III SA/Wa 2109/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA del. Marek Kraus, sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę Skarżąca – R. sp. z o.o. w W., złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Opisując stan faktyczny wyjaśniła, iż jej podstawową działalnością jest prowadzenie punktów gier na automatach o niskich wygranych. Skarżąca kupowała więc tzw. "zestawy montażowe", obudowy do automatów oraz oprogramowanie komputerowe stanowiące niezbędne elementy składowe gotowego urządzenia. W skład zestawu wchodzą w szczególności: płyta główna, interface do płyty głównej, płyta z licznikami, czytnik wraz z pojemnikiem na banknoty, wrzutnik monet, ekran, hopper z podstawą i wiązką okablowania, przyciski, przewody elektryczne i uchwyt wrzutnika. Skarżąca montowała poszczególne części w jedno integralne urządzenie – automat do gier. Przed uruchomieniem automaty do gier poddawane były badaniom technicznym dokonywanym przez jednostki badające, uprawnione przez Ministra Finansów. Po otrzymaniu pozytywnej opinii badań przedrejestracyjnych automatów, Skarżąca generowała "Wniosek o rejestrację automatu" (druk GL-1) w celu zarejestrowania go przez Ministerstwo Finansów, a po zmianie przepisów – przez Naczelnika Urzędu Celnego. Po otrzymaniu poświadczonych przez Naczelnika Urzędu Celnego wniosków GL-1, automat mógł zostać wstawiony do punktu gry i eksploatowany. Przedmiotowe urządzenia Skarżąca wprowadziła do ewidencji środków trwałych i dokonywała odpisów amortyzacyjnych od miesiąca następnego po miesiącu, w którym automaty zaczęły być eksploatowane w jej działalności gospodarczej, do momentu ich wyrejestrowania (druk GL-2). Powodem wyrejestrowania automatów była zmieniająca się sytuacja na rynku hazardowym, wynikająca ze zmiany przepisów i nieprzedłużania zezwoleń na prowadzenie punktów gier na automatach o niskich wygranych; brak możliwości zamian punktów gier w posiadanych decyzjach; kończąca się opinia techniczna posiadanych automatów, wygaśnięcie ważności poświadczenia rejestracji, a także zły stan techniczny urządzeń. Od miesiąca następnego po wyrejestrowaniu automatów Skarżąca przestała naliczać amortyzację, ale wyrejestrowane automaty do gier w dalszym ciągu wykazywane są w ewidencji jej środków trwałych. Skarżąca kontynuuje działalność w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych. Posiadane wyrejestrowane automaty Skarżąca przeznaczyła do dalszej sprzedaży i dzierżawy. Może je także rozebrać i sprzedać jako części lub zlikwidować (obecnie automaty nie sa postawione w stan likwidacji). Poza tym automaty można, po wymontowaniu niektórych elementów, wydzierżawić jako tzw. urządzenia rozrywkowe. Skarżąca zapytała, czy słusznie postąpiła zaprzestając dokonywania podatkowych odpisów amortyzacyjnych od automatów do gier o niskich wygranych, które zostały wyrejestrowane na druku GL-2, skoro nie zaprzestała tego typu działalności, nie postawiła urządzeń w stan likwidacji, a automaty mogą być w następnych okresach przedmiotem sprzedaży, dzierżawy, demontażu na części w celu ich odsprzedaży? Zdaniem Skarżącej, postąpiła niewłaściwie, ponieważ żaden przepis prawa bilansowego i podatkowego nie zobowiązuje do zaprzestania dokonywania odpisów amortyzacyjnych w przypadku czasowej przerwy w użytkowaniu środków trwałych. Środki nadal są składnikiem majątku trwałego Skarżącej i nie zaprzestała ona działalności w zakresie organizacji gier na automatach o niskich wygranych. Gdyby zaś weszła w życie nowa ustawa zezwalająca na prowadzenie takiej działalności, przedmiotowe urządzenia będą w niej przez Skarżącą wykorzystywane. Skarżąca powołała się na art. 16c pkt 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.) – dalej: "u.p.d.o.p". Podniosła, iż wyrejestrowując urządzenia do gier nie zlikwidowała, ani nie zawiesiła profilu działalności, w której środki te mogą być wykorzystywane. Okresowy brak wykorzystania danego środka trwałego w przypadku dalszego prowadzenia działalności gospodarczej, w której środki były wykorzystywane, nie powoduje utraty prawa do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od tych środków, stanowiących koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. W ocenie Skarżącej dla kwalifikacji odpisów amortyzacyjnych jako kosztów uzyskania przychodów nie ma znaczenia, iż aktualnie nie uzyskuje ona przychodów z tytułu eksploatacji niektórych środków trwałych. Kosztami podatkowymi są bowiem także koszty poniesione w celu zachowania albo zabezpieczenia źródeł przychodów. Odpisy amortyzacyjne