I SA/Wa 1001/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska (spr.) Sędzia WSA Bożena Marciniak Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Minister Skarbu Państwa po rozpatrzeniu odwołania K. J. , od decyzji Wojewody [...] z [...] r. nr [...], umarzającej postępowanie w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z [...] r. W uzasadnieniu organ wskazał, że Wojewoda [...] działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 98 § 2 k.p.a. decyzją z [...] r., nr [...], umorzył postępowanie dotyczące potwierdzenia K. J. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez B. K. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. K. J. wniosła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji. Minister ustalił i zważył, co następuje: Pismem z [...] r. K. J. wystąpiła do Wojewody [...] o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez B. K. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w majątku [...], powiat [...], województwo [...]. Do wniosku z [...] r. załączono pełnomocnictwo z [...] r. ustanawiające adw. M. S.-B. pełnomocnikiem K. J. w przedmiotowej sprawie. Pismem z [...] r. Wojewoda [...] wezwał pełnomocnika strony do usunięcia braków wniosku i złożenia dokumentów określonych w art. 6 ust. 6 ustawy z 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.) Jednocześnie organ prawidłowo pouczył stronę o terminie, w jakim należy uzupełnić wniosek oraz o prawie do złożenia wniosku o zawieszenie postępowania do czasu uzupełnienia akt sprawy. Pismem z [...] r. (data stempla pocztowego [...] r.) pełnomocnik strony wniósł o zawieszenie postępowania podając jako przyczynę konieczność skompletowania wymaganych dokumentów potwierdzających prawo do rekompensaty. Postanowieniem z [...] r. nr [...] Wojewoda [...] zawiesił na wniosek pełnomocnika strony postępowanie w sprawie o potwierdzenie prawa do rekompensaty. Organ pouczył stronę o treści przepisu art. 98 § 2 oraz art. 103 k.p.a. Postanowienie zostało doręczone stronie [...] r. Na postanowienie Wojewody strona nie złożyła zażalenia. Decyzją z [...] r. nr [...] Wojewoda [...] umorzył postępowanie w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej. W uzasadnieniu organ wskazał, że w związku z tym, że strona w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania nie zwróciła się o jego podjęcie, żądanie wszczęcia postępowania uznał za wycofane i postępowanie umorzył. Pismem z [...] r. adw. M. S. – B. wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania z powodu choroby pełnomocnika wraz z wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania. Podała, że częściowo uzyskano dowody niezbędne do dalszego prowadzenia postępowania, tj. oświadczenie o stanie realizacji prawa do rekompensaty, kserokopię słownika geograficznego Królestwa Polskiego z informacją o majątku [...], odmowie nadania numeru PESEL wraz z uzasadnieniem, poświadczenie posiadania obywatelstwa polskiego przez wnioskodawczynię, kserokopię zaświadczenia archiwalnego odnośnie majątku [...] wraz z tłumaczeniem przysięgłym. Dokumenty te stanowiły załączniki do pisma z [...] r. Pismem z [...] r. adw. M. S.-B. złożyła odwołanie od powyższej decyzji. W uzasadnieniu strona wskazała, że zgromadzenie dowodów w sprawie trwa lata oraz zarzuciła naruszenie przepisów prawa poprzez brak uprzedniego poinformowania strony o zamiarze umorzenia postępowania. Po rozpatrzeniu odwołania Minister wskazał, że zgodnie z art. 98 § 1 k.p.a. zawieszenie postępowania może nastąpić na wniosek strony. Dla zawieszenia postępowania konieczne jest spełnienie łącznie następujących przesłanek: a) wniosek o zawieszenie postępowania złożyła strona, na której żądanie wszczęto postępowanie, b) żądaniu zawieszenia postępowania nie sprzeciwiają się inne strony, c) zawieszenie postępowania nie zagraża interesowi społecznemu. Z treści przepisu wynika, że jeżeli zachodzą powyższe przesłanki organ jest zobowiązany zawiesić postępowanie i nie jest uprawniony do oceny, czy żądanie zawieszenia postępowania jest zasadne. Zgodnie z art. 98 § 2 k.p.a., jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane. Ze względu na brak w k.p.a. reguły obliczania terminu oznaczonego w latach, przyjmuje się wspólną zasadę dla terminu określonego w miesiącach i latach, uznając, że kończy się on z upływem dnia w ostatnim miesiącu, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca. Minister stwierdził, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 17 października 2012 roku (sygn. akt I SA/Wa 597/12) data początkowa, od której zaczyna biec termin 3 lat musi być datą jednakową dla wszystkich stron postępowania, dlatego moment początkowy biegu tego terminu wyznacza data wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania, a nie data doręczenia tego postanowienia stronie. Zdaniem Sądu, brak szczegółowej regulacji w tym zakresie, świadczy o tym, że założeniem ustawodawcy było, aby termin 3 lat miał swoje źródło w jednym zdarzeniu. W związku z powyższym Minister wskazał, że Wojewoda [...] błędnie określił termin do złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania, gdyż jako datę początkową przyjął datę doręczenia postanowienia o zawieszeniu postępowania (czyli [...] r.), a nie datę wydania tego postanowienia (czyli [...] r.) Mimo to, fakt ten nie ma wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, gdyż strona nie wniosła o podjęcie zawieszonego postępowania nawet w terminie dla niej korzystniejszym. Gdyby jednak zastosować się do wskazanego w orzecznictwie sposobu obliczania terminu 3-letniego, termin ten należałoby ustalić na dzień [...] r. Minister podkreślił, że pełnomocnik strony nie skorzystała z przysługującego jej prawa i w ciągu 3 lat nie wniosła o podjęcie zawieszonego postępowania. W związku z tym Wojewoda [...] mając na uwadze treść art. 98 § 2 k.p.a., prawidłowo umorzył zawieszone postępowanie. Minister wskazał, że strona nie zwróciła się w tym okresie o podjęcie fakultatywnie zawieszonego postępowania. Odnosząc się do zarzutów odwołania, że organ przed wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania winien uprzednio - realizując zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu - umożliwić stronie wypowiedzenie się co do zebranego materiału oraz poinformować stronę o takim zamiarze. Minister uznał zarzut ten za chybiony. Strona, działająca przez pełnomocnika, została prawidłowo pouczona o przysługujących jej prawach i obowiązkach. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 4 kwietnia 2012 ( sygn. Akt II SA/Lu 92/12), zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do tego i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Strona nie wykazała, że brak zawiadomienia jej o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów w sprawie, uniemożliwiło jej dokonanie czynności procesowych w sprawie. Minister podniósł, że nie istnieje podstawa prawna, która obligowałaby organ do uprzedniego poinformowania strony o zamiarze wydania decyzji o umorzeniu postępowania. Z treści art. 98 § 2 k.p.a. wynika, że jeżeli strona, w terminie 3 lat od zawieszenia postępowania, nie zwróci się o podjęcie tego postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane. Organ w postanowieniu z [...] r. prawidłowo pouczył stronę o skutkach zawieszenia postępowania na wniosek strony. Ponadto stronę reprezentował profesjonalny pełnomocnik, który powinien być świadomy skutków zawieszenia postępowania na wniosek strony. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy stwierdził, że podniesione przez stronę zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. W dniu [...] roku pełnomocnik strony złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o podjęcie postępowania zawieszonego postanowieniem Wojewody [...] z [...] r. Jednocześnie dopełnił czynności, dla której określony był termin tj. złożył wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania oraz część dokumentów, do których organ zobowiązał Stronę pismem z [...] r. Minister stwierdził, ze zgodnie z art. 59 § 1 k.p.a. o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie. Z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, iż organem właściwym w sprawie przywrócenia terminu jest organ administracji publicznej, który jest właściwy do załatwienia sprawy administracyjnej w formie decyzji. W przedmiotowej sprawie jest nim Wojewoda [...]