II OSK 1981/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak /spr./ Sędziowie sędzia NSA Zdzisław Kostka sędzia del. WSA Marta Laskowska - Pietrzak Protokolant starszy asystent sędziego Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 71/14 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w N. na stanowisko Rady Gminy N. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zarządzania gminnym obszarem rekreacyjno-wypoczynkowym oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 71/14 oddalił skargę P. Sp. z o.o. z siedzibą w N. na stanowisko Rady Gminy N. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zarządzania gminnym obszarem rekreacyjno-wypoczynkowym. Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniu [...] lipca 2013 r. Rada Gminy N., działając na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 10, art. 15 ust. 1 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013, poz. 594 ze zm. - zwanej dalej "u.s.g.") oraz § 56 ust. 2 pkt 3 i § 80 ust. 1 Statutu Gminy N., podjęła stanowisko nr [...] w sprawie zarządzania gminnym obszarem rekreacyjno-wypoczynkowym. W § 1 ust. 1 stanowiska Rada Gminy przyjęła kierunki działania w zakresie dalszego sposobu zagospodarowania i zarządzania obszarem rekreacyjno-wypoczynkowym obejmującym tzw. "Port N." i "Port P.", stanowiącym nieruchomości gminne położone w N. i B. w gminie N., polegające na przejęciu, po zakończeniu dotychczasowych umów dzierżawy wskazanych wyżej nieruchomości, do bezpośredniego zarządzania Gminy i prowadzenia na tych nieruchomościach bezpośrednio przez Gminę działalności rekreacyjno-wypoczynkowej, w tym Portów z rekomendacją, jak w ust. 2. W ust. 2 § 1 stanowiska Rada Gminy wskazała, że celowym jest, aby bezpośrednie zarządzanie i prowadzenie przez Gminę ww. działalności realizowane było przez powołaną spółkę lub inną formę prawną, gwarantującą realizację zadań Gminy oraz racjonalne wykorzystanie mienia, zgodnie z przeznaczeniem obszaru objętego przedmiotowym stanowiskiem. W dalszych paragrafach postanowiono, że stanowisko nr [...] podlega przekazaniu Wójtowi Gminy N. (§ 2), jego wykonanie powierza się Przewodniczącemu Rady Gminy (§ 3), a w życie akt ten wchodzi z dniem podjęcia (§ 4). Pismem z dnia 11 października 2013 r., działając na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., Port Jachtowy N. Spółka z o.o. z siedzibą w N. wezwał Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa wywołanego podjęciem ww. stanowiska, poprzez jego wyeliminowanie z obrotu prawnego, jako niezgodnego z obowiązującymi przepisami. Interes prawny do zaskarżenia stanowiska Rady Gminy skarżąca upatruje w § 3 ust. 2 umowy dzierżawy nr [...], zawartej w dniu [...] listopada 2012 r. pomiędzy Gminą N. a skarżącą (na czas określony do 31 października 2013 r.), który przewiduje, że w przypadku, gdy Gmina nie przystąpi do podjęcia własnej inwestycji na terenie Portu N. lub do użytkowania tej nieruchomości we własnym zakresie według własnej, innej niż dotychczasowa, koncepcji zagospodarowania i użytkowania przedmiotowego terenu, pod warunkiem wyrażenia zgody przez Radę Gminy N., Spółka może ubiegać się o zawarcie umowy na kolejny okres. Tymczasem podjęcie stanowiska przez Radę Gminy automatycznie zamknęło Spółce możliwość ubiegania się o zawarcie kolejnej umowy dzierżawy. Z uwagi na okoliczność, że Gmina zamierza prowadzić na terenie portu działalność tożsamą z tą, którą dotychczas prowadziła Spółka, wniosek o zawarcie kolejnej umowy dzierżawy musiałby być pozytywnie rozpatrzony. Interes prawny skarżącej przejawia się, więc w tym, że istnienie stanowiska uniemożliwia skorzystanie z wniosku o zawarcie umowy dzierżawy, albowiem Wójt Gminy jest związany jego treścią. W odpowiedzi na powyższe, Rada Gminy N. uchwałą z dnia [...] października 2013 r. nr [...] odmówiła uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa wskazując, że stanowisko nr [...] nie opiera się na przepisach merytorycznych, obejmujących władcze kompetencje tego organu, lecz wskazuje na intencje, co do perspektywicznych kierunków zagospodarowania określonego obszaru Gminy. Stanowisko nie wyklucza żadnych działań organu wykonawczego, objętych kompetencjami ustawowymi tego organu, jak też nie rozstrzyga o formie zarządzania określonymi nieruchomościami Gminy. Stanowisko to akt wewnętrzny Gminy o charakterze wyłącznie intencyjnym. Natomiast po stronie Spółki nie występuje interes prawny w zaskarżeniu tego aktu, tylko interes faktyczny, związany z domaganiem się zawarcia kolejnej umowy dzierżawy lub sprzedaży nieruchomości obejmującej Port N.. Domaganie się przez Spółkę pozyskania do dyspozycji nieruchomości gminnych nie korzysta z ochrony prawnej, która przysługuje prawom właścicielskim Gminy. Skargę na powyższe stanowisko Rady Gminy N. wniosła