I OSK 2036/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie : Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Lech (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Ewa Dzbeńska Sędzia NSA del. Leszek Kiermaszek Protokolant st. asystent sędziego Małgorzata Penda po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we Wrocławiu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Wr 118/12 w sprawie ze skargi Gminy S. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we Wrocławiu z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zmiany zapisu w ewidencji gruntów i budynków 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Gminy S. na rzecz Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we Wrocławiu kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 118/12 uchylił decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we Wrocławiu z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie zmiany wpisu w ewidencji gruntów i budynków. W uzasadnieniu Sąd podał następujący stan sprawy: decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] Starosta Z. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie dla Zarządu Gminy S. na budowę zbiorników na wodę pitną na działce nr 247/62 w miejscowości J. gmina S. W dniu 5 września 2002 r. między Nadleśnictwem B., działającym w imieniu i na rzecz Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we Wrocławiu, a Gminą S. została zawarta umowa dzierżawy na czas nieokreślony części gruntu "działki położonej w obrębie B. w oddziale 62 m", w skład którego "wchodzi łąka IV kl o ogólnej pow. 0,04 ha". W dniu 1 września 2006 r. pomiędzy Dyrektorem Generalnym Lasów Państwowych, reprezentowanym przez Nadleśniczego Nadleśnictwa B., a Gminą S. została zawarta umowa o przekazanie nieruchomości w użytkowanie, na podstawie której przekazano Gminie S. grunty leśne stanowiące własność Skarbu Państwa w zarządzie Lasów Państwowych Nadleśnictwo B., w tym grunty o powierzchni 0,68 ha lasu stanowiące część działki nr 247/62. Powyższe nieruchomości przekazano użytkownikowi nieodpłatnie w użytkowanie w celu ustanowienia stref ochrony bezpośredniej istniejących ujęć wody pitnej, bez zmiany ich dotychczasowego przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W dniu 19 marca 2009 r. do Starostwa Powiatowego w Z. wpłynęło zgłoszenie zmian do ewidencji gruntów, w którym Nadleśnictwo B. jako osoba władająca działkami nr 254, 255, 247/62, 250/56, 257 i 264/2 zgłosiło zmiany wpisu w wyżej wymienionych działkach z "dr (drogi) na Ls. (Ls-dr – grunty związane z gospodarką leśną)" oraz z "R, PS, Ł na Ls (Ls – sukcesja naturalna. – dolesienia – ostoja i zagroda hodowli muflona – grunty związane z gospodarką leśną) – wg załączonego wykazu zmian danych ewidencyjnych – na podstawie art. 3 ust 2 – Ustawy o Lasach". W dniu 23 sierpnia 2011 r. Wójt Gminy S. skierował do Starosty Z. pismo, w którym podał, że w związku z faktem, że "istnieją rozbieżności w oznaczeniu przeznaczenia gruntu na mapach – dotyczy działki nr 247/62 w miejscowości J., gdzie widnieje ŁIV, a w ewidencji gruntów i budynków LS", prosi o wnikliwe zbadanie sprawy. Wójt wskazał, że na wyżej wymienionej działce znajdują się zbiorniki wody pitnej, działka nie jest fizycznie zalesiona, a infrastruktura wodociągowa jest własnością Gminy. Decyzją z dnia [...] października 2011 r., nr [...], Starosta Z., na podstawie § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów (Dz.U. Nr 19, poz. 97 z późn. zm.), art. 20 ust. 3 i art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.), zmienił wpis w ewidencji gruntów i budynków na podstawie aktualizacji użytków oraz sporządzonego wykazu zmian danych ewidencyjnych zgłoszonego do zasobu geodezyjnego pod numerem [...] oraz protokołu z dnia 3 października 2011 r. w następujący sposób: w działce 247/62 wyodrębnić użytki zgodne ze stanem na gruncie Ls, B-Ls Ba, Ł, Wp. W odwołaniu złożonym od tej decyzji Nadleśnictwo B. wskazało, że