II SA/Op 62/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Cisyk po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wojewody Opolskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Praszce z dnia 2 października 2013 r., nr 290/XXXIV/2013 w przedmiocie stawki wynagrodzenia za pobyt dziecka u dziennego opiekuna postanawia: 1) umorzyć postępowanie, 2) zasądzić od Gminy Praszka na rzecz Wojewody Opolskiego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Działając na podstawie art. 93 ust.1 i ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r., poz. 594), jako organ nadzoru, Wojewoda Opolski wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Praszce z dnia 2 października 2013 r., nr 290/XXXIV/2013 w sprawie ustalenia wysokości opłaty za pobyt dziecka u dziennego opiekuna. W skardze tej, podnosząc zarzut podjęcia zaskarżonej uchwały z istotnym naruszeniem prawa, Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności § 1 ust. 3 i ust. 4 oraz § 3 uchwały, jako przekraczających delegację ustawową. Wniósł także o zasądzenie od Gminy Praszka na rzecz Wojewody Opolskiego kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 240 zł. W ocenie organu, zapis § 1 ust. 3 ustalający opłatę za wydłużony pobyt dziecka u dziennego opiekuna w wysokości 0,4% minimalnego wynagrodzenia za pracę, za każdą rozpoczętą godzinę opieki ponad zadeklarowaną liczbę godzin, został wprowadzony bez upoważnienia ustawowego. Żaden bowiem przepis ustawy o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 nie zawiera upoważnienia dla rady do określenia opłaty za wydłużony pobyt dziecka u dziennego opiekuna. Przekroczenie delegacji ustawowej stanowi także zapis § 1 ust. 4 uchwały, zgodnie z którym opłaty za pobyt dziecka u opiekuna ulegają podwyższeniu o 50% w przypadku objęcia opieką dziecka, które nie ukończyło pierwszego roku życia. W ocenie skarżącego, brak jest podstaw do różnicowania wysokości opłaty ze względu na wiek dziecka korzystającego z opieki opiekuna zatrudnionego przez gminę. Ponadto jego zdaniem, naruszenie normy kompetencyjne zawartej w art. 58 ust. 1 ustawy, stanowi także regulacja § 3 uchwały, w której uchwalono zapisy dotyczące terminu wniesienia opłaty, przewidziano naliczenie odsetek ustawowych w przypadku nieuregulowania opłat w terminie oraz nałożono na dziennego opiekuna obowiązek podawania do wiadomości rodzicom, zmiany wysokości opłaty wynikającej ze zmiany minimalnego wynagrodzenia za pracę. W odpowiedzi na skargę, Burmistrz Praszki wniósł o umorzenie postępowania sądowego, jako bezprzedmiotowego. Wskazał, że w dniu 5 lutego 2014 r. Rada Miejska w Praszce uwzględniła skargę Wojewody Opolskiego i podjęła uchwałę Nr 325/XXXVIII/2014 w sprawie udzielenia odpowiedzi na skargę, a następnie podjęła uchwałę Nr 326/XXXVIII/2014 zmieniającą uchwałę w sprawie ustalenia wysokości opłaty za pobyt dziecka u dziennego opiekuna. Jednocześnie poinformował, że zaskarżona uchwała nie wywołała żadnych skutków prawnych. Pismem procesowym z dnia 20 marca 2014 r., działająca w imieniu organu nadzoru – radca prawny K. K., przychyliła się do wniosku o umorzenie postępowania. Z Elektronicznego Dziennika Urzędowego Województwa Opolskiego wynika, że zaskarżona uchwała Nr 290/XXXIV/2013 została opublikowana w tym promulgatorze w dniu 16 października 2013 r., pod poz. 2221, a uchwała ją zmieniająca Nr 326/XXXVIII/2014 - w dniu 12 lutego 2014 r., pod poz. 447. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Postępowanie podlega umorzeniu. Przepis art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) - zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a.", umożliwia organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W przepisie tym została zatem dopuszczona przez ustawodawcę możliwość podjęcia przez organ administracji, który wydał akt - następnie zaskarżony do sądu administracyjnego - działania w trybie tzw. samokontroli. Akt podjęty w trybie tego przepisu jest nowym aktem, wydanym w tej samej sprawie i w tym samym postępowaniu administracyjnym. Zastępuje on akt zaskarżony do sądu administracyjnego, w związku z czym przysługuje od niego skarga do sądu administracyjnego. Z kolei, w myśl art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu powołanego przepisu zachodzi, gdy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku przestaje istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja zaistnieje w szczególności wówczas, gdy zaskarżony akt zostanie pozbawiony bytu prawnego, m.in. w rezultacie skorzystania przez organ, który go wydał, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 P.p.s.a. i uchylenia tego aktu (por. wyrok Naczelnego Sądu administracyjnego z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 85/05, System Informacji Prawnej LEX nr 188791). Z sytuacją taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Uchwała Nr 290/XXXIV/2013 Rady Miejskiej w Praszce, będąca przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, została wyeliminowana z obrotu prawnego i przestała istnieć, wobec uwzględnienia w całości skargi i żądania skarżącego, albowiem na sesji w dniu 5 lutego 2014 r. Rada Miejska w Praszce podjęła uchwałę Nr 326/XXXVIII/2014 zmieniającą zaskarżoną uchwałę. Czynność powyższa odnosiła się do uchwały już zaskarżonej, a zatem było to działanie dokonane w trybie samokontroli, wynikające z przywołanego wyżej art. 54 § 3 P.p.s.a. Ponadto, jak wynika z oświadczenia złożonego przez Burmistrza Praszki, zaskarżona uchwała nie wywołała skutków prawnych. W tej sytuacji brak jest przedmiotu zaskarżenia, a postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe. Wobec tego wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały stanowi przesłankę umorzenia postępowania, o której mowa w art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w związku z art. 54 § 3 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji. O kosztach zastępstwa procesowego na rzecz strony skarżącej Sąd rozstrzygnął natomiast w oparciu o art. 201 § 1 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).