II GSK 2762/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Anna Robotowska (spr.) Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej L. K.-D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 14 kwietnia 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2583/13 w sprawie ze skargi L. K.-D. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2014 r., oddalił skargę L. K.-D. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "KardioMed". I Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy: W dniu [...] maja 2007 r. do Urzędu Patentowego RP (dalej: organ) wpłynął sprzeciw L. K.-D., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...] (dalej: skarżąca), wobec decyzji o udzieleniu, na rzecz M. Ż. i M. B., prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą [...] (dalej uczestnik, uprawniony), prawa ochronnego na znak towarowy "KardioMed" nr R-180711. Sporne prawo zostało udzielone dla usług w klasach 36 i 44: wynajem lokali, w tym gabinetów do celów medycznych, wynajem sprzętu medycznego, urządzeń i aparatury medycznej. Jednocześnie skarżąca wskazała na przysługujące jej prawo ochronne na znak towarowy "KARDIOMED" nr R-162886, przeznaczony do sygnowania usług w klasie 44: usługi medyczne dla ludzi w gabinetach lekarskich, porady i opieka lekarska, diagnostyka medyczna, echokardiografia, ultrasonografia, elektrokardiografia, próby wysiłkowe, zapis pracy serca i ciśnienia, analizy medyczne, fizjoterapia, psychoterapia, usługi paramedyczne. Zdaniem wnoszącej sprzeciw sporny znak towarowy pozbawiony jest dostatecznych znamion odróżniających w rozumieniu art. 129 ust. 1 pkt 2 ustawy z 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2001 r. Nr 49, poz. 508 ze zm.; dalej: p.w.p.), a używanie spornego znaku towarowego narusza jej prawa osobiste i majątkowe, wynikające z prawa do nazwy i logo, pod którymi prowadzi działalność gospodarczą od dnia 1 marca 2001 r. Skarżąca podniosła również, że sporny znak towarowy został zgłoszony z naruszeniem dobrych obyczajów, ponadto może wprowadzać odbiorców w błąd co do jego charakteru, a także został zgłoszony w złej wierze, w rozumieniu art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. W odpowiedzi uprawniony stwierdził, że sprzeciw jest bezzasadny i podkreślił, że nie prowadzi działalności o charakterze medycznym, a jedynie jest właścicielem sprzętu medycznego oraz dzierżawcą pomieszczeń przeznaczonych do działalności medycznej, który to sprzęt i pomieszczenia wynajmuje lekarzom prowadzącym praktyki lekarskie. Decyzją z dnia [...] września 2010 r. Urząd Patentowy RP oddalił sprzeciw skarżącej. Decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., a następnie uchylona wyrokiem z 21 października 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1275/11. Ponownie rozpoznając sprawę, zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Urząd Patentowy RP oddalił sprzeciw skarżącej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 129 ust. 1 pkt 2 p.w.p. organ podniósł, że sporny znak towarowy "KardioMed" nie wskazuje na żadną z cech lub właściwości oznaczanych nim usług, takich jak wynajem gabinetów do celów medycznych czy wynajem sprzętu medycznego, należy go zatem traktować jako oznaczenie fantazyjne. Zdaniem organu, używanie spornego znaku towarowego "KardioMed" nie jest sprzeczne z dobrymi obyczajami. Twierdzenie skarżącej, że uprawniony zgłosił sporny znak towarowy dla konkretnych usług, aby "obejść" prawo ochronne należące do wnoszącej sprzeciw i nie narazić się na odmowę udzielenia prawa, Urząd Patentowy uznał za nieuzasadnione. W ocenie organu, pomimo pewnego stopnia podobieństwa pomiędzy samymi oznaczeniami, z uwagi na brak podobieństwa w zakresie oznaczanych usług oraz brak ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd, w sprawie nie zachodzą podstawy unieważnienia spornego prawa ochronnego, o których stanowi art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. W skardze na powyższą decyzję, L. K.