działka nr 247/62, na podstawie pisma Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia 9 marca 2006 r. została przekazana Gminie S. w użytkowanie umową z dnia 1 września 2006 r. pod strefę ochrony bezpośredniej ujęć wody pitnej. Wskazano, że nie ma możliwości, by grunt będący lasem w rozumieniu ustawy o lasach i tak dotychczas oznaczony w ewidencji, w wyniku zwykłych oględzin w terenie okazał się być gruntem zabudowanym mieszkaniowym oraz przemysłowym. Podkreślono przy tym, że art. 20 ust. 1 i 2 ustawy o lasach przewiduje, iż w przypadku ewidencji gruntów i budynków organy związane są i planem urządzenia lasu i uproszczonym planem urządzenia lasu zarówno co do granic lasu, jak i jego powierzchni. Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we Wrocławiu, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji wskazując, że obowiązek aktualizowania danych objętych ewidencją gruntów i budynków podlega ograniczeniu w stosunku do zmian dotyczących ustalania granic i powierzchni lasów. Organ wskazał, że zgodnie z planem urządzenia lasu przedmiotowa działka wraz z działkami sąsiednimi jest oznaczona jako las. Wobec tego bez przeprowadzenia stosownych procedur formalnie nie może dojść do utraty przez działkę statusu prawnego lasu. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego podkreślił, że dane ewidencyjne dotyczące rodzajów użytków gruntowych oraz dane ewidencyjne dotyczące klas gleboznawczych, to dwa różne rodzaje danych, których sposób pozyskania odbywa się na podstawie różnych przepisów prawa i w oparciu o różne procedury. Dlatego też przepisy dotyczące gleboznawczej klasyfikacji gruntów nie mają zastosowania w sprawie, której przedmiotem jest jedynie aktualizacja użytków gruntowych. Jednakże organ drugiej instancji ze względu na brak podstaw prawnych do rozpoznania sprawy w drodze postępowania administracyjnego uznał za bezprzedmiotowe postępowanie w niniejszej sprawie i dlatego uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz umorzył postępowanie pierwszej instancji. Organ podkreślił, że obowiązek aktualizowania danych objętych ewidencją gruntów i budynków podlega ograniczeniu w stosunku do zmian dotyczących ustalania granic i powierzchni lasów. Zmiany te nie mogą być dokonywane wbrew planom urządzenia lasów, które stanowią szczególny rodzaj planów zagospodarowania przestrzennego takich terenów i przesądzają o treści wpisów w ewidencji gruntów. Na powyższą decyzję Gmina S., reprezentowana przez Wójta, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wskazując, że została pominięta jako strona w postępowaniu dotyczącym zmiany klasyfikacji gruntów między innymi działki nr 247/62. Zdaniem skarżącej, we wniosku tym prawdopodobnie poświadczono nieprawdę poprzez podanie w operacie geodezyjnym sprzecznych ze stanem faktycznym danych, gdyż z góry uznano przedmiotowy teren "jako typowy las". Wskazano, że umowa przekazania w użytkowanie miała tylko charakter porządkujący status prawny wszystkich ujęć wody Gminy S. znajdujących się na terenie Lasów Państwowych, a nie stanowiła podstawy do realizacji inwestycji budowy zbiornika wody pitnej i nie miała związku z planowaną rozbudową, gdyż ten związek miała umowa dzierżawy z dnia 5 września 2002 r. na część przedmiotowej działki na czas nieokreślony. Strona skarżąca zaznaczyła, że na przyległym terenie znajduje się stary zbiornik wody pitnej dostarczający wodę dla mieszkańców Gminy S. Z uwagi na zwiększające się zapotrzebowanie wody pitnej pojemność zbiornika jest niewystarczająca, wobec czego Gmina S. podjęła działania zmierzające do budowy nowych zbiorników. Zmiana przeznaczenia działki oparta na nieprawdziwych danych uniemożliwiły Gminie S. rozbudowę zbiorników. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 118/12 uchylając decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we Wrocławiu z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz decyzję organu pierwszej instancji stwierdził, że decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma ocena, jaki charakter miało pismo Wójta Gminy S. z dnia 23 sierpnia 2011 r. W ocenie Sądu organy obu instancji nienależycie wyjaśniły, jaki jest charakter tego pisma, co uniemożliwiło nadanie mu właściwego biegu. Sąd wskazał, że dopiero w skardze Gmina S. wyjaśniła, iż fakt pominięcia jej jako strony w postępowaniu dotyczącym zmiany klasyfikacji gruntów m.in. działki nr 247/62 stanowi rzeczywisty powód wspomnianych rozbieżności w oznaczeniu przeznaczenia gruntu. Z powyższego zaś wynika, że pismo Wójta Gminy S. z dnia 23 sierpnia 2011 r. w swej istocie mogło zawierać żądanie wznowienia postępowania dotyczącego zmiany klasyfikacji gruntów, w tym działki nr 247/62, z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. W ocenie Sądu pierwszej instancji, gdyby zatem organy administracyjne należycie wyjaśniły, jaki jest charakter pisma Wójta Gminy S. z dnia 23 sierpnia 2011r., to mogłoby dojść do wszczęcia postępowania w innym przedmiocie i w innym trybie. W konsekwencji inne byłoby rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Wobec tego Sąd uznał, że gdy z pisma Wójta Gminy S. z dnia 23 sierpnia 2011 r. nie wynikało w sposób jednoznaczny, jakie jest żądanie wnoszącego to pismo, organ administracyjny zobligowany był treścią unormowania zawartego w art. 64 § 2 K.p.a. do wezwania Wójta Gminy S. jako wnoszącego podanie do usunięcia braków pisma z dnia 23 sierpnia 2011 r. z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 maja 2012 r. skargę kasacyjną złożył Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, to jest art. 22 ust. 2 i 3 w zw. z art. 20 ust. 3a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.) w związku z § 45 i § 48 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001r. Nr 38, poz. 454) oraz art. 3, 20, 13 ust. 2 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 28 września 1991r. o lasach (tj. 2011 r., Nr 12, poz. 59 ze zm.), poprzez ich niezastosowanie, co skutkowało przyjęciem przez Sąd pierwszej instancji, że pismo Wójta Gminy S. z dnia 23 sierpnia 2011 r. w swojej istocie mogło zawierać żądanie wznowienia postępowania dotyczącego zmiany klasyfikacji gruntów, w tym działki nr 247/62 w miejscowości J. z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., gdy tymczasem wprowadzona przez Starostę Z. w dniu 19 marca 2009 r. zmiana w ewidencji gruntów i budynków dokonana została w ramach czynności materialno – technicznej, co skutkuje brakiem podstawy prawnej do ewentualnego wznowienia postępowania administracyjnego, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) w związku z art. 64 § 2 i art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., poprzez przyjęcie, że organ pierwszej i drugiej instancji nie wyjaśnił charakteru wniosku Wójta Gminy S. z dnia 23 sierpnia 2011 r., na podstawie którego została wydana decyzja organu pierwszej instancji, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzenie przez Sąd pierwszej instancji postępowania z uwzględnieniem art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a tym samym dokonanie oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, na podstawie całości zgromadzonego w postępowaniu materiału dowodowego pozwoliłoby Sądowi na przyjęcie, że skoro zmiana ewidencji gruntów i budynków dokonana przez Starostę Z. w dniu 19 marca 2009 r. na wniosek Lasów Państwowych Nadleśnictwo B. nastąpiła w drodze czynności materialno – technicznej, to wniosek Wójta Gminy S. mógł być uznany wyłącznie jako wniosek o zmianę wpisu w tej ewidencji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że wprowadzenie zmian do ewidencji gruntów odnośnie działki nr 247/62 dotyczyło aktualizacji użytków i nastąpiło w trybie czynności materialno – technicznej, a nie poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Potwierdza to zarejestrowanie zmiany w ewidencji poprzez naniesienie stosownych oznaczeń rejestrujących zmianę na wniosku Nadleśniczego