odzwierciedlają utratę wartości środka trwałego na skutek jego używania oraz upływu czasu. Jeżeli zatem jednostka nie wykorzystuje środka trwałego w swojej działalności gospodarczej – nie ma miejsca utrata wartości fizycznej na skutek używania, co nie oznacza, że środek trwały nie traci wartości ekonomicznej w związku z upływem czasu. Jeżeli niewykorzystane aktywa trwałe nie nadają się już do gospodarczego wykorzystania, kierownik jednostki może podjąć decyzję o zbyciu lub postawieniu ich w stan likwidacji. Zdaniem Skarżącej, ta dopiero okoliczność stanowi przesłankę zakończenia dokonywania odpisów amortyzacyjnych zarówno dla celów bilansowych, jak i podatkowych, przed zrównaniem odpisów z ich wartością początkową. Na potwierdzenie swego stanowiska Skarżąca wskazała interpretacje indywidualne oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 października 2011 r. sygn. akt II FSK 725/10. W interpretacji indywidualnej wydanej 25 kwietnia 2013 r. Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, stanowisko Skarżącej uznał za nieprawidłowe. Przytoczył treść przepisów u.p.d.o.p., tj. art. 15 ust. 1 (koszty uzyskania przychodów) i ust. 6 (odpisy amortyzacyjne jako koszty uzyskania przychodów) oraz art. 16a ust. 1 (podlegające amortyzacji środki trwałe). Wyjaśnił, że określona grupa wydatków, w tym związana z finansowaniem środków trwałych (ich nabyciem lub wytworzeniem) może być zaliczana do kosztów uzyskania przychodów tylko poprzez odpisy amortyzacyjne. Środki trwałe podlegają amortyzacji, jeżeli zostały nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, stanowią własność lub współwłasność podatnika, są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania, przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok oraz są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu operacyjnego i nie są wymienione w art. 16c u.p.d.o.p. Zdaniem Ministra Finansów, szczególnie istotna jest właściwa interpretacja art. 16a ust. 1 u.p.d.o.p., w którego treści posłużono się zwrotami "wykorzystywane przez podatnika na potrzeby" oraz "prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą". Wyrażenia te wskazują, że dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych wiąże się z bezpośrednim, a więc fizycznym ich wykorzystywaniem (używaniem) przez podatnika. Skoro zatem Skarżąca wycofała część automatów z eksploatacji, w sposób trwały wygasła zasadnicza przesłanka możliwości ich podatkowej amortyzacji, określona w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p., tj. przesłanka wykorzystywania przez Skarżącą środków trwałych (wyrejestrowanych automatów) na potrzeby prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Minister Finansów zgodził się ze Skarżącą, iż przepisy u.p.d.o.p. nie zawierają wprost unormowań dotyczących czasowego niewykorzystywania danego środka trwałego, w szczególności zaś ustawa nie zawiera przepisu, z którego wynikałby "zakaz" dokonywania i uwzględniania po stronie kosztów odpisów amortyzacyjnych w tym okresie. Istnieje jednak zasadnicza różnica pomiędzy czasowym wyłączeniem z użytkowania środka trwałego, który jest kompletny i w każdej chwili zdatny do użytku, a sytuacją opisaną przez Skarżącą, w której środek trwał został wycofany z eksploatacji z powodów wskazanych we wniosku i nie będzie już wykorzystywany, Może być natomiast przeznaczony do sprzedaży, dzierżawy lub likwidacji. W ocenie Ministra Finansów, z uwagi na literalne brzmienie art. 16a ust. 1 u.p.d.o.p. i niedopełnienie wymogów określonych tym przepisem, Skarżąca powinna zakończyć amortyzację podatkową wycofanych z eksploatacji (wyrejestrowanych) automatów do gier, które nie będą już wykorzystywane w jej działalności. Ostatnim miesiącem, w którym mogą być dokonane odpisy amortyzacyjne będzie miesiąc wyrejestrowania automatów. Skarżąca postąpiła zatem prawidłowo zaprzestając dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Minister Finansów wyjaśnił, iż brak możliwości zaliczania do kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od niewykorzystywanych środków trwałych nie oznacza, że niezamortyzowana część ich wartości początkowej nigdy nie stanie się takim kosztem. W przypadku bowiem sprzedaży środka trwałego zastosowanie znajdzie art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.d.o.p., a w przypadku jego likwidacji – art. 16 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. Odnosząc się do wskazanych przez Skarżącą interpretacji indywidualnych i wyroku, Minister Finansów stwierdził, iż nie są one wiążące i zapadły na tle