II OSK 2118/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Marta Laskowska – Pietrzak (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2016r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] spółki komandytowej z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 2 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Ol 71/14 w sprawie ze skargi [...] spółki komandytowej z siedzibą w S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania decyzji oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 71/14 oddalił skargę [...] spółka komandytowa z siedzibą w S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Gołdapi z dnia [...] lipca 2013 r. w przedmiocie odmowy sprostowania decyzji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. Burmistrza Gołdapi ustalił - na wniosek [...] Sp. z o. o. z siedzibą w J. - środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia na terenie nieruchomości oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] - obręb geodezyjny J., nr [...] - obręb geodezyjny O., nr [...] - obręb geodezyjny S., nr [...] - obręb geodezyjny K., nr [...] - obręb geodezyjny M., gmina Gołdap, polegającego na "Budowie zespołu 23 elektrowni wiatrowych o mocy 3MW każda". W punkcie 2 tiret 3 decyzji, w zakresie wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w projekcie budowlanym organ wskazał, iż "minimalna odległość elektrowni od zabudowań mieszkalnych nie może być mniejsza niż 400 m i powinna uwzględniać warunki lokalizacyjne zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane". W piśmie z dnia 14 czerwca 2013 r. [...] spółka komandytowa z siedzibą w S. (przed przekształceniem [...] Sp. z o.o. z siedzibą w J.) wniosła o sprostowanie w trybie art. 113 § 1 kpa decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia poprzez zmianę w sentencji przedmiotowej decyzji w punkcie 2 tiret nr 3 błędnej cyfry 4 na cyfrę 3, przez co prawidłowa treść całego stwierdzenia będzie brzmieć następująco: "Minimalna odległość elektrowni od zabudowań mieszkalnych nie może być mniejsza niż 300 m i powinna uwzględniać warunki lokalizacyjne zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane". W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik spółki podał, iż na stronie 28 sporządzonego w toku postępowania w sprawie decyzji środowiskowej "Raportu o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia pn. budowa zespołu 23 elektrowni wiatrowych o mocy 3 MW każda, na terenie gminy Gołdap", autorka opracowania "dochodzi do konkluzji, iż dopuszczalna norma hałasu zachowana jest w odległości ok. 300-500 metrów od siłowni parku wiatrowego (zasięg izolinii wynosi ok. 300-500 m)". Zdaniem spółki wskazano tym samym najmniejszą dopuszczalną odległość elektrowni parku wiatrowego od zabudowań mieszkalnych, którą obrazuje wartość "300 metrów". Zdaniem wnioskodawcy powyższe również potwierdza omyłkowy charakter wskazania w decyzji środowiskowej minimalnej odległości od zabudowy mieszkaniowej na poziomie 400 m, stanowiąc jednocześnie dowód na to, iż zamiarem organu było ustalenie tej minimalnej odległości na poziomie 300 m. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. Burmistrz Gołdapi odmówił sprostowania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Budowie zespołu 23 elektrowni wiatrowych o mocy 3 MW każda" wydanej przez Burmistrza Gołdapi w dniu [...] kwietnia 2008 r., wskazując w uzasadnieniu, że brak jest podstaw do dokonania sprostowania zgodnie z żądaniem strony, bowiem w decyzji brak jest błędu pisarskiego, rachunkowego lub innej oczywistej omyłki. Organ I instancji wyjaśnił, że zarówno w przepisach ustawy Prawo ochrony środowiska, w oparciu o którą wydano decyzję, jak również na gruncie obecnie obowiązującej ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, brak jest przepisu określającego związanie organu wskazaniami raportu o oddziaływaniu na środowisko. Ustawodawca wskazał wręcz, że przy wydaniu decyzji organ jedynie bierze pod uwagę m.in. wyniki uzgodnień i opinii, ustalenia zawarte w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a także wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa. Wyjaśniono, że określenie w decyzji minimalnej odległości elektrowni od zabudowań mieszkalnych nie mniejszej niż 400 m, było efektem konsultacji społecznych oraz opinii organów, które brały udział w postępowaniu zastrzegając, że eksploatacja elektrowni wiatrowych nie może powodować przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu oraz celowym uwarunkowaniem, które ze względu na brak kryteriów lokalizacyjnych określonych prawem, w zamiarze organu wydającego decyzję miał zagwarantować zachowanie norm hałasu w pobliżu siedlisk ludzkich. Podkreślono również, że w przypadku inwestycji wymagających uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia uwarunkowania w niej zawarte powinny być uwzględnione w projekcie budowlanym, a inwestor winien dostosować lokalizację poszczególnych elementów elektrowni do odległości od zabudowy mieszkaniowej określonej w decyzji, tj. minimum 400 m. W związku z tym nie ma możliwości uznania określonej w decyzji minimalnej odległości elektrowni od zabudowań za oczywistą omyłkę, gdyż wnioskowana zmiana prowadziłaby do merytorycznej zmiany decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienie wywiodła Spółka komandytowa [...] wnosząc o jego uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie wniosku oraz dokonanie sprostowania decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. zgodnie z wnioskiem, ewentualnie o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie art. 113 § 1 kpa poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż złożony wniosek nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ wskazany błąd nie spełnia przesłanek sprostowania w myśl cytowanego przepisu, tzn. jest błędem istotnym i dotyczy zmiany merytorycznej decyzji środowiskowej, podczas gdy w treści punktu 2 tiret 3 decyzji znajduje się oczywista omyłka pisarska polegająca na wpisaniu cyfry "4" zamiast cyfry "3", która wynika z zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, w szczególności raportu środowiskowego. Rozpatrując zażalenie, postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu wyjaśniło istotę sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej przewidzianej w art. 113 § 1 kpa i stwierdziło, że organ I instancji prawidłowo odmówił sprostowania decyzji w żądanym zakresie. Organ odwoławczy wskazał, że uwzględnienie żądania spółki prowadziłoby w istocie do zmiany merytorycznej wydanego rozstrzygnięcia, co nie mieści się w zakresie określonej w kpa instytucji sprostowania błędu pisarskiego, czy też oczywistej omyłki. W punkcie 2 tiret 3 decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. zawarto konkretne ustalenia o charakterze merytorycznym, będące wynikiem przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, w tym oceny dowodów przeprowadzonych w sprawie, zapisy tej części decyzji mają istotny charakter dla wydanego w sprawie rozstrzygnięcia i odnoszą się wprost do nałożonych na stronę uwarunkowań przy realizacji planowanego zamierzenia. Podniesiono również, że w uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że przyjęte ustalenia co do odległości 400 metrów od zabudowań mieszkalnych mają charakter celowy, który ma zagwarantować zachowanie norm hałasu w pobliżu siedlisk ludzkich. Wskazano także, że skoro spółka zarzuca wydanie decyzji z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów, to stawia zarzuty merytoryczne, które mogłyby stać się przedmiotem rozważań w toku postępowania odwoławczego. To stanowisko Spółki – zdaniem organu odwoławczego - potwierdza fakt, że dąży ona do zmiany decyzji, co nie jest dopuszczalne w trybie sprostowania. Skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie złożyła [...] spółka komandytowa z siedzibą w S., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Zakwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie art. 113 § 1 kpa poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że zawnioskowane przez skarżącą skorygowanie cyfry "4" na prawidłową cyfrę "3" w punkcie 2 tiret 3 decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji z dnia [...] kwietnia 2008 r. nie spełnia przesłanek sprostowania określonych w cytowanym przepisie, podczas gdy błąd organu pierwszej instancji jest oczywisty i jako błąd nieistotny nadaje się do sprostowania. Ponadto spółka zarzuciła rozstrzygnięciu naruszenie art. 7, 8, 9 oraz 107 § 3 w zw. z art. 140 kpa, podnosząc że rozpoznając zażalenie na postanowienie organu I instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie nie odniosło się do wszystkich zawartych w nim zarzutów, zaniechało ich rozpatrzenia, a w uzasadnieniu postanowienia organ administracji skupił się wyłącznie na wykładni i zakresie zastosowania art. 113 § 1 kpa. Zdaniem spółki błędnie zastosowano i uwzględniono przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia stanowisko organu I instancji co do celu ustalenia wartości 400 m, podczas gdy takie ustalenie i uzasadnienie jego wprowadzenia było dopuszczane w samej decyzji środowiskowej, a nie w postanowieniu o charakterze wpadkowym. Spółka zarzuciła także błędne zastosowanie i przyjęcie, że skarżąca stawia zarzut organowi I instancji nieuzasadnionego odstąpienia od ustaleń raportu, podczas gdy jest to sposób argumentacji i wykazania błędu organowi I instancji poprzez konfrontację rozstrzygnięcia zawartego w decyzji środowiskowej z podstawowym dokumentem procedury jej wydania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 71/14 na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej: ppsa, skargę oddalił. W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, że postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w przedmiocie sprostowania decyzji, a nie w trybie odwoławczym, czy też w trybie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego. W postępowaniu tym nie mogła być weryfikowana prawidłowość decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Wniosek strony - zgodnie z jego treścią - był bowiem rozpatrywany wyłącznie w trybie art. 113 § 1 kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Cytowany przepis nie odnosi się jednak do instytucji zmiany decyzji administracyjnej w znaczeniu przyjętym w art. 16 kpa (gdzie zawarta została zasada trwałości decyzji ostatecznej), a w myśl którego zmiana decyzji ostatecznej (w zakresie merytorycznym) dopuszczalna jest tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Sprostowanie w rozumieniu art. 113 § 1 kpa oznacza zatem taką zmianę decyzji, która pozostaje bez wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia oraz skutki prawne, jakie decyzja wywołała. Przy czym organ, który wydał decyzję może prostować błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w każdym czasie. Sąd podkreślił, iż organ może dokonać sprostowania wydanej przez siebie decyzji tylko i wyłącznie wówczas, gdy spełniona zostanie choćby jedna z przesłanek określonych w art. 113 § 1 kpa, tj. w orzeczeniu tym zachodzi "błąd pisarski lub rachunkowy" lub "inna oczywista omyłka". Orzecznictwo sądowe ukształtowało określony sposób interpretacji tych pojęć. "Błąd rachunkowy" oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, np. dodawania lub dzielenia, a "błąd pisarki" - widoczne, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię albo widocznie nie zamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów, omyłki polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez władzę, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa itp." (wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001r., II SA 863/00, Lex nr 75522). Na równi z błędem rachunkowym i pisarskim traktowana jest inna oczywista omyłka. Pomimo faktu, iż art. 113 § 1 kap nie zawiera definicji legalnej oczywistej omyłki to z potocznego rozumienia tego pojęcia wynika, iż jest to błąd ewidentny, łatwo zauważalny i niewymagający dodatkowych zabiegów myślowych, obliczeń, ustaleń (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 4 czerwca 2008r., sygn. II SA/Sz 219/08). Sprostowanie decyzji nie może wykraczać poza granice określone przepisem art. 113 kpa. Przyjęta w nim klasyfikacja wadliwości jest wyczerpująca. Te wady decyzji charakteryzuje przy tym ich oczywistość, stanowiąca równocześnie normy dopuszczalności sprostowania. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Sąd wyjaśnił, że w orzecznictwie i piśmiennictwie powszechnie przyjęta jest teza, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 26 września 2008 r., sygn. II FSK 943/07). Postanowienie o sprostowaniu decyzji wydane w oparciu o art. 113 § 1 kpa nie może kształtować sytuacji prawnej strony, gdyż taki skutek czy to w sferze stosunku materialnoprawnego czy procesowego wywoływać może tylko i wyłącznie decyzja, której sprostowanie dotyczy (por. wyrok NSA z dnia 20 marca 2008 r., sygn. II GSK 397/07). Odnosząc powyższe rozważania do rozpatrywanej sprawy, Sąd wyjaśnił, że sprostowanie, jakiego domaga się spółka, nie oznacza wyłącznie zmiany jednej cyfry, lecz de facto określa minimalną odległość planowanej inwestycji od zabudowań mieszkalnych o 100 m mniejszą, niż jest to określone w decyzji środowiskowej. Już ta okoliczność świadczy o tym, że wnioskowana przez stronę skarżącą zmiana dotyczy zmiany treści rozstrzygnięcia, a nie sprostowania oczywistej omyłki, czy błędu pisarskiego. Ponadto