II FSK 944/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Rudowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędzia WSA (del.) Barbara Rennert, Protokolant Marta Wyszkowska, po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M.[...] E.F. M. sp. j. z siedzibą w J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 26 stycznia 2012 r. sygn. akt I SA/Ke 560/11 w sprawie ze skargi M.[...] E.F. M. sp. j. z siedzibą w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 27 września 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 rok oddala skargę kasacyjną. 1. Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w sprawie o sygn. akt I SA/Ke 560/11, oddalił skargę M. sp. j. z siedzibą w B. (dalej zwanej: "spółką") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 27 września 2011 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. 2. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez sąd pierwszej instancji wynika, że decyzją z dnia 30 marca 2011 r. Prezydent Miasta S. określił spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za rok 2007 w kwocie 34 809,00 zł. W sprawie ustalono, że podatnik w 2007 r. był właścicielem zabudowanej nieruchomości, położonej w S. W złożonej deklaracji na podatek od nieruchomości na 2007 r. spółka zadeklarowała podatek w łącznej wysokości 16 021,00 zł, przy czym: od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w kwocie 3 709,20 zł; od powierzchni gruntów 5.620 m² wg stawki 0,66 zł/m2; od pozostałych budynków w kwocie 12 032,02 zł od powierzchni użytkowej 2002 m² wg stawki 6,01 zł/m²; od budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w kwocie 280,00 zł od wartości 14 000,00 zł wg stawki 2%. W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego w zakresie prawidłowości opodatkowania posiadanych przez podatnika nieruchomości organ stwierdził brak podstaw do wyłączenia z opodatkowania najwyższą stawką budynku o łącznej powierzchni 2002 m², położonego na działce nr [...] oraz [...] w S. jako od budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej i określił kwotę podatku od tej nieruchomości za 2007 r. uwzględniając powierzchnię użytkową budynku: 1.867,89 m² x 16,50 zł = 30 820,20 zł, nie kwestionując deklaracji w pozostałym zakresie. W toku postępowania ustalono, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzją z dnia 7 kwietnia 2005 r. zakazał użytkowania wyżej wskazanego budynku oraz nakazał usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. W ocenie organu podatkowego nie zaistniały jednak względy techniczne, które uzasadniałyby twierdzenie, że przedmiotowy budynek, nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Organ ustalił, że konstrukcja budynku jest w stanie dobrym i nie zagraża zdrowiu i życiu użytkowników oraz uznał, że remont mający usunąć nieprawidłowości nie oznacza pozbawiania budynku związku z działalnością gospodarczą. Wskazał, że adaptacja budynków do prowadzenia zamierzonej w przyszłości działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników prowadzenia tejże działalności podatnika. Podkreślił również, że termin zakończenia remontu budynku – wynikający z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego – jest przedłużany z woli samego podatnika ze względu na duży zakres robót, znaczne nakłady finansowe oraz niepewną sytuację ekonomiczną. Przywołując treść art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r., nr 9, poz. 84 ze zm., dalej jako: "u.p.o.l.") organ uznał, że z użytego w nim sformułowania "nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych", można wyprowadzić wniosek, że warunkiem odstąpienia od wymierzenia podatnikowi, będącemu przedsiębiorcą, podatku od nieruchomości według najwyższych stawek, przewidzianych dla znajdujących się w jego posiadaniu budynków o charakterze niemieszkalnym, jest łączne wystąpienie dwóch warunków, tj. brak faktycznego wykorzystywania przedmiotu opodatkowania ze względów technicznych (w roku podatkowym) oraz brak możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania ze względów technicznych. Podkreślił przy tym, że o ile fakt wystąpienia pierwszego warunku nie budzi w niniejszej sprawie wątpliwości, to uznał, że budynek nie znajduje się w sytuacji w której ze względów technicznych nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, a tym samym nie nastąpiło zerwanie związku spornego budynku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą. 2. Powyżej wskazana decyzja