innych stanów faktycznych. W odpowiedzi na wystosowane przez Skarżącą wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. W skardze złożonej na interpretację indywidualną Skarżąca wniosła o jej uchylenie. Zarzuciła naruszenie art. 16a ust. 1 w związku z art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p., przez błędną interpretację. Zdaniem Skarżącej, użyte w art. 16a ust. 1 u.p.d.o.p. pojęcie "wykorzystywania na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą" podatnika należy rozumieć w sensie związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, a nie ściśle z czynnościami, do których środek trwały był pierwotnie wykorzystywany. Należy tu odróżnić wykorzystywanie na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz wykorzystywanie na potrzeby wykonywania działalności gospodarczej. Nie ma znaczenia, czy środek wykorzystywany jest w sposób, w jaki był używany pierwotnie. Istotne jest, aby był on wykorzystany lub też wykorzystywany w ramach prowadzonej działalności zarobkowej przedsiębiorcy. W praktyce gospodarczej często zdarza się zmiana przeznaczenia środka trwałego po dłuższym okresie jego wykorzystywania, która nie została spowodowana zmianą rodzaju działalności. Nie oznacza to, że środek trwały nie jest nadal wykorzystywany w ramach prowadzonej działalności. W przekonaniu Skarżącej nie budzi wątpliwości, iż urządzenia nadal są wykorzystywane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Nie jest to sytuacja wskazana w art. 16c pkt. 5 u.p.d.o.p., ponieważ nie dochodzi do zaprzestania działalności, w której urządzenia były używane, co także jest istotne dla uznania odpisów amortyzacyjnych za koszty podatkowe. Ponadto zasadniczą przesłanką uznania danego kosztu za koszt podatkowy jest spełnienie wymagań określonych w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Powinien więc wystąpić związek między kosztem a potencjalnym przychodem. Związek taki wystąpi, jako że pewna ilość urządzeń będzie sprzedana lub wydzierżawiona, a tym samym wygeneruje przychód podatkowy. W przypadku urządzeń, które zostaną zlikwidowane wystąpi związek z zachowaniem źródła przychodów, tj. wyeliminowanie czynnika generującego koszty finansowe. W ocenie Skarżącej skoro urządzenia są nadal wykorzystywane na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, to do czasu sprzedaży, likwidacji lub wydzierżawienia urządzenia może ona dokonywać odpisów amortyzacyjnych stanowiących koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 6 w związku z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej i powtórzył przedstawioną tam argumentację. Zarzuty skargi uznał za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Kontroli Sądu poddana została interpretacja indywidualna w przedmiocie możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych w postaci automatów do gier o niskich wygranych, które to automaty zostały wyrejestrowane na druku GL-2 (wycofane z eksploatacji). Skarżąca uważała, że zaprzestając dokonywania odpisów amortyzacyjnych od tych automatów postępuje niewłaściwie, ponieważ nadal stanowią one składnik jej majątku trwałego i są wykorzystywane na potrzeby związane z działalnością gospodarczą. Do czasu sprzedaży, likwidacji lub wydzierżawienia urządzeń, może zatem dokonywać odpisów amortyzacyjnych stanowiących koszty uzyskania przychodów. Zdaniem Ministra Finansów, skoro automaty, z uwagi na ich wyrejestrowanie, nie będą wykorzystywane w działalności gospodarczej Skarżącej, prawidłowo postąpiła ona zaprzestając dokonywania ich amortyzacji podatkowej. W ocenie Sądu rację ma Minister Finansów twierdząc, że stanowisko Skarżącej jest nieprawidłowe. Ogólną definicję kosztów uzyskania przychodów zawiera art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze u.p.d.o.p., zgodnie z którym kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Przepis art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. stanowi natomiast, że kosztem uzyskania przychodów są odpisy amortyzacyjne dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a–16m. Tylko odpisy dokonywane zgodnie z tymi przepisami, stanowiąc odpisy amortyzacyjne w ujęciu podatkowym, mogą zatem stanowić koszt uzyskania przychodów. Minister Finansów zasadnie podkreślił znaczenie, jakie w rozpoznanej sprawie przypisać należy art. 16a ust. 1 u.p.d.o.p. W przepisie tym postanowiono, że amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c tej ustawy, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania między innymi budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1 u.p.d.o.p., zwane środkami trwałymi. Przepis powyższy wprowadził dychotomiczny podział środków trwałych, od których wartości początkowej podatnik może dokonywać odpisów amortyzacyjnych. Grupę pierwszą stanowią środki trwałe wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Do grupy drugiej należą natomiast środki trwałe oddane przez podatnika do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1 u.p.d.o.p. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lutego 2010 r. sygn. akt II FSK 1628/08; dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W odniesieniu do pierwszej w wymienionych wyżej grup środków trwałych ustawodawca posługuje się wyrażeniami "wykorzystywane przez podatnika na potrzeby" oraz "prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą". Zdaniem Sądu, uprawniony jest więc wniosek, że dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od tej grupy środków trwałych wiąże się z bezpośrednim, czyli fizycznym ich wykorzystywaniem (używaniem) przez podatnika. Takie rozumienie omawianego przepisu znajduje również potwierdzenie w treści art. 16c pkt 5 u.p.d.o.p. stanowiącego, że amortyzacji nie podlegają składniki majątku, które nie są używane na skutek zaprzestania działalności, w której te składniki są używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaprzestano tej działalności. Zważyć przy tym należało, że w przepisach regulujących zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych ustawodawca stosuje zamiennie wyrazy "używanie" oraz "wykorzystywanie". Są to zaś terminy określające stosunek faktyczny, a nie prawny, podatnika do konkretnego środka trwałego. Wprowadzając kryterium "na potrzeby" ustawodawca nie sprecyzował, o jakie "potrzeby" w tym przypadku chodzi oraz jaki powinien być ich zakres. Tym samym, kierując się treścią omawianych przepisów, stwierdzić należało, że istotnym jest, aby środek trwały był w ogóle, w sensie fizycznym, wykorzystywany przez podatnika w jego działalności gospodarczej – generując przychody, albo również w celu uzyskania przychodów – był wykorzystywany w sensie prawnym poprzez oddanie go do używania osobom trzecim na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1 u.p.d.o.p. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 1233/11; dostępny j.w.). Z powyższego unormowania wynika więc, że maszyny (urządzenia), za jakie uznać należy automaty do gier, podlegają odpisom amortyzacyjnym jako środek trwały tylko wtedy, gdy: (a) są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą w przewidywanym czasie używania dłuższym niż rok, (b) środek trwały (automat do gier) został przez podatnika nabyty, stanowi jego własność, (c) środek trwały (automat do gier) jest kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia go do używania. Dalszym warunkiem skutecznego dokonywania odpisów amortyzacyjnych, stosownie do art. 16h ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., jest wprowadzenie środka trwałego (automatu do gier) do ewidencji środków trwałych. Natomiast treść art. 16c ust. 5 u.p.d.o.p. wskazuje, że amortyzacji podatkowej nie podlega składnik majątku, który nie jest używany na skutek zaprzestania działalności, w której był on wykorzystywany. Skarżąca, jak wyjaśniła opisując stan faktyczny we wniosku o wydanie interpretacji, wyrejestrowała część automatów do gry korzystając z druku GL-2. Wyrejestrowanie to oznacza wycofanie automatów z eksploatacji. Jak zatem trafnie stwierdził Minister Finansów, z przyczyn prawnych (urzędowych) automaty nie mogą być przez Skarżącą używane bezpośrednio na potrzeby prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Sąd podziela pogląd Organu interpretacyjnego, iż okoliczność ta przesądza o braku możliwości dokonywania odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej wyrejestrowanych automatów w koszty uzyskania przychodów. W sytuacji, gdy Skarżąca nie używa i nie może używać określonych środków trwałych bezpośrednio na potrzeby prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, nie można uznać za spełnioną przesłanki używania środka trwałego, przewidzianej w art. 16a ust. 1 u.p.d.o.p. Konstatacji tej nie zmienia okoliczność, iż w przyszłości możliwe jest dokonanie sprzedaży, likwidacji lub też wydzierżawienie urządzenia. Działania te będą bowiem skutkiem tego właśnie, że Skarżąca przestała wykorzystywać wyrejestrowane automaty na potrzeby prowadzonej działalności. Jak już Sąd wskazał, decydujące znaczenie ma okoliczność, że dokonywanie odpisów amortyzacyjnych środków trwałych, które nie zostały