. Od tej zasady przepis art. 59 § 1 k.p.a. przewiduje odstępstwo, gdyż zgodnie z tym przepisem organem właściwym do rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu jest organ wyższego stopnia lub organ właściwy w sprawie, ale tylko w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia. W związku z tym Minister Skarbu Państwa uznał, że jest organem niewłaściwym w sprawie wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o podjęcie postępowania zawieszonego postanowieniem Wojewody [...] z [...] r. Zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a. Minister Skarbu Państwa przekazał wniosek Wojewodzie [...]emu, jako organowi właściwemu do jago rozpoznania. Na decyzję Ministra Skarbu Państwa z [...] r. skargę wniosła K. J., reprezentowana przez adwokata M. S. – B. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Decyzji tej zarzuciła naruszenie art. 7, 8, 9 i 10 k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 1 i art. 6 ustawy z 8 lipca 2005 r. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w odwołaniu od decyzji wskazała, że zachodzi podstawa do przywrócenia terminu do złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego powstępowania. Wniosek ten został przekazany przez Ministra Skarbu Państwa Wojewodzie [...] i do dnia dzisiejszego nie został rozpoznany. Postępowanie w sprawie zawieszone zostało [...] r. Skarżąca podniosła, że organowi wiadomo, że zgromadzenie dowodów na potwierdzenie prawa do rekompensaty zajmuje lata. Pełnomocnik skarżącej reprezentuje ją w dwóch innych sprawach dotyczących rekompensaty za mienie zabużańskie i w obu tych sprawach postępowanie trwa już [...] lat z powodu gromadzenia materiału dowodowego. Sprawy te obarczone są ogromnym ładunkiem emocjonalnym zaangażowanych w nie stron – bowiem ich prowadzenie wiąże się z odnoszeniem się do tragicznych losów rodzin pozbawionych całego swojego dobytku ze względu na wybuch II wojny światowej. Organ prowadzący tego typu postępowania powinien zatem, realizując obowiązek wynikający z art. 7, 8 i 9 k.p.a. dbać o to aby wydawanie decyzji niweczących starania strony o uzyskanie rekompensaty poprzedzone było stosowną informacją skierowana do strony, wyprzedzającą wydanie decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Taką możliwość daje art. 10 k.p.a. Skarżąca zarzuciła, że organ przed umorzeniem postępowania nie poinformował strony o możliwości zapoznania się z aktami postępowania. W sytuacji, w której przedmiotem postępowania jest potwierdzenie prawa do rekompensaty za mienie zabużańskie, a ponadto przy długim okresie zawieszenia postępowania, pomimo pouczenia skierowanego do strony w postanowieniu o zawieszeniu postępowania, organ winien dokonać niebudzących wątpliwości ustaleń odnośnie stanu wiedzy strony na temat dokumentów, wniosków, żądań znajdujących się w aktach sprawy oraz stanowiska strony przed zakończeniem postępowania – i to w terminie umożliwiającym stronie podjęcie realnych czynności związanych z przedmiotem postępowania. Nie poinformowanie strony o możliwości zapoznania się z aktami, w sytuacji kiedy w innych sprawach prowadzonych przez organ takie poinformowanie odbywa się nawet w przypadku wyraźnej rezygnacji strony z tego prawa, stanowi rażące naruszenie zasady równego traktowania stron w postępowaniu administracyjnym i narusza art. 8 i 9 k.p.a. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenia i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z [...] r. skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 – ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej "p.p.s.a."). Skarżąca wskazała, że [...] r. złożyła do Wojewody [...] wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania. Pismem z [...] r. pełnomocnik skarżącej wniosła o zmianę terminu rozprawy wyznaczonego na [...] r., gdyż w tym dniu miała wyznaczoną jeszcze w lutym rozprawę w sprawie cywilnej przed Sądem Rejonowym dla W., na którą wezwanych zostało dwóch świadków. Zbieżność czasowa pomiędzy terminami rozpraw nie pozwoli pełnomocnikowi na uczestnictwo w obydwu posiedzeniach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie wskazać należy, że Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika o zmianę terminu rozprawy, tj. o jej odroczenie. Zgodnie z art. 107 ppsa nieobecność stron lub pełnomocników na rozprawie nie wstrzymuje rozpoznania sprawy. Stosownie do treści art. 109 ppsa rozprawa ulega odroczeniu wtedy, gdy sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, chyba że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nieobecności. Odroczenie rozprawy z powodu nieobecności strony lub jej pełnomocnika może więc nastąpić tylko w przypadku, gdy nieobecność ta jest wynikiem nadzwyczajnego wydarzenia, albo jest wynikiem znanej sądowi