w zaskarżonym postanowieniu wyjaśniono, że ani w przepisach ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, w oparciu o którą wydano decyzję środowiskową, ani też na gruncie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ustawodawca nie wprowadził przepisu, w którym ustanowił związanie organu wskazaniami raportu o ocenie oddziaływania na środowisko, a ustalenie odległości 400 m miało charakter celowy. Co więcej taka sama odległość jest powtórzona w uzasadnieniu decyzji środowiskowej, nie można zatem uznać, że organ wpisał tę odległość omyłkowo. Sąd wskazał ponadto, że wywody skarżącej zawarte we wniosku, jak i w zażaleniu oraz w skardze zmierzają do zakwestionowania decyzji środowiskowej odnośnie ustalenia właściwej odległości elektrowni od budynków mieszkalnych, zatem odnoszą się do istoty środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W ocenie Sądu tego rodzaju wadliwość decyzji środowiskowej - jeżeli nawet miałaby miejsce - w żadnym razie nie może być zakwalifikowana jako "błąd pisarski" albo "inna oczywista omyłka", podlegająca sprostowaniu w myśl art. 113 § 1 kpa. Określenie odległości elektrowni od budynków ma bowiem kluczowe znaczenie dla decyzji środowiskowej, stanowiąc istotny element rozstrzygnięcia zawartego w decyzji. Dokonanie wnioskowanego przez skarżącą "sprostowania" skutkowałoby nieuprawnioną ingerencją w merytoryczną treść tej decyzji. Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organów obu instancji, iż uwzględnienie wniosku skarżącej dotyczącego sprostowania sentencji decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r., prowadziłoby do niedopuszczalnej - w trybie określonym w art. 113 § 1 kpa - zmiany rozstrzygnięcia decyzji środowiskowej. Podsumowując Sąd wyjaśnił, że tryb rektyfikacji decyzji, uregulowany w art. 113 § 1 kpa, nie służy naprawianiu błędów organu w stosowaniu prawa. Nawet jeśli w ocenie skarżącej organ winien przyjąć minimalną odległość wskazaną w raporcie oddziaływania na środowisko, czy też że przyjęcie określonej odległości winien uzasadnić, to takie zarzuty mogły być skuteczne wyłącznie w postępowaniu odwoławczym, które w niniejszej sprawie się nie toczyło. Natomiast w postępowaniu dotyczącym sprostowania oczywistej omyłki organy administracji (ani sąd administracyjny) nie mogą oceniać zasadności wywodów skarżącej co do określenia odległości. W konsekwencji Sąd uznał za całkowicie chybiony zarzut naruszenia przez organy przepisów art. 7 i art. 77 kpa, gdyż w trybie art. 113 § 1 kpa organy nie prowadzą żadnego postępowania wyjaśniającego. Skoro zaś takie postępowanie - zdaniem skarżącej - jest wymagane, to świadczy o tym, że rzekoma omyłka, czy błąd pisarski nie ma charakteru oczywistej. W rozumieniu bowiem art. 113 § 1 kpa oczywista omyłka to taka, która jest widoczna "na pierwszy rzut oka", od razu zauważalna, a nie taka co do której trzeba prowadzić postępowanie wyjaśniające. Instytucja sprostowania decyzji nie służy dostosowaniu wymogów określonych w decyzji do parametrów już zrealizowanej inwestycji (spółka wystąpiła o sprostowanie rzekomej omyłki dopiero po zrealizowaniu inwestycji). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego, [...] spółka komandytowa z siedzibą w S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, który zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w następującym zakresie: 1/ naruszenie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) oraz art. 135 ppsa, a także art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez ich niezastosowanie i zaniechanie przeprowadzenia należytej kontroli zgodności z prawem działalności organów administracji publicznej oraz zaniechanie uwzględnienia skargi i uchylenia rozstrzygnięć organów I i II instancji, co natomiast było związane z następującymi naruszeniami przepisów kpa: a) art. 113 § 1 kpa poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, iż w niniejszej sprawie skarżąca żąda zmiany merytorycznej decyzji i dostosowania wymogów określonych w decyzji środowiskowej do parametrów już zrealizowanej inwestycji, podczas gdy błąd, ewentualnie omyłka, którego dopuścił się organ I instancji przy wydawaniu decyzji środowiskowej spełnia dyspozycję art. 113 § 1 kpa i nadaje się do sprostowania w trybie cytowanego przepisu w zakresie zawnioskowanym przez skarżącą; b) art. 113 § 1 kpa poprzez jego błędną wykładnię i wyrażenie błędnego poglądu prawnego, iż w aktualnym stanie prawnym obowiązuje ostateczny warunek lub termin