedłożonych przez nią dokumentów wynika bowiem, że była hospitalizowana dopiero od 30 czerwca 2013 r. Sąd uznał za prawidłową ocenę organów o nieuprawdopodobnieniu przez skarżącą braku jej winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Przedstawione przez skarżącą okoliczności, że w kwietniu 2013 r. była nieobecna w miejscu zamieszkania bo przebywała za T. w związku z koniecznością opieki nad 12 miesięcznym wnukiem, nie mogą, w ocenie sądu pierwszej instancji stanowić wystarczającego usprawiedliwienia w kontekście realizacji warunku wynikającego z art. 162 § 1 o.p. Sam fakt długotrwałego wyjazdu nie może być uznany za przeszkodę niezależną i uniemożliwiającą należyte zabezpieczenie się przez skarżącego przed możliwymi skutkami planowanej nieobecności np. poprzez zapewnienie możliwości odbierania korespondencji przez skarżącą. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, kiedy wobec skarżącej prowadzone jest postępowanie podatkowe, o czym miała ona wiedzę. Słusznie zatem ocenił organ, że zaniechanie strony w zakresie zorganizowania odbioru kierowanej do niej korespondencji należy uznać za brak staranności w prowadzeniu swoich spraw. W skardze kasacyjnej K. K. zarzuciła: 1. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, a to art. 151 p.p.s.a., w związku z art. 187 § 1, art. 191, art. 150 § 1 pkt 1, § 1a, § 2, art. 228 § 1 pkt 2, art. 122 o.p., w związku z art. 31 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz.U. z 2011 r., nr 41, poz. 214 ze zm.), poprzez oddalenie skargi, w sytuacji w której organ nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego zebranego materiału dowodowego, przyjął bezzasadnie, że zastępcze doręczenie skarżącej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Krakowie z dnia 22 marca 2013 r. jest skuteczne i że okoliczność ta została udowodniona, a w konsekwencji, że rozpoczął bieg termin do wniesienia odwołania od decyzji podatkowej, nietrafnie przyjął, że nie ma znaczenia dla skuteczności doręczenia zastępczego odstęp pomiędzy pierwszym i drugim awizem, nietrafnie przyjął, że w oddawczej skrzynce pocztowej skarżącej zostały umieszczone dwa awiza dotyczące korespondencji obejmującej ww. decyzję podatkową, niezasadnie uznał, że nastąpiło uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 22 marca 2013 r., nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym; 2. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, a to art. 151 p.p.s.a., w związku z art. 150 § 1 pkt 1, § 1a, § 2 o.p., w związku z art. 31 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 25 ust. 1, w związku z art. 24 ust. 1 pkt 1 lit.a ,w związku z art. 26 ust. 1 u.k.s., poprzez bezzasadne przyjęcie, że to skarżąca musi udowodnić, że nie zawiadomiono jej w sposób prawidłowy o pozostawieniu decyzji podatkowej w placówce pocztowej, a nie, że to organ kontroli skarbowej, na którym spoczywa obowiązek doręczenia decyzji podatkowej musi udowodnić w sposób niebudzący wątpliwości, że adresata-skarżącą zawiadomiono w sposób prawidłowy o doręczeniu korespondencji obejmującej decyzję podatkową; 3. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, a to - - art. 151 p.p.s.a., w związku z art. 187 § 1, art. 150 § 1 pkt 1, § 1a, § 2, art. 162 § 1, 2 i 4, art. 122 o.p., w związku z art. 31 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 i art. 25 ust. 1, w związku z art. 24 ust. 1 pkt 1 lit.a, w związku z art. 26 ust. 1 u.k.s., poprzez oddalenie skargi, w sytuacji w której organ nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego zebranego materiału dowodowego, przyjął bezzasadnie, że zastępcze doręczenie skarżącej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z 22 marca 2013 r. jest skuteczne i że okoliczność ta została udowodniona, nietrafnie przyjął, że nie ma znaczenia dla skuteczności doręczenia zastępczego odstęp pomiędzy pierwszym i drugim awizem, nietrafnie przyjął, że w oddawczej skrzynce pocztowej skarżącej zostały umieszczone dwa awiza dotyczące korespondencji obejmującej ową decyzję podatkową nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, nietrafnie przyjął, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji nastąpiło bez jej winy, nietrafnie przyjął, że skarżąca wniosła podanie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania po upływie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, oraz poprzez bezzasadne przyjęcie, że to skarżąca musi udowodnić, że nie zawiadomiono jej w sposób prawidłowy o pozostawieniu decyzji w placówce pocztowej, a nie, że to organ kontroli skarbowej, na którym spoczywa obowiązek doręczenia decyzji podatkowej musi udowodnić w sposób niebudzący wątpliwości, że adresata zawiadomiono w sposób prawidłowy o doręczeniu korespondencji obejmującej decyzję podatkową; - art. 151, w związku z art. 106 § 3 p.p.s.a. i art. 233 § 1 k.p.c., w związku z art. 106 § 5 p.p.s.a., poprzez brak przeprowadzenia dowodów z dokumentów zalegających w dokumentacji medycznej dotyczącej skarżącej, poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego materiału i dowolną ocenę zebranego materiału. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Jej autor sformułował w niej wyłączenie zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które dotyczą uznania przez sąd pierwszej instancji prawidłowości doręczenia w trybie art. 150 o.p. decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z 22 marca 2013 r. oraz uznania przez ten sąd legalności odmowy przywrócenia terminu do złożenia od niej odwołania. W zakresie pierwszego ze spornych zagadnień, należy stwierdzić, że nie jest zasadne stanowisko skarżącej, iż nie zostały spełnione wymogi przewidziane przepisami art. 150 o.p., tj. brak jest przeszkód do uznania, że decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z 22 marca 2013 r. została skutecznie doręczona 10 kwietnia 2013 r. W wypełnionym przez podmiot doręczający potwierdzeniu doręczenia pisma oraz na kopercie zamieszczono wszystkie wymagane ustawą informacje, wobec czego dokumenty te w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzą wątpliwości i spełniają wszystkie wymogi. Z dołączonej do akt koperty wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru przesyłki wynika przyczyna niedoręczenia przesyłki osobiście, a także to, że adresat został dwukrotnie zawiadomiony o pozostawieniu przesyłki do jego dyspozycji w konkretnej placówce pocztowej. Te dokumenty potwierdzają, że doręczyciel pocztowy nie zastał adresata 27 marca 2013 r. w miejscu zamieszkania, nie miał również możliwości doręczenia przesyłki pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, tj. w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 o.p. W tych okolicznościach zawiadomienie o pozostawieniu pisma na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym doręczyciel umieścił w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Na druku potwierdzenia odbioru i kopercie wskazano daty pierwszego i powtórnego zawiadomienia adresata o pozostawaniu pisma w tej placówce pocztowej (drugie zawiadomienie po upływie 7 dni od pierwszego – 4 kwietnia 2013 r.), a także datę zwrotu przesyłki do nadawcy (po upływie 14 dni od pierwszego zawiadomienia) z uwagi na niepodjęcie jej przez adresata. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej znajdująca się w aktach sprawy przesyłka zawierająca decyzję opatrzone jest wszystkimi adnotacjami pozwalającymi na ustalenie bez żadnych wątpliwości, kiedy przesyłka została nadana, kiedy i z jakiego powodu została awizowana i ponownie awizowana oraz w jakiej dacie nastąpił jej zwrot do nadawcy. Podsumowując, zwrotne potwierdzenie odbioru spornej przesyłki zostało wypełnione prawidłowo, została ona też doręczona pod właściwym adresem, co oznacza, że potwierdzenie to stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 § 2 Ordynacji podatkowej i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Należy uznać za nietrafne argumenty zawarte w skardze kasacyjnej koncentrujące się wokół znajdującego się w aktach sprawy wydruku ze strony internetowej Poczty Polskiej "śledzenie przesyłek", z którego wynika, że przedmiotowa przesyłka była powtórnie awizowana w dniu 3 kwietnia 2013 r. Otóż, o ile prawidłowo wypełnione zwrotne poświadczenie odbioru stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 § 1 i 2 o.p. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 12 grudnia 2008 r., w sprawie o sygn. akt II GSK 554/08 i 8 grudnia 2011 r., w sprawie o sygn. akt I FSK 11/11), o tyle wydruk ze strony internetowej Poczty Polskiej waloru takiego nie posiada. "Śledzenie przesyłek" jest usługą przeznaczoną dla klientów Poczty Polskiej, która umożliwia nadawcy i adresatowi dysponującymi numerem przesyłki ustalenie jaki w procesie doręczenia jest jej status i gdzie się znajduje. W przeciwieństwie do wszelkich adnotacji na zwróconej przesyłce (zamieszczone na kopercie lub na zwrotnym potwierdzeniu odbioru), opatrzonych stosownymi pieczęciami i podpisami, nie ma walor dokumentu urzędowego i nie może stanowić przeciwdowodu tego, co wynika z jego treści. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej powołany przez niego wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2010 r., w sprawie II FSK 281/09 nie jest adekwatny do spornych zagadnień w niniejszej sprawie. Otóż ze stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w tamtej sprawie wynikało, że ponowne awizo nastąpiło w siódmym dniu od pierwszego awizowania (taka adnotacja znajdowała się na zwrotnym poświadczeniu odbioru przesyłki). W niniejszej sprawie natomiast powtórne awizowanie nastąpiło ósmego dnia (a więc zgodnie z art. 150 § 1a o.p., w brzmieniu wówczas obowiązującym). Na zasługują na uwzględnienie także zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej błędnej kontroli zaskarżonego aktu w kontekście naruszenia przez organy