została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 27 września 2011 r. Odnosząc się do zarzutów odwołania kwestionujących ustalenia organu pierwszej instancji w zakresie możliwości wykorzystywania budynków do prowadzenia działalności gospodarczej, organ odwoławczy wskazał, że "względy techniczne" dotyczą jedynie możliwości wykorzystania konkretnego przedmiotu opodatkowania, są okolicznością faktyczną i obiektywnie niezależną od woli przedsiębiorcy a wynikającą bezpośrednio ze stanu technicznego tego przedmiotu, powodującego "zerwanie" jego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Jednocześnie wskazał, że jednym z przedmiotów działalności podatnika jest obsługa nieruchomości, której grupa 70.1 jak wynika z Polskiej Klasyfikacji Działalności, obejmuje kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek. Dlatego też dodatkowo uznał, że budynek, mimo czasowego niewykorzystywania, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, wskazując przykładowo możliwość jego sprzedaży w odpowiednim czasie na rynku, bez konieczności wykonywania żadnych remontów. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, w której zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz art. 122, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60, ze zm., dalej jako: "Ordynacja podatkowa"). 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę, uznając ją za niezasadną. W uzasadnieniu wskazano, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia problemu, czy nieruchomość w postaci budynku niemieszkalnego, której właścicielem jest przedsiębiorca, której dotyczy decyzja organów nadzoru budowlanego zakazująca użytkowania przedmiotowego budynku i nakazująca usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, winna być objęta stawką podatkową jak budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, czy z tej kategorii winna być wyłączona, gdyż nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Powołując się na definicję zawartą w art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. sąd pierwszej instancji podzielił pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym o tym, czy nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości decydują obiektywne okoliczności wskazujące, że przedmiotowy budynek nie może być wykorzystywany ze względów technicznych do prowadzenia działalności gospodarczej. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podstawę do wyłączenia z opodatkowania podwyższoną stawką stanowić mogą jedynie względy techniczne, które należy rozumieć jako trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystywaniu gruntu, budynku, budowli do prowadzenia działalności gospodarczej. Powołując się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 151/10, z dnia 10 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 226/10, z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 2128/09 (publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA") wskazano, że przyczyna ta musi być niezależna od woli przedsiębiorcy i wynikać bezpośrednio ze stanu technicznego tego przedmiotu, powodującego zerwanie jego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. W rozpoznawanej sprawie – w ocenie sądu pierwszej instancji – nie budziło wątpliwości, że w odniesieniu do przedmiotowego budynku w 2005 r. została wydana decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S., zakazująca jego użytkowania i nakazująca usunięcie wskazanych w niej nieprawidłowości dotyczących wad technicznych budynku. Przywołana decyzja zakreślała czas do 31 października 2006 r. do usunięcia wskazanych nieprawidłowości. Natomiast kolejna decyzja organów nadzoru budowanego z 2006 r., przedłużała jedynie względem pierwotnej decyzji okres do usunięcia nieprawidłowości do dnia 30 czerwca 2007 r. Podkreślono, że pierwotna decyzja nadzoru budowlanego wskazała jako możliwość usunięcia nieprawidłowości – rozbiórkę przedmiotowego budynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że prawidłowo organ podatkowy uznał, że w sprawie nie jest możliwe uznanie aby budynek nie mógł być wykorzystywany do działalności gospodarczej, bowiem podejmowanie przez spółkę działań w zakresie przeprowadzania częściowych remontów wskazuje na faktyczne przystosowywanie danego budynku dla celów działalności gospodarczej. Sąd uznał, że w sytuacji, gdy spółka prowadzi działalność gospodarczą, m.in. w zakresie kupna i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek, trafnie organ wskazał, że fakt zakupu przedmiotowej nieruchomości przez spółkę wskazuje na wolę spółki do wykorzystywanie takiej nieruchomości w takim stanie technicznym dla celów prowadzonej działalności gospodarczej. Odnosząc się natomiast do dokonanych przez organ w sprawie ustaleń, sąd uznał, że organ podatkowy prawidłowo przeprowadził postępowanie mające na celu ustalenie, czy przedmiotowy budynek winien być wyłączony z opodatkowania jako nieruchomość związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Za prawidłowy sąd uznał wniosek organu pierwszej instancji, że skarżąca z własnej woli nie zaś z obiektywnych przyczyn technicznych nie korzysta z budynku. W zakresie powoływania się przez spółkę na decyzję organów nadzoru budowlanego zakazującą użytkowania budynku sąd wyjaśnił, że okoliczność, czy w sprawie zachodzą "względy techniczne", o jakich mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., badane są przez organ we własnym zakresie w prowadzonym postępowaniu podatkowym. Oznacza to, że mogą być dowodzone wszelkimi środkami dowodowymi. W sytuacji kiedy decyzja organu nadzoru budowlanego zakazująca użytkowania budynku została wydana w 2005 r., to organ ustalił, że w 2006 r. na zlecenie skarżącej został wydana opinia mgr. inż. M. N., w której sporządzający opinię stwierdził, że budynek jest w stanie dobrym i nie zagraża zdrowiu i życiu użytkowników. Powyższe wskazuje, w ocenie sądu pierwszej instancji, że prawidłowe jest ustalenie, że przedmiotowy budynek nie znajduje się w sytuacji w której ze względów technicznych nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. 5. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem spółka wywiodła skargę kasacyjną, w której zaskarżyła wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 145 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne uznanie, że decyzje organów podatkowych nie zostały wydane z naruszeniem ww. przepisów Ordynacji podatkowej, polegającym na błędnej ocenie materiału dowodowego, dokonanej z wyraźnym przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, a przez to błędne uznanie, że budynek należący do skarżącej mógł być w 2007 r. wykorzystywany do działalności gospodarczej, niewykorzystywanie budynku do działalności gospodarczej w 2007 r. było podyktowane wolą podatnika, a nie względami technicznymi, spółka prowadzi działalność w zakresie kupna i sprzedaży nieruchomości na własny rachunek. Strona skarżąca zarzuciła wyrokowi także naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że w sytuacji wydania i obowiązywania decyzji organu nadzoru budowlanego zakazującej użytkowania budynku z uwagi na jego zły stan techniczny, pojęcie "względów technicznych" użyte w tym przepisie, należy oceniać także w kontekście zdarzeń, polegających na nieprzeprowadzeniu przez skarżącą w wyznaczonym terminie prac remontowo – budowlanych spornego budynku. Mając na względzie powyższe zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach, a także o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. 6.1. Zgodnie z przepisem art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi kasacyjnej – treścią wskazanych w niej podstaw kasacyjnych, jak i zawartych wniosków, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych, a mianowicie zarzucie naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy oraz zarzucie naruszenia prawa materialnego. W przypadku takiego określenia podstaw kasacyjnych Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności powinien rozpatrzyć zarzut naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane wówczas, gdy będący podstawą zaskarżonego wyroku stan faktyczny sprawy został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania. Jednakże biorąc pod uwagę uzasadnienie skargi kasacyjnej, jak i uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji, w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. 6.2. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zasadnicze znaczenie ma wykładnia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., na którego naruszenie powołuje się spółka w skardze kasacyjnej. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wskazać należy, że pojęcie gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Wskazane w powołanym wyżej przepisie "względy techniczne" stanowią istotę sporu między spółką a organami podatkowymi, gdyż przyjęcie, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych uprawnia do odstąpienia od zastosowania stawek podatku od nieruchomości w wysokości przewidzianej dla budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z cyt. wyżej przepisu art. 1a pkt 3 u.p.o.l. wynika, że sam fakt posiadania gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą skutkuje tym, iż te przedmioty opodatkowania związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jeżeli przedsiębiorca nie wykorzystuje do działalności gospodarczej posiadanych przez siebie gruntów, budowli lub budynków to przedmioty te nadal pozostają związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a zatem to czy działalność gospodarcza jest w danym obiekcie i w danym czasie rzeczywiście prowadzona nie przesądza o związaniu tego obiektu z działalnością gospodarczą. Przejściowe niewykorzystywanie przez przedsiębiorcę posiadanej przez siebie nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej nie uzasadnia odstąpienia od stosowania przy wymiarze podatku od tej nieruchomości stawek przewidzianych dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Wyjątek zachodzi wówczas, gdy przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Użycie przez ustawodawcę zwrotu "nie jest i nie może być" oznacza, że przeszkody uniemożliwiające wykorzystywanie obiektów muszą mieć charakter trwały, a nie tylko istnieć w danym momencie. Co więcej, przeszkody te muszą być spowodowane "względami technicznymi". 6.3. W ustawie o podatkach i opłatach lokalnych brak definicji "względów technicznych", a zawierający to pojęcie przepis – jako wyjątek od zasady – powinien być interpretowany ściśle. Określenie "względy techniczne" jest określeniem nieostrym, co do którego wielokrotnie wypowiadały się sądy administracyjne. Wprowadzając to pojęcie ustawodawca dążył do zmniejszenia obciążeń podatkowych podmiotów gospodarczych, które nie mogą wykorzystywać posiadanych nieruchomości z przyczyn całkowicie od nich niezależnych, związanych z naturą danego przedmiotu opodatkowania. Dlatego też względy techniczne nie mogą być utożsamiane z przeszkodami o charakterze przejściowym, wynikającymi z woli podatnika i z podejmowanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej decyzji o remontach, modernizacjach, adaptacjach. W wyroku z dnia 16 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 301/05 (publ. CBOSA), Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przeprowadzenie remontów w budynkach nie oznacza pozbawienia tych budynków związku z działalnością gospodarczą w szerokim znaczeniu. Natomiast w wyroku z dnia 22 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 773/06 (publ. CBOSA), stwierdzono, że do względów uniemożliwiających wykorzystanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej nie można zaliczyć przyczyn technologicznych, ekonomicznych czy finansowych. 6.4. Zasadnie zatem przyjął sąd pierwszej instancji, podzielając pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że "względy techniczne" muszą być względami obiektywnymi – niezależnymi od woli podatnika. W kontekście powyższych rozważań nie można podzielić zarzutów autora kasacji, że sąd ten błędnie uznał, iż budynek należący do spółki mógł być w 2007 r. wykorzystywany do działalności gospodarczej, jego niewykorzystywanie w tym roku było podyktowane wolą podatnika a nie względami technicznymi oraz że spółka prowadzi działalność w zakresie kupna i sprzedaży nieruchomości na własny rachunek. Decyzją z dnia 7 kwietnia 2005 r. Państwowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w spornym budynku przez jego remont, jednocześnie zakazując jego użytkowania do czasu usunięcia tych nieprawidłowości, tj. do dnia 31 października 2006 r. Podkreślenia wymaga (co również uczynił WSA), że z wnioskiem o wyłączenie z użytkowania ww. budynku wystąpiła spółka, podobnie jak z późniejszym wnioskiem o zmianę decyzji w części dotyczącej daty usunięcia nieprawidłowości do dnia 30 czerwca 2007 r., jednakże do nakazanego remontu ani rozbiórki budynku nie przystąpiła. Słusznie również zwrócił uwagę sąd pierwszej instancji na znajdujący się w aktach administracyjnych opis techniczny budynku z sierpnia 2006 r., w którym mgr inż. budownictwa M. N. stwierdził, że całość konstrukcji budynku jest w stanie dobrym, a sporny jest stopień zniszczenia wewnętrznych elementów wykończeniowych, instalacji, posadzek, okien, drzwi, pokrycia dachowego i obróbek blacharskich, przy czym obiekt nie zagraża zdrowiu i życiu użytkowników. Należy podkreślić, że w opinii z marca 2005 r. ten sam podmiot wydający