I SA/Łd 47/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Koziński Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Protokolant: Sekretarz sądowy Agnieszka Kerszner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi D. M. i C. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. , po rozpatrzeniu odwołania D. M. i C. M. uchylił w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok w kwocie 24.924 zł i określił wysokość tego zobowiązania w kwocie 24.624 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że we wspólnie złożonym zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2008 PIT - 37 podatnicy wykazali dochód z tytułu otrzymywanych emerytur w łącznej kwocie 35.779,74 zł oraz należny podatek dochodowy w kwocie 2.852,00 zł. W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. stwierdził, że od września 2005 roku do maja 2007 roku na terenie Francji podatnicy nabyli 11 samochodów, z których 1 sprzedano w 2005 roku, 3 sprzedano w 2006 roku, 4 sprzedano w 2007 roku, a kolejne 3 pojazdy zostały sprzedane w 2008 roku. W ocenie organu I instancji działania podatników związane z zakupem i sprzedażą samochodów osobowych wypełniały znamiona działalności gospodarczej. Mając na uwadze dokonane w toku postępowania kontrolnego ustalenia, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] określił podatnikom zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok w kwocie 24.924,00 zł. Uchylając decyzję organu pierwszej instancji i określając wysokość zobowiązania w innej wysokość Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w decyzji z dnia [...] wskazał, że istotę sporu w niniejszej sprawie stanowiłą zasadność uznania, iż w 2008 roku podatnicy prowadzili działalność gospodarczą w zakresie handlu samochodami. Dalej organ zauważył, że w latach 2005-2008 podatnicy byli stroną jedenastu transakcji kupna - sprzedaży, których przedmiotem było jedenaście samochodów. Analizując we wskazanym wyżej okresie aktywność związaną z zakupem i sprzedażą samochodów za zasadne uznano stanowisko organu I instancji, iż ilość i charakter działań oraz sposób ich przeprowadzenia w sposób zorganizowany świadczą o wykonywaniu działalności gospodarczej w tym zakresie. O ciągłości tej działalności gospodarczej świadczy zarówno ilość jaki częstotliwość dokonywanych transakcji (zakupione w IX i XII/2005 dwa samochody sprzedano w III i IV/2006 r. Przy czym już w I/2006 r. zakupiono kolejne dwa samochody, które sprzedano w VII/2006 oraz VI/2007). Ponadto w styczniu 2007, będąc w posiadaniu samochodu zakupionego 2006 roku, podatnicy dokonali zakupu kolejno sześciu aut tj.: w dniu 23.01.2007 r. jednego samochodu, a 30.01.2007r. dwóch samochodów. Następnych zakupów, trzech samochodów dokonali już w dniu 05.03.2007 r. - dwa samochody i 10.05.2007 r. - jeden samochód. Tak więc na przestrzeni 2007 roku byli jednocześnie właścicielami od 3 do 6 samochodów, a w 2008 roku 3 samochodów. Nabywane w latach 2005 - 2007 samochody były sukcesywnie w latach następnych sprzedawane. Zanim podatnicy dokonali sprzedaży samochodów byli w ich posiadaniu przez okres od dwóch do kilku, a czasem do kilkunastu miesięcy. W świetle podejmowanych przez podatników czynności polegających nie tylko na nabywaniu i sprzedaży pojazdów ale również wyszukiwaniu ich w różnych miejscach na terenie Francji, tłumaczeniu dokumentów z języka francuskiego, organizacji transportu, naprawach pojazdów i ich eksploatacji, która pozwalała na zachowanie odpowiedniego stanu technicznego, organ odwoławczy uznał, że były one wkalkulowane w charakter prowadzonej przez podatników działalności gospodarczej. W istocie wszystkie wymienione czynności stanowiły o specyfice prowadzonej przez podatników działalności gospodarczej w zakresie handlu