Nadleśnictwa B. z dnia 19 marca 2009 r. oraz brak odrębnej decyzji Starosty Z. w tym przedmiocie. Autor skargi kasacyjnej zwrócił uwagę, że przepisy dotyczące gleboznawczej klasyfikacji gruntów nie mają zastosowania w sprawie, której przedmiotem jest jedynie aktualizacja użytków gruntowych. Wobec tego skarżący organ uznał, że zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji nie mogły oceniać wniosku Wójta Gminy S. żądającego wyjaśnienia rozbieżności jako wniosku składanego w ramach realizacji procedury administracyjnej, jedynym bowiem żądaniem jakie Wójt Gminy S. w przedmiotowej sprawie mógł skierować do Starosty Z. był wniosek o zmianę ewidencji gruntów i budynków dla działki nr 247/62. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Skarb Państwa – Państwowe Gospodarstwo Leśne "Lasy Państwowe" Nadleśnictwo B., podzielając argumentację skargi kasacyjnej wniosło o jej uwzględnienie, poprzez uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Na wstępie wskazać należy, że definicję lasu zawiera art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2005 r. Nr 45, poz. 435 ze zm.). Zgodnie zaś z art. 20 ust. 3 a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach. Oznacza to, że obowiązek aktualizowania danych objętych ewidencją gruntów i budynków, podlega ograniczeniu w stosunku do zmian dotyczących ustalania granic i powierzchni lasów. Zmiany te nie mogą być dokonywane wbrew planom urządzenia lasów, które stanowiąc szczególny rodzaj planów zagospodarowania przestrzennego takich terenów, przesądzają o treści wpisów w ewidencji gruntów. W myśl art. 22 ust. 2 i 3 powołanej ustawy, właściciele gruntów i budynków mają obowiązek zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją oraz – na żądanie starosty – są obowiązani dostarczyć dokumenty geodezyjne, kartograficzne i inne niezbędne do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że jeśli podmioty wymienione w art. 22 ust. 2 powołanej ustawy nie złożoną takich dokumentów, to nie będzie podstaw do wprowadzenia żądanych zmian. Przy czym podkreślić należy, że ewidencja gruntów jest tylko specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach, który pełniąc funkcje informacyjno – techniczne nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntów, ani nie nadaje tych praw. Spełnia jedynie funkcje rejestrujące stany prawne ustalone w innym trybie i przez inne organy. Stąd też poprzez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji nie można dochodzić, ani udowadniać swoich praw właścicielskich, czy uprawnień do władania nieruchomością. Deklaratoryjny charakter wpisów oznacza, że ewidencja nie kształtuje nowego stanu prawnego, a jedynie potwierdza stan prawny nieruchomości wynikający z dokumentów. Stanowisko takie Naczelny Sąd Administracyjny wyraził między innymi w wyrokach o sygn. akt: I OSK 84/07, I OSK 1839/10, I OSK 1764/10, I OSK 1628/10. Nałożony natomiast przepisem art. 20 ust. 2 powołanej ustawy o lasach obowiązek uwzględniania planów urządzenia lasu dotyczących granic i powierzchni lasów oznacza, że nie jest dopuszczalne dokonywanie zmian w ewidencji gruntów i budynków w zakresie terenów leśnych wbrew planom urządzania lasów, które stanowiąc szczególny rodzaj planów zagospodarowania przestrzennego takich terenów przesądzają o treści wpisów w ewidencji gruntów. Wobec tego uznać należy, że przepis art. 20 ust. 3a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nakazując uwzględnianie w ewidencji gruntów i budynków przepisów o lasach stwarza dodatkowy reżim prawny dla organu ewidencyjnego, co oznacza, że przepis ten traktować należy jako wyjątkowy, a zatem niepodlegający wykładni rozszerzającej. Zawarty zatem w art. 20 ust. 2 ustawy o lasach wymóg, aby w ewidencji gruntów uwzględniać ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasów, musi być rozumiany literalnie. Nie można przyjąć inaczej, niż to wynika z treści art. 20 ust. 2 ustawy o lasach w związku z art. 20 ust. 3a