opinię stwierdził, iż przebywanie w budynku może powodować zagrożenie życia i zdrowia użytkowników, a stan techniczny elementów wykończeniowych i konstrukcyjnych jest zły. Tę opinię spółka przedłożyła wraz z wnioskiem do Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Skoro w 2006 r. budynek miał w dobrym stanie konstrukcję i aby go użytkować wymagał remontu, choćby szerokiego, występujących w nim zniszczeń nie można było uznać za względy techniczne powodujące, że budynek nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej przez spółkę. Fakt, że spółka w 2007 r. nie wykorzystywała budynku z uwagi na – jak określiła w skardze kasacyjnej – jego bardzo zły stan techniczny (wbrew zapisom opinii z 2006 r.) nie jest tożsamy ze względami technicznymi uniemożliwiającymi obiektywne – w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. – z niego korzystanie. Prawidłowo okoliczność tę, podzielając pogląd organu odwoławczego, stwierdził WSA (przytaczając także zasadnie wyrok NSA z dnia 20 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1888/07, publ. CBOSA) w stosunku do roku 2007. Nie można podzielić poglądu spółki, że dopiero po upływie okresu wyznaczonego na remont budynku, tj. po dniu 30 czerwca 2007 r., można byłoby mówić, że niemożność wykorzystywania budynku determinuje wola podatnika. Stanowisko to jest sprzeczne z wykładnią powołanego wyżej przepisu, że prowadzenie remontu nie pozbawia budynku związku z działalnością gospodarczą, podobnie jak przyczyny ekonomiczne czy finansowe leżące po stronie podatnika (np. brak środków na ten remont). Chybione są również argumenty spółki, że WSA błędnie przyjął, iż prowadzi ona działalność w zakresie kupna i sprzedaży nieruchomości na własny rachunek, chociaż takiej działalności faktycznie nie prowadzi. Skoro wpisany w KRS przedmiot jej działalności obejmuje tę grupę czynności, to oznacza że ma możliwość prowadzenia takiej działalności i będącą w jej posiadaniu nieruchomość do takiej właśnie działalności może wykorzystywać. 6.5. W świetle powyższych rozważań Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutu skarżącej błędnego uznania przez WSA, że decyzje organów podatkowych nie zostały wydane z naruszeniem art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. W art. 122 Ordynacji podatkowej została uregulowana jedna z podstawowych zasad postępowania podatkowego – zasada prawdy obiektywnej. Zobowiązuje ona organ podatkowy do dokładnego ustalenia stanu faktycznego przez podjęcie w tym celu wszelkich niezbędnych działań oraz do załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zasadę tą konkretyzuje przepis art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nakazujący organowi podatkowemu zebranie i rozpatrzenie w wyczerpujący sposób całego materiału dowodowego. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej nie doszło również do naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 Ordynacji podatkowej, która sprowadza się do wszechstronnej oceny wszystkich zebranych w sprawie dowodów. Organy podatkowe prawidłowo zebrały i wyczerpująco rozpatrzyły materiał dowodowy, dokonując jego swobodnej oceny, a ich stanowisko słusznie zostało zaakceptowane przez sąd pierwszej instancji, który stwierdził, że niewykorzystywanie spornego budynku do działalności gospodarczej determinowane było w kontrolowanym roku wolą podatnika a nie względami technicznymi. Odmienne stanowisko spółki w tym zakresie nie znajduje pokrycia w zebranym w sprawie materiale dowodowym, który został przez organy podatkowe i sąd pierwszej instancji oceniony prawidłowo. 6.6. W oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny, Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał prawidłowej wykładni przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, kwestii wystąpienia "względów technicznych" odnośnie spornego budynku sąd nie ocenił w kontekście późniejszych (występujących po 2006 r.) zdarzeń. Przedłużenie terminu do zakończenia remontu budynku z 10 października 2006 r. do 30 czerwca 2007 r. nie ma znaczenia w sprawie, albowiem – jak wspomniano już wyżej – prowadzenie remontu bądź podjęcie przez przedsiębiorcę decyzji o jego zaniechaniu zależne jest od woli podatnika i tym samym nie stanowi obiektywnej przesłanki jaką są względy techniczne uniemożliwiające wykorzystywanie budynku w prowadzonej działalności gospodarczej. 6.7. Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako nieznajdującą usprawiedliwionych podstaw.