przeszkody, której nie można jednak przezwyciężyć. Przez nadzwyczajne wydarzenie należy rozumieć niedające się przewidzieć zdarzenia sił przyrody lub inne nagłe zdarzenia, które uniemożliwiają stawiennictwo na rozprawie, np. powódź, zamieć śnieżna, katastrofa kolejowa, nagła choroba osoby bliskiej i konieczność zapewnienia opieki, śmierć osoby bliskiej. Inną przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, jest ta, o której sąd został powiadomiony przez stronę, a z treści informacji wynika, że strona nie może je przezwyciężyć i jej stawiennictwo na rozprawie jest niemożliwe. Ocena tych okoliczności należy wyłącznie do sądu (por. B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Lexis Nexis, Warszawa 2008, str. 239-241). W przedmiotowej sprawie w postępowaniu sądowym skarżąca działała przez profesjonalnego pełnomocnika ustanowionego z wyboru - adwokata M. S.-B. Pełnomocnik prawidłowo została powiadomiona o terminie rozprawy w dniu [...] r. zawiadomieniem odebranym [...]r. Otóż, dopiero pismem z [...]., które wpłynęło do Sądu [...] r., pełnomocnik powiadomiła Sąd o niemożności stawienia się na rozprawę ze względu na kolizję z terminem rozprawy wyznaczonej wcześniej przez Sąd Rejonowy dla W. Należy zauważyć, że był to już drugi wniosek o odroczenie rozprawy złożony w niniejszej sprawie przez tego pełnomocnika (poprzedni uzasadniony był chorobą dziecka i został uwzględniony przez Sąd). Jednakże wniosek z [...]r. nie zawierał przesłanek wynikających z art. 109 pppsa, które uzasadniałyby odroczenie rozprawy. Nie są to bowiem nadzwyczajne okoliczności. Jeżeli pełnomocnik podejmuje się reprezentowania stron w procesie cywilnym, to powinien liczyć się z koniecznością udziału także w postępowaniu przed sądem powszechnym, który o odbywaniu kolejnych posiedzeń również zawiadamia wszystkich uczestników z określonym wyprzedzeniem. Tymczasem pełnomocnik już od [...] r. (tj. ponad trzy tygodnie) miała wiedzę o terminie rozprawy przed tutejszym Sądem, a wniosek o zmianę terminu złożyła dopiero [...] r. Udział pełnomocnika w rozprawie przed sądem powszechnym - w okolicznościach niniejszej sprawy - nie stanowi przeszkody niemożliwej do przezwyciężenia, ponieważ znając termin posiedzenia w sprawie cywilnej pełnomocnik skarżącej mogła wyznaczyć pełnomocnika substytucyjnego. Poza tym w orzecznictwie wielokrotnie prezentowano pogląd, że tzw. kolizja terminów procesowych nie stanowi szczególnej przeszkody, albowiem rzeczą pełnomocników stron jest takie ułożenie swych spraw zawodowych, aby możliwe było wywiązanie się z podjętych zobowiązań. Należy z całą mocą podkreślić, że profesjonalny pełnomocnik występujący przed każdym sądem zobowiązany jest dołożyć należytej staranności, by postępowanie to przebiegało sprawnie, a w szczególności by sąd mógł zrealizować ustawowy postulat rozstrzygnięcia sprawy na pierwszym posiedzeniu ( art. 7 ppsa). Sąd nie może dostosowywać podejmowanych czynności do kalendarza procesowego pełnomocnika strony skarżącej. Wskazać również należy, że niemożność ustanowienia przez fachowego pełnomocnika substytuta, aby ten mógł wziąć udział w rozprawie, nie jest przeszkodą, której nie można przezwyciężyć w rozumieniu art. 109 ppsa i nie usprawiedliwia odroczenia rozprawy. W wyroku z 11 lipca 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt II OSK 752/07, lex nr 486053) wskazał, że konstrukcja przepisu art. 109 ppsa, jak i brzmienie art. 7 ppsa, wyrażającego zasadę szybkości postępowania, wyklucza poddawanie go wykładni rozszerzającej. Adwokat M. S. – B., wnioskując o odroczenie rozprawy, nawet nie próbowała wykazać, że podjęła działania, aby przezwyciężyć przeszkodę uniemożliwiającą jej udział w rozprawie. Jak wyżej zaznaczono pełnomocnik powinien (jako profesjonalista) podjąć w pierwszej kolejności, standardowe w takiej sytuacji działania - zmierzające do zapewnienia zastępstwa procesowego. Z treści udzielonego pełnomocnictwa nie wynika bowiem, ograniczenie w udzieleniu substytucji, a czas od wystąpienia przyczyny, do wyznaczonego terminu rozprawy był wystarczający, aby ustanowić w sprawie zastępcę. Tymczasem pełnomocnik nie podjęła w tym kierunki żadnych starań. Należy przy tym podkreślić, że udział w rozprawie nie jest ani obowiązkowy, ani nie jest jedyną formą zapewnienia stronie możliwości obrony jej interesów. Żaden z przepisów ustawy procesowej nie daje podstaw do postawienia