I SA/Sz 1524/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Lidia Maląg, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi R. [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Sz. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...]r. nr [...], 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz R. [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Sz. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie postanowieniem z dnia 5 listopada 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający z upoważnienia Ministra Finansów, na podstawie art. 221 i art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej zwanej "O.p."), utrzymał w mocy postanowienie z dnia 13 września 2013 r. Nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że w dniu 10 czerwca 2013 r. R. Spółka z o.o. z siedzibą w [...] (dalej zwana Spółką) złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie wyjaśnienia terminu "podróże służbowe" i zakwalifikowania opisanych we wniosku podróży pracowników do podróży służbowych, a w konsekwencji przesądzenia o zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym. W przedmiotowym wniosku Spółka przedstawiła następujący stan faktyczny. Spółka zatrudnia pracowników, którzy wykonują prace polegające w szczególności na prowadzeniu i obsłudze pojazdów trakcyjnych zarówno na trasach krajowych jak i międzynarodowych. W umowach o pracę zawieranych z pracownikami jako miejsce wykonywania pracy wskazana jest miejscowość, w której znajduje się węzeł kolejowy. Miejscowość wskazana w umowie z reguły nie jest miejscowością w której siedzibę ma Spółka. W wielu wypadkach również pracownicy nie mają miejsca zamieszkania w miejscowości wskazanej w umowie. Pracownicy nie zawsze wykonują zadania służbowe na terenie wskazanego w umowie węzła kolejowego. Dlatego w zależności od potrzeb, Spółka może wydawać pracownikom polecenia wykonywania przez nich pracy w innych miejscach. Do takich sytuacji dochodzi w szczególności, jeżeli konieczne jest przeprowadzenie pojazdu trakcyjnego na obszar innego węzła kolejowego lub dokonanie przejazdu tym pojazdem pomiędzy dwiema miejscowościami w związku z realizacją konkretnego zamówienia. Z tytułu wykonywania przedmiotowych zadań służbowych poza miejscem pracy wskazanym w umowie, Spółka oprócz przewidzianego w umowie wynagrodzenia wypłaca należności, które obejmują diety oraz zwrot kosztów dojazdu, noclegów oraz innych wydatków określonych odpowiednio do uzasadnionych potrzeb pracownika. W związku z powyższym zdarzeniem zadano następujące pytania. 1. Czy podróże pracowników wykonywane na polecenie wnioskodawcy w związku koniecznością wykonania zadań służbowych, polegających w szczególności na prowadzeniu i obsłudze pojazdów trakcyjnych w miejscach innych niż węzeł kolejowy w miejscowości stanowiącej miejsce pracy danego pracownika, mogą zostać uznane za podróż służbową? 2. Czy w przedmiotowym stanie faktycznym diety i inne należności przysługujące pracownikom z tytułu podróży odbywanych w ramach pracy podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych? 3. Czy wnioskodawca działający jako płatnik jest zwolniony od obowiązku obliczania i odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu wypłaconych diet i innych należności? Pismem z 27 sierpnia 2013 r., na podstawie art. 169 § 1 w związku z art. 14h O.p., organ wezwał Spółkę do usunięcia braków formalnych w terminie 7 dni od dnia doręczenia poprzez wskazanie, czy jej intencją było rozstrzygnięcie wyłącznie w zakresie skutków podatkowych wypłaty pracownikom diet i innych należności z tytułu podróży służbowych. Organ wskazał, że w przypadku pozytywnej odpowiedź na powyższe pytanie, należało uzupełnić opis stanu faktycznego poprzez jednoznaczne określenie, czy wypłacone przez wnioskodawcę należności, których dotyczy złożony wniosek są dietami i należnościami za czas podróży służbowej pracownika. Wyjaśniono także, że pojęcie podróży służbowej zostało zdefiniowane w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.). Przepisy ww. ustawy nie stanowią przepisów prawa podatkowego w rozumieniu Ordynacji podatkowej. Wobec czego, Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, uznał, że nie jest upoważniony do wydawania w imieniu ministra właściwego do spraw finansów publicznych interpretacji na gruncie przepisów ustawy - Kodeks pracy. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, wskazano, że intencją Spółki było uzyskanie wyjaśnienia, jak należy rozumieć termin "podróże służbowe" użyty w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit a) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 361, dalej zwana: u.p.d.o.f.") oraz uzyskanie odpowiedzi na pytanie, czy podróże odbywane przez pracowników opisane we wniosku, powinny być dla potrzeb analizowanego przepisu traktowane, jako podróże służbowe. Spółka wskazała także, że pragnie uzyskać potwierdzenie, czy wypłacane pracownikom diety i inne należności za czas odbywanej podróży korzystają ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ww. ustawy. W złożonym uzupełnieniu Spółka dwukrotnie podkreśliła, iż przedmiotem wydanej w odpowiedzi na wniosek interpretacji powinna być w szczególności wykładnia pojęcia "podróż służbowa", w tym również wyjaśnienie czy przy wykładni tego pojęcia należy posłużyć się przepisami Kodeksu pracy oraz stwierdzenie, czy w świetle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, opisane podróże mogą być uznane za podróż służbową. Postanowieniem z 13 września 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, na podstawie art. 165a § 1 O.p., odmówił wszczęcia postępowania. W uzasadnieniu postanowienia, uznając za niedopuszczalne wszczęcie postępowania i wydanie interpretacji indywidualnej w żądanym zakresie, organ stwierdził, że udzielenie wnioskodawcy odpowiedzi na postawione pytania dotyczące podatku dochodowego wymaga w pierwszej kolejności rozstrzygnięcia kwestii, czy odbywane przez pracowników podróże służbowe opisane we wniosku są podróżami służbowymi, która to kwestia wykracza poza zakres przedmiotowy i podmiotowy pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Organ wywiódł, że interpretacja nie może być wydana w oparciu o stan faktyczny budzący wątpliwości lub który wymaga doprecyzowania, a także, że ma dotyczyć wykładni prawa podatkowego a nie innych przepisów. W zażaleniu na powyższe postanowienie, Spółka, wnosząc o jego uchylenie w całości i wydanie interpretacji indywidualnej odpowiadającej na pytania zadane we wniosku, zarzuciła naruszenie przepisów art. 14b § 1 w zw. z art. 3 pkt 2 O.p. W ocenie Spółki, stanowisko organu przedstawione w postanowieniu jest nieuzasadnione, bowiem przedmiotem wniosku była wykładnia użytego przez ustawodawcę w art. 21 ust. 1 pkt 16 u.p.d.o.f. terminu "podróż służbowa". Zdaniem wnioskodawcy, przepisy Ordynacji obligują organ do odpowiedzi na pytanie, czy w świetle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, opisane we wniosku podróże mogą zostać uznane za podróż służbową, w rozumieniu art. 21 ust 1 pkt 16 u.p.d.o.f. Spółka na potwierdzenie stanowiska w zakresie tego, że organ podatkowy w wydawanych interpretacjach podatkowych, dokonując wykładni przepisów prawa podatkowego, dokonuje wykładni również użytych w ustawach podatkowych pojęć zdefiniowanych w ustawach innych niż podatkowe, powołała orzecznictwo sądów administracyjnych. Postanowieniem z dnia 5 listopada 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia 13 września 2013 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że w postanowieniu I instancji prawidłowo zdefiniowano przesłanki uniemożliwiające wydanie interpretacji indywidualnej, zaś Spółka wniosła o przesądzenie, czy podróże pracowników mogą zostać uznane za podróże służbowe, co zostało potwierdzone w uzupełnieniu wniosku z dnia 6 września 2013 r. W ocenie organu nie stanowi to elementu interpretacji przepisów prawa podatkowego, bowiem strona nie oczekuje wykładni art. 21 ust. 1 pkt 16 u.p.d.o.f., a jedynie uzyskanie potwierdzenia czy przepis ten ma zastosowanie w sytuacji opisanej we wniosku. Ocena taka może być dokonana wyłącznie w odniesieniu do stanu faktycznego, z którego jednoznacznie wynika czy podróże odbywane przez pracowników są podróżami służbowymi w rozumieniu przepisów prawa pracy. Problematyka uznania określonych zachowań za podróże służbowe (co wiąże się również z ustaleniem, czy w związku z określonym wyjazdem należne są diety) – jak wywiódł organ - mieści się w obrębie ustaleń i oceny stanu faktycznego sprawy, a