Port Jachtowy N. Sp. z o. o. z siedzibą w N., domagając się stwierdzenia jego nieważności oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżąca Spółka podniosła zarzuty naruszenia: 1) art. 7 i art. 10 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej, polegające na przejęciu przez Gminę N. do bezpośredniego zarządzania i prowadzenia działalności rekreacyjno-wypoczynkowej na obszarze obejmującym tzw. "Port N." i "Port P.", stanowiącym własność Gminy N., w formie powołanej przez Gminę komunalnej spółki prawa handlowego lub inną formę prawną, gwarantującą realizację zadań gminy, podczas gdy ustawa ta nie pozwala na tworzenie w takiej sytuacji komunalnych spółek prawa handlowego i zakładów budżetowych, 2) art. 30 ust. 2 pkt 3 w związku z art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g., polegające na ingerencji Rady Gminy w wewnętrzne kompetencje Wójta w zakresie gospodarowania gminnym zasobem nieruchomości, 3) ogólnego obowiązku wspierania przez Gminę przedsiębiorczości na jej terenie. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy N. wniosła o jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej, ewentualnie o oddalenie skargi, jako nieuzasadnionej z uwagi na brak interesu prawnego Spółki w zaskarżeniu stanowiska. W motywach wyroku oddalającego skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, analizując w pierwszej kolejności dopuszczalność wniesienia skargi w oparciu o treść art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej "P.p.s.a."), podniósł, że w przedmiotowej sprawie Rada Gminy N. miała prawo wypowiedzieć się w formie stanowiska, traktowanego analogicznie jak uchwała, bowiem w jego treści zawarte były kierunki działania w zakresie dalszego (po wygaśnięciu umowy dzierżawy) sposobu zagospodarowania i zarządzania mieniem gminnym, położonym na terenie rekreacyjno-wypoczynkowym. Do zadań własnych gminy należy m.in. zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty z zakresu turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych (art. 7 ust. 1 pkt 10 u.s.g., stanowiący jedną z podstaw prawnych podjętego stanowiska). Natomiast do właściwości rady gminy należą wszystkie sprawy pozostające w zakresie działania gminy, o ile ustawy nie stanowią inaczej (art. 18 ust. 1 u.s.g.). Niewątpliwie zatem zaskarżone stanowisko, w ocenie Sądu pierwszej instancji, podjęte zostało przez Radę Gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, w związku z czym skarga na powyższe rozstrzygnięcie jest dopuszczalna. Odnosząc się do wskazanej w art. 101 ust. 1 u.s.g. przesłanki posiadania przez skarżącą interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowego stanowiska Rady Gminy (uchwały), Sąd stwierdził, że w dacie jego podjęcia skarżącą Spółkę i Gminę N. wiązała umowa dzierżawy z dnia [...] listopada 2012 r., zawarta na czas określony do 31 października 2013 r., obejmująca działki gruntu, będące własnością Gminy. Tak więc strony tej umowy łączył stosunek zobowiązaniowy (art. 693 § 1 k.c.), który nie stwarza po stronie Spółki – dzierżawcy praw do tej nieruchomości, jakichkolwiek roszczeń o ochronę w postępowaniu sądowo-administracyjnym. Gmina, wykonując w stosunku do nieruchomości objętej umową dzierżawy prawnie zagwarantowane prawo własności, może podejmować stosowne działania, stanowiące realizację tego prawa, w tym ustalać kierunki dalszego sposobu zagospodarowania nieruchomości gminnych po upływie okresu dzierżawy. Wola skarżącej Spółki, aby w dotychczasowy sposób zarządzać przedmiotowym terenem na podstawie ewentualnej możliwości zawarcia z Wójtem Gminy N. kolejnej umowy dzierżawy, stanowi przejaw jej interesu faktycznego, a nie interesu prawnego, który jest wymagany przy zaskarżeniu uchwały w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. Bezsporne ustalenie statusu dzierżawcy w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały jest wystarczającą przesłanką dla dokonania oceny, iż Spółce nie przysługuje interes prawny, który mógłby zostać naruszony zaskarżoną uchwałą. Interes prawny ma bowiem ten, kto wykaże, że jego obiektywnie rozumiany interes prawem chroniony został naruszony ustaleniami uchwały, a może to uczynić właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości, nie zaś jej dzierżawca. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła P. Sp. z o. o. z siedzibą w S., zaskarżając go w całości. Strona skarżąca, na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a, zarzuciła naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym poprzez jego błędną wykładnię, a w dalszej konsekwencji odmowę zastosowania. W oparciu o powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, a także o rozstrzygnięcie w zakresie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że skarżąca Spółka nie wywodzi swojego interesu prawnego z ogólnych przepisów dotyczących dzierżawy, lecz z konkretnego stosunku łączącego stronę z Gminą N. oraz konkretnej uchwały pozbawiającej ją uprawnienia wynikającego ze wspomnianego stosunku. Zgodnie z § 3 ust. 2 umowy dzierżawy nr [...] w przypadku nieprzystąpienia przez Gminę do podjęcia własnej inwestycji na terenie Portu N. lub do użytkowania tej nieruchomości we własnym zakresie wg własnej, innej niż dotychczasowa koncepcji zagospodarowania i użytkowania nieruchomości, pod warunkiem wyrażenia zgody przez Radę Gminy N., Spółka może ubiegać się o zawarcie kolejnej umowy na koleiny okres. Z treści zaś podjętej uchwały nie wynika żeby Gmina N. na terenie przedmiotowej nieruchomości planowała podjąć własną inwestycję lub użytkować ją we własnym zakresie według własnej, innej niż dotychczasowa, koncepcji zagospodarowania i użytkowania. Wręcz przeciwnie, organ podejmując zaskarżoną uchwałę zawarł w niej bezpośrednio zapisy pozbawiające skarżącą uprawnienia przewidzianego w § 3 ust. 2 umowy dzierżawy oraz wskazujące na zamiary utrzymania dotychczasowej funkcji i przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości, czym naruszył jej interes prawny skarżącej. Błędna interpretacja art. 101 ust. 1 u.s.g. i odmowa istnienia legitymacji skargowej spowodowała niedokonanie przez Sąd pierwszej instancji oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały oraz zbadania zasadności zarzutów postawionych w skardze. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Gminy N. wniosła o jej oddalenie. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 7 kwietnia 2016 r. pełnomocnik skarżącej kasacyjnie oświadczyła, że aktualna firma Spółki to P. Sp. z o. o. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna jest bezpodstawna, gdyż zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię a w konsekwencji niezastosowanie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 594 z późn. zm. – zwanej dalej "u.s.g.") nie znajduje uzasadnienia w stanie faktycznym i prawnym sprawy. Sąd pierwszej instancji rozpatrywał skargę na uchwałę - stanowisko Nr [...] Rady Gminy N. z dnia [...] lipca 2013 r. w sprawie zarządzania gminnym obszarem rekreacyjno-wypoczynkowym w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g.. Sąd uznał, że skarżąca Spółka nie posiada legitymacji prawnej do wniesienia skargi na powyższą uchwałę, co oznacza, że brak jest podstaw do żądania od sądu administracyjnego kontroli legalności zaskarżonej uchwały organu gminy. Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g.: "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego". Uwzględnienie skargi wniesionej w trybie omawianego przepisu uzależnione jest od jednoczesnego naruszenia interesu prawnego i naruszenia obiektywnego porządku prawnego. Zaznaczyć przy tym należy, że skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma charakteru actio popularis (skargi powszechnej) i do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (zob. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/2004, "Wokanda" 2005 r. Nr 7-8). Z treści przywołanego wyżej art. 101 ust. 1 u.s.g. wynika, że prawo do zaskarżania uchwał na jego podstawie przysługuje tym podmiotom, które wykażą się konkretnym, indywidualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego (zob. wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. SK 30/02, OTK ZU 8/A/2003/84 i z dnia 16 września 2008 r., sygn. SK 76/06, OTK-A 2008 r., nr 7, poz. 121). Prawo do wniesienia skargi do sądu przysługuje bowiem jedynie takiemu podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia, w tym rozumieniu, że zaskarżona uchwała godzi w sferę prawną tego podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych np. przez zniesienie, ograniczenie, czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawniania lub interesu prawnego (zob. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 790/12, LEX nr 1212683). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntował się pogląd, że interes prawny to zobiektywizowana, czyli realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest przy tym zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) lub jednostkowa i konkretna (decyzja), mająca źródło w przepisach prawa materialnego (nie tylko administracyjnego). Stwierdzenie tego interesu sprowadza się zaś do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między powszechnie obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającą na tym, że akt stosowania normy materialnoprawnej może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu (zob. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 1876/99, LEX nr 47938). Przy czym, w przypadku przesłanki wskazanej w art. 101 ust. 1 u.s.g., interes prawny skarżącego musi zostać dodatkowo naruszony w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków i naruszenie to musi występować w momencie zaskarżenia uchwały, a nie dopiero w przyszłości. Interes prawny, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. jest to interes o charakterze osobistym tj. własny, zindywidualizowany i konkretny (zob. wyrok NSA z dnia 4 września 2010 r., sygn. akt II SA 1410/01, LEX nr 53376). Kwestionując zatem uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym trzeba dowieść, że zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na sferę prawnomaterialną skarżącego, czyli np. pozbawia go pewnych, prawem gwarantowanych, uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że Rada Gminy N. miała prawo zająć stanowisko w określonej sprawie, dotyczącej gminnej wspólnoty samorządowej, w formie uchwały. Podkreślić należy, że organ kolegialny, jakim jest rada gminy, zawsze wypowiada się (podejmuje rozstrzygnięcia) w formie uchwały. W treści przedmiotowej uchwały zawarte są kierunki działania w zakresie dalszego (po wygaśnięciu umowy dzierżawy), sposobu zagospodarowania i zarządzania mieniem gminnym, położonym na terenie rekreacyjno-wypoczynkowym. Do zadań własnych gminy należy m.in. zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty z zakresu turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych (art. 7 ust. 1 pkt 10 u.s.g.). Natomiast do właściwości rady gminy należą wszystkie sprawy pozostające w zakresie działania gminy, o ile ustawy nie stanowią inaczej (art. 18 ust. 1 u.s.g.). Niewątpliwie więc zaskarżona uchwała jest podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej. W sprawie bezspornym jest, że skarżącą Spółkę i Gminę N. wiązała umowa dzierżawy z dnia [...] listopada 2012 r., zawarta na czas określony do dnia 31 października 2013 r., obejmująca działki gruntu, będące własnością Gminy. Gmina, wykonując w stosunku do nieruchomości objętej umową dzierżawy, prawnie zagwarantowane prawo własności, może podejmować stosowne działania, stanowiące realizację tego prawa, w tym ustalać kierunki dalszego sposobu zagospodarowania nieruchomości gminnych po upływie okresu dzierżawy. Nie sposób zgodzić się z argumentacją skargi kasacyjnej, wskazującą na występowanie po stronie skarżącej interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały Rady Gminy N., który skarżąca stara się wywieźć nie z treści powszechnie obowiązującej normy prawnej - przepisu prawa materialnego, lecz z treści umowy cywilnoprawnej zawartej z Gminą. Powoływanie się na uprawnienia wywodzone ze stosunku zobowiązaniowego nie może zastąpić wykazania konkretnych uprawnień mających oparcie w przepisach prawa materialnego. Prawa obligacyjne są prawami skutecznymi jedynie pomiędzy stronami danego stosunku prawnego, a nie prawami bezwzględnymi - skutecznymi wobec wszystkich (np. prawo własności), którym przysługuje ochrona prawna. Skarżąca nie wskazała sfery uprawnień gwarantowanych przepisami prawa, które miałyby zostać naruszone uchwałą Rady Gminy. W zawartej umowie dzierżawy nie przyznano bowiem skarżącej żadnego uprawnienia do zawarcia kolejnej umowy. Z treści umowy: "może ubiegać się" - nie wynika, że skarżąca mogła domagać się zawarcia kolejnej umowy, oraz że Gmina zobowiązała się bezwarunkowo zawrzeć koleją umowę dzierżawy ze skarżącą. Sformułowanie: "może ubiegać się" oznacza tylko tyle, że skarżąca mogła jedynie ubiegać się o zawarcie kolejnej umowy, bez rozstrzygania o skutkach tego "ubiegania się". Brak jest zatem po stronie skarżącej Spółki interesu prawnego w zaskarżeniu stanowiska Rady Gminy. Interes Spółki w niniejszej sprawie należy ocenić wyłącznie, jako interes faktyczny, związany z domaganiem się dalszej dzierżawy nieruchomości gminnej. Skarżąca nie posiada żadnego tytułu prawnego do nieruchomości, z którą związane jest wystąpienie ze skargą w trybie art. 101 u.s.g.. Dzierżawca nieruchomości nie jest legitymowany do zaskarżenia uchwały rady gminy podjętej w sprawie z zakresu administracji publicznej, albowiem uchwała taka nie narusza jego interesu prawnego. Prawa obligacyjne są bowiem skuteczne jedynie pomiędzy stronami danego stosunku prawnego w przeciwieństwie do praw bezwzględnych. Z tych względów, brak jest podstaw do przyjęcia, że sądową kontrolę uchwał mogłyby uruchamiać interesy podmiotów, którym prawa do nieruchomości przysługują w ograniczonym zakresie i w określonym czasie, czyli na podstawie umowy i w czasie jej obowiązywania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 738/12; z dnia 20 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 902/11; z dnia 4 września 208 r., sygn. akt II OSK 133/08, [w:] CBOSA). W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, z braku usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.