II SA/Bk 915/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 marca 2014 r. sprawy ze skargi H. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. zaskarżoną decyzją z [...] września 2013 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] sierpnia 2013r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na: budowie budynku inwentarskiego z przeznaczeniem na oborę oraz garaż na maszyny rolnicze, szczelnego zbiornika na gnojowicę, płyty gnojowej oraz szczelnego zbiornika na ścieki sanitarne, na terenie obejmującym działkę o nr [...], położonym w obrębie wsi J. P., gmina S. U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne: Wnioskiem z dnia [...] października 2000 r. inwestor J. P. zwrócił się do Wójta Gminy S. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku obory na działce nr [...], zlokalizowanej w miejscowości J. P. Decyzją z dnia [...] listopada 2000 r. nr [...] Wójt Gminy S. ustalił warunki zabudowy wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego. W dniu [...] grudnia 2000 r. inwestor uzyskał decyzję nr [...] o pozwoleniu na budowę na działkach nr [...] i [...] budynku obory wraz z obiektami towarzyszącymi i szambem na nieczystości ze zlewni mleka, na podstawie której zrealizował opisaną inwestycję. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z [...] marca 2005 r. nr [...] stwierdziło nieważność decyzji ustalającej warunki zabudowy z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem art. 42 ust. 1 pkt 3, 5 i 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W dniu [...] marca 2011r. inwestor wystąpił z ponownym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla opisanej na wstępie inwestycji. Decyzją z [...] czerwca 2011r. nr [...] Wójt Gminy S. ustalił warunki zabudowy, jednak decyzja ta, w wyniku odwołania złożonego przez H. D., została uchylona decyzją SKO w Ł. z dniu [...] sierpnia 2011r. nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W ponownie prowadzonym postępowaniu Wójt Gminy S. decyzją z [...] października 2011 r. ustalił inwestorowi warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji, a decyzja ta zostało utrzymana w mocy rozstrzygnięciem SKO w Ł. z dnia [...] grudnia 2011r. nr [...]. Na skutek skargi H. D. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 15 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Bk 38/12 uchylił decyzję Kolegium z dnia 8 grudnia 2011r. i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] października 2011r. Sąd uznał, że sprawa wymaga: 1) ponownego rozpoznania z uwzględnieniem prawidłowej wykładni art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności zwrotu "przepisy dotychczasowe", 2) ponownej oceny wniosku i zgodności inwestycji z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 3) przeprowadzenia wymaganej w ustawie planistycznej procedury (rozprawa administracyjna), 4) uzyskania stanowiska wojewody, 5) wydania decyzji zawierającej elementy z art. 42 ust. 1 ustawy planistycznej oraz 6) sporządzenia uzasadnienia odpowiadającego wymaganiom z art. 107 § 3 kpa. W dniu [...] grudnia 2012 r. Wójt Gminy S., rozpoznając sprawę po raz kolejny, wydał decyzję nr [...], którą ustalił na rzecz J. P. warunki zabudowy dla budowy budynku inwentarskiego wraz z obiektami towarzyszącymi na działce o nr ewid. [...] położonej w obrębie wsi J. P. Rozstrzygnięcie to zostało przez Kolegium uchylone w całości - decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Rozpatrując sprawę ponownie Wójt Gminy S. decyzją z dnia [...] sierpnia 2013r., uwzględnił wniosek z dnia [...] października 2000r. (uzupełniony pismami: z [...] kwietnia 2011r., [...] września 2011r. i [...] lutego 2013r.) i ustalił na rzecz J. P. warunki zabudowy dla inwestycji, położonej w obrębie gruntów wsi J. P., na działce o nr geod. [...], polegającej na budowie budynku inwentarskiego podzielonego na oborę i garaż na maszyny rolnicze wraz z obiektami towarzyszącymi o następujących parametrach: - budynek inwentarski – budynek murowany z dachem dwuspadowym, kryty blachą ocynkowaną trapezową, o 40 m ścianie południowej, 5,8 m ścianie zachodniej, 11,80 m ścianie wschodniej, 28 m ścianie północnej oraz 3,40 m wysokości od fundamentów do dachu, usytuowany w odległości 1,5 m od granicy działki sąsiedniej; oraz - obiekty towarzyszące: zamknięty, szczelny, żelbetonowy zbiornik na gnojowicę o wymiarach: 17,5 m na 6 m, głębokości – 3,5 m; płyta gnojowa o wymiarach 10 m na 10 m; oraz szambo na ścieki komunalne o pojemności 10 m3. Od tej decyzji odwołanie wniosła H. D., właścicielka działki sąsiadującej bezpośrednio z terenem objętym wnioskowaną inwestycją, podnosząc, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z przepisami: – art. 7, 9, 75 i 77 kpa; – art. 42 ust. l pkt. 3 i 5 ustawa planistycznej oraz §12 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995r. nr 10 póz. 46), poprzez usytuowanie wnioskowanego budynku w odległości 1,5 m od granicy jej działki, – art. 5 ust. l pkt 8 i 9 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. poprzez ustalenie w decyzji o warunkach zabudowy wysokości planowanego budynku znacznie przewyższającej wysokość budynków znajdujących się na działce odwołującej, – § 28 pkt. 2 i §29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. nie podzieliło zarzutów odwołania i decyzją z dnia [...] września 2013 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W ocenie Kolegium wniosek inwestora, wraz z jego kolejnymi uzupełnieniami oraz załącznikami graficznymi zawiera wszystkie elementy określone w art. 41 ust. 2 ustawy planistycznej. W pierwszej kolejności organ za bezsporne uznał, że planowane zamierzenie inwestycyjne wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji, wskazując, że działka nr [...] w obrębie geod. J. P. nie jest objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a plan miejscowy z 1989 r. obowiązujący na omawianym obszarze utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r. W dalszej części organ stwierdził, że decyzja spełnia wymóg z art. 40 ust. 2 ustawy planistycznej, albowiem jej projekt został przygotowany przez osobę posiadającą uprawnienia urbanistyczne, a jej treść odpowiada wymogom art. 42 ustawy planistycznej. Konkludując SKO uznało zaskarżoną decyzję za kompletną i spełniającą wymogi z art. 107 §1 i 3 kpa. Za prawidłową organ uznał też przeprowadzoną w dniu 24 kwietnia 2013 r. – rozprawę administracyjną, oraz przedstawienie Wojewodzie P. projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, który postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. stwierdził zgodność z prawem wnioskowanych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W ocenie Kolegium organ I instancji orzekając w przedmiotowej sprawie wydał decyzję o warunkach zabudowy, która uwzględnia całokształt przepisów ustawy planistycznej z dnia 7 lipca 1994r., z wyłączeniem planu miejscowego z 18 grudnia 1989 r. oraz wszystkie zalecenie Sądu wyrażone w wyroku z dnia 15 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Bk 38/12. Końcowo organ podkreślił, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy jest etapem wstępnym procesu inwestycyjnego i kwestie, które podnosi odwołująca tj. dotyczące warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wysokości planowanego budynku - należą do oceny organu wydającego pozwolenie na budowę, a więc do następnego etapu zmierzającego do realizacji inwestycji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiodła H. D. zarzucając jej, że przesądza jednoznacznie warunki techniczne, których ustalenie należy do kompetencji organów wydających pozwolenie na budowę, jest sprzeczna z prawomocnym wyrokiem WSA w Białymstoku z dnia 13 maja 2010r. II SA/Bk 66/10 oraz narusza interes skarżącej jako strony postępowania. Uzasadniając powyższe zarzuty skarżąca wyjaśniła, że nie jest wiadome, czy zaskarżona decyzja odnosi się do budynku, wobec którego prowadzone jest postępowanie naprawcze, czy do nowego budynku. W odpowiedzi na tak sformułowane zarzuty skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co do prawidłowości i legalności decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności zaskarżonej decyzji. Na wstępie podkreślić należy, że sprawa niniejsza, której przedmiotem jest ocena legalności decyzji ustalającej J. P. warunki zabudowy dla inwestycji zlokalizowanej na działce o nr [...], położonej w obrębie wsi J. P., gmina S., była już przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku w postępowaniu o sygn. akt II SA/BK 38/12. Uchylono wówczas decyzje organów I i II instancji ustalające warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Oznacza to, że obecnie rozpoznający sprawę skład orzekający jest związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/Bk 38/12 - na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. Przedmiotowa ocena i wskazania Sądu sprowadzały się do następujących kwestii: uwzględnienia prawidłowej wykładni art. 85 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80 poz. 717 ze zm., cytowanej dalej jako: u.p.z.p.), w szczególności zwrotu "przepisy dotychczasowe"; ponownej oceny wniosku i zgodności inwestycji z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139), przeprowadzenia wymaganej w tej ustawie procedury - rozprawy administracyjnej, uzyskania stanowiska wojewody, wydania decyzji zawierającej elementy wymagane przez art. 42 ust. 1 ustawy oraz sporządzenia uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymaganiom z art. 107 § 3 Kpa. W ocenie składu orzekającego w sprawie niniejszej organ I instancji, do którego były kierowane powyższe wskazania, wywiązał się w sposób należyty z powyższych zaleceń, a stanowisko to trafnie podtrzymał organ II instancji w zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim należy podkreślić, że decyzja o warunkach zabudowy terenu jest pierwszą z cyklu decyzji, wydawanych w procesie inwestycyjnym. Ma ona wstępny i ogólny charakter, albowiem nie przesądza jeszcze o prawie do prowadzenia konkretnej inwestycji w konkretnym miejscu, a jedynie określa, czy dana inwestycja na terenie, na którym nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Przy czym, w kontekście niektórych zarzutów skargi, uwypuklić należy odkreślić, że w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie ocenia ani się celowości zamierzeń inwestycyjnych, ani też rozwiązań techniczno – budowlanych. Te kwestie mogą być przedmiotem rozważań dopiero na etapie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę (tak. NSA w wyroku z 19 czerwca 2007r. II OSK 909/06, Lex nr 344901). W przedmiotowej sprawie, jak przesądzono już w wyroku z 15 marca 2012r. II SA/Bk 38/12 kluczowe znaczenie ma przepis art. 85 u.p.z.p., zgodnie z który do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, a więc przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, z wyłączeniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 18 grudnia 1989r., który utracił. I tak, zgodnie z art. 40 ust. 1 tej ustawy, decyzyjne ustalenie warunków zabudowy możliwe jest na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, na podstawie przepisów szczególnych. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że planowane przez inwestora przedsięwzięcie wymagało ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji, albowiem obowiązujący na tym terenie plan miejscowy utracił moc z dniem 31 grudnia 2003r. Zastosowany w niniejszej sprawie przepis art. 41 ust.2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wymienia z kolei enumeratywnie, co powinien zawierać wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Dokonując oceny wniosku inwestora (uzupełnionego pismami z [...] kwietnia 2011r., [...] września 2011r., [...] lutego 2013r. oraz załącznikami graficznymi) rację należy przyznać organom, że zawiera on wszystkie ustawowe elementy wskazane w powołanej normie. W ocenie składu orzekającego decyzja ustalająca warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji spełnia także wymogi, o jakich mowa w art. 42 ust.1 pkt 1 – 4 ustawy. Przede wszystkim wskazano rodzaj i przedmiot inwestycji oraz szczegółową jej charakterystykę i lokalizację (pkt 1 art. 42 ustawy), warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych (art. 42 ust. 1 pkt 3) wskazując, iż obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy projektować i budować zgodnie z zasadami wiedzy technicznej oraz w sposób, określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, zapewniając m.in.: bezpieczeństwo konstrukcji, bezpieczeństwo pożarowe, bezpieczeństwo użytkowania, ochronę przed hałasem, drganiami, zakłóceniami elektrycznymi i promieniowaniem, poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej, ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby, odpowiednie usytuowanie na działce budowlanej, oraz warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji (art. 42 ust. 1 pkt 4), wskazując m.in. parametry ilościowe i miejsce zaopatrzenia w energię elektryczną i wodę, a także, iż wody opadowe z połaci dachowych odprowadzane będą bezpośrednio na tereny zielone działki własnej inwestora. Kontrolowana decyzja spełnia też wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich (art. 42 ust. 1 pkt 5), wskazując m.in., że w celu zabezpieczenia przedostania się wód opadowych na teren działki na [...] należy wykonać wzdłuż elewacji południowej przedmiotowego budynku inwentarskiego koryto do odprowadzenia wód opadowych na teren zielony działki inwestora wykonane w sposób zapewniający skuteczną ochronę przed zalewaniem budynków stojących po granicy działki [...], zgodnie z Polskimi Normami i Prawem Budowlanym. Oznaczono też linie rozgraniczające teren inwestycji (art. 42 ust.1 pkt 6) oraz wskazano okres ważności decyzji (art.42 ust. 1 pkt 7). Organ I instancji, wypełniając zalecenia Sądu oraz obowiązek nałożony przepisem art. 44 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, przeprowadził też rozprawę administracyjną, o której terminie zawiadomiono strony pismami z dnia [...] i [...] kwietnia 2013r. Dodatkowe ogłoszenie znalazło się na stronie BIP Urzędu Gminy S. oraz na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy. Dopełniono także wymogu z art. 44 ust. 2 tej ustawy, a mianowicie projekt decyzji o warunkach zabudowy uzgodniono z wojewodą, który postanowieniem z [...] lipca 2013r. stwierdził zgodność z prawem wnioskowanych warunków zabudowy. Zaskarżona decyzja zawiera również informację, o jakiej mowa w art. 46 ust.2 ustawy. Konkludując powyższe rozważania Sąd doszedł do wniosku, że kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja ustalająca warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji spełnia wszystkie wymogi, o jakich mowa w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7, 8, i 77 § 1 kpa). Ocena ta nie nosi zaś cech dowolności (art. 80 kpa). Zgodnie zaś z art. 107 kpa w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Odnosząc się z kolei do zarzutu nie rozwiązania problemu zalewania działki skarżącej przez wodę z działki inwestora należy wyjaśnić za organem, że kwestia ta objęta jest odrębnym postępowaniem nie mającym de facto wpływu na prowadzone postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W ocenie Sądu bezpodstawne jest także zarzut skarżącej, iż zaskarżona decyzja narusza jej interes jako strony postępowania, albowiem autorka skargi w żaden sposób nie uzasadniła, na czym te naruszenie miałoby polegać. Z kwestionowanej zaś decyzji wynika wprost, że nie narusza ona prawa własności i uprawnień osób trzecich. Wobec niepotwierdzenia się zarzutów skargi podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym orzeczono w sentencji.