I FSK 1075/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek (sprawozdawca), Sędzia NSA Barbara Wasilewska, Sędzia WSA del. Dagmara Dominik–Ogińska, , Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 2 kwietnia 2014 r. sygn. akt I SA/Go 78/14 w sprawie ze skargi D. D. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 7 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim, 2) zasądza od D. D. na rzecz Ministra Finansów kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji oraz przedstawiony przez ten Sąd przebieg postępowania przed organem podatkowym. 1.1. Wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Go 78/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, w wyniku skargi D. D., uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 7 listopada 2013 r., wydaną wobec skarżącego w przedmiocie podatku od towarów i usług. 1.2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 8 sierpnia 2013 r. skarżący wskazał, iż prowadzi działalność gospodarczą polegającą na projektowaniu i wykonywaniu trwałej zabudowy wnęk i innych powierzchni, poprzez trwałe połączenie ich ze ścianami. Zabudową są szafy wnękowe, garderoby i stałe zabudowy kuchenne wraz ze sprzętem AGD. Podkreślił, że podłączenie sprzętu AGD, wymaga uprawnień elektrycznych i gazowych. Zabudowy są wykonywane z materiałów wykonawcy. Prace te są wykonywane w budynkach i lokalach mieszkalnych objętych społecznym programem mieszkaniowym, zgodnie z definicją tego budownictwa, zawartą w art. 41 ust. 12a i 12b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej powoływana również jako: "ustawa o podatku od towarów i usług", "ustawa o VAT" lub "u.p.t.u."). 1.2.1. Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego skarżący zwrócił się do organu interpretacyjnego o odpowiedź na pytanie czy w aktualnym stanie prawnym do wykonywanych czynności w konkretnej sytuacji podatnika, należy stosować stawkę VAT w wysokości 8%, czy też stawkę VAT w wysokości 23%? 1.2.2. Zdaniem skarżącego montaż szaf wnękowych (garderób) w obiektach objętych społecznym programem mieszkaniowym jest opodatkowany preferencyjną 8% stawką VAT. Według niego, również stała zabudowa meblami kuchennymi wraz z montowanym na stałe i wymagającym stałego i specjalistycznego podłączenia do mediów sprzętu AGD, wykonywana w obiektach jw., jest opodatkowana preferencyjną stawką VAT. Charakter wykonywanych usług wskazuje, że jest ona usługą budowlaną, co potwierdza klasyfikacja statystyczna. Usługi te są wykonywane kompleksowo. Nie można z nich wyłączyć poszczególnych elementów kosztów do odrębnej sprzedaży. Na potwierdzenie swojej tezy wnioskodawca przywołał uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13 (publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). 1.3. W zaskarżonej interpretacji, Minister Finansów za nieprawidłowe uznał, przedstawione we wniosku, stanowisko strony przeciwnej. Według organu, opisanych we wniosku usług wykonania zabudowy szafy wnękowej oraz zabudowy kuchennej nie można uznać za wymienione w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, jak również w § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (t.j.: Dz.U. z 2013 r., poz. 247 ze zm., dalej powoływane również jako "rozporządzenie"), a w związku z tym nie są one opodatkowane preferencyjną stawką podatku w wysokości 8%, lecz zgodnie z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ustawy o VAT, stawką podatku w wysokości 23%. Organ uznał bowiem, że świadczonych przez stronę czynności w zakresie wykonywania stałej zabudowy kuchennej, nie można uznać za dostawę, budowę, remont, modernizację, termomodernizację lub przebudowę, bowiem czynności te nie dotyczą substancji samego budynku. Stałą zabudowę meblową należy uznać za wyposażenie budynku (lokalu), a fakt trwałego jej przytwierdzenia np. do ścian, podłoża bądź sufitu pozostaje bez znaczenia, bowiem nie następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego budynku (lokalu). Wykonywane przez stronę ww. czynności nie stanowią w szczególności remontu oraz modernizacji, gdyż w istocie czynności te są jedynie zaopatrywaniem lokalu/budynku mieszkalnego w elementy wyposażenia, niestanowiące ich elementów konstrukcyjnych. Trwała zabudowa kuchenna może podnosić jedynie funkcjonalność i wartość obiektów mieszkalnych, przy czym podkreślić należy, że podobną funkcjonalność i wartość można zapewnić umieszczając w obiekcie "zwykłą" szafę, czy "zwykłe" meble kuchenne nieprzymocowane do ściany czy podłogi. W przedmiocie dostawy sprzętu AGD Minister Finansów wskazał natomiast, że preferencyjna, 8% stawka podatku VAT ma zastosowanie do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, a nie do wszystkich czynności dotyczących samego instalowania, montażu różnych towarów, w tym dostawy sprzętu AGD montowanego w tych zabudowach. Dostawa sprzętu gospodarstwa domowego - alternatywne uzupełnienie zabudowy meblowej - opodatkowana jest stawką podstawową podatku w wysokości 23%. 