II SA/Bd 2/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2014r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu prawa jazdy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...] Starosta T., w oparciu o art. 12 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2011 r., Nr 30, poz.151 ze zm. dalej powoływanej też jako "u.k.p."), mylnie nazwanej ustawą Prawo o ruchu drogowym, odmówił wydania skarżącemu S. S. prawa jazdy kategorii [...],[...],[...]. Wskazując w uzasadnieniu decyzji, że skarżący posiadał prawo jazdy kategorii [...]¸[...],[...],[...] wydane przez Starostę T., które zostało zatrzymane postanowieniem Prokuratora Prokuratury Rejonowej w T. z dnia [...] grudnia 2012 r., sygn. akt [...] oraz, że dnia [...] maja 2013 r. wpłynął do organu wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] kwietnia 2013 r., sygn. akt. [...], z którego wynika, że wobec skarżącego orzeczony został środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym kategorii B na okres 4 lat, tj. od dnia [...] grudnia 2012 r. do dnia [...] grudnia 2016 r., organ stwierdzi, że nie można było uwzględnić wniosku skarżącego z dnia [...] września 2013 r. o zwrot prawa jazdy kategorii [...],[...],[...], gdyż zgodnie z art.12 ust. 2 pkt 2 u.k.p. nie można wydać prawa jazdy kategorii [...],[...],[...] osobie w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii [...], w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu. Powyższą decyzję, na skutek odwołania złożonego przez skarżącego, w którym zarzucona naruszenie zasady lex retro non agit oraz wkroczenie przez organ administracyjny w kompetencje sądu karnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. (dalej SKO) decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] utrzymało w mocy. Wskazując w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, że przepis art. 12 ust. 1 u.k.p. wymienia przypadki, w których prawo jazdy nie może być wydane, że wśród nich określony został w ust. 1 pkt 2 przypadek zakazu wydania prawa jazdy osobie, w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu, oraz że w art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 u.k.p. stanowi się, że ust. 1 pkt 2 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, C1, C, D1 lub D oraz B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B, SKO stwierdziło, że ustawodawca w przywołanych przepisach art. 12 ust. 1 i u.k.p. przyjął, że osoba wobec, której orzeczony został zakaz prowadzania pojazdów kategorii B, nie może uzyskać prawa jazdy kategorii [...],[...],[...] Okoliczność, że sąd karny prawomocnym wyrokiem zakazał prowadzenia pojazdów mechanicznych jedynie co do kategorii B, nie oznacza zatem, że skarżący może prowadzić pojazdy mechaniczne kategorii [...],[...],[...]. To ostanie bowiem jest zakazane wynikającym z mocy prawa zakazem. Należy więc odróżnić skutek w zakresie pozbawienia skarżącego uprawnień wynikający z mocy prawomocnego wyroku sądu karnego i wynikający z mocy prawa tj. art. 12 ust. 1 i 2 u.k.p. Na podstawie wyroku sądu karnego orzeczono wobec skarżącego zakaz prowadzenia pojazdów kategorii [...] (co stanowi podstawę dla cofnięcia skarżącemu uprawnień w tym zakresie - art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p.), natomiast w przytoczonych powyżej przepisach u.k.p. ustawodawca przesądził, że osoba, wobec której orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów kategorii [...] nie może uzyskać prawa jazdy kategorii [...],[...],[...]. Nie jest zatem, zdaniem SKO, trafny zarzut, iż organ administracyjny wkroczył w kompetencje sądu karnego. Występują bowiem różnice w zakresie źródła utraty możliwości prowadzenia pojazdów wynikające z wyroku sądu karnego i z przepisów ustawy. Jednocześnie SKO podkreśliło, że rozwiązanie przewidziane w przepisie art. 12 ust. 2 u.k.p. kształtuje się odmiennie niż miało to miejsce w okresie obowiązywania przepisu art. 91 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), jako że w poprzednim stanie prawnym zakaz wydania prawa jazdy był bezpośrednio powiązany z treścią orzeczenia sądu, zaś w przypadku przepisu art. 12 u.k.p. skutki orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów mają wymiar szerszy niż wynikający z treści wyroku sądu karnego. W ocenie SKO nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut skarżącego o naruszeniu zasady lex retro non agit, gdyż zakaz prowadzenia pojazdów orzeczony wobec skarżącego wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] kwietnia 2013 r., sygn. akt [...] zaistniał dopiero z momentem uprawomocnienia się tego wyroku. W tym kontekście organ zaznaczył, że należy odróżnić skutek uprawomocnienia się wyroku sądu karnego w postaci uznania skarżącego za winnego i orzeczenia wobec niego kary i środka karnego od zaliczenia na poczet orzeczonego środka karnego okresu zatrzymania prawa jazdy. Okoliczność zatrzymania prawa jazdy skarżącego na podstawie postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej w T. z dnia [...] grudnia 2012 r. przed wejściem w życie przepisów u.k.p. nie uzasadnia odmowy zastosowania przepisów prawa obowiązujących w momencie wydawania decyzji przez organ administracji publicznej. Na powyższą decyzję SKO skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenia o wydaniu prawa jazdy w zakresie kategorii [...],[...][...] skarżący zarzucił organowi rażące naruszenie: - art. 