II SA/Ol 158/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk del. Sędzia S.O. Dorota Radaszkiewicz (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie opłaty za nadzór nad przechowywaniem mięsa i produktów mięsnych oddala skargę. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku Decyzją z dnia 14 października 2013r. znak: "[...]" Powiatowy Lekarz Weterynarii w I. na podstawie art. 60 pkt 7, 61 ust. 1 i 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych, art. 30 ust. 1 pkt. 5 ppkt b ustawy z dnia 29 stycznia 2004r. o Inspekcji weterynaryjnej w zw. z § 6 pkt 16 oraz poz. 29 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006r. w sprawie sposobu ustalenia i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną, sposobu i miejsc pobierania tych opłat oraz sposobu przekazywania informacji Komisji Europejskiej w związku z art. 47 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa działając z urzędu zobowiązał "[...]" Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w S. do wniesienia opłaty stanowiącej należność budżetową o charakterze publicznoprawnym w wysokości 56,50 zł. w terminie 14 dni od doręczenia decyzji. W uzasadnieniu wydanej decyzji wskazano, iż na podstawie decyzji z dnia 26 czerwca 2012r. Powiatowy Lekarz Weterynarii wpisał do prowadzonego przez siebie rejestru wskazany wyżej podmiot prowadzący Punkt Skupu "[...]", któremu nadano jednocześnie weterynaryjny numer identyfikacyjny. Po przeprowadzonej w dniu 23 sierpnia 2013r. w punkcie skupu dziczyzny kontroli okresowej w ramach sprawowanego nadzoru, w zakresie spełniana przez kontrolowany podmiot wymagań weterynaryjnych dotyczących skupu i magazynowania tusz zwierząt łownych na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004r. o inspekcji weterynaryjnej podmiotowi wystawiono rachunek za przeprowadzone w ramach tego nadzoru czynności na kwotę 56,50 zł. tj. za 1 godzinę nadzoru. Nadzorowany podmiot dokonał zwrotu rachunku wskazując, że nie ma podstaw do naliczenia wskazanej opłaty. Dlatego wydanie wskazanej wyżej decyzji stało się konieczne. Od decyzji tej odwołanie złożyła Spółka "[...]" zarzucając wydanie jej z naruszeniem art. 107 k.p.a., w szczególności poprzez wskazanie wadliwej podstawy prawnej( art. 30 ust. 1 pkt. 5 lit. b ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej). Opłata została bowiem naliczona w oparciu o poz. 29 Załącznika do rozporządzenia ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, która to pozycja dotyczy nadzoru nad przechowywaniem mięsa. Natomiast jeżeli chodzi o tusze zwierząt łownych nieoskórowanych, które nie są mięsem odnoszą się do nich inne pozycje wskazanego załącznika, mianowicie poz.10 -12 i z tych pozycji spółka opłaca urzędowe czynności inspekcji weterynaryjnej. Podniesiono również w treści odwołania, iż opłaty za nadzór nad przechowywaniem produktów pochodzenia zwierzęcego odnoszą się do obiektów, stanowiących odrębny zakład, którym kontrolowany punkt skupu dziczyzny nie jest, gdyż jest on jedynie ogniwem procesu produkcyjnego, wchodzącym w skład zakładu przetwórstwa dziczyzny – "[...]". Zdaniem strony, skoro ustawa o inspekcji weterynaryjnej nie precyzuje pojęcia zakład, to brak jest podstawy prawnej do zaliczenia jako odrębnego zakładu punktu skupu dziczyzny. Decyzją z dnia 4 grudnia 2013r. znak : "[...]" W. Wojewódzki Lekarz Weterynarii w O. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uznał za prawidłowe nałożenie opłaty za nadzór weterynaryjny na podstawie art. 30 ust. 1 pkt. 5 lit. b ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej oraz w oparciu o poz. 29 Załącznika Nr 1 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 15 grudnia 2006r. Zgodnie bowiem z art. 20 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o produktach podchodzenia zwierzęcego w zw. z art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 852/2004 punkty skupu dziczyzny podlegają wpisowi do rejestru prowadzonego przez powiatowego lekarza weterynarii, właściwego ze względu na miejsce prowadzenia tej działalności. Ponadto podniósł, że pojęcie zakład w prawodawstwie weterynaryjnym rzeczywiście nie zostało zdefiniowane, choć pojawia się w wielu przepisach. Do zakładów odnoszą się regulacje ustawy z dnia 16 grudnia 2005r. o produktach pochodzenia zwierzęcego. Ustawa ta reguluje kwestie dotyczące rejestru zakładów, decyzji w sprawie zatwierdzenia, zawieszania i cofnięcia, zatwierdzania zakładu oraz nadania zakładowi weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego. Jakkolwiek nie definiuje ona pojęcia zakładu, to jednak według organów Inspekcji Weterynaryjnej zakładem jest terytorialnie i funkcjonalnie wyodrębniona jednostka prowadząca działalność w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego, stanowiąca część przedsiębiorstwa sektora spożywczego. Za takim rozumieniem przemawia również definicja zawarta w przepisach unijnych – art. 2 ust.1 lit. c rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz.Urz.UE L139z 40.04.2004r., str. 1; Dz. Urz.UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t.34, str. 319), zgodnie z którym przedsiębiorstwo oznacza każdą jednostkę przedsiębiorstwa sektora spożywczego Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniosła "[...]" Sp. z o.o. w S., zarzucając w oparciu o art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. wydanie zaskarżonej decyzji bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa, w tym w szczególności : - art. 30 ust. 1 pkt 5 lit.b ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej poprzez jego nieuprawnione zastosowanie, - poz.29 załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006r. w sprawie sposobu ustalania i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną, sposobu i miejsc pobierania tych opłat oraz sposobu przekazywania informacji w tym zakresie Komisji Europejskiej, poprzez jego nieuprawnione zastosowanie, - naruszenie art. 6 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasady praworządności tj. bez podstawy prawnej, w oparciu o normy, które nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie, w tym w oparciu o dowolną i błędną wykładnię przepisów prawa, posiłkując się przy tym niedozwoloną wykładnią prawa dokonaną przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Mając na uwadze powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi, przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania powtórzył uzasadnienie zarzutów odnoszących się do naruszenia prawa materialnego [art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej oraz poz. 29 załącznika nr 1 do rozporządzenia MR i RW z dnia 15 grudnia 2006r. w sprawie sposobu ustalania i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną (...)]. Ponadto na podstawie przywołanych w uzasadnieniu skargi uregulowań rozporządzeń (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady – nr 853/2004 i 852/2004 nie zgodził się z ich interpretacją dokonaną przez organy. Podniósł ponadto, iż żaden organ administracji publicznej w Polsce nie powinien się powoływać na przepisy ustawy z dnia 25 sierpnia 2006r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia w zakresie wskazanego tam pojęcia zakładu, albowiem pojęcie to ma zastosowanie jedynie do samej ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Zatem pojęcie tam zdefiniowane nie ma żadnego przełożenia na sposób stosowania przez orany administracji publicznej ustaw o Inspekcji weterynaryjnej oraz aktów wykonawczych wydanych na jej podstawie. Podniósł ponadto, że organy zastosowały w sprawie nieuprawnioną wykładnię prawa, przedstawioną w piśmie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 27 maja 2013r. Wskazano ponadto, iż z uwagi na zastosowanie tak daleko rozszerzającej wykładni norm prawa, jak zastosowanej w sprawie będącej przedmiotem skargi, organy administracji publicznej będą mogły w praktyce naliczać opłaty publicznoprawne za kontrole tych samych tusz zwierząt łownych po trzykroć – tj. za kontrole tuszy pozyskanej na łowisku przez myśliwego, w punkcie skupu dziczyzny oraz w zakładzie przetwórstwa dziczyzny i to pomimo tego, że tusza od momentu jej pozyskania na łowisku do momentu rozpoczęcia procesu jej obróbki w zakładzie przetwórczym dziczyzny nie podlega żadnym procesom technologicznym służącym ich przetwarzaniu. Skarżący wskazał również w kontekście obowiązku rejestrowania punktu skupu dziczyzny z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005r. o produktach pochodzenia zwierzęcego, że czym innym jest obowiązek poddania pod nadzór organów administracji publicznej, czego strona nie kwestionuje, a czym innym pobieranie opłat publicznoprawnych za taki nadzór. W odpowiedzi na skargę W. Wojewódzki Lekarz Weterynarii w O. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje : Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanym dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2012r., poz. 270) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie jest zasadna. W ocenie wojewódzkiego sądu administracyjnego nie doszło bowiem ani do naruszenia przepisów prawa materialnego, ani procesowego przy wydaniu zaskarżonej decyzji. Skarżący podniósł w skardze, iż zaskarżona decyzja podjęta została z rażącym naruszeniem prawa, poprzez to, że została wydana bez podstawy prawnej, bowiem z pewnością nie jest nią w ocenie skarżącego art. 30 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej ((Dz. U. z 2010 r. Nr 112, poz. 744 z późn. zm. zwanej dalej u.i.w.) i poz. 29 załącznika nr 1 do rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie sposobu ustalania i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną, sposobu i miejsc pobierania tych opłat oraz sposobu przekazywania informacji w tym zakresie Komisji Europejskiej (Dz. U. z 2007 r. Nr 2, poz. 15 z późn. zm.). Na wstępie jednak należy podkreślić, iż słusznie zauważyły organy, że opłaty za czynności inspekcji weterynaryjnej stanowią należność budżetową o charakterze publicznoprawnym, co oznacza, iż charakter omawianych opłat przesądza o szczególnym trybie ich ustalania, bądź też określania, regulowanym art. 67 ustawy o finansach publicznych. Po myśli tego przepisu, do spraw dotyczących tego typu należności, nieuregulowanych w tej ustawie, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.). Powyższe regulacje dają tym samym organom inspekcji weterynaryjnej materialnoprawną podstawę ustalenia opłat za czynności nadzoru weterynaryjnego. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela przyjęty w judykaturze pogląd, że gdy strona kwestionuje zasadność naliczenia opłat albo wysokość opłaty (a tak było w niniejszej sprawie), organ winien wydać akt administracyjny, w którym określi podstawy prawne pobrania opłaty, jak i zasady jej wyliczenia, tak by strona miała zapewnione prawo skorzystania - w administracyjnym toku instancji - z wszelkich instytucji prawa procesowego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 marca 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 1616/05 oraz postanowienie NSA z dnia 20 sierpnia 2010 r. sygn. akt II OSK 948/10, LEX Nr 737717). W ocenie sądu organy zadośćuczyniły wskazanym wyżej obowiązkom, skoro wskazały podstawy prawne pobrania opłaty, jak i zasady jej wyliczenia. Jako podstawa prawna naliczenia opłaty wskazany został art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o inspekcji weterynaryjnej, w świetle którego inspekcja ta pobiera opłaty za nadzór: m.in. nad przechowywaniem mięsa i produktów mięsnych oraz poz. 29 załącznika nr 1 do rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie sposobu ustalania i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną, sposobu i miejsc pobierania tych opłat oraz sposobu przekazywania informacji w tym zakresie Komisji Europejskiej, która stanowi, że za nadzór nad przechowywaniem produktów pochodzenia zwierzęcego w obiektach stanowiących odrębny zakład, w tym w chłodniach składowych, wraz z wystawieniem wymaganych świadectw zdrowia – za godzinę nadzoru. Natomiast skarżący podnosił, iż w kontrolowanym punkcie skupu dziczyzny znajdują się jedynie tusze nieoskórowane zwierząt łownych, do których nie może być zastosowana opłata za nadzór nad przechowywaniem produktów pochodzenia zwierzęcego. Ponadto w ocenie strony, punkty skupu dziczyzny nie są odrębnymi zakładami, a w wypadku kontrolowanego punktu skupu dziczyzny w D.– jest on ogniwem procesu produkcyjnego, wchodzącym w skład głównego zakładu przetwórstwa dziczyzny - "[...]". Odnosząc się do pierwszego zagadnienia, wskazać należy, iż rację mają organy inspekcji weterynaryjnej co do tego, że również w zakresie dotyczącym pobierania opłat za czynności, czy nadzór inspekcji weterynaryjnej poza zapisami samej ustawy regulującej zasady działania tej wyspecjalizowanej służby ( ustawa z dnia 29 stycznia 2004r. o Inspekcji Weterynaryjnej), istotne są również i inne przepisy, w tym ustawa o bezpieczeństwie żywności i żywienia z dnia 25 sierpnia 2006r. (Dz. U. z 2006r. Nr 171, poz. 1225 ze zm.). Zważyć bowiem należy, iż inspekcja ta powołana jest m.in. po to, aby chronić interes konsumenta związany z bezpieczeństwem żywności (poza innymi zadaniami wynikającymi z ustawy). Zasadnie i trafnie organ II instancji przywołał pkt 12 preambuły Rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności ( Dz.U..L 31 z 1.2.2002m str. 1 ) – w świetle którego : "W celu zapewnienia bezpieczeństwa żywności, konieczne jest uwzględnienie wszystkich aspektów łańcucha produkcji żywności począwszy od produkcji podstawowej i produkcji pasz, aż do sprzedaży lub dostawy żywności do konsumenta, ponieważ każdy element może mieć potencjalny wpływ na bezpieczeństwo żywności". Z kolei art. 3 pkt. 17 tego rozporządzenia wskazuje definicję "produkcji podstawowej’, w świetle której produkcja obejmuje również łowiectwo. Ponadto art. 5 pkt. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005r. o produktach pochodzenia zwierzęcego ( Dz. U. 2006, Nr 17, poz. 127 ze zm) stanowi, że określenie produkcja oznacza : co najmniej jedną z następujących czynności : pozyskiwanie, chów, wytwarzanie, oczyszczanie, rozbiór, przetwarzanie, pakowanie, przepakowywanie, przechowywanie lub transport. Zatem wskazuje to na bardzo szeroką definicję produkcji, skoro ustawodawca użył zwrotu "co najmniej". W ocenie Sądu w tym składzie - również sposób przechowywania nieoskórowanych tusz zwierząt łownych w punkcie skupu dziczyzny podlega nadzorowi i co za tym idzie opłacie za ten nadzór. Punk skupu dziczyzny jest wprawdzie częścią głównego zakładu przetwórstwa dziczyzny, to jednak jest odrębnym zakładem w rozumieniu omawianego rozporządzenia, wydanego na podstawie delegacji ustawowej ( art. 33 ustawy o inspekcji weterynaryjnej), skoro stanowi jednocześnie chłodnię składową, co wynika z zapisów w protokołu nr "[...]" z dnia 23.08.2013r. Poz. 29 omawianego Znacznika nr 1 do rozporządzenia stanowi bowiem o opłacie : za nadzór nad przechowywaniem produktów pochodzenia zwierzęcego w obiektach stanowiących odrębny zakład, w tym w chłodniach składowych. Zanim bowiem tusze zwierząt łownych zostaną przewiezione do zakładu głównego, to również w zakresie przechowywania tych tusz muszą być zapewnione odpowiednie warunki obowiązujące przy przechowywaniu produktów pochodzenia zwierzęcego, którym niewątpliwie jest również nieoskórowana tusza zwierzęcia pozyskanego na łowisku. Te właśnie warunki przechowywania zwierząt łownych w skórze po ich pozyskaniu na łowisku, były kontrolowane. Jest to pierwszy element wchodzący w skład produkcji podstawowej (o czym była mowa wyżej), a zatem powinien być objęty kontrolą i nadzorem, czego przecież skarżący nie kwestionuje, a skoro nadzór ten został rzeczywiście wykonany, co ma odzwierciedlenie w protokole kontroli, to nie można mówić o nałożeniu opłaty za ten nadzór bez podstawy prawnej. Niezasadne jest również stanowisko skarżącego co do tego, iż przyjmując za prawidłowe stanowisko organów inspekcji weterynaryjnej co do prawidłowości nałożenia opłaty za nadzór nad przechowywaniem produktów pochodzenia zwierzęcego ( tu tusz zwierząt łownych w podlegającym rejestracji punkcie skupu dziczyzny) dojdzie do potrójnego pobierania opłat przez te organy i za te same czynności - skoro pobierane są również następnie opłaty w zakładzie przetwórstwa dziczyzny, gdzie tusze zwierząt łownych są przetransportowane. Skarżący pomija bowiem, iż pozycje od 10-12 Załącznika Nr 1 do rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie sposobu ustalania i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną (...) - na które wskazywał skarżący w tym znaczeniu, iż na ich podstawie uiszcza należne opłaty, dotyczą takich czynności inspekcji jak badanie i oględziny, ponadto opłata pobierana jest od sztuki zwierzęcia i zależna jest od jego wagi. Natomiast poz. 29 dotyczy nadzoru nad przechowywaniem produktów pochodzenia zwierzęcego, a więc innej rodzajowo czynności i jest naliczana według stawki za 1 godzinę nadzoru. W ocenie sądu nie może być zatem mowy o potrójnym - jak wskazuje skarżący naliczaniu opłat za te same czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela ponadto wrażony w odpowiedzi na skargę pogląd prawny co do niewłaściwej interpretacji przez skarżącego art. 2 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, który stanowi, iż ustawy nie stosuje się do : żywności pochodzenia zwierzęcego w zakresie uregulowanym w rozporządzeniu (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz. Urz. UE L 139 z 30.04.2004, str. 55; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 14), zwanym dalej "rozporządzeniem nr 853/2004", rozporządzeniu (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz. Urz. UE L 139 z 30.04.2004, str. 206; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 75) i w ustawie z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2006 r. Nr 17, poz. 127) - w tym znaczeniu, iż wskazana ustawa uzupełnia wymienione tam przepisy wspólnotowe w zakresie higieny żywności szeroko pojętej. Zważywszy na to, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, z mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niezasadną należało oddalić.