dopuszczalności sprostowania decyzji, podczas gdy dyspozycja art. 113 § 1 kpa takiego warunku lub terminu nie przewiduje; c) art. 7, 77 § 1 i art. 113 § 1 kpa poprzez ich błędną wykładnię i wyrażenie błędnego poglądu prawnego, iż w sprawie z art. 113 § 1 kpa nie jest dopuszczalne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, podczas gdy także w ramach postępowania w przedmiocie sprostowania decyzji, organ jest zobowiązany zweryfikować źródło błędu, ewentualnie omyłki, analizując przy tym całokształt sprawy w oparciu o zebrane materiały, a wyniki swojego toku rozumowania w należyty sposób przedstawić w uzasadnieniu swojej decyzji; 2/ naruszenie art. 151 ppsa poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi, podczas gdy rozstrzygnięcia organów I i II instancji zawierały uchybienia wymienione w treści skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, które winny skutkować uwzględnieniem skargi w całości i uchyleniem rozstrzygnięć organów administracji publicznej; 3/ naruszenie art. 141 § 4 ppsa, poprzez jego niezastosowanie i lakoniczne przyjęcie w uzasadnieniu wyroku, iż inwestycja skarżącej została zrealizowana, podczas gdy Sąd nie wskazuje w swoim uzasadnieniu na jakiej podstawie oparł swoje stwierdzenie co do faktu realizacji inwestycji przez skarżącą, co wyłącza możliwość należytej weryfikacji takiego stwierdzenia zarówno przez skarżącą, jak i przez Sąd II instancji; Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącej kasacyjnie wniósł o: 1. uchylenie wyroku Sądu I instancji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez ten Sąd; 2. zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów niniejszego postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, wg norm przepisanych i kwoty 17 złotych tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej podniósł, że zasadniczym uchybieniem Sądu I instancji było stwierdzenie, iż organy administracji publicznej prawidłowo odmówiły zastosowania art. 113 § 1 kpa ponieważ skarżąca rzekomo żąda zmiany merytorycznej decyzji i dostosowania wymogów określonych w decyzji środowiskowej do parametrów już zrealizowanej inwestycji. Zdaniem pełnomocnika spółki błąd pisarski, ewentualnie omyłka, ma miejsce w niniejszej sprawie ponieważ zamiast cyfry "3" w decyzji środowiskowej z 2008 r. bezpodstawnie pojawiła się cyfra "4". W ocenie skarżącej do tego błędu doszło ponieważ pracownik organu, sporządzając projekt decyzji, nacisnął na klawiaturze klawisz z cyfrą "4" zamiast z cyfrą "3". Uzasadniając taki stan sprawy, skarżąca w swoim wniosku z dnia 14 czerwca 2013 r. przedstawiła argumentację posiłkując się treścią przedłożonego raportu środowiskowego oraz wcześniejszym rozstrzygnięciem organu I instancji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Rozbieżność pomiędzy treścią decyzji środowiskowej, a treścią raportu jest w ocenie skarżącej rozbieżnością widoczną "na pierwszy rzut oka" i nie wymaga żadnego skomplikowanego procesu myślowego, który wyłączałby zastosowanie art. 113 § 1 kpa. Dyspozycja art. 113 § 1 kpa nie przewiduje żadnego warunku lub terminu, którego spełnienie lub osiągnięcie prowadziłoby do wyłączenia zastosowania instytucji sprostowania. W ocenie skarżącej, nawet realizacja inwestycji określonej decyzją środowiskową nie przekreśla sprostowania takiej decyzji. W ocenie pełnomocnika spółki Sąd I instancji wyraził błędne stanowisko, iż w sprawie z art. 113 § 1 kpa nie jest dopuszczalne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, istotnym jest, iż w ramach przedmiotowego postępowania organ jest zobowiązany zweryfikować źródło błędu, ewentualnie omyłki, analizując całokształt sprawy w oparciu o zebrane materiały, natomiast wyniki swojego toku rozumowania w należyty sposób przedstawić w uzasadnieniu swojej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 ppsa, wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Stosownie do przepisu art. 176 ppsa skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej powołano podstawę określoną w art. 174 pkt 2 ppsa, zarzucając naruszenie prawa procesowego: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w związku z art. 113 § 1 kpa. Zarzut naruszenia prawa procesowego może odnieść skutek w przypadku wykazania, że uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznawana skarga kasacyjna tego warunku nie spełnia. Sąd I instancji, oddalając skargę, zaakceptował stanowisko organów administracji dotyczące odmowy zastosowania art. 113 § 1 kpa