I SA/Wa 36/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska (spr.) Sędzia WSA Bożena Marciniak Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2014 r. sprawy ze skargi [...] Bank [...] S.A. w W. w przedmiocie grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 117/13 1. wymierza Prezydentowi W. grzywnę w wysokości 3000 (trzy tysiące) złotych płatną w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 2. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżącego [...] Bank [...] S.A. w W. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. [...] Bank [...] SA w W. w skardze z 4 grudnia 2013 r. wniósł o wymierzenie grzywny Prezydentowi Miasta W. w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 maja 2013 r. w sprawie I SAB/Wa117/13. Wyrokiem tym Sąd zobowiązał Prezydenta Miasta W. do rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], w terminie dwóch miesięcy od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że Prezydent pomimo upływu terminu nie wykonał wyroku Sądu. [...] Bank wskazał, że organ podjął nieudaną próbę uniknięcia obowiązku nałożonego przez Sąd, gdyż postanowieniem z [...] września 2013 r. wadliwie zawiesił postępowanie w sprawie, uzasadniając je koniecznością rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego w innej sprawie rozpoznawanej przez ten sam organ. Wojewoda [...] postanowieniem z [...] października 2013 r. uchylił postanowienie organu I instancji. W ocenie skarżącego bezprawne działania Prezydenta uzasadniają orzeczenie grzywny w maksymalnej wysokości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że Sąd w wyroku z 23 maja 2013 r. nie zobowiązał organu do ustalenia i wypłaty odszkodowania. Organ chcąc dochować terminu wyznaczonego przez Sąd wydał postanowienie z [...] września 2013 r. Uchylenie postanowienia przez Wojewodę [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia nie oznacza, że organ nie podjął czynności w celu wykonania wyroku. Organ wyjaśnił, że podejmuje zdecydowane kroki w celu definitywnego zakończenia postępowania, m.in. wystąpił w tej sprawie do zespołu koordynacyjnego celem zajęcia stanowiska. Pismem procesowym z 7 lutego 2014 r. skarżący wskazał na bezzasadność argumentów zawartych w odpowiedzi na skargę. Podniósł, że Sąd w wyroku z 23 maja 2013 r. zobowiązał organ do wydania decyzji. Sąd wziął pod uwagę dotychczasowe zabiegi organu w kierunku utrzymywania stanu obstrukcji i wyraźnie stwierdził, że wyznaczony termin ma zmusić organ do załatwienia sprawy. Bezprawne zawieszenie postępowania miało na celu zasłonienie się faktem dokonania jakiejkolwiek czynności, aby zignorować wyrok Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Skarga została złożona w trybie art. 154 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej "ppsa"; w skardze omyłkowo powołano art. 149 § 2 ppsa). Przepis art. 154 § 1 ppsa stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Pismem z 12 listopada 2013 r. skarżący wezwał organ do wykonania wyroku. Wobec czego spełnione zostały wymogi warunkujące złożenie skargi. Jak wynika z akt sądowych w sprawie I SAB/Wa 117/13, prawomocny wyrok z 23 maja 2013 r. wraz z aktami administracyjnymi wpłynął do organu 19 sierpnia 2013 r. (k.171 akt sądowych – zwrotne poświadczenie odbioru). Wobec tego termin do załatwienia sprawy upłynął 19 października 2013 r. Bezsporne jest, że w powyższym terminie, jak również do daty orzekania w niniejszej sprawie, decyzja nie została wydana. Organ postanowieniem z [...] września 2013 r. z powołaniem się na przepis art. 97 § 1 pkt 4 kpa zawiesił postępowanie w sprawie, argumentując swoje rozstrzygnięcie wznowieniem postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta W. z [...] września 2009 r. w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości. Wojewoda postanowieniem z [...] października 2013 r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Akta sprawy zostały zwrócone organowi 4 grudnia 2013 r. Zawiadomieniem z 4 grudnia 2013 r. organ w trybie art. 10 § 1 kpa poinformował strony o możliwości złożenia wniosków i zapoznania się z aktami sprawy. Wobec tego, skoro Prezydent w terminie wyznaczonym wyrokiem Sądu sprawy nie załatwił, a wyrok ten zobowiązywał organ nie tylko do rozstrzygnięcia sprawy, ale i do dokonania tego w określonym terminie, to w tym stanie rzeczy wniosek o wymierzenie Prezydentowi grzywny, jest niewątpliwie uzasadniony. Zważyć bowiem należy, że niewykonanie wyroków sądów - niezależnie od tego czy są to wyroki sądów administracyjnych (jak w niniejszej sprawie), czy sądów powszechnych - w demokratycznym państwie prawnym nie może być tolerowane. W szczególności nie można zaakceptować, czy też usprawiedliwić sytuacji, gdy wyroki sądów nie są respektowane przez organy władzy publicznej. Taka sytuacja wszak prowadzić musi nieuchronnie do podważania zaufania jednostek do tych organów, jak również do władzy publicznej. Świadczy przy tym o braku poszanowania prawa przez organy, które same zobowiązane są do jego stosowania. Wbrew twierdzeniom organu z odpowiedzi na skargę Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku, co oznacza do wydania decyzji w sprawie odszkodowania. Inna interpretacja przez organ rozstrzygnięcia Sądu pozostaje w sprzeczności z treścią art. 149 § 1 ppsa, który to przepis był podstawą rozstrzygania przez Sąd. Wskazać należy, że zawieszenie przez organ postępowania administracyjnego z naruszeniem art. 97 kpa, który to organ prawomocnym wyrokiem w sprawie na bezczynność został zobowiązany do załatwienia sprawy jest przesłanką do wymierzenia grzywny (por. wyrok NSA z 8 IV 2009 r. II OSK 564/08 lex 604181). Wymierzenie grzywny na podstawie przepisu art. 154 § 1 ppsa ma za zadanie nie tylko skłonienie organu do wywiązania się z nałożonego na niego w prawomocnym wyroku obowiązku, ale zawiera też element represyjny stanowiący w istocie karę za ignorowanie przez zobowiązane organy orzeczeń sądowych (por. wyrok WSA w Warszawie z 30 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1672/07 lex nr 459927). W realiach niniejszej sprawy Sąd ocenił, iż wystarczająco represyjną i dyscyplinującą funkcję spełni grzywna w wysokości 3000 złotych, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 ppsa Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 154 § 1 w zw. z art. 154 § 6 i art. 200 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku.