II SA/Wa 1976/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska (spraw.), Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Danuta Kania, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od pracy – oddala skargę – Minister Spraw Wewnętrznych decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] , na podstawie art. 138 §1 pkt 1 i art 127 § 2 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], którą to decyzją odmówiono M.K. przyznania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby. Jako podstawę materialnoprawną odmowy organ wskazał art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Wyjaśnił, że stosownie do art. 114 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, policjant zwalniany ze służby otrzymuje ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany czas wolny od służby przyznany na podstawie art. 33 ust. 3, nie więcej niż za ostatnie 3 lata kalendarzowe. Stwierdził, że zgodnie z art. 33 ust. 3 i ust. 2, za czas służby przekraczający normę (40 godzin tygodniowo) policjantowi udziela się czasu wolnego od służby w tym samym wymiarze albo może być mu przyznana rekompensata pieniężna, o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1 ustawy o Policji. Organ podał, że M.K. raportem z dnia [...] 2009 r. zwrócił się o rozliczenie nadgodzin, wskazując orientacyjnie 1.166 godzin za okres od września 2006 r. do lutego 2009 r. Wskazał, że przedmiotowa sprawa była rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dwukrotnie. Wyrokiem z dnia 15 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 290/10 Sąd stwierdził nieważność decyzji organu II instancji oraz uchylił decyzję organu I instancji. Sąd wskazał, że organ II instancji był niewłaściwy do rozpatrzenia odwołania, a zatem decyzja wydana została z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. Uchylając decyzję organu I instancji Sąd stwierdził, iż organ nie ustalił, czy była prowadzona ewidencja czasu służby M.K., czy godziny nadliczbowe do dnia rozwiązania stosunku służbowego zrekompensowane zostały czasem wolnym od służby. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odmówił przyznania żądanego ekwiwalentu. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 819/11, uchylił zaskarżoną decyzję oraz ją poprzedzającą. W motywach uzasadnienia Sąd stwierdził, że z analizy materiału dowodowego nie wynika, by organy faktycznie dokonały ustaleń, czy doszło do rekompensaty godzin nadliczbowych przez udzielenie czasu wolnego od służby. Nadto, że sposób wykorzystania czasu wolnego przez skarżącego został przedstawiony w sposób lakoniczny, ogólnikowy i niekompletny, bez wskazania dat i okoliczności. Sąd podkreślił, że organ nie wskazał dlaczego nie dał wiary wyliczeniom skarżącego tym bardziej, iż nie prowadzono żadnej ewidencji czasu pracy. Wskazał, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do załatwienia sprawy, w szczególności mogą być to dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Rozpoznając sprawę po raz trzeci, organ I instancji ponownie odmówił przyznania stronie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby, stwierdzając, iż analiza znajdujących się w posiadaniu organu dokumentów, notatek służbowych z realizacji czynności operacyjnych wykazała, iż obliczenia dokonane przez organ odbiegają od obliczeń strony w tym zakresie. Ustalił, że skarżący na bieżąco odbierał wypracowane godziny nadliczbowe poprzez późniejsze przychodzenie do pracy, wcześniejsze wyjścia, wyjścia prywatne w godzinach pracy. Stwierdził, że obecnie niemożliwe jest odtworzenie w jakich konkretnie dniach policjant korzystał z czasu wolnego. Organ II instancji rozpoznając odwołanie strony od decyzji uchylił zaskarżoną decyzję wskazując, że stosownie do wytycznych Sądu organ winien podjąć wszelkie możliwe kroki do odtworzenia danych, dotyczących odbierania godzin nadliczbowych. Rozpoznając sprawę po raz kolejny (czwarty) organ I instancji ponownie odmówił przyznania ekwiwalentu, wskazał, że podjął dodatkowe czynności i ustalił, że policjant wypracował ponad ustawową normę czasu 233 godziny i 5 minut. Jednocześnie stwierdził, że cały ponadnormatywny czas służby został stronie zwrócony poprzez udzielenie w dniu 25 lutego 2008 r. i w dniu 14 marca 2008 r. dni wolnych od pracy, nadto poprzez regularne i na bieżąco odbieranie godzin, poprzez późniejsze przychodzenie do pracy. Organ II instancji ponownie uchylił zaskarżoną decyzję wskazując, że materiał dowodowy wymaga uzupełnienia w zakresie różnic w wyliczeniu nadgodzin przez stronę, a wynikających z zestawienia Naczelnika [...] CBŚ, który należy uzupełnić, poprzez przesłuchanie strony i świadków – współpracowników, bezpośredniego przełożonego, naczelnika wydziału. Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] Komendant Główny Policji - organ I instancji (po raz piąty) - odmówił skarżącemu przyznania przedmiotowego ekwiwalentu. Decyzję tę utrzymał w mocy Minister Spraw Wewnętrznych decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Wyżej wskazane decyzje stały się przedmiotem skargi aktualnie rozpoznawanej przez Sąd