samochodami. Czynności związane z wyszukiwaniem samochodów, załatwianiem kwestii formalnych przy nabyciu oraz logistycznych, związanych ze sprowadzaniem samochodów z zagranicy, świadczą ponadto o zorganizowaniu działalności. Co istotne, nabywane samochody wymagały napraw, co wynika chociażby z niskiej ceny zakupu. Następnie były naprawiane, a więc doprowadzane do dobrego stanu technicznego pozwalającego na korzystną sprzedaż. Na fakt naprawy samochodów wskazał C. M. w toku przesłuchania w charakterze świadka w dniu 27.04.2011 r. Ze złożonych przez niego zeznań wynika, iż naprawą lub remontami samochodów zajmował się syn podatników. Osoby, które zakupiły od podatników samochody zeznały natomiast, iż nabyte przez nich samochody były zarejestrowane i miały ważny przegląd techniczny. Reasumując organ stwierdził, że choć działalność podatników nie była zorganizowana w sensie formalnym to wskazane wyżej okoliczności bez wątpienia świadczą, iż materialne cechy zorganizowania posiadała. W ocenie organu odwoławczego, działalność podatników nie miała charakteru incydentalnego, bowiem od września 2005 roku do maja 2007 roku nabyli oni jedenaście pojazdów mechanicznych, z czego w samym 2007 roku zakupiono sześć, z których trzy sprzedano w tym samym roku. W 2008 roku kontynuując prowadzona w 2007 roku działalność gospodarcza sprzedali trzy samochody zakupione w tymże roku. Zakupu i sprzedaży dokonywał zarówno C. M. jak i D. M.. W 2007 r. podatnik kupił cztery samochody a podatniczka dwa. Z akt sprawy wynika, iż w latach poprzednich było podobnie, tj. w 2005 r. podatniczka zakupiła dwa, a podatnik jeden samochód natomiast w 2006 r. podatniczka kupiła dwa auta. Również te samochody podatnicy sprzedali po kilku lub kilkunastu miesiącach od zakupu. Powyższe pozwala przyjąć, iż motywem działania nie była chęć zaspokojenia osobistych potrzeb, a sporne samochody nabywano w celu osiągania z nich korzyści majątkowych. Nie ma przy tym zasadniczego znaczenia, czy w momencie nabycia samochodów zamiarem właściciela było przeznaczenie ich do sprzedaży z zyskiem, lecz kluczowe jest, że podatnik podjął działania mające charakter ciągły i zorganizowany nakierowany na uzyskanie zysku z ich sprzedaży. Nie ma również wpływu dla kwalifikacji aktywności polegającej na nabywaniu i sprzedaży samochodów do działalności gospodarczej to, iż podatnicy posiadali dodatkowo dwa niezależne źródła stałego dochodu (dochody ze świadczenia emerytalnego oraz z najmu nieruchomości). Mając na uwadze zasady logiki i względy doświadczenia życiowego organ nie zgodził się z argumentacją, iż dochody uzyskane ze sprzedaży samochodów, które były o 157,36 % wyższe od dochodów z emerytury nie miały wpływu na ekonomiczny poziom egzystencji podatników. Zarobkowy charakter zawieranych w 2008 r. transakcji nie może budzić wątpliwości, bowiem analiza cen zakupu samochodów oraz cen sprzedaży prowadzi do wniosku, że w każdym przypadku podatnicy uzyskiwali określony dochód - każda z dokonanych transakcji przynosiła im wymierny zysk. W toku postępowania odwoławczego stwierdzono, że organ pierwszej instancji omyłkowo wpisał cenę sprzedaży VW Passata w wysokości 54.900,00 zł zamiast 53.900,00 zł, a w konsekwencji nieprawidłowo określił dochód ze sprzedaży tego samochodu. Rezultatem powyższego jest błędne wyliczenie (zawyżenie) przez organ I instancji wysokości dochodów podatników z tytułu prowadzonej w 2008 r. działalności gospodarczej, co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. i określeniem tego zobowiązania w prawidłowej kwocie. Uwzględniając powyższe, organ stwierdził, że łączna kwota przychodów uzyskana przez podatników ze sprzedaży pojazdów w 2008 roku wyniosła 127.800,00 zł zaś łączny dochód 94.505,00 zł. Ponadto dochód ze sprzedaży samochodów organ I