znaku równości między nieuwzględnieniem wniosku strony o odroczenie rozprawy a pozbawieniem jej możności obrony przysługujących jej praw. Skoro obecność na rozprawie nie jest obowiązkowa i zależy od woli i możliwości uczestników postępowania, to podstawy do odroczenia rozprawy nie mogą wykraczać poza okoliczności określone w art. 109 ppsa. Dlatego z przyczyn wyżej omówionych Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika skarżącej o odroczenie rozprawy wyznaczonej na 2 kwietnia 2014 r. Przechodząc do oceny merytorycznej zarzutów skargi wskazać należy, że zgodnie z art. 98 § 2 kpa, jeżeli w okresie 3 lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie wniosła o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane. Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem z [...] r. Wojewoda [...] zawiesił, na podstawie art. 98 § 1 kpa, postępowanie w sprawie o potwierdzenie prawa do rekompensaty. Z wnioskiem o zawieszenie postępowania wystąpiła pełnomocnik skarżącej pismem z [...] r. (data wpływu do organu [...] r.). Z postanowienia wynika, że pouczono stronę o treści art. 98 § 2 kpa. W dniu [...]r. upłynął 3 letni termin wskazany w wyżej powołanym przepisie. Bezsporne jest, że w powyższym terminie nie wpłynął wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania. W tej sytuacji słusznie organ umorzył postępowanie. Uznanie bowiem żądania wszczęcia postępowania za wycofane czyni to postępowanie bezprzedmiotowym, wobec czego trafne było zastosowanie przez organ I instancji przepisu art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 98 § 2 kpa. Złożenie przez pełnomocnika skarżącej, już po wydaniu decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania, wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania, nie mogło być skuteczne. Przepis art. 98 § 2 kpa przewiduje bowiem fikcję prawną polegającą na uznaniu żądania wszczęcia postępowania za wycofane z mocy prawa na skutek upływu terminu. Wobec tego niemożliwe jest uznanie terminu wskazanego w powyższym przepisie jako podlegającego przywróceniu, skoro sama ustawa wiąże skutki prawne z jego upływem. Wprawdzie Minister przekazał wniosek skarżącej do rozpoznania Wojewodzie [...] błędnie wskazując, że mają do niego zastosowanie przepisy dotyczące przywracania terminów, zamiast odnieść się do jego skuteczności w treści uzasadnienia, to jednakże powyższe uchybienie nie miało żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Dlatego z przyczyn wyżej omówionych Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej o zawieszenie postępowania sądowego, z uwagi na złożenie przez nią wniosku o przywróceniu terminu do złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania. Nie zachodzą bowiem przesłanki z art. 125 § 1 pkt 1) ppsa. Niezasadne są zarzuty skargi, że strona przed wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania powinna być powiadomiona o powyższym i powinna mieć możność wypowiedzenia się. Otóż postępowanie w niniejszej sprawie było zawieszone. Zgodnie z art. 102 kpa w czasie zawieszenia postępowania organ może podejmować czynności niezbędne w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia i zdrowia albo poważnym szkodom dla interesu społecznego. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. Jak wyżej wskazano, w postanowieniu z [...] r. o zawieszeniu postępowania zawarta była informacja o treści art. 98 § 2 kpa. Organ nie miał więc obowiązku informowania, że zbliża się upływ 3 letniego terminu, o jakim mowa w art. 98 § 2 kpa. W postępowaniu administracyjnym strona była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, który powinien zdawać sobie sprawę z konsekwencji niezłożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania i upływu 3 letniego terminu z art. 98 § 2 kpa. Wbrew twierdzeniom organu I instancji i skarżącej termin ten liczy się od daty zawieszenia postępowania, a nie od daty jego doręczenia. Dlatego niezasadne są zarzuty skargi odnośnie naruszenia przepisu art. 7, 8, 9 i 10 kpa. Także chybione są zarzuty naruszenia przepisów art. 5 ust.1 i art. 6 ustawy z 8 lipca 2005 r., gdyż przepisy prawa materialnego tej ustawy nie były podstawą decyzji umarzającej postępowanie. Podsumowując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji są zgodne z prawem. Dlatego na podstawie art. 151 ppsa Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.