przepisów procesowych związanych z odmową przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Należy przede wszystkim stwierdzić, że sąd pierwszej instancji rozważył i należycie uzasadnił dlaczego siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 162 § 2 o.p. rozpoczął swój bieg w dniu 21 czerwca 2013 r. Słusznie przy tym wywiódł, iż tego dnia skarżąca nie tylko otrzymała upomnienie o zapłatę podatku, ale także odbyła rozmowę z pracownikiem organu, od którego dowiedziała się o wydaniu wobec niej decyzji oraz o jej numerze. Nie można mieć wątpliwości, że miała wcześniej świadomość toczącego się wobec niej postępowania w przedmiocie ustalenia zobowiązania w trybie art. 20 ust.3 u.p.d.o.f. Zatem zasadnie sąd pierwszej instancji uznał, że skarżąca składając w dniu 20 czerwca 2014 r. wniosek o przywrócenie terminu uchybiła terminowi opisanemu art. 162 § 2 o.p. Reasumując – rozważania zawarte na karcie 6 uzasadnienia zaskarżonego wyroku zasługują na pełną akceptację. Przy ocenie braku zawinienia w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy, aby nie wprowadzać do stosunków procesowych elementu niepewności. Chodzi o to, aby z jednej strony nie doprowadzać do pochopnego przywracania terminu, z drugiej zaś, aby na skutek nadmiernej surowości nie zamknąć stronie drogi do obrony jej praw. Do okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (wyrok WSA w Gliwicach z 1 lutego 2012r., w sprawie o sygn. akt III SA/Gl 972/11, LEX nr 1146040). Przyczyna uchybienia terminowi wskazana przez wnioskodawcę każdorazowo winna być poddana ocenie organu podatkowego. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (wyrok NSA z 18 sierpnia 2000 r., w sprawie o sygn. akt III SA 1716/99, LEX nr 45409). Taką przeszkodą może być siła wyższa, np. powódź, odcięcie od świata na skutek ataku ostrej zimy oraz niektóre zdarzenia losowe, np. przerwy w komunikacji, poważny wypadek samochodowy, związany z hospitalizowaniem w ostatnich dniach upływu terminu itp. Jakiekolwiek niedbalstwo zainteresowanego w zasadzie dyskwalifikuje możliwość przywrócenia terminu. Zauważyć należy, że uprawdopodobniając brak winy w uchybieniu terminu, osoba zainteresowana musi wskazywać na takie okoliczności, które spowodowały uchybienie terminu, dotyczące jednak tylko tego okresu, w którym miała być dokonana czynność procesowa (por. Brolik Jacek i in., Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. V; opublikowano: LEX 2013). Z akt sprawy wynika, że jedyną okolicznością podnoszoną przez skarżącą na uprawdopodobnienie braku jej zawinienia w uchybieniu terminu była konieczność wyjazdu z miejsca zamieszkania celem sprawowania opieki na 12 miesięcznym wnukiem. Okoliczność ta nie była zatem zdarzeniem nagłym, nieprzewidzianym, którego wystąpienie uniemożliwiło skarżącej zabezpieczenia swych interesów w toczącym się postępowaniu, na przykład poprzez zawiadomienie organu o zmianie adresu zamieszkania. Słusznie zatem sąd pierwszej instancji uznał legalność postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, co oznacza, że zarzut skargi kasacyjnej w tym przedmiocie jest nieuzasadniony. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U z 2014 roku poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 tej ustawy). Podobne uregulowania zawarte jest w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U z 2016 roku poz.718 ). Oznacza to, że sądy administracyjne dokonują kontroli administracji orzekając na podstawie stanu sprawy (faktycznego) utrwalonego w aktach sprawy administracyjnej (por. wyrok NSA z 3 czerwca 2009 r., w sprawie o sygn. akt II FSK 258/08, LEX nr 511306, i wyrok NSA z 24 sierpnia 2010 r., w sprawie o sygn. akt II FSK 586/09, LEX nr 737633). Skoro na żadnym etapie postępowania w przedmiocie przywrócenie terminu skarżąca nie powoływała się na swe problemy zdrowotne, które miałyby uprawdopodabniać uchybienie terminu, to ani organy w tej sprawie rozstrzygające, ani tym bardziej sąd pierwszej instancji nie były władne tych okoliczności badać, mimo tego, że na etapie postępowania sądowoadministracyjnego te okoliczności wraz z dokumentującymi zaświadczenia lekarskim zostały złożone. Nie było także podstaw do przeprowadzenia dowodu z dokumentacji medycznej NZOZ M.[..] i Partnerzy Spółka Partnerska. Zgodnie bowiem z art. 106 § 3 p.p.s.a sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przeprowadzenie zawnioskowanego dowodu nie zmierzałoby przecież do wyjaśnienia istotnych wątpliwości związanych z trafnością rozstrzygnięcia wniosku skarżącej o przywrócenie terminu w kontekście przywołanych przez nią okoliczności uzasadniających brak zawinienia w uchybieniu terminu, tylko do uzupełnienia (zmiany) podstawy żądania o nowe okoliczności, które wcześniej nie były podnoszone. Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art. 184 p.p.s.a należało oddalić skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt.1 tej ustawy.