-D. wniosła o uchylenie jej w całości, ponawiając dotychczasową argumentację w sprawie, zarzucając organowi m.in. niewłaściwe dokonanie oceny jednorodzajowości usług, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, w świetle treści art. 132 ust. 2 pkt. 2 p.w.p. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę. Odnosząc się do zarzutów skargi, WSA wskazał, że przy ocenie znamion odróżniających znaku towarowego istotne jest w szczególności ustalenie tego, dla jakiej grupy odbiorców przeznaczone są towary lub usługi oznaczane danym znakiem, jaki jest stopień uwagi konsumentów oraz jakiego rodzaju relacja zachodzi pomiędzy oznaczeniem a towarami/usługami objętymi spornym prawem ochronnym. Ponadto należy ustalić, jak ta relacja postrzegana jest z punktu widzenia przeciętnego konsumenta. Zdaniem Sądu, w sprawie brak jest podstaw do unieważnienia spornego prawa ochronnego na podstawie art. 129 ust. 1 pkt 2 p.w.p. Odnosząc się do zarzutu naruszenia dóbr osobistych skarżącej, WSA stwierdził, że sporny znak towarowy w swojej warstwie słownej zawiera jedynie część nazwy skarżącej, a strona nie przedłożyła materiałów dowodowych, w oparciu o które, można by ustalić, że samodzielny wyraz "KARDIOMED" identyfikuje skarżącą na rynku jako przedsiębiorcę. W ocenie Sądu, różny zakres przedmiotowy faktycznej działalności skarżącej oraz zakres, w jakim zostało udzielone sporne prawo ochronne potwierdza brak podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa do firmy (nazwy) skarżącej w rozumieniu art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Jako prawidłowe Sąd ocenił ustalenia organu, że używanie spornego znaku towarowego nie narusza prawa, porządku publicznego lub dobrych obyczajów, a zgłoszenie znaku nie nastąpiło w złej wierze. Zdaniem Sądu, sporny znak towarowy "KardioMed" nie wprowadza odbiorcy w błąd, dlatego też brak jest przeszkód, które zabraniałyby podmiotowi wynajmującemu sprzęt medyczny rejestracji znaku towarowego, którego człon stanowi sylaba informacyjna "MED", gdyż sprzęt ten znajduje zastosowanie właśnie w medycynie. Również zastosowanie przedrostka "KARDIO" znajduje to samo uzasadnienie, dlatego WSA uznał zarzut naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 3 p.w.p. za bezzasadny. Oceniając zarzut naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., Sąd uznał, że porównywane znaki towarowe przeznaczone są do oznaczania zupełnie odmiennych usług, które nie spełniają kryterium podobieństwa, o którym stanowi art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Zdaniem Sądu organ prawidłowo przyjął, iż pomimo istniejącego pewnego stopnia podobieństwa pomiędzy samymi oznaczeniami, z uwagi na odmienność usług objętych przedmiotowymi prawami, brak jest podstaw do stwierdzenia istnienia jakiegokolwiek ryzyka wprowadzenia w błąd co do pochodzenia tych usług. Usługi oznaczane przedmiotowymi znakami towarowymi skierowane są do dwóch różnych, w istocie nie pokrywających się grup odbiorców. II L. K.-D. wniosła skargę kasacyjną zaskarżając w całości wyrok WSA w W. i na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucając mu: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy prawo własności przemysłowej z dnia 30 czerwca 2000 r. – w brzmieniu wg Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117, podczas gdy rozpatrywanie sprawy winno nastąpić w oparciu o przepisy z daty zgłoszenia spornego znaku towarowego, tj. przepisów ustawy prawo własności przemysłowej z 30 czerwca 2000 r. zgodnie z brzmieniem według Dz. U. z 2001 r. Nr 49 poz. 508, których interpretacja prowadzi do odmiennych wniosków, bowiem w przepisach obowiązujących w dacie zgłoszenia ustawa w art. 132 ust. 2 pkt 2 posługuje się brzmieniem "nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego lub zgłoszonego w celu uzyskania prawa ochronnego z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli jego używanie spowodować może wśród części odbiorców błąd polegający w szczególności na skojarzeniu między