także ich przedstawienia, nie zaś w zakresie wykładni prawa materialnego w postaci art. 21 ust. 1 pkt 16 u.p.d.o.f. Według Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy, w niniejszej sprawie interpretacja mogłaby zatem dotyczyć zastosowania przepisu art. 21 ust. 1 pkt 16 u.p.d.o.f. w sytuacji opisanej we wniosku, gdyby Spółka jednoznacznie wskazała, że opisane podróże, z tytułu których pracownik otrzymuje dotacje są podróżami służbowymi w rozumieniu przepisów prawa pracy. W ocenie organu brak takiego wskazania stanowi nieusuwalną przeszkodę dla wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W odniesieniu do orzeczeń powołanych w złożonym zażaleniu wskazano, że wydane zostały one w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania, ani konsekwencji wiążących, w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego, czy też zdarzenia przyszłego, a ich moc wiążąca zamyka się w obrębie spraw, w których zostały wydane. Pismem z dnia Spółka złożyła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 5 listopada 2013 r., wnosząc o jego uchylenie oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia 13 września 2013r. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 14b § 1 w zw. z art. 3 pkt 2 O.p., poprzez uznanie, że wykładnia pojęcia "podróże służbowe" nie jest elementem interpretacji przepisów prawa podatkowego, a w konsekwencji przyjęcie, że Dyrektor nie jest uprawniony do oceny tego, czy podróże opisane we wniosku stanowią "podróże służbowe", o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 16 u.p.d.o.f.; 2) art. 14b § 3 w zw. art. 14c § 1 O.p., poprzez stwierdzenie, że kwalifikacja prawna podróży odbywanych przez pracowników powinna stanowić element stanu faktycznego przedstawianego przez Spółkę, a w konsekwencji przyjęcie, że Dyrektor nie był uprawniony do wydania interpretacji, w sytuacji, w której Spółka nie wyjaśniła, czy podróże pracowników stanowią "podróże służbowe" w rozumieniu przepisów prawa pracy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takiej kontroli podlegają m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach oraz zaskarżalne postanowienia wydawane w ramach postępowania o udzielenie interpretacji podatkowej. Przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) – zwanej w dalszej części "P.p.s.a", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji naruszają prawo. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy zgodna z prawem jest odmowa wszczęcia postępowania z wniosku skarżącej o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Strona skarżąca we wniosku skierowanego do Ministra Finansów podała, że zatrudnia pracowników, którzy wykonują pracę związane m.in. z prowadzeniem i obsługą pojazdów trakcyjnych na trasach krajowych. Wskazano, że w umowach o pracę miejsce wykonywania pracy jest zwykle inne niż siedziba Spółki, miejsce zamieszkania pracownika, może to być też wskazany węzeł trakcyjny. Niezależnie od tego, jeśli zachodzi potrzeba i na polecenie Spółki praca jest wykonywana poza wskazanych węzłem kolejowym, za co wypłacane są dodatkowe należności – diety, a także zwracane są koszty dojazdów, noclegów i innych wydatków. W związku z tym zadano pytania w zakresie zakwalifikowania opisanych we wniosku podróży pracowników do podróży służbowych, a w konsekwencji przesądzenia o zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym z art. 21 ust. 1 pkt 16 u.p.d.o.f. Na wstępie podać należy, że stosownie do przepisów art. 14b O.p., wskazany organ administracji publicznej, na pisemny wniosek zainteresowanego, w jego indywidualnej sprawie, wydaje pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2). Stosownie do art. 14b § 3 O.p., składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej – wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 i § 2). Zgodnie natomiast z art. 14h O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135 - art.137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. Na podstawie art. 165a O.p., gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania (§ 1); na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie (§ 2). Mając na uwadze powyższe ustalić należy, czy organ miał podstawy do uchylenia się od merytorycznej oceny wniosku zgłoszonego