do nadania decyzji Burmistrza Gołdapi z dnia [...] kwietnia 2008 r. wydanej w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia innego brzmienia. Przepis art. 113 § 1 kpa stanowi, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste pomyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Jest to regulacja wyczerpująca i samodzielna. Uregulowana w tym przepisie instytucja sprostowania zawartych w decyzjach oczywistych omyłek służy przywróceniu rzeczywistej woli organu, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą tego organu, a jej wyrażeniem na piśmie. Przedmiotem sprostowania w trybie określonym w art. 113 § 1 kpa mogą być wyłącznie "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "inne oczywiste omyłki". Omyłka pisarska to między innymi widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazów, zwrotów. Oczywistość tego rodzaju błędu można stwierdzić, porównując treść decyzji z zawartymi w aktach sprawy dokumentami. Sprostowanie może odnosić się tylko do tych elementów, które faktycznie w decyzji istniały, a jedynie zostały błędnie wyrażone. Sprostowanie nie może przede wszystkim prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia czy ponownego rozstrzygnięcia w sposób odmienny od pierwotnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 maja 1988 r., sygn. akt III SA 1466/87, OSP 1990, Zeszyt 11-12, poz. 398) Niedopuszczalne jest także obejmowanie instytucją sprostowania omyłek popełnionych przez organ administracji publicznej w określeniu okoliczności mogących rzutować na ocenę legalności decyzji kończącej konkretne postępowanie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2001 r., sygn. akt IV SA 2746/98, ONSA 2002, nr 2, poz. 77). Tryb uregulowany w art. 113 § 1 kpa nie może bowiem służyć naprawianiu błędów popełnionych przez organ administracji publicznej w stosowaniu prawa. Wadliwą decyzję ostateczną można wzruszyć tylko w drodze nadzwyczajnych środków prawnych, a nie sprostowania na podstawie art. 113 § 1 kpa. Tym samym mając na uwadze powyższe rozważania podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że wskazanie w punkcie 2 tiret 3 decyzji, że "minimalna odległość elektrowni od zabudowań mieszkalnych nie może być mniejsza niż 400 m i powinna uwzględniać warunki lokalizacyjne zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane" nie może być sprostowana w trybie art. 113 § 1 kpa. Instytucja sprostowania służy bowiem do usuwania nieistotnych wadliwości decyzji polegających na prostowaniu błędów pisarskich, rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. W rozpatrywanej sprawie uwzględnienie wniosku [...] spółka komandytowa z siedzibą w S. doprowadziłoby do zmiany zawartego w decyzji rozstrzygnięcia. Sprostowanie, jakiego domaga się spółka, nie oznacza wyłącznie zmiany jednej cyfry, lecz określa minimalną odległość planowanej inwestycji od zabudowań mieszkalnych o 100 m mniejszą, niż jest to określone w decyzji środowiskowej. Już ta okoliczność świadczy o tym, że wnioskowana przez stronę skarżącą zmiana dotyczy zmiany treści rozstrzygnięcia. Dlatego też jako nieusprawiedliwiony w okolicznościach rozpoznawanej sprawy pozostaje zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 113 § 1 kpa stanowiący podstawę materialnoprawną kwestionowanego rozstrzygnięcia. Dotychczasowe rozważania wskazują na przeprowadzenie przez Sąd I instancji prawidłowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, odpowiadającej dyspozycji art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Wyniki tej kontroli znalazły odzwierciedlenie w motywach zaskarżonego wyroku. Stąd też formułowany pod adresem uzasadnienia zaskarżonego wyroku zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa nie zasługuje na uwzględnienie. Z faktu, że skarżąca nie zgadza się z ustaleniami Sądu nie można wywodzić nieprawidłowości uzasadnienia. Ponadto, autor skargi kasacyjnej nie przeprowadził argumentacji idącej w kierunku wykazania wpływu wskazywanego naruszenia na treść orzeczenia oraz wykazania, że wpływ ten mógł być istotny dla treści tego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera, bowiem wszystkie wymagane prawem elementy, w tym wyjaśnienie podstawy prawnej podjętego rozstrzygnięcia. Sąd rozpoznający skargę kasacyjną za prawidłową uznał ocenę Sądu I instancji o trafności wydanych w sprawie postanowień i konieczności oddalenia skargi zgodnie z art. 151 ppsa. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekł jak w sentencji.