znakami", co w konsekwencji powoduje, że Sąd oddalił skargę i nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia, pomimo, iż: - oceny dokonano w odniesieniu do przesłanki: "istnienia ryzyka wprowadzenia w błąd" zamiast "jeżeli używanie spowodować może wśród części odbiorców błąd polegający w szczególności na skojarzeniu między znakami"/ str. 22 w. 12-14/; - zachodzi podobieństwo znaków spornego "KardioMed" według udzielonego prawa ochronnego nr R-180711 do znaku towarowego skarżącej z wcześniejszym pierwszeństwem "KARDIOMED" nr R-162886 – we wszystkich trzech płaszczyznach: wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej, co w świetle przyjętej doktryny jest wystarczające do uznania podobieństwa dwóch oznaczeń oraz jest wystarczające do uznania, że "używanie spornego znaku może spowodować wśród grupy lekarzy tej samej specjalności leczących ludzi w gabinetach lekarskich i równocześnie wynajmujących pomieszczenia i sprzęt do ich diagnozowania błąd polegający na skojarzeniu między znakami: z wcześniejszym pierwszeństwem skarżącej i znakiem spornym, - usługi medyczne dla ludzi w gabinetach lekarskich są przecież wykonywane przez lekarzy, a zarówno Urząd Patentowy RP, jak Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. nie podjął takiej analizy, przyjmując, że przeznaczenie usług i towarów jest w obu znakach inne, krąg odbiorców do których są skierowane usługi też inny, pomijając w znaku skarżącej fakt, że najpierw ze znakiem tym stykają się lekarze i personel medyczny, a dopiero ludzie przychodzący do poradni o nazwie "KARDIOMED" oznaczanej znakiem towarowym skarżącej, jak to wynika już z dokumentu załączonego do sprzeciwu z dnia [...] maja 2007 r., tj. decyzji nr [...] Skarżącej z dnia [...] marca 2001 r., - prawo ochronne na sporny znak towarowy "KardioMed" nr R-180711 jest obecnie udzielone na całą Polskę, nie jest ograniczone terytorialnie, co w świetle tak dużego podobieństwa w trzech płaszczyznach do znaku towarowego skarżącej, w świetle treści art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. wśród części odbiorców będących w jednym i drugim przypadku lekarzami i personelem medycznym może ich używanie spowodować skojarzenie między dwoma znakami słowno-graficznymi zawierającymi symbol serca i to samo słowo "kardiomed", - oceny jednorodzajowości towarów i usług nie dokonano w oparciu o różnorakie kryteria, jak o tym mowa na stronie 20-21 wyroku, zwłaszcza nie podjęto analizy w odniesieniu do przeznaczenia usług i towarów w obu znakach takich samych, wszechstronnej zasady działania w przypadku obu znaków, właściwej analizy kręgu odbiorców, faktycznie pokrywających się w obu znakach towarowych, z uwzględnieniem nazw uprawnionych ze znaku spornego w odniesieniu do znaku skarżącej działających w tej samej branży medycznej, kardiologii, sposobu użytkowania towarów w przypadku wykonywania przez Skarżącą wymienionych usług jak diagnostyka medyczna, echokardiografia, ultrasonografia, elektrokardiografia, próby wysiłkowe zapis pracy serca i ciśnienia, analizy medyczne, fizjoterapia przy wykorzystywaniu sprzętu medycznego, będącego przedmiotem ochrony spornego znaku towarowego, - używanie znaków spornego "KardioMed" i znaku wcześniejszego skarżącej "KARDIOMED" jest identyczne, w świetle wykorzystywania zarówno sprzętu medycznego, urządzeń i aparatury medycznej, jak i wynajmu pomieszczeń, w tym gabinetów do celów medycznych przez lekarzy w znaku spornym, jak w znaku skarżącej, służącym do oznaczania usług medycznych też w wynajmowanych gabinetach lekarskich przez lekarzy wykonujących te usługi medyczne; 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. polegające na przyjęciu, że zaistniały stan faktyczny nie podlega subsumcji z art. 131 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo własności przemysłowej obowiązującej w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego wskazujący, że nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy, którego używanie narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich pomimo, że : - skarżąca już na samym początku złożyła dokument "decyzja nr [...]" z dnia [...] marca 2001 r., rubr. 8 str. 1 jako załącznik do "sprzeciwu" z dnia [...] listopada 2005 r. do Urzędu Patentowego RP w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy nr R-180711, stanowiący dowód na okoliczność stałego używania znaku "KARDIOMED" w oderwaniu od swojego nazwiska i imienia, a mimo to Sąd podzielił stanowisko Urzędu Patentowego RP, że strona nie przedstawiła takiego dowodu, - skarżąca zarejestrowała swoją firmę pod skróconą nazwą "KARDIOMED" w dniu [...] marca 2001 roku, wcześniej niż uprawniony ze spornego znaku "KardioMed" zarejestrował swoją firmę, - Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. podzielił stanowisko Urzędu Patentowego RP i w świetle treści art. 23 k.c. uznał, że dobrem osobistym akarżącej jest wyłącznie nazwa firmy jako oznaczenie przedsiębiorcy pod którym wykonuje on działalność gospodarczą, a przecież : w świetle treści tego przepisu dobrem osobistym jest twórczość wynalazcza, zgodnie z art. 24 § 3 k.c. ochroną dóbr osobistych są objęte prawa przewidziane również w prawie autorskim i w prawie wynalazczym, a więc przepisami tymi objęty jest również chroniony prawem wynalazczym znak towarowy skarżącej "KARDIOMED" z wcześniejszym pierwszeństwem identyfikujący Skarżącą na rynku jako przedsiębiorcę, w wyroku WSA (str. 15-16) przywołane jest stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w wyroku z 28 października 2008 r., sygn akt II GSK 400/08, gdzie podkreślone jest, że kluczowym i zasadniczym elementem decydującym o naruszeniu prawa osobistego lub majątkowego osób trzecich jest niebezpieczeństwo wprowadzenia klienta w błąd co do tożsamości przedsiębiorstwa, a przecież zasięg terytorialny faktycznie prowadzonej działalności w świetle prowadzonej reklamy firm w Internecie obejmuje całą Polskę i nie tylko Polskę, a chroniony znak towarowy jest chroniony w całej Polsce, a więc w przypadku nazw i działania przedsiębiorstw uprawnionych z obu znaków towarowych wskazujących na tę samą dziedzinę medycyny tj, kardiologię, występuje niebezpieczeństwo wprowadzania klienta w błąd; 3. naruszenie prawa materialnego, a to art. 131 ust. 1 pkt 2 p.w.p. polegające na przyjęciu, że zaistniały stan faktyczny nie podlega subsumcji z art. 131 ust. 1 pkt 2 stanowiącego, że nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, których używanie jest sprzeczne z prawem, porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami, pomimo, że zostały przedstawione fakty naruszenia przez uprawnionego ze spornego znaku towarowego norm zwyczajowych i moralnych w prowadzonej działalności gospodarczej w wyniku używania tego znaku , co miało wpływ na wynik sprawy; 4. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 131 ust. 1 pkt 3 p.w.p. polegające na przyjęciu, że zaistniały stan faktyczny nie podlega subsumcji z art. 131 ust. 1 pkt 3 p.w.p. stanowiący, iż nie udziela się prawa ochronnego ma znak towarowy, którego używanie może wprowadzać nabywców w błąd, w szczególności co do charakteru towaru, jego jakości, właściwości, albo z uwzględnieniem ust. 3 co do jego pochodzenia, podczas gdy uprawnionemu ze spornego znaku towarowego udzielono ochrony na znak towarowy słowno-graficzny "KardioMed" zawierający symbol serca i pod spodem słowo "KardioMed" , pomimo, że : - znak ten jest znakiem mylącym, powodującym subiektywne wyobrażenie odbiorcy o istnieniu innych usług pod tą nazwą niż oferowane, mogącym skłonić odbiorcę do błędu w wyborze usługi, zwłaszcza w świetle nazwy uprawnionego oferującego ten znak, a przecież wystarczy prawdopodobieństwo wystąpienia w świadomości odbiorcy błędnego mniemania o usłudze, dla którego oznaczania znak jest przeznaczony (vide wyrok WSA w W. z 4 października 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1319/11: "Oznaczenie wprowadza w błąd, jeżeli przekazuje nieprawdziwe, niepoprawne informacje, które mogą zostać ocenione jako nieprawdziwe z obiektywnego punktu widzenia. Znak jest mylący, jeżeli już u niewielkiej grupy konsumentów może on wywołać fałszywe wyobrażenie, co do przeznaczenia, działania cech użytkowych towaru. Tym samym wprowadza w błąd, co do cech użytkowych towarów"), co miało wpływ na wynik sprawy; 5. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. polegające na przyjęciu, że zaistniały stan faktyczny nie potwierdza naruszenia tego przepisu mówiącego, że nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, jeżeli zostały zgłoszone w złej wierze do Urzędu Patentowego w celu uzyskania ochrony, podczas gdy zostały złożone przez skarżącą dowody na to, że zgłoszenie to zostało dokonane w innym celu niż nabycie prawa w celu odróżniania własnych usług, w świetle okoliczności, w jakich działał uprawniony ze spornego znaku towarowego, co miało wpływ na wynik sprawy; 6. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na wydaniu orzeczenia wbrew wskazaniom wyroku WSA w W. z 21 października 2011 r., sygn. akt. VI SA/ Wa 1275/11, a to: - niedokonaniu właściwej, zgodnie ze wskazaniami powyższego wyroku WSA, oceny jednorodzajowości usług w przedmiotowej sprawie, z uwzględnieniem nazwy uczestnika postępowania, pod którą występuje w obrocie, wskazującą na przedmiot działalności pokrywający się z chronionymi usługami skarżącej, rodzaju usług świadczonych w wynajmowanych gabinetach i przy użyciu wynajmowanego sprzętu, kręgu części odbiorców usług pokrywających się w obydwu prawach, zamieszczania znaku jako nazwy prowadzonej działalności medycznej w którym świadczone są identyczne usługi leczenia chorób serca - w powiązaniu z podobieństwem oznaczeń które w tym przypadku są w trzech płaszczyznach; 7. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 3 § 1, art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez uznanie rozpoznania i "decyzji" Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2012 r. jako zgodnej ze wskazaniami wyroku WSA w W. z 21 października 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1275/11, co miało wpływ na wynik sprawy, b) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. naruszenie przez WSA w W. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak kontroli prawidłowości i wszechstronności przeprowadzonego przez Urząd Patentowy RP postępowania i ustalenia stanu faktycznego: - w świetle obowiązujących przepisów w dacie zgłoszenia znaku towarowego - zgodnie ze wskazaniami WSA w W. zawartymi w wyroku z 2011 roku. Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz rozpoznania sprawy również pod nieobecność skarżącej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych wskazanych w art. 174 p.p.s.a. W pierwszej kolejności podlegają rozpoznaniu zarzuty naruszenia przepisów procesowych. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przez Sąd pierwszej instancji wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów procesowych należy je uznać za niezasadne. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. kasator upatruje w tym, że zdaniem skarżącej sąd wydał wyrok wbrew wskazaniom zawartym w wyroku WSA z dnia 21 października 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 1275/11, wydanym w tej sprawie. Tak uzasadniony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można uznać za zasadny. Skarżąca w skardze kasacyjnej nie postawiła zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera zwięzłego przedstawienia stanu sprawy i jego oceny pod względem zgodności z przepisami prawa. W niniejszej sprawie uzasadnienie spełnia wszelkie wymogi wymagane tym przepisem, a zarzut jego naruszenie w sposób określony przez stronę należy uznać za niezasadny. Skarżąca stawiając zarzut naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. oraz art. 3, 134 § 1, 145 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. uzasadnia to tym, iż WSA rozpoznając ponownie sprawę wydał orzeczenie wbrew wskazaniom