przez Spółkę w zakresie dotyczącym wyjaśnienia terminu "podróże służbowe", zakwalifikowania opisanych podróży pracowników do podróży służbowych i przesądzeniu o zastosowaniu do nich art. 21 ust. 1 pkt 16 u.p.d.o.f. Organ stoi na stanowisku, że żądanie strony we wskazanym zakresie wykracza poza zakres przedmiotowy pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w ramach postępowania uregulowanego w rozdziale 1a Ordynacji podatkowej, co obligowało do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji. W ocenie organu, z treści zawartego we wniosku pierwszego pytania wynikało, że nie dotyczy ono wykładni przepisów prawa podatkowego, a wykładni prawa pracy, co dyskwalifikowało wniosek z udzielenia interpretacji. Zdaniem organu to na wnioskodawcy ciążył obowiązek jednoznacznego wskazania czy otrzymywane przez pracowników dotacje związane są z odbywanymi podróżami służbowymi, bowiem był to element stanu faktycznego. Z takim stanowiskiem organu podatkowego nie można się zgodzić. Przede wszystkim należy wskazać, że przedstawiony we wniosku stan faktyczny, został opisany w sposób wyczerpujący, pełny i kompleksowy. Nie budzi także zastrzeżeń Sądu sposób sformułowania pytań w oparciu o tak opisany stan faktyczny. Bezspornie okoliczność wykładni pojęcia "podróże służbowe" była kwestią wstępną warunkującą udzielenie odpowiedzi na pozostałe pytania dotyczące bezpośrednio konsekwencji prawno-podatkowych. Nie ma racji organ podatkowy twierdząc, że kwestia ta wykracza poza zakres przedmiotowy pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Po pierwsze, brak jest podstaw, aby przedmiot interpretacji wywodzić wyłącznie z treści pytań zawartych we wniosku. Interpretacja powinna się odnosić do stanowiska wnioskodawcy, zajętego na tle przedstawionego stanu faktycznego, albowiem to ono zakreśla ramy wypowiedzi organu w świetle art. 14c § 1 O.p. A zatem jeżeli u podstaw stanowiska wnioskodawcy legła kwestia wymagająca zajęcia stanowiska organu na płaszczyźnie prawno-podatkowej (a tak w istocie było), Minister Finansów był zobowiązany do zajęcia stanowiska i podania argumentacji czy w opisanym stanie faktycznym stanowisko wnioskodawcy, co do tego, że otrzymywane przez pracowników z tytułu podróży służbowych należności korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego jest prawidłowe. Skoro z opisanego stanu faktycznego, postawionych pytań oraz ze stanowiska Spółki wyraźnie wynika, że jej intencją – wbrew twierdzeniu organu - było uzyskanie interpretacji w zakresie prawa podatkowego, to nie było żadnych przeszkód aby interpretację w żądanym zakresie wydać. Wniosek zawierał bowiem wszystkie wymagane elementy. Po drugie, stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniom organu podatkowego, kwestia związana z tym, czy opisane we wniosku podróże to podróże służbowe uregulowana jest przepisami ustaw podatkowych w rozumieniu art. 3 pkt 1 O.p. W tym kontekście Sąd w pełni podziela argumentację wyrażoną w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zgodnie z którą nie można obowiązku udzielania przez organ podatkowy pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego zawężać wyłącznie do ustaw zawierających w tytule pojęcie prawa podatkowego, gdyż nie tylko w ustawach uregulowano elementy, od których zależy opodatkowanie i jego wysokość. Oczywiste jest, że normatywny przedmiot interpretacji indywidualnej stanowią przepisy prawa podatkowego. Określenie "przepisy prawa podatkowego" definiuje art. 3 pkt 2 O.p., zgodnie z którym ilekroć w ustawie mowa jest o przepisach prawa podatkowego – rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz innych ratyfikowanych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Z kolei, na podstawie art. 3 pkt 1 O.p., ustawy podatkowe, to ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych i osób trzecich. Nie ulega wątpliwości, że przedmiotem interpretacji przepisów prawa podatkowego są materialnoprawne regulacje tego prawa. Należy wskazać, że jeżeli pojęcia z przepisów prawnych innych dziedzin prawa zostały uwzględnione, wykorzystane w określonych unormowaniach prawa podatkowego, które się do nich bezpośrednio lub w sposób dorozumiany odwołują, to i tak do zobowiązań podatkowych zastosowanie znajdują normy prawa