instancji pomniejszył o kwoty zapłaconego podatku akcyzowego, podatku VAT, opłaty recyklingowej i kosztów rejestracji oraz tłumaczenia, które wynikały z przedłożonych dokumentów w łącznej wysokości 2.423,00 zł. Tym samym dochód podatników ze sprzedaży samochodów po uwzględnieniu poniesionych - udokumentowanych kosztów wynosi 92.082,00 zł (94.505,00 zł - 2.423,00 zł). W toku prowadzonego postępowania kontrolnego organ pierwszej instancji pismem z dnia 12 lipca 2013 r. wezwał podatników do dostarczenia dokumentów związanych z kosztami zakupionych samochodów, a w szczególności dotyczących wydatków poniesionych w związku z przeglądami technicznymi przed ich zarejestrowaniem oraz ubezpieczeniem OC. Odpowiedzi w powyższym zakresie nie udzielono. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., działania podejmowane przez podatników nie były ani incydentalne ani sporadyczne, a rozmiary i częstotliwość dokonywanych transakcji, wskazują na powtarzalność wykonywanych czynności oraz zamiar osiągnięcia zysku, a więc uczynienie z handlu samochodami stałego źródła dochodu, to fakty, które świadczą o tym, że uzyskiwany dochód był dochodem uzyskanym w ramach źródła przychodów, jakim jest pozarolniczą działalność gospodarcza. W świetle powyższego nie przyniosła zamierzonego skutku argumentacja dotycząca uznania działań podatników za czynności dokonane w celach prywatnych - nieopodatkowaną sprzedaż swojego majątku. Podnoszona w odwołaniu okoliczność, iż samochody sprzedawane były po upływie co najmniej sześciu miesięcy od ich nabycia nie wyklucza, że mogły one stanowić towar handlowy. Realia handlu samochodami, a w szczególności znaczne nasycenie rynku samochodami używanymi powodują, iż okres pomiędzy zakupem samochodu, a jego sprzedażą, może trwać wiele miesięcy. Końcowo Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. zauważył, iż całokształt materiału dowodowego został właściwie rozpatrzony oraz poddany zgodnej z normami prawa procesowego ocenie, co doprowadziło do wyjaśnienia stanu przedmiotowej sprawy. Materiał dowodowy został zbadany i oceniony we wzajemnej łączności wynikających z niego okoliczności i zdarzeń, wnioski wysnute na jego podstawie są logiczne. W skardze na powyższą decyzję podatnicy wnieśli o jej uchylenie zarzucając, iż została wydana z naruszeniem przepisów postępowania tj. art.: 120, 121,122, 187 i 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej: Ordynacja podatkowa. W uzasadnieniu podniesiono m.in., że organ podatkowy przekroczył w przedmiotowym postępowaniu zasadę swobodnej oceny dowodów. W żaden sposób nie wykazano, aby sprzedaż osobistego majątku skarżących miała charakter zorganizowanej działalności gospodarczej - czyli nie wykazały, aby skarżący zachowywali się jak podatnicy prowadzący auto - handel. Wskazano, iż skarżący posiadali i posiadają dwa niezależne źródła stałego dochodu i to na stosunkowo wysokim poziomie ekonomicznym, to jest świadczenie rentowe oraz stałe przychody z najmu nieruchomości - zatem incydentalna sprzedaż samochodów nie zaspokaja ich potrzeb dla godnej egzystencji. Ponadto stwierdzono, że skarżący zbywali używane ruchomości po upływie co najmniej pół roku od daty zakupu, co nie stanowi źródła dochodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. To czy dokonywali nakładów na posiadane samochody, czy nie, nie ma w jego ocenie żadnego znaczenia. Zasady logiki i doświadczenie życiowe wskazują, iż nabywca jakiejkolwiek używanej rzeczy musi się godzić na ewentualne koszty jej naprawy - ale jest to zrekompensowane znacznie niższą ceną nabycia w stosunku do ceny nowego towaru. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Na wstępie wskazać należy ,że skargę oparto jedynie na uchybieniu przez organy przepisom prawa formalnego . Z uwagi jednak na treść przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. tj. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie "ppsa" ) kontrola sądowa działalności administracji publicznej odbywa się w granicach danej sprawy a to oznacza ,że sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną . Innymi słowy sąd I instancji zobowiązany jest do dokonania pełnej kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem . Sąd uznaje ustalony przez organy stan faktyczny za prawidłowy, co jak się wydaje nie jest kwestionowane także przez autora skargi, który koncentruje swoje uwagi wobec zarzutu niewłaściwej jego oceny, poprzez przyjęcie , że działalność skarżących miała charakter działalności gospodarczej. Tym samym w ustalonym stanie faktycznym istota sporu sprowadza się zasadniczo do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy prowadzona przez skarżących w 2008 r. aktywność, polegająca na nabywaniu i sprzedaży pojazdów, która to okoliczność pozostaje bezsporna, spełniała kryteria uznania jej za pozarolniczą działalność gospodarczą, stanowiącą źródło przychodu opodatkowanego podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Ażeby dokonać prawidłowej subsumcji przyjętego stanu faktycznego pod właściwą normę prawa materialnego niezbędnym jest przypomnienie jej treści , co pozwoli na skontrolowanie procesu rozumowania organu podatkowego. Odnosząc się do tego zagadnienia, odwołać należy się w pierwszej kolejności do brzmienia art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., obowiązującego w 2008 r. w myśl którego pozarolniczą działalność gospodarczą w rozumieniu tej ustawy, stanowi m. in. działalność zarobkowa w zakresie handlu, prowadzona we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., ( analogiczny okres ) źródłem przychodu opodatkowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych jest właśnie pozarolnicza działalność gospodarcza. Sąd zauważa przy tym, że działalność gospodarcza to prawnie określona sytuacja, którą należy oceniać na podstawie konkretnych okoliczności faktycznych rozpoznawanego przypadku, wypełniających lub nie wypełniających znamiona tejże działalności. Wykładnia art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. pozwala na stwierdzenie, że ustawodawca przyjął uniwersalną definicję pozarolniczej działalności gospodarczej, uznając, że prowadzenie działalności gospodarczej (i osiąganie przychodów z tej działalności) to pewien stan obiektywny. Dla uzyskiwania przychodów z tego źródła nie jest konieczne, aby podatnik miał status przedsiębiorcy, nie jest konieczna rejestracja tej działalności w sposób przewidziany w przepisach odrębnych, dotyczących wymogów formalnych, jakie winna spełnić osoba prowadząca działalność gospodarczą. Nie ma także znaczenia subiektywne przekonanie podatnika, iż przychody z jego aktywności są przypisane do innego źródła przychodu ( por. wyrok WSA w Szczecinie z 16.10.2013 r. sygn. akt I SA/Sz 331/13) . Jest to pogląd powszechny podzielany przez sąd rozpoznający sprawę. Zasadniczymi cechami działalności gospodarczej są: jej zarobkowy charakter, zorganizowanie i ciągłość, a więc ukierunkowanie na osiągnięcie zysku, określony porządek i planowanie działań, a także ich powtarzalność. Takich cech nie ma sprzedaż mienia osobistego, ponieważ nie jest ukierunkowana na osiągnięcie zysku, tylko na uzyskanie ekwiwalentu ekonomicznego ze sprzedaży (co wprawdzie nie wyklucza uzyskania ceny sprzedaży wyższej od ceny zakupu, ale rachunek ekonomiczny nie ma znaczenia zasadniczego), czynności z nią związane nie są uporządkowane według określonego i planowanego, uzasadnionego racjami ekonomicznymi, porządku, wreszcie nie ma cechy powtarzalności (ciągłości) – vide: wyrok WSA w Poznaniu 20.02.2013 r. sygn. akt I SA/Po 