IV SAB/Wa 63/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Krystyna Napiórkowska po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. L. na bezczynność Zarządu Dzielnicy [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 10 lutego 2014 r. S. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. reprezentowanego przez Zarząd Dzielnicy [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania parteru budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na cele opiekuńczo-wychowawcze (przedszkole niepubliczne) na dz. ew. nr [...] z obrębu [...] położonej przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...] w W. W odpowiedzi na skargę Zarząd Dzielnicy [...] wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność organu administracji, przed jej wniesieniem strona powinna wyczerpać tryb określony w art. 37 § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie skarżący wprawdzie wniósł zażalenie na niezałatwienie sprawy, skierowane do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 § 1 k.p.a., jednak zauważyć należy, iż skorzystał z tej możliwości dwa dni przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się bowiem zażalenie skarżącego datowane na dzień 8 lutego 2014 r. adresowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Zażalenie to wpłynęło do organu wyższego stopnia w tym samym dniu, w którym skarga na bezczynność wpłynęła do Zarządu Dzielnicy [...], tj. 12 lutego 2014 r. Skierowanie zażalenia na bezczynność organu wraz z wniesieniem skargi do sądu administracyjnego nie może być uznane za wykorzystanie przez stronę skarżącą wszystkich środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. Dopuszczenie takiej możliwości czyniłoby przepis art. 37 k.p.a. zupełnie niecelowym, postępowanie zaś prowadzone przez organ wyższego stopnia – mające na celu dokonanie stosownych ustaleń zmierzających do wyjaśnienia przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie, czy też podjęcia środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości – pozbawionym sensu. Katalog uprawnień organu wyższego stopnia przewidziany w art. 37 § 2 k.p.a. wymaga, aby organ ten mógł choćby zapoznać się z treścią zażalenia, co pozwoliłoby mu – w razie zasadności zażalenia – na wdrożenie procedur eliminujących stwierdzone nieprawidłowości. Tymczasem, wniesienie zażalenia w dniu złożenia skargi uniemożliwia podjęcie tych działań (por. postanowienie NSA z dnia 17 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 914/12, Lex nr 1336423). Z tych przyczyn stwierdzić należy, że skarżący nie wykorzystał środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, wnosząc do sądu administracyjnego skargę na bezczynność organu administracji w terminie otwartym do rozpatrzenia przez organ wyższego stopnia zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Niewykorzystanie przez stronę dostępnych środków zaskarżenia powoduje, iż złożona do sądu administracyjnego skarga jest niedopuszczalna, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 9 maja 2012 r. sygn. akt II GSK 729/12, Lex nr 1166155). Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.