oddane do używania innemu podmiotowi na podstawie stosownej umowy, wiąże się z bezpośrednim, a więc fizycznym ich wykorzystywaniem (używaniem) przez podatnika. Podkreślić przy tym należy, że zagadnienie przedstawione przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji nie dotyczyło kosztów uzyskania przychodów, jakie związane są np. ze sprzedażą lub likwidacją środka trwałego (wyrejestrowanego automatu do gry). Jej wątpliwości budziła jedynie konieczność zaprzestania dokonywania odpisów amortyzacyjnych od automatów wyrejestrowanych (wycofanych z eksploatacji). W ocenie Sądu, istotne w sprawie jest także to, że jako przyczynę wyrejestrowania automatów do gier Skarżąca wskazała brak przedłużenia zezwoleń na prowadzenie punktów gier na automatach o niskich wygranych, brak możliwości zamian lokalizacji punktów gier wymienionych w posiadanych decyzjach, kończącą się opinię techniczną posiadanych automatów, czy też wygaśnięcie ważności poświadczenia rejestracji. Uprawniony jest więc wniosek, że w przyszłości wyrejestrowane automaty do gier nie będą mogły być wykorzystane przez Skarżącą w ramach działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych i nie będą generować przychodów z tego tytułu. Sąd nie uznał z zasadną argumentacji Skarżącej, iż w dalszym ciągu prowadzi ona działalność w zakresie organizacji punktów gier na automatach o niskich wygranych, a zatem gdyby weszła w życie nowa ustawa zezwalająca na prowadzenie działalności w tym zakresie, wyrejestrowane automaty będą przez nią wykorzystywane w tejże działalności, zaś okresowy brak wykorzystania danego środka trwałego w przypadku dalszego prowadzenia działalności gospodarczej, w której środki były wykorzystywane, nie powoduje utraty prawa do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od tych środków. Przedmiotowe automaty do gier zostały wyrejestrowane przez właściwy organ celny, co oznacza ich wycofanie z eksploatacji. Okoliczność, że Skarżąca wciąż jeszcze może prowadzić działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie jest tożsama okolicznością, że w prowadzonej działalności eksploatuje lub będzie mogła eksploatować wyrejestrowane automaty. W świetle obowiązujących przepisów prawa Skarżąca takich automatów eksploatować nie może. Może wprawdzie nadal prowadzić działalność w punktach gier objętych ważnymi zezwoleniami, ale tylko w oparciu o automaty do gier zarejestrowane przez organy celne i znajdujące się w ich ewidencji. Zasadność argumentacji Skarżącej podważa również 138 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.). W świetle tego przepisu zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1 ww. ustawy [udzielone przed 1 stycznia 2010 r. – wyjaśnienie Sądu], nie mogą być przedłużane. Działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono. Skoro, jak wynika z powyższego, wraz z wygaśnięciem ostatniego zezwolenia Skarżąca zakończy działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, twierdzenie, że niewykorzystywanie wyrejestrowanych automatów ma jedynie charakter okresowy (tymczasowy) pozbawione jest podstaw. Natomiast przewidywana przez Skarżącą zmiana stanu prawnego w zakresie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych, z uwagi na swój hipotetyczny charakter, nie ma i może mieć żadnego wpływu na wykładnię obowiązujących przepisów prawa, regulujących dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych. Wskazany przez Skarżącą wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 października 2011 r. sygn. akt II FSK 725/10 potwierdza, że przeszkodą w dokonywaniu odpisów amortyzacyjnych nie jest zaprzestanie stosowania określonego sposobu (technologii) wytwarzania danego produktu. Rację ma więc Minister Finansów, że stanowisko zajęte w tym wyroku nie jest adekwatne go stanu faktycznego opisanego przez Skarżącą. Skład orzekający w niniejszej sprawie podzielił analogiczne do przedstawionego wyżej stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 grudnia 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 1650/13. Sąd nie stwierdził, aby w rozpoznanej sprawie doszło do naruszenia prawa, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca otrzymała interpretację indywidualną zawierającą prawidłową ocenę jej stanowiska oraz prawidłowe stanowisko Ministra Finansów co do słuszności jej postępowania polegającego na zaprzestaniu dokonywania odpisów amortyzacyjnych od automatów do gier o niskich wygranych, które zostały wyrejestrowane na druku GL-2. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).