II SA/Gd 900/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść, Sędziowie Sędzia WSA Wanda Antończyk, Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Maria Flisikowska, po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi U. K. o wymierzenie grzywny Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w G. z powodu niewykonania wyroku sądu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oddala skargę. U. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę o wymierzenie grzywny Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego z powodu niewykonania wyroku z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 447/12. Wyrokiem tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 czerwca 2012 r. nr [[...]], wydaną na skutek odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 września 2011 r. nr [[...]] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 9, art. 12 § 1, art. 14 § 1, art. 35 § 1 oraz art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) oraz zażądała wyciągnięcia konsekwencji wobec osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, zgodnie z art. 38 k.p.a. W związku z powyższymi zarzutami skarżąca wniosła o: 1. zobowiązanie wydania decyzji w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, 2. zobowiązanie Inspektora Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego do ukarania dyscyplinarnego pracowników winnych niezałatwienia sprawy w terminie, 3. w przypadku niewydania decyzji w terminie 14 dni od daty otrzymania skargi – o skierowanie prowadzenia sprawy przez inny niezależny organ, 4. zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca podała, że wyrok z dnia 19 grudnia 2012 r. uprawomocnił się w dniu 2 marca 2013 r., przy czym akta sprawy został przesłane przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku organowi w dniu 5 kwietnia 2013 r. W maju 2013 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wystosował do skarżącej pismo o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. Strona po zapoznaniu się z aktami wniosła skargę do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o wyciągnięcie konsekwencji służbowych wobec osób winnych zaniedbań. Od maja 2013 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nic w przedmiotowej sprawie nie uczynił. Do dnia wniesienia skargi skarżąca nie otrzymała żadnej informacji od organu, pomimo ponagleń. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w związku z wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 447/12 zobowiązany był do ponownego rozpatrzenia odwołania U. K. z dnia 11 października 2011 r. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 września 2011 r. nr [[...]]. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uczynił to, bowiem decyzją nr [[...]] z 8 lipca 2013 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego. Od decyzji tej strony postępowania nie złożyły w ustawowym terminie skargi do sądu, zatem stała się ona prawomocna. Wobec powyższego Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Zgodnie z § 3 tego przepisu wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Dla skuteczności wniesienia przedmiotowej skargi konieczne jest spełnienie dwóch niezależnych przesłanek. Po pierwsze, strona przed wniesieniem skargi zobowiązana jest pisemnie wezwać organ do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Instytucja przedmiotowego wezwania związana jest z zobowiązaniem organu do zastosowania się do treści wyroku przed interwencją sądu administracyjnego. Wezwanie takie można skierować do organu w każdym czasie po upływie ustawowego terminu do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. Skarga niepoprzedzona przez stronę takim wezwaniem podlega odrzuceniu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2013 r., sygn. akt I OSK 1920/13, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Po drugie, organ administracji publicznej, który został zobowiązany wyrokiem sądu administracyjnego do podjęcia określonych działań musi pozostawać w bezczynności lub przewlekle prowadzić postępowanie. Bezczynność lub przewlekle prowadzenie przez organ postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności o których mowa w art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oznacza sytuację, gdy organ w ponownym postępowaniu, prowadzonym na skutek wydanego uprzednio wyroku w sprawie sądowo-administracyjnej, pomimo upływu stosownych terminów nie załatwił sprawy, to znaczy nie wydał nowego rozstrzygnięcia kończącego sprawę administracyjną. Zatem o niewykonaniu wyroku może być mowa wyłącznie wówczas, gdy takie rozstrzygnięcie - bez względu na jego treść i zakres poprzedzającego je postępowania - nie zostało wydane. Przy czym mając na względzie treść art. 154 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi trzeba stwierdzić, że stan w postaci niewykonania wyroku musi istnieć w chwili złożenia skargi (zob. R. Hauser, M. Wierzbowski [red.], Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 550). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, że skarga o wymierzenie organowi grzywny jest skargą w odrębnej, samodzielnej z punktu widzenia jej podstaw prawnych sprawie. Jej celem nie jest kontrola zgodności z prawem konkretnego aktu lub czynności organu administracji. Zastosowanie się przez ten organ do oceny prawnej zawartej w wykonywanym wyroku podlega bowiem kontroli na ogólnych zasadach w ramach skargi od nowego rozstrzygnięcia sprawy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 230/11 oraz z dnia 17 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 2413/11, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy trzeba zaznaczyć, że skarżąca pismem z dnia 17 października 2013 r. wezwała Inspektora Nadzoru Budowlanego do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 grudnia 2012 r. (zob. pismo w aktach administracyjnych organu drugiej instancji), zatem skarga spełniła formalny warunek dopuszczalności. Natomiast wywiedziona przez U. K. skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem, wbrew wywodom skarżącej, w przedstawionych i niespornych okolicznościach sprawy nie można twierdzić, że Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wykonał wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 grudnia 2012 r., wydanego w sprawie sygn. akt II SA/Gd 447/12. Wyrokiem tym została uchylona decyzja organu drugiej instancji – Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 czerwca 2012 r., zatem organ odwoławczy, jak trafnie stwierdzono w odpowiedzi na skargę, obowiązany był do ponownego rozpatrzenia odwołania U. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 września 2011 r. nr [[...]]. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, z akt administracyjnych wynika, że Inspektor Nadzoru Budowlanego zobowiązanie to wypełnił i w dniu 8 lipca 2013 r. wydał kasacyjną decyzję nr [[...]], uchylając decyzję organu pierwszej instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego. Decyzja z dnia 8 lipca 2013 r. została doręczona skarżącej w dniu 17 lipca 2013 r. (zob. potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych organu drugiej instancji). W dniach 16 i 17 lipca 2013 r. decyzję doręczono pozostałym stronom postępowania. Od decyzji tej nie wywiedziono skargi do sądu administracyjnego. Natomiast niniejsza skarga została skierowana do organu w dniu 12 listopada 2013 r. (zob. pieczęć na kopercie, k. 11 akt sądowych), a więc już po wydaniu i doręczeniu skarżącej decyzji stanowiącej wykonanie wyroku. Doszło zatem do załatwienia sprawy administracyjnej zgodnie z wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012 r. przed wniesieniem skargi. Przy tym wymaga stanowczego podkreślenia, że sąd w niniejszym postępowaniu nie kontroluje merytorycznego załatwienia sprawy wskazaną decyzją z dnia 8 lipca 2013 r. pod kątem realizacji wskazań sądu zawartych w opisanym wyroku, do tego służyła odrębna skarga na wymienioną decyzję, której jednak nie wywiedziono. W konsekwencji wykonania wyroku sądu odpadła podstawowa przesłanka do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nałożenie tej grzywny możliwe byłoby wówczas, gdyby organ wyroku nie wykonał lub co prawda wykonał, jednak dopiero po wniesieniu przez skarżącą skargi o wymierzenie grzywny. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała jednak miejsca. Sąd zaznacza, że takąż skargę o wymierzenie grzywny z powodu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 447/12, skarżąca skierowała również przeciwko Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego. Prawomocnym postanowieniem z dnia 2 stycznia 2014 r. w sprawie sygn. akt II SA/Gd 884/13, tutejszy sąd skargę tę odrzucił. Zarzuty skargi co do niewłaściwego według skarżącej wykonywania przez organy obu instancji swoich obowiązków przy rozpatrywaniu sprawy inwestycji przy u. L. w G. nie mogą być przedmiotem oceny i rozważań sądu w niniejszym postępowaniu. Wobec bezzasadności skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.