904/12 . W ocenie Sądu, organy podatkowe prawidłowo uznały, iż w przyjętych realiach sprawy aktywność gospodarcza skarżących w pełni odpowiadała kryteriom uznania jej za pozarolniczą działalność gospodarczą, o której mowa w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. Przechodząc do oceny stanowiska organu co do zasadności wyprowadzanych twierdzeń odnoszonych do poszczególnych elementów składających się na definicję działalności gospodarczej, z poczynionych ustaleń i zgromadzonych dowodów i ich kompletności wynika niezbicie , że w działaniu organów nie sposób doszukać się uchybień przepisom postępowania. W ocenie Sądu zarobkowy charakter transakcji obrotu samochodami , zawieranych przez skarżących w 2008 r. a także przed tym okresem ( jako nabywców i jako sprzedawców ) nie budził wątpliwości – każda z nich bowiem przyniosła wymierny zysk co zostało przedstawione na stronie 5 i 9 uzasadnienia zaskarżonej decyzji . W roku kontrolowanym skarżący ze sprzedaży samochodów uzyskali dochód w wysokości 94.505,-zł złotych. Analizując ich działania w omawianym obszarze organ trafnie skonstatował, iż podejmowane przez nich czynności związane z wyszukiwaniem samochodów we Francji , załatwianiem kwestii formalnych przy nabyciu oraz logistycznych, związanych ze sprowadzaniem samochodów z zagranicy, tłumaczeniem dokumentów z języka francuskiego, także ich naprawa lub remont , rejestracja oraz uzyskanie przeglądu technicznego , świadczą o zorganizowanej działalności. Co istotne, zakupione samochody były uszkodzone co skutkowało uzyskaniem niższej ceny po czym doprowadzano je do dobrego stanu technicznego, pozwalającego na korzystną sprzedaż ( wyjaśnienia strony Cz. M. z 27.04.2011 r. ). I choć oczywiście czynności te nie są niczym nadzwyczajnym przy zakupie używanego samochodu, to jednak nie sposób oprzeć się wrażeniu, że zarówno konsekwencja w ich podejmowaniu w stosunku do każdego nabywanego samochodu, a także staranność tych działań miały konkretnie zakreślony cel, jakim było osiągnięcie wymiernego zysku. Sąd nie podziela stanowiska skarżących , iż w przedstawionych okolicznościach dochodziło do sprzedaży osobistego majątku podatników nie mającej charakteru działalności gospodarczej. Zasady doświadczenia życiowego pokazują, iż ponosząc określone nakłady na samochód przeznaczony do prywatnego użytku, zamierza się go używać przez pewien, zazwyczaj nie tak krótki, jak w stanie faktycznym niniejszej sprawy, okres czasu. Poza tym nie chodzi tu o jedno lub dwa auta lecz 11 nabytych w latach 2005 -2007 następnie sukcesywnie zbywanych , także w roku kontrolowanym ( 3 samochody) i trudno uznać ,że wszystkie były zakupione na własne potrzeby. Działania te miały także charakter powtarzalny albowiem organy wykazały, że nabywane były sukcesywne w podanym wyżej okresie . Ilość zakupionych samochodów oraz stosunkowo krótki okres czasu w jakim doszło do ich sprzedaży zaprzecza osobistemu celowi ich gromadzenia i użytkowania . Wręcz przeciwnie zaświadcza to , iż motywem działania nie była chęć zaspokojenia osobistych potrzeb lecz chęć uzyskania korzyści majątkowej. Z powyższych względów, w ocenie Sądu, nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. , iż nabywanie kolejnych pojazdów oraz ich czasowe używanie ( od kilku do kilkunastu miesięcy ) dla celów prywatnych było wpisane w charakter prowadzonej przez skarżącą działalności polegającej na sprowadzaniu z zagranicy atrakcyjnych na rodzimym rynku samochodów, z różnych przyczyn oferowanych w okazyjnych cenach, a następnie dokonywanie ich napraw czy też remontów celem zwiększenia ich wartości przy sprzedaży. W tych okolicznościach nie będzie ryzykownym stwierdzenie ,że użytkowanie posiadanych pojazdów dla celów prywatnych następowało jedynie na marginesie prowadzonej działalności. Wykorzystywane były przez skarżących niejako przy okazji ich zakupu. Sąd stwierdza, iż słusznie organy podatkowe uznały zatem, iż zakup pojazdów był czynnością zamierzoną, podobnie jak ich sprzedaż w bliskiej perspektywie czasowej. Konstatacja to prowadzi zatem to do wniosku, że skarżący zajmowali się zorganizowaną działalnością handlową wykonywaną w sposób ciągły. Początek tej działalność miał miejsce już w 2005 r., a zatem, organ odwoławczy słusznie wywiódł, że podejmowane przez skarżącą czynności dotyczące kupna i sprzedaży pojazdów świadczyły o prowadzeniu przez nich działalności gospodarczej, w świetle powołanych przepisów definiujących taką działalność. Oceny tej nie zmienia wywód skargi , iż dochodziło do zbywania aut po upływie pół roku od daty zakupu co wyklucza uznanie takiego źródła dochodu za podlegający opodatkowaniu. Jest rzeczą oczywistą , iż przy ogromnej podaży samochodów używanych na rynku wtórnym występują trudności w ich zbyciu. Zaakceptowanie tego poglądu skutkowałoby możliwością unikania opodatkowania działalności gospodarczej , której obrót samochodami następowałby po upływie 6 miesięcy od ich nabycia. Czym innym jest incydentalna sprzedaż samochodu a czym innym zorganizowany jej charakter o określonym porządku działania oparty na powtarzaniu tego samego rodzaju czynności z założeniem przynoszenia zysków. Taki charakter działania skarżących, w sposób nie nasuwający żadnych wątpliwości, wykazały organy podatkowe. Wobec tego przychody uzyskane ze sprzedaży w 2008 r. trzech pojazdów pochodzących z zakupów z lat wcześniejszych podlegały, jak słusznie przyjęto opodatkowaniu mimo, że skarżący nie ujawnili organowi podatkowemu faktu prowadzenia działalności gospodarczej w tym zakresie. Powyższe determinowało konieczność określenia prawidłowej wysokości należnego podatku za 2008 r. przy przyjęciu ,że dochód podlegający opodatkowaniu winien być traktowany jako znajdujący źródło w regulacji art. 10 ust 1 pkt 3 updof. Prawidłowym było również opodatkowanie tych dochodów na zasadach ogólnych, w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy. W tym zakresie organy wykazały należną inicjatywę wzywając skarżących pismem z 12.07.2013 r. do przedłożenia wszelkich dokumentów dotyczących poniesionych wydatków związanych z samochodami będącymi przedmiotem obrotu , ponad te , którymi już dysponowano. W świetle powyższego za całkowicie bezpodstawne należy uznać zarzuty naruszenia przepisów procesowych. W tej sytuacji należy stwierdzić, że organ działał na podstawie i w granicach prawa, nie naruszył zatem zasady legalizmu wynikającej z art. 120 Ordynacji podatkowej. Sąd nie dopatrzył się również uchybienia zasadom: prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej), zupełności postępowania podatkowego (art. 187 Ordynacji podatkowej) oraz właściwego prowadzenia postępowania dowodowego (art. 180, 188 Ordynacji podatkowej), gdyż materiał dowodowy został należycie zebrany, organ wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy, zaś przyjęte rozstrzygnięcie mieści się w zasadzie swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 191 Ordynacji podatkowej. Oznacza ona, że organ podatkowy według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych oraz wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne. Rozpatrzeniu podlegają więc nie tylko poszczególne dowody odrębnie, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności. Istotny staje się zatem tzw. punkt widzenia, który w rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu. Motywy, jakimi organy się kierowały, zostały należycie wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji, a uzasadnienie to zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę jako bezzasadną. AKE.