Prawa geodezyjnego i kartograficznego, że ograniczenie w postaci uwzględniania przy dokonywaniu wpisów w ewidencji gruntów planu urządzenia lasu, odnosi się do takich zmian w ewidencji gruntów, które dotyczą granic i powierzchni lasów. Chodzi tu o dotyczące granic i powierzchni lasów wpisy danych objętych aktualnie obowiązującym dla danego obszaru gruntów leśnych planem urządzenia lasu albo uproszczonym planem urządzenia lasu. W niniejszej natomiast sprawie z jej dokumentacji wynika, że działka nr 247/62 w miejscowości J. spełnia kryteria lasu, które zostały określone w art. 3 ustawy o lasach, gdyż objęta jest planem urządzenia lasu. Jak z akt sprawy wynika, działka 247/62 wraz z innymi działkami będącymi w zarządzie Nadleśnictwa B. została przekazana Gminie S. w użytkowanie umową z dnia 1 września 2006 r. pod strefę ochronną bezpośredniego ujęcia wody pitnej. W umowie tej podano, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie dopuszcza się zmiany dotychczasowego przeznaczenia tych gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa. Oczywistym zatem jest, że działka nr 247/62 stanowi grunt leśny i bez przeprowadzenia stosownych procedur, to jest uzyskania zgody właściwego organu na przeznaczenie terenu leśnego na cele nieleśne, decyzyjnego wyłączenia gruntu spod gospodarki leśnej i dokonania zmian w ewidencji gruntów, formalnie nie może dojść do utraty przez działkę statusu prawnego lasu. Natomiast twierdzenia, że na działce tej znajdują się zbiorniki wody pitnej, działka nie jest fizycznie zalesiona, a infrastruktura wodociągowa jest własnością gminy, nie oznacza jeszcze, że działka ta nie jest gruntem leśnym. W dniu 23 sierpnia 2011 r. Wójt Gminy S. zawrócił się do Starosty Z. podając, że w związku z faktem, iż "istnieją rozbieżności w oznaczeniu przeznaczenia gruntu na mapach – dotyczy działki nr 247/62 w miejscowości J., gdzie widnieje ŁIV, a w ewidencji gruntów i budynków LS", prosi o wnikliwe zbadanie sprawy i wskazał, że na wyżej wymienionej działce znajdują się zbiorniki wody pitnej, działka nie jest fizycznie zalesiona, a infrastruktura wodociągowa jest własnością Gminy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma ocena, jaki charakter miało pismo Wójta Gminy S. z dnia 23 sierpnia 2011 r. W ocenie Sądu organy obu instancji nienależycie wyjaśniły, jaki jest charakter tego pisma, co uniemożliwiło nadanie mu właściwego biegu. Sąd wskazał, że dopiero w skardze Gmina S. wyjaśniła, iż fakt pominięcia jej jako strony w postępowaniu dotyczącym zmiany klasyfikacji gruntów między innymi działki 247/62 stanowi rzeczywisty powód wspomnianych rozbieżności w oznaczeniu przeznaczenia gruntu. Z powyższego wynika zaś, że pismo Wójta Gminy S. z dnia 23 sierpnia 2011 r. w swej istocie mogło zawierać żądanie wznowienia postępowania dotyczącego zmiany klasyfikacji gruntów, w tym działki nr 247/62, z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Zasadnie w skardze kasacyjnej podniesiono, że z poglądem takim nie można się zgodzić. Nie budzi bowiem wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego charakter pisma Wójta Gminy S., które w swej istocie zmierza do dokonania zmiany w ewidencji gruntów i powrotu do poprzedniego wpisu sprzed zmiany dokonanej na wniosek Nadleśnictwa B. z dnia 19 marca 2009 r. Wniosek ten pochodził od właściciela między innymi działki nr 247/62 i został załatwiony w drodze czynności materialno – technicznej dokonującej zmian wpisu w ewidencji gruntów z powołaniem się na ustawę o lasach. Tak dokonany wpis do ewidencji gruntów nie może zatem podlegać zmianie w drodze postępowania o wznowienie postępowania w sprawie wpisu do ewidencji gruntów, gdyż nie nastąpiło to w drodze decyzji administracyjnej. Prawidło zatem organy administracyjne uznały, że bez przeprowadzenia stosownych procedur formalnie nie może dojść do utraty przez działkę nr 247/62 statusu prawnego lasu. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 powołanej ustawy.