wcześniejszego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 21 października 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 1275/11. Brak zarzutu naruszenia przepisu art. 153 p.p.s.a. czyni powyższe zarzuty wadliwymi. Skarżąca w znacznej części postawionych zarzutów skargi kasacyjnej uzasadnia wadliwość stanowiska zawartego w zaskarżonym wyroku, polegającą na tym, iż Sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznając skargę nie zastosował się do wskazań zawartych we wcześniej wydanym w tej sprawie wyroku, mimo to skarżąca nie podnosi zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. Tak postawiony zarzut jest wadliwy. Skarżąca nie podniosła zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a., a zarzut ten i wskazanie na naruszenie wymienionych w nim przepisów procesowych sprowadzają się do argumentacji, iż tak organ, jak i Sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznając sprawę nie uwzględniły wskazań zawartych we wcześniejszym wyroku. Ta wadliwość sprawia, że powyższy zarzut należało uznać za nieuzasadniony. Wskazać należy, iż przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa wymogi, jakie winno spełniać uzasadnienie wyroku, a w niniejszej sprawie wymogi te w pełni zostały spełnione. Za pomocą art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też wykładni i zastosowania przez ten sąd przepisów prawa materialnego. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje je za niezasadne. Zarzut naruszenia przepisu art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo własności przemysłowej jest pozbawiony usprawiedliwionych podstaw. Sąd pierwszej instancji wskazał na treść tego przepisu obowiązującą w dacie zgłoszenia znaku (patrz str. 13 uzasadnienia) i dokonał oceny stanowiska organu zajętego w zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem obowiązującego w tej dacie brzmienia przepisu. Sąd prawidłowo podniósł, że pierwszym elementem oceny zasadności zarzutu naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 2 p.p.s.a. jest ustalenie podobieństwa towarów i usług, do oznaczania których przeznaczone są porównywane znaki towarowe, albowiem jedynie w przypadku ustalenia identyczności lub podobieństwa oznaczanych tymi znakami towarów, celowa jest ocena dalszych przesłanek, o których mowa w tym przepisie. Wymaga zauważenia, iż używanie nawet identycznych oznaczeń dla towarów niepodobnych nie wywołuje ryzyka wprowadzenia w błąd (skojarzenia) co do pochodzenia towarów. W niniejszej sprawie tak organ, jak i Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjęły, że znaki towarowe porównywane w niniejszym postępowaniu przeznaczone są do oznaczania usług całkiem różnych i niespełniających w żadnym stopniu kryterium podobieństwa. Znak wnoszącej sprzeciw przeznaczony jest do oznaczania takich usług jak: usługi medyczne dla ludzi w gabinetach lekarskich, porady i opieka lekarska, diagnostyka medyczna, echokardiografia, ultrasonografia, elektrokardiografia, próby wysiłkowe, zapisy pracy serca i ciśnienia, analizy medyczne, fizjoterapia, psychoterapia i usługi paramedyczne. Znak sporny przeznaczony jest do oznaczania wynajmu lokali, w tym gabinetów do celów medycznych, wynajmu sprzętu medycznego, urządzeń i aparatury medycznej. Nie można więc podzielić stanowiska skarżącej, iż krąg odbiorców usług oznaczonych tym znakiem jest w części ten sam. Usługi objęte prawem skarżącej skierowane są do grupy przede wszystkim pacjentów. Natomiast usługi oznaczone spornym znakiem skierowane są do przedsiębiorców zainteresowanych wynajmem lokali czy sprzętu medycznego, a więc krąg odbiorców jest wyraźnie inny. Nie zmienia tego fakt, iż lekarz może znaleźć się w grupie pacjentów, a także to, iż lekarz może być zainteresowany wynajmem lokalu na gabinet lekarski, czy nabyciem sprzętu medycznego. Za prawidłowe należy przyjąć stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż Urząd Patentowy RP nie naruszył art. 131 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 p.w.p. Z przepisu art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. wynika, iż nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, których używanie narusza prawa osobiste i majątkowe osób trzecich. Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą [...]. W postępowaniu przed organem nie wykazała, iż na rynku identyfikuje się skarżącą jako przedsiębiorcę jedynie pod nazwą "KARDIOMED", a więc tylko z tą częścią jej firmy, która stanowi sporny znak. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie, że kluczowym i zasadniczym elementem decydującym o naruszeniu prawa osobistego lub majątkowego osób trzecich jest niebezpieczeństwo wprowadzenia klienta w błąd co do tożsamości przedsiębiorstwa, a to determinuje terytorialny i przedmiotowy zasięg faktycznej działalności podmiotu używającego nazwy, stanowiącej przedmiot znaku towarowego, na który zostało udzielone prawo ochronne. W niniejszej sprawie zakres usług, na które udzielono prawa ochronnego skarżącej nie pokrywa się z zakresem usług objętym prawem na sporny znak. Należy również podzielić stanowisko WSA, iż niezasadny jest zarzut naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 2 p.w.p., albowiem znak sporny i jego używanie nie jest sprzeczne z prawem, porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami, gdyż nie wynika to ani z treści, ani formy znaku "KardioMed". Zarzut naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 3, który stanowi, iż nie udziela się praw ochronnych na znaki towarowe, których używanie może wprowadzać nabywców w błąd, w szczególności co do charakteru towaru, jego jakości, właściwości, albo co do jego pochodzenia – należy ocenić jako niezasadny. Skarżąca uzasadnia ten zarzut tym, iż znak jest mylący, bo może powodować subiektywne wyobrażenie odbiorcy o istnieniu pod tą nazwą innych usług niż oferowane, a więc odbiorca może popełnić błąd w wyborze usługi. Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, iż oznaczenie "KardioMed" nie wprowadza odbiorcy w błąd, albowiem uprawniony wynajmuje sprzęt medyczny, który ma zastosowanie w medycynie – co wobec treści tego znaku sprawia, że oznaczenie nie jest znakiem mylącym. Przedsiębiorca wynajmujący lokale na gabinety lekarskie lub sprzęt medyczny, używając do tego rodzaju usług oznaczenia "KardioMed", nie wprowadza klienta zainteresowanego tymi usługami w błąd co do rodzaju oferowanych usług. Argumentacja skarżącej co do naruszenia przepisu art. 131 ust. 2 pkt 1 p.p.s.a. nie jest również zasadna. W świetle tego przepisu nie udziela się praw ochronnych na znaki towarowe, które zostały zgłoszone w złej wierze. Przyjęto w orzecznictwie, że o istnieniu złej wiary przez zgłaszającego oznaczenie celem nabycia prawa ochronnego, będzie rozstrzygało to, czy jego niewiedza o istnieniu bądź nieistnieniu jakiegoś prawa wynika z niedołożenia należytej staranności (zob. wyrok SN z dnia 9 grudnia 1983 r., sygn. akt I CR 362/83). W doktrynie przyjęto, iż do ustalenia istnienia złej wiary podmiotu ubiegającego się o ochronę winno dojść w sytuacji zgłoszenia znaku z innych powodów, aniżeli chęć posiadania wyłączności jego używania dla własnych towarów. Organ uznając ten zarzut za niezasadny podniósł, iż zarówno wnosząca sprzeciw, jak i uprawniony posługują się w nazwach, pod którymi prowadzą działalność gospodarczą, słowem "kardiomed", nie można więc przyjąć, iż zgłoszone przez uprawnionego elementy używanej nazwy, pod którą prowadzi działalność gospodarczą, jest działaniem w złej wierze, tym bardziej że zakres udzielonego prawa jest różny. Prawidłowo podniósł Sąd pierwszej instancji, że w przypadku używania znaku towarowego poza wskazanym obszarem objętym udzielonym prawem, rozstrzygnięcie sporu w takiej sytuacji leży w kompetencji sądów powszechnych. Reasumując powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zarzuty podnoszone w skardze kasacyjnej nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach i skargę kasacyjną oddalił w oparciu o art. 184 p.p.s.a.