1.3.1. W uzasadnieniu organ wskazał m.in., że przy ustaleniu właściwej stawki podatku VAT decydujące znaczenie ma fakt, co jest przedmiotem sprzedaży, czy podatnik dokonuje dostawy towarów, czy świadczy usługę oraz czy czynność wykonywana przez podatnika mieści się w zakresie czynności wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT (dostawa, budowa, remont, modernizacja, przebudowa obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym). Podkreślił, że przepisy ustawy o VAT nie definiują pojęć budowa, remont modernizacja, termomodernizacja oraz przebudowa, dlatego też wyjaśniając te definicje odwołał się do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623, dalej powoływana również jako: "Prawo budowlane") (art. 3 pkt 6, 7, 7a, 8). 1.3.2. Wyjaśniając pojęcie "modernizacji" organ wskazał na Słownik języka polskiego (Elżbieta Soból, Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa 2005, str. 474, kol. 2) - według którego, termin ten oznacza - unowocześnienie i usprawnienie czegoś. W ocenie organu, modernizacja, podobnie jak w przypadku innych wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT czynności, powinna zatem dotyczyć elementów konstrukcyjnych obiektów lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Z kolei "remont", jak dalej odnotował organ, w znaczeniu słownikowym ("Współczesny słownik języka polskiego", red. Bogusław Dunaj, wyd. Langenscheidt Polska sp. z o.o.), oznacza zespół czynności, w których wyniku przywraca się sprawność, wartość użytkową jakiegoś obiektu, urządzenia. Natomiast "montaż" to składanie, łączenie, ustawianie z poszczególnych części maszyn, urządzeń, budowli; zakładanie instalacji. Z kolei, "instalować" oznacza zakładać, montować jakieś urządzenia techniczne. 1.3.3. Według organu, pojęcie "montaż" odnosi się do takiego sposobu działania, w efekcie którego z niezależnie od siebie istniejących części powstaje wytwór będący zupełnie nową całością. Sama usługa montażu, czy też instalacja poszczególnych towarów nie może być traktowana jako modernizacja. Dopiero bowiem w połączeniu z zespołem innych czynności, w wyniku których podnosi się, bądź też przywraca poprzedni stan techniczny czy wartość użytkową budynku lub lokalu, można ją traktować jako modernizację, o której mowa w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. 1.3.4. Zdaniem organu, przeprowadzona analiza przepisów prawa podatkowego prowadzi do wniosku, że warunkiem zastosowania 8% stawki, na podstawie art. 41 ust. 12 ustawy, jest spełnienie dwóch przesłanek - zakres wykonywanych czynności musi dotyczyć budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji budynków lub ich dostawy; budynki lub ich części, których dotyczą ww. czynności, muszą być zaliczane do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Niespełnienie którejkolwiek z tych przesłanek powoduje, że transakcja nie może korzystać z preferencyjnej, 8% stawki podatku. 1.3.5. Mając następnie na uwadze treść wniosku o interpretację Minister Finansów podkreślił, że zarówno ustawa o podatku od towarów i usług, jak i przepisy wykonawcze do niej, nie regulują pojęcia "części składowych", dlatego też za konieczne w tym zakresie organ uznał odwołanie się do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16. poz. 93 ze zm., dalej powoływana również jako: "Kodeks cywilny lub "K.c.") - art. 47 § 1 - § 3, jak też do art. 51 § 1 § 3 K.c. (w zakresie "przynależności"). Na podstawie tych przepisów organ interpretacyjny stwierdził, że aby uzyskać atrybut części składowej rzeczy nadrzędnej, w tym przypadku budynku mieszkalnego, wyposażenie dodatkowe powinno być połączone z tą rzeczą w taki sposób, że będzie istniała: więź fizykalno-przestrzenna oraz więź funkcjonalna (gospodarcza), a połączenie będzie miało charakter trwały (nie dla przemijającego użytku). Przy czym, przesłanki te muszą być spełnione łącznie. W konsekwencji takiego połączenia elementy wykończenia dodatkowego powinny stracić byt w sensie prawnym, gospodarczym i fizycznym. Zatem, elementy wykończenia dodatkowego nie będą mogły samoistnie stanowić rzeczy, lecz powinny tworzyć z budynkiem jedną całość. 