II FZ 116/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia G. P. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Łd 1338/13 o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi G. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 11 września 2013 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. i odmowy określenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za ten rok postanawia uchylić zaskarżone zarządzenie. Zarządzeniem z dnia 21 listopada 2013 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w oparciu o art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), wezwał Skarżącą G. P. do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, zwanego dalej: "rozporządzeniem"). W zażaleniu na powyższe zarządzenie G. P. wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie jego zmianę oraz zwrot nadpłaconego wpisu sądowego od skargi. Zaskarżonemu zarządzeniu zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 197 § 2, art. 198 p.p.s.a w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., zwanej dalej: "p.u.s.a.") w zw. z § 1 pkt 1 i § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia i art. 230, art. 231, art. 215, art. 216 oraz art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a przez niewłaściwe określenie wysokości wpisu od skargi; 2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 197 § 2, art. 198 p.p.s.a. w zw. art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz w zw. z art. 77 ust. 1 i 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP skutkujące możliwością poniesienia szkody wskutek wydania zaskarżonego zarządzenia. Skarżąca argumentowała, że w rozpatrywanym przypadku wpisem należnym jest wpis stosunkowy w kwocie 310 zł (§ 1 pkt 1 rozporządzenia). Zdaniem strony, przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bowiem brak określenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w wysokości 7.738 zł. Zgodnie zaś z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem w sprawach dotyczących nadpłaty, w których kwestionowana jest konkretna należność pieniężna, wpisem należnym jest wpis stosunkowy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podnieść, że zgodnie z art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, tj. od skarg, skarg kasacyjnych, zażaleń oraz skarg o wznowienie postępowania pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Stosownie do regulacji zawartej w art. 231 powołanej ustawy, wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W pozostałych sprawach pobiera się wpis stały. Wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania wpisu zostały określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Jak wynika z powyższych przepisów, decydujące znaczenie dla ustalenia wysokości należnej opłaty sądowej ma zatem przedmiot zaskarżenia, a więc treść kwestionowanego przez stronę aktu organu administracji publicznej, w szczególności zawarte w nim rozstrzygnięcie. Trudność w określeniu charakteru należnego w niniejszej sprawie wpisu spowodowana jest złożoną formą rozstrzygnięcia zaskarżonego do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Przedmiotem skargi G. P. jest bowiem decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w L. umarzająca postępowanie w sprawie podatku dochodowego do osób fizycznych za 2008 r. i odmawiająca określenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za ten rok. Pierwsze z wymienionych rozstrzygnięć (umorzenie postępowania) mogłoby więc uzasadniać pobranie wpisu stałego w kwocie 500 zł na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia (tak jak uczyniono to w zaskarżonym zarządzeniu), natomiast drugie (odmowa określenia nadpłaty) usprawiedliwiałoby określenie wpisu stosunkowego. Zgodnie bowiem z utrwalonym w orzecznictwie poglądem w sprawach dotyczących nadpłaty (obejmujących również odmowę jej stwierdzenia), a więc mających za przedmiot określoną należność pieniężną, pobiera się wpis stosunkowy (zob. np. postanowienia NSA: z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt II FZ 605/11; z dnia 17 października 2011 r., sygn. akt II FZ 573/11; z dnia 15 maja 2013 r., sygn. akt II FZ 230/13 – treść orzeczeń dostępna w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie www.nsa.gov.pl). Mając na względzie zasygnalizowane wątpliwości, Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił wyjaśnienia strony, treść zaskarżonej decyzji, a także zasadnicze żądanie Skarżącej inicjujące prowadzone dalej w niniejszej sprawie postępowanie, tj. "wniosek o określenie wysokości nadpłaty podatku dochodowego z tytuły zwrotu na rzecz pracodawcy (płatnika) przelewem z dnia 05.03.2007 r. kwoty 25.243,05 zł stanowiącej odprawę i ekwiwalent za urlop". Na tej podstawie Sąd kasacyjny uznał, że przedmiotem sporu w analizowanym przypadku jest w istocie kwestia ustalenia istnienia bądź nieistnienia żądanej przez stronę nadpłaty, co przesądza o zasadności pobrania wpisu stosunkowego, przy uwzględnieniu jako podstawy obliczeń wskazanej przez Skarżącą spornej kwoty 7.738 zł. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko prezentowane w zażaleniu o konieczności pobrania wpisu od skargi w kwocie 310 zł na podstawie § 1 pkt 1 rozporządzenia. W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a.