podatkowego, a nie współtworzące je tylko pojęcia z pozostałych gałęzi prawa zaczerpnięte. Norma prawnopodatkowa będzie wówczas jednak zbudowana nie tylko z określonych przepisów ustawy podatkowej ale i z regulacji prawnych innych dziedzin prawa. Jeśli więc, jak w rozpoznawanej sprawie, przedmiotem rozważenia oraz interpretacyjnego sporu prawnego jest zagadnienie zwolnienia z opodatkowania z tytułu podróży służbowych, zastosowanie mieć będzie niewątpliwie właściwa norma ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – art. 21 ust. 1 pkt 16, z tym że dla określenia pojęcia "podróży służbowej" niezbędna będzie także wiedza wynikająca z przepisów prawa pracy. Interpretacji w rozumieniu rozdziału 1a działu II Ordynacji podatkowej podlegać bowiem będą wszystkie przepisy konkretną normę podatkową tworzące, w tym przepisy niepodatkowe, ocena możliwości stosowania i wykładnia których są niezbędne dla zinterpretowania normy prawnopodatkowej. Jednocześnie zauważyć należy, że nie będzie prawidłowe wydanie interpretacji dotyczącej wyłącznie przepisów innych aniżeli podatkowe, które nie tworzą rozważanej normy podatkowej, to znaczy nie będzie stanowiło interpretacji prawa podatkowego (por. J. Brolik: Ogólne oraz indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, Warszawa 2013 r., s. 49, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2012 r., II FSK 1193/11, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi jednak. Jak wyżej wskazano, Spółka we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dochodziła w efekcie interpretacji unormowania wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a u.p.d.o.f. Wymieniona regulacja prawna stanowi niewątpliwie przepis materialnego prawa podatkowego. Prawodawca podatkowy posługuje się w nim jednak między innymi terminami: podróż służbowa oraz dieta i inne należności, które nie zostały unormowane w prawie podatkowym i odnoszą się do pojęć z obszaru prawa pracy. Oczywiste jest, że zaniechanie wyjaśnienia tych pojęć na podstawie obowiązującego prawa, nawet jeżeli nie byłoby nim prawo podatkowe, uniemożliwia uzasadnione wskazanie i określenie przedmiotu zwolnienia podatkowego z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a u.p.d.o.f., a tym samym nie przekazuje informacji o możliwości zastosowania normy prawa podatkowego, co, obok wykładni prawa, stanowi przedmiot interpretacji przepisów prawa podatkowego w rozumieniu Ordynacji podatkowej. Wykładnia pojęć podróży służbowej oraz diet i należności pracownika za czas podróży służbowej niezbędne było: dla odpowiedzi na pytania przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji prawa podatkowego, dla oceny zaprezentowanego w nim stanowiska zainteresowanego lub też dla wskazania prawidłowego postępowania, o których mowa jest jednoznacznie w art. 14c Ordynacji podatkowej. Z tych powodów zarzuty skargi wskazujące na naruszenie przez organ podatkowy przepisów art. 14b § 1 w zw. z art. 3 pkt 2, art. 14b § 3 w zw. z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej należało uznać za zasadne. Konkludując należy zatem stwierdzić, że wbrew twierdzeniom organu podatkowego, ocena stanowiska skarżącej Spółki zawartego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie wymaga doprecyzowania stanu faktycznego opisanego wyczerpująco przez Spółkę we wniosku jak i w jego uzupełnieniu. Skoro przedmiotem indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 14b § 1 O.p. jest regulacja prawa podatkowego – tj. art. 21 ust. 1 pkt 16 u.p.d.o.f., która odwołuje się do przepisów prawa pracy, ocena możliwości stosowania i wykładnia interpretowanej normy podatkowej przepisy te powinna uwzględniać i obejmować. Wydając interpretację organ winien uznać stan faktyczny przedstawiony we wniosku przez skarżącą Spółkę jako podstawę faktyczną do dokonania merytorycznej jego oceny. Zdaniem Sądu, treść wniosku, sposób przedstawienia stanu faktycznego, zadane pytania oraz zaprezentowane przez skarżącą Spółkę własne stanowisko w sprawie są poprawne pod względem formalnym, a zatem nie ma przeszkód do wydania na tej podstawie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Dlatego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 200 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.