1.3.6. W świetle powyższego, zdaniem Ministra Finansów, nie sposób uznać, aby stała zabudowa, będąca jak wskazuje skarżący, zabudową kuchenną mogła być uznana za instalację lub urządzenie techniczne budynku. Jej montaż nie wymaga pozwolenia na budowę, może być w każdym czasie zdemontowana lub wymieniona. Sama usługa montażu, czy też instalacja poszczególnych elementów nie może być traktowana jako remont lub modernizacja. Dopiero w połączeniu z zespołem innych czynności, w wyniku których podnosi się bądź też przywraca poprzedni stan faktyczny, czy wartość użytkową budynku lub lokalu, usługę taką można traktować jako usługę budowy, remontu, modernizacji lub przebudowy, o których mowa w ustawie. 1.3.7. W odniesieniu natomiast do uchwały NSA z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13, organ stwierdził, że nie może być ona podstawą do wydania rozstrzygnięcia zgodnego z intencją strony, albowiem mając na uwadze przeprowadzoną analizę - usług wykonania zabudowy szafy wnękowej oraz zabudowy kuchennej świadczonych przez skarżącego nie można traktować jako modernizacji, gdyż w istocie czynności te są jedynie zaopatrywaniem lokalu/budynku mieszkalnego w elementy wyposażenia, niestanowiące ich elementów konstrukcyjnych. 2. Skarga do Sądu pierwszej instancji. 2.1. W skardze skierowanej, po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skarżący wnosił o uchylenie interpretacji, zarzucając naruszenie w niej: 1) art. 41 ust. 12 w zw. z art. 41 ust. 2 ustawy o VAT przez błędną ich wykładnię i przyjęcie, że wykonanie trwałej zabudowy meblowej w obiektach budownictwa mieszkaniowego nie korzysta z preferencyjnej stawki podatku VAT (8%) i opodatkowane winno być podstawową stawką podatku VAT (23%) podczas, gdy właściwa interpretacja powyższych przepisów prawa podatkowego prowadzi do wniosku, że do trwałej zabudowy meblowej w obiektach budownictwa mieszkaniowego zastosowanie ma preferencyjna stawka podatku VAT (8%); 2) art. 14a § 1 i art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej powoływana również jako: "Ordynacja podatkowa" lub "O.p."), przez ich niezastosowanie, polegające na nie zajęciu przez organ stanowiska w odniesieniu do wskazanej przez skarżącego uchwały NSA z dnia 23 czerwca 2013 r., w sprawie I FPS 2/13 i poprzestaniu jedynie na stwierdzeniu, że uchwała ta nie ma zastosowania w sprawie skarżącego, w sytuacji, gdy zastosowanie powyższych przepisów wymagało od organu oceny stanowiska sądu zaprezentowanego w uzasadnieniu powołanej uchwały i wskazania w interpretacji czy może ono odnosić się do stanu faktycznego sprawy i zachowaniu w ten sposób wyrażonej w art. 121 Ordynacji podatkowej zasady zaufania do organów podatkowych. 2.2. W odpowiedzi na skargę, Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując jednocześnie stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji. 3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. 3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uznał, że skarga strony zasługiwała na uwzględnienie. Zdaniem bowiem tego Sądu Minister Finansów wadliwie przyjął, że trwała zabudowa meblowa nie może być traktowana jako usługa modernizacji budynku (lokalu) opodatkowana 8% stawką podatku VAT. 3.2. W pisemnych motywach wyroku Sąd pierwszej instancji, wbrew twierdzeniom organu interpretacyjnego ocenił, że treść uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013 r. sygn. akt I FPS 2/13 miała decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia powstałego w sprawie sporu. 3.2.1. W przytoczonej uchwale NSA stwierdził, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2011 r. świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z ust. 2 ustawy o VAT. 3.2.2. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego obniżona stawka podatku od towarów i usług znajduje zastosowanie wtedy, gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu) przy wykonywaniu zabudowy meblowej, lecz jedynie takie, które przez konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu) stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową. Tylko bowiem w takim zakresie można mówić o modernizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Innymi słowy, montaż komponentów meblowych niezależnie od stopnia ich przetworzenia, do którego nie zostaną wykorzystane w sposób istotny elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu) nie korzysta z obniżonej stawki przewidzianej w tym przepisie. Po trwałym połączeniu komponentów meblowych z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części komponenty te podnoszą standard takiego obiektu, mieszcząc się w pojęciu modernizacji. 3.3. Przedstawione rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego dowodzą, według WSA, że za podlegające opodatkowaniu z zastosowaniem obniżonej stawki podatku uważa się takie usługi, przy których do montażu mebli składających się na zabudowę wykorzystywane są elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu). Wykorzystanie to powinno mieć przy tym charakter znaczący (istotny) i prowadzić do trwałego połączenia mebli z elementami konstrukcyjnymi budynku (lokalu). 3.4. Sąd pierwszej instancji, mając na uwadze treść powołanej uchwały, jak też niewątpliwą, według tego Sądu, tożsamość przedmiotu rozpoznania z niniejszą sprawą, podzielił zawarte w uchwale stanowisko, że czynności polegające na wykonaniu elementów zabudowy meblowej i następnie ich montaż w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu lub jego części trwałą zabudowę, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym wymienionych w art. 41 ust. 12a ustawy o VAT, stanowią usługę modernizacji opodatkowaną według stawki podatku określonej w. art. 41 ust. 12 w zw. art. 41 ust. 2 ustawy o VAT. 3.5. W konsekwencji, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zabudowa meblowa, jaką strona skarżąca, w świetle przedstawionego stanu faktycznego wykonuje w obiektach zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, mieści się w pojęciu modernizacji obiektów budowlanych lub ich części, wyczerpując tym samym dyspozycję art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Do tak określonego świadczenia będzie więc miała zastosowanie preferencyjna stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2 ustawy o VAT. 4. Skarga kasacyjna. 4.1. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Minister Finansów, zastępowany przez pełnomocnika, będącego radcą prawnym, wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżając w niej w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, zarzucił mu naruszenie: I. przepisów prawa procesowego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej powoływana również jako "P.p.s.a."), tj.: 1) art. 14a - 14c, art. 14h, art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez błędną wykładnię i uznanie, że organ wydając interpretację pominął wskazane przez wnioskodawcę wyroki i tym samym naruszył prawo; 2) art. 146 § 1 w związku z art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez uwzględnienie skargi oraz przyjęcie, że organ naruszył prawo wydając zaskarżoną interpretację; 3) art. 141 § 4 P.p.s.a., sprowadzające się do sporządzenia wadliwego uzasadnienia wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim, nie zawarcie w nim wyczerpującego wyjaśnienia, co w konsekwencji uniemożliwia organowi podatkowemu poznanie motywów podjętego przez ten Sąd rozstrzygnięcia. II. przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), tj. art. 41 ust. 12 w zw. z art. 41 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług przez błędną ich wykładnię i przyjęcie, że wykonanie opisanej we wniosku zabudowy meblowej w obiektach budownictwa mieszkaniowego korzysta z preferencyjnej stawki podatku VAT (8%) i nie powinno zostać opodatkowane podstawową stawką podatku VAT (23%). Mając na uwadze powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o: - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi; - ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim do ponownego rozpoznania; - zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest uzasadniona. 5.1. Mając na uwadze to, że rozpatrywana sprawa dotyczy interpretacji przepisów prawa podatkowego i stan faktyczny – co do zasady – sporny nie jest za kluczowy uznać należy zarzut błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 41 ust. 12 w zw. z art. 41 ust. 2 u.p.t.u. i przyjęcie, że wykonanie opisanej we wniosku zabudowy meblowej w obiektach budownictwa mieszkaniowego korzysta z preferencyjnej stawki podatku VAT (8%) i nie powinno zostać opodatkowane podstawową stawką podatku VAT (23%). 5.2. Sporna kwestia zasadniczo zależy od odpowiedzi na pytanie, czy wykonywane przez stronę czynności polegające na zaprojektowaniu i wykonaniu trwałej zabudowy wnęk i innych powierzchni szafami wnękowymi, garderobami i zabudowami kuchennymi wraz ze sprzętem AGD stanowią usługę "modernizacji" obiektu, opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z ust. 2 u.p.t.u. 5.2.1. Skarżący twierdzi, że świadczone przez niego prace mają taki charakter, natomiast organ wydający interpretację, uznając stanowisko skarżącego za nieprawidłowe, twierdzi, że ze stanu faktycznego sprawy nie wynika, by opisana we wniosku zabudowa meblowa (mebli kuchennych pod zabudowę, szaf wnękowych, garderoby) była połączona w sposób trwały z elementami konstrukcyjnymi lokalu czy budynku. 5.3. Mając na uwadze to, że problematyka dotycząca spornej interpretacji była analizowana przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13 (publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl - CBOS), niezbędnym jest przypomnienie, że w uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "(...) W stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2011 r. świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.)". 5.3.1. Tym niemniej analizując uzasadnienie tej uchwały należy z całą mocą podkreślić, że stanowisko zawarte w przedmiotowej uchwale nie oznacza, że każda usługa określana potocznie jako montaż "szaf wnękowych" czy "zabudowy meblowej na wymiar" w budynkach mieszkalnych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym automatycznie będzie wypełniać dyspozycję art. 41 ust. 12 u.p.t.u. i tym samym podlegać opodatkowaniu obniżoną stawką podatku VAT. 5.3.2. Według stanowiska zajętego w powyższej uchwale montaż komponentów meblowych, niezależnie od stopnia ich przetworzenia, do którego nie zostaną wykorzystane w sposób istotny elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego, nie jest objęty obniżoną stawką podatku od towarów i usług, na podstawie art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Dopiero trwałe połączenie komponentów meblowych z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części, które stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową pozwala na zastosowanie obniżonej stawki VAT. 5.3.3. Wspomniana uchwała nie precyzuje jednak w jakim stopniu przymocowanie owych komponentów meblowych do elementów konstrukcyjnych modernizowanego obiektu może zostać uznane za "trwałą zabudowę meblową". Jej treść nie wyjaśnia zatem tego czy za trwałą zabudowę można uznać jedynie taką, która dotyczy wykorzystywanych obecnie technik połączenia komponentów meblowych ze ścianami, podłogami czy sufitami obiektu budowlanego lub jego części w sposób jedynie uniemożliwiający przestawienie takiej zabudowy, czy może takie połączenie zabudowy z elementami konstrukcyjnymi budynku (lokalu), które ingeruje w substancję budynku w stopniu uniemożliwiającym demontaż zabudowy meblowej bez uszkodzenia czy to jej komponentów, czy też elementów konstrukcyjnych budynku (por wyrok NSA z dnia 14 maja 2015 r., sygn. akt I FSK 321/14, publ. CBOS). 5.4. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę za prawidłowe należy uznać stanowisko według którego za trwałą zabudowę można uznać jedynie taką, która jest zamontowana w ten sposób, że ingeruje w substancję budynku w stopniu uniemożliwiającym demontaż zabudowy meblowej bez uszkodzenia, czy to jej komponentów, czy też elementów konstrukcyjnych budynku. Przemawia za tym stanowisko wyrażone w uchwale, wskazujące, że tylko "istotne" wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu) będzie uprawniało do zastosowania stawki obniżonej. Oznacza to, że w przypadku objętym niniejszym postępowaniem - opisane we wniosku czynności nie mogły zostać uznane za modernizację budynku. Wyjaśnić bowiem należy, że strona wskazała, że montaż stałej zabudowy polega na wykonywaniu szeregu czynności, związanych z dopasowaniem montowanych elementów, przez zmianę ich kształtu i rozmiaru do indywidualnych potrzeb klientów. Skarżący nie precyzuje przy tym jednak czy taka zabudowa następuje z wykorzystaniem w sposób istotny elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). Prezentuje natomiast pogląd, że stała zabudowa meblami kuchennymi wraz z montowanym na stałe i wymagającym stałego i specjalistycznego podłączenia do mediów sprzętu AGD, wykonywana w obiektach jw., jest opodatkowana preferencyjną stawką VAT. 5.4.1. W ocenie NSA "specjalistyczne" podłączenie do mediów sprzętu AGD na pewno nie stanowi, że taką zabudowę uznać można za zabudowę ingerującą w substancję budynku w stopniu uniemożliwiającym demontaż zabudowy meblowej bez uszkodzenia, czy to jej komponentów, czy też elementów konstrukcyjnych budynku. 5.5. Powyższe wskazuje, że opisany we wniosku montaż nie stanowi "trwałej zabudowy spełniającej jako całość określoną funkcję użytkową", o której mowa we wspomnianej uchwale. 5.6. W tym stanie rzeczy nie można było przyjąć, że opisane przez stronę we wniosku czynności uprawniały do skorzystania z preferencyjnej stawki podatku. 5.7. W kontekście powyższych uwag zasadne są również zarzuty skargi kasacyjnej wywiedzione w oparciu o podstawę kasacyjną przewidzianą w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. opisane w punktach 1-3 skargi kasacyjnej. 5.8. Mając na uwadze przedstawione rozważania Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim do ponownego rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto w oparciu o art. 203 pkt 2 P.p.s.a.