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji orzekającej o odmowie wydania (zwrotu) prawa jazdy w zakresie kategorii pojazdów nie objętych wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia [...]kwietnia 2013 r., sygn. [...], ani wyrokiem Sądu Okręgowego w T. z dnia [...] sierpnia 2013 r., sygn. [...], tj. kategorii [...],[...],[...]); - art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 u.k.p. wskutek jego błędnej interpretacji, polegającej na przyjęciu, że zwrot dokumentu stwierdzającego uprawnienie do kierowania pojazdami danej kategorii jest tożsamy z wydaniem nowego prawa jazdy; - art. 103 ust. 3 w zw. z art. 104 u.k.p. poprzez brak zróżnicowania pozycji osób ubiegających się o prawo jazdy, które nie posiadały wcześniej prawa jazdy lub je utraciły, od osób uprawnienie takie posiadających; - art. 182 § 1 i 2 ustawy kodeks kamy wykonawczy (Dz.U. z 1997 r., Nr 90, poz. 557 ze zm.) poprzez przyjęcie faktycznego zakazu prowadzenia przez skarżącego pojazdów wszystkich kategorii, wbrew zakresowi orzeczonemu przez Sąd Rejonowy i Sąd Okręgowy w T., a tym samym stawianie się przez Starostę T. w roli organu wymiaru sprawiedliwości; - art. 6, 7 i 8 k.p.a. poprzez rozpatrzenie sprawy bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w oderwaniu od obowiązujących przepisów prawa i prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego i Sądu Okręgowego w T., oraz przy całkowitym zlekceważeniu słusznego interesu obywatela, co skutkuje jego podwójnym ukaraniem, a tym samym podważeniem zaufania do organów Państwa; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sformułowanie nielogicznego i niewłaściwego uzasadnienia faktycznego decyzji, sprzecznego z uprawnieniami przewidzianymi przepisami prawa materialnego; - dyrektyw systemowej wykładni prawa poprzez interpretację przepisów ustawy o kierujących pojazdami w sposób prowadzący do sprzeczności z innymi ustawami (k.k., k.p.k., k.k.w.) oraz z podstawowym aktem prawnym - Konstytucją RP; - zasady lex retro non agit poprzez pozbawienie skarżącego możliwości korzystania z uprawnień nabytych jeszcze pod rządami poprzedniej regulacji prawnej - ustawy Prawo o ruchu drogowym. W uzasadnieniu skargi skarżący, tak jak w odwołaniu, powołał się na naruszenie zasady lex retro non agit oraz wkroczenie przez organ administracyjny w kompetencje sądu karnego, podkreślając, że organ administracji nie ma uprawnienia do rozszerzania zakazu orzeczonego przez sąd karny i do zmiany prawomocnego orzeczenia sądu karnego zakazującego prowadzenia pojazdów mechanicznych jedynie co do kategorii [...], a nie wszystkich kategorii, że organ administracji wykonuje tylko wskazania zawarte w orzeczeniu sądu karnego, a nie kreuje dodatkowych dolegliwości, że wykładania istotnych w sprawie przepisów prawa dokonana z uwzględnieniem dyrektyw wykładni systemowej, w tym zasad konstytucyjnych i przepisów k.k., k.p.k. i k.k.w., wskazuje że przepisu art. 12 u.k.p. nie stosuje się do osób już posiadających uprawnienia do kierowania pojazdami, a także że organ nie może pozbawić takich osób możliwości korzystania z uprawnień nabytych jeszcze pod rządami poprzedniej regulacji prawnej tj. ustawy Prawo o ruchu drogowym, których to wraz wejściem w życie ustawy o kierujących pojazdami osoby te formalnie nie utraciły. Skarżący zaznaczył również, że organy niewłaściwie potraktowały złożony przez niego wniosek o zwrot dokumentu, w kategorii nadania uprawnień i wydania nowego prawa jazdy, gdyż w sprawie chodzi o zwrot posiadanego już prawa jazdy, stwierdzającego istnienie uprawnień skarżącego do kierowania określonymi kategoriami pojazdów, poza kategorią B. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd stwierdził, iż wniesiona w sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszają przepisy prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") stanowi podstawę do ich uchylenia. W niniejszej sprawie przedmiot oceny Sądu stawowi decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, którą to w odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia [...] września 2013 r. o zwrot prawa jazdy kategorii [...],[...],[...], Starosta T. odmówił zwrotu prawa jazdy we wnioskowanych kategoriach, powołując się na orzeczony względem skarżącego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] kwietnia 2013 r. (a SKO także z dnia [...] kwietnia 2013 r.) zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii [...] oraz na regulacje art. 12 ust.2 pkt 2 i 3 ustawa o kierujących pojazdami, z których zdaniem organów wynika brak możliwości wydania prawa jazdy kategorii [...],[...],[...] w okresie obowiązywania orzeczonego prawomocnym wyrokiem sądu zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii [...]. Wymaga wskazania w pierwszej kolejności, że ustawa o kierujących pojazdami weszła w życie z dniem 19 stycznia 2013 r., zastępując uchylone tą ustawą stosowne przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Ustawa o kierujących pojazdami nie zawiera przepisów przejściowych odnoszących się do sytuacji osób, które nabyły uprawnienia do kierowania pojazdami określonych kategorii pod rządami poprzednich regulacji prawnych i wobec których orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych danej kategorii na okres, który rozpoczął bieg pod rządami ustawy Prawo o ruchu drogowym, a zakończył się już pod rządami ustawy o kierujących pojazdami. Wobec zatem braku przepisów przejściowych, należy do sytuacji takich osób, w tym więc i do skarżącego, stosować nowe regulacje. W związku z tym, iż materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć organów obu instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami wyjaśnić należy, że przepis art. 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p. stanowi, że prawo jazdy nie może być wydane osobie, w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu. W przepisach art. 12 ust. 2 u.k.p. określone zostały zaś zakazy wydawania prawa jazdy innych kategorii niż ta, której dotyczy sądowy zakaz prowadzenia pojazdu mechanicznego. I tak w pkt 2 i 3 art. 12 ust. 2 u.k.p. wskazuje się, że przytoczony przepis art. 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p. stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, C1, C, D1 lub D (pkt 2) oraz B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E (pkt 3) - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B. Uznając zatem, w świetle przywołanych przepisów, że aktualnie obowiązujące przepisy wykluczają możliwość wydania skarżącemu prawa jazdy kategorii [...],[...],[...] w okresie obowiązywania orzeczonego względem niego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii [...], organy odmówiły uwzględnienia złożonego przez niego wniosku. W ocenie Sądu stanowisko to jest nieprawidłowe. Istotnym w sprawie bowiem jest, że skarżący przed orzeczeniem wobec niego prawomocnym wyrokiem sądu karnego na okres [...] lat zakazu kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii [...], na poczet którego to zakazu na podstawie art. 63 § 2 k.k. zaliczono okres zatrzymania skarżącemu prawa jazdy od dnia [...] grudnia 2012 r., posiadał uprawnienia do kierowania pojazdami, obejmujące kategorie [...] oraz [...],[...],[...], które nabył pod rządami dotychczas obowiązujące ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Sąd Rejonowy w T. prawomocnym wyrokiem orzekł zaś środek karny w postaci zakazu kierowania pojazdami mechanicznymi jedynie odnośnie kategorii [...]. W tej sytuacji, zdaniem Sądu organ niezasadnie przyjął, że skarżący jest osobą, o której mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 i 3 u.k.p., czyli osobą ubiegającą się o wydanie dokumentu prawa jazdy kategorii [...],[...],[...], albowiem skarżący posiadał już prawo jazdy w tym zakresie, a sąd karny orzekł o zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych z wyłączeniem tych kategorii, a ponadto skarżący ubiegał się nie o wydanie prawa jazdy (wydanie uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii [...],[...][...]), lecz jak wynika ze złożonego przez niego wniosku - o zwrot zatrzymanego prawa jazdy. Podkreślić trzeba, że z art. 1 ust. 1 pkt 3 u.k.p. wynika, iż określone zostały w niej nie tylko zasady uzyskiwania i cofania uprawnień do kierowania pojazdami, ale również zatrzymywania i zwrotu zatrzymanych dokumentów stwierdzających posiadanie uprawnienia do kierowania pojazdami. Również przepisy Rozporządzenia Monstra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 31 lipca 2012 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. z 2012 r., poz., 1005) w § 6 ust. 4 pkt 14 rozróżniają pojęcia wydania prawa jazdy i zwrotu prawa jazdy. Skoro zatem w przedmiotowej sprawie w prawomocnym wyroku sąd karny orzekł tylko o zakazie kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie kategorii [...], a skarżący posiadał wcześniej nabyte uprawnienia do kierowania pojazdami, obejmujące kategorie [...] oraz [...],[...],[...], to tym samym stwierdzić należy, że skarżącemu powinno zostać zwrócone prawo jazdy w zakresie kategorii [...],[...],[...]. W przeciwnym razie stanowiłoby to niedopuszczalną zmianę przez organ administracji publicznej prawomocnego wyroku sądowego. Organ administracji nie może dowolnie, po złożeniu wniosku o zwrot zatrzymanego prawa jazdy, badać przesłanki wydania prawa jazdy, skoro skarżący w przeszłości takie uprawnienie nabył i stosowny dokument odnoszący się do kategorii [...],[...],[...] został już mu wcześniej wydany, a żaden organ nie pozbawił wnioskodawcy nabytych wcześniej uprawnień w tej części. W tym kontekście należy podkreślić, że z treści art. 42 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz.U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) wynika, że orzeczony przez sąd jako środek karny zakaz prowadzenia pojazdów może obejmować zakaz prowadzenia pojazdów określonego rodzaju, wszelkich pojazdów lub wszelkich pojazdów mechanicznych. Zatem to sąd powszechny, zależnie od okoliczności konkretnej sprawy, decyduje o zakresie orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów. Zgodnie zaś z art. 182 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz.U. Nr 90, poz. 557 ze zm.) w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku odpowiedniemu organowi administracji właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego celem wykonania wyroku w tym zakresie. Organ do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów zobowiązany jest natomiast, stosownie do art. 182 § 2 k.k.w., cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Z art. 182 § 2 k.k.w. koresponduje obecnie art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. stanowiący, że starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. W świetle powołanych przepisów nie ulega wątpliwości, że to sąd powszechny - a nie organ administracji - orzeka o zakazie prowadzenia pojazdów, ustalając jednocześnie jakiego rodzaju pojazdów zakaz dotyczy i dopiero to orzeczenie sądu powszechnego stanowi podstawę do cofnięcia uprawnień do ich prowadzenia. Zatem organ administracji nie może rozszerzać zakazu orzeczonego przez sąd powszechny na uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie szerszym, niż to orzeczono w prawomocnym wyroku sądu powszechnego. Jak słusznie wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 20 czerwca 2013 r., sygn. akt I KZP 4/13, (Lex 1322316), źródłem obowiązku zwrotu dokumentu uprawniającego do kierowania pojazdami jest wyrok sądu wraz ze stanowiącym jego integralną część rozstrzygnięciem nakładającym na skazanego obowiązek zwrotu takiego dokumentu - art. 43 § 3 in princ. k.k., a nie decyzja organu administracji publicznej o cofnięciu uprawnień, wydana na podstawie art. 182 § 2 k.k.w. w zw. z art. 43 § 3 k.k. W tym stanie rzeczy całkowicie uprawnione jest stanowisko Sądu, że uregulowania zawarte w art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 u.k.p. winny być stosowane jedynie do osób, które ubiegają się dopiero o wydanie prawa jazdy określonych w tych regulacjach kategorii i nigdy ich nie posiadały, a wobec których orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmujący uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B. Stanowisko to jest zgodne poglądem wyrażonym w wyrokach WSA w Bydgoszczy z dnia 23 października 2013 r. (sygn. akt II SA/Bd 815/13), 12 lutego 2014 r. (syng. akt II SA/Bd 1490/13) i 19 lutego 2014 r. (syng. akt II SA/Bd 1522/13, wyroku WSA w Olsztynie z dnia 12 czerwca 2013 r. (sygn. akt II SA/Ol 337/13) czy wyroku WSA w Łodzi z 14 listopada 2013 r. (sygn. akt III SA/Łd 990/13) – orzeczenia dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query. Reasumując, stwierdzić trzeba, stosownie do tezy wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 12 lutego 2014 r. (syng. akt II SA/Bd 1490/13), że prawidłowa wykładnia art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami prowadzi do wniosku, iż w przypadku zastosowania przez sąd powszechny art. 42 § 1 lub § 2 k.k. i orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych jedynie określonego rodzaju, organ administracji publicznej jest zobowiązany wydać (zwrócić) osobie, wobec której orzeczono taki zakaz, prawo jazdy kategorii, której ten zakaz nie obejmuje, jeżeli je ona posiadała. Odmienna interpretacja analizowanego przepisu prowadziłaby do niewykonalności wyroków sądu powszechnego. Gdyby wolą ustawodawcy było uniemożliwienie takim osobom zwrotu prawa jazdy w tym zakresie, wówczas dokonałby on stosownych zmian w kodeksie karnym, czego nie uczynił uchwalając ustawę o kierujących pojazdami. W związku zatem z tym, że organy administracji publicznej dokonały nieprawidłowej wykładni art. 12 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 2 i 3 u.k.p. i poprzez odmowę wydania prawa jazdy pozbawiły skarżącego uprawnienia do prowadzenia pojazdów, nie objętych zakazem orzeczonym przez sąd powszechny, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji podjęte zostało stosownie do art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z dokonanej przez Sąd wykładni istotnych w sprawie przepisów prawa.