I OZ 663/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Polskiego Koncernu Naftowego ORLEN S.A. w Płocku na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 kwietnia 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 463/14 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi Polskiego Koncernu Naftowego ORLEN S.A. w Płocku na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Krakowie z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 463/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił wstrzymania wykonania decyzji (nakazu) organu I instancji z dnia [...] października 2013 r., nr [...], w sprawie ze skargi Polskiego Koncernu Naftowego ORLEN S.A. w Płocku na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Krakowie z dnia [...] stycznia 2014r., nr [...]. W jego uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wraz ze skargą wniesiono o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji w przedmiocie nakazu zapewnienia natrysków ratunkowych (pryszniców bezpieczeństwa) oraz oddzielnie natrysków (prysznicy) do przemywania oczu, dla procesów pracy wykonywanych na kolejowym froncie, podczas których występuje niebezpieczeństwo zapalenia odzieży na pracowniku, ze względu na to, że jej wykonanie (a w zasadzie rozpoczęcie niezbędnych prac i czynności w celu jej wykonania) może spowodować wyrządzenie skarżącej Spółce szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Oddalając ów wniosek, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podkreślił, że obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W ocenie tego Sądu, wniosek nie został dostatecznie uzasadniony ani poparty konkretnymi argumentami. Skarżąca Spółka posłużyła się ogólnymi stwierdzeniami dotyczącymi możliwości wyrządzenia szkody, czy też powstania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wskazała jednak, jakie konkretnie czynności musi podjąć, aby dostosować pomieszczenia do nakazu zawartego w zaskarżonej decyzji oraz jaką, chociaż szacunkową, szkodę może ponieść wykonując decyzję, nadto jakie ewentualne nieodwracalne skutki mogłoby to wywołać. W zażaleniu Polskiego Koncernu Naftowego ORLEN S.A. w Płocku zarzucono naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej P.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na wadliwym przyjęciu, że w sprawie nie zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Zdaniem wnoszącej zażalenie Spółki oczywistym jest, że realizacja nakazu Inspektora Pracy wymaga zaangażowania znacznych środków finansowych. Wykonanie wskazanych natrysków łączy się bowiem z koniecznością powierzenia tej pracy podmiotowi zewnętrznemu oraz zapłaty należnego mu wynagrodzenia. Przed zleceniem prac wymagane jest również zaangażowanie środków w celu wykonania projektów oraz sporządzenia oferty na ich wykonanie. Na tej podstawie wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Jak trafnie wywiódł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające gołosłowne twierdzenie strony. Winno ono zostać uzasadnione konkretnymi okolicznościami pozwalającymi na konkluzję, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy z uwagi na zaistnienie ustawowych przesłanek, a więc poparte przykładowo dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej, czy też dowodzącymi konieczności poniesienia konkretnych wydatków, jak też przynajmniej wstępnego kosztorysu prac związanych z realizacją decyzji. Brak takiej motywacji wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Wszak stosownie do brzmienia przepisu art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.). W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca Spółka zaznaczyła jedynie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje powstanie znacznej majątkowej szkody, lecz nie wskazała na jakiekolwiek okoliczności przemawiające za prawdziwością tej tezy. Z kolei z treści uzasadnienia wniesionego zażalenia (choć tu można byłoby nabrać wątpliwości co do czasowej skuteczności umotywowania okoliczności) również nie sposób wywnioskować konkretnie, o jakiego rodzaju i rozmiaru inwestycję może w niniejszej sprawie chodzić. Skarżąca powinna przykładowo określić maksymalną ilość zatrudnionych pracowników, którzy mają do czynienia z substancjami łatwopalnymi, ilość pomieszczeń, które będzie trzeba wyposażyć w prysznice, kosztorys realizacji wskazanych prac, udokumentować swe możliwości finansowe. Utrwalone jest stanowisko judykatury, iż nie jest rolą Sądu domniemywanie, gdzie strona skarżąca upatruje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji (p. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 maja 2010 r., sygn. II FZ 223/10, oraz z 15 lutego 2011 r., sygn. II OZ 73/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Samo bowiem stwierdzenie, że podjęte na podstawie decyzji działania mogą prowadzić do powstania nieodwracalnych skutków, nie czyni zadość ciążącemu na skarżącym obowiązkowi uprawdopodobnienia, jakie nieodwracalne skutki może wywołać wykonanie decyzji. Ponieważ strona nie wykazała takich okoliczności, które umożliwiłyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, trafnie odmówiono uwzględnienia jej żądania w tej materii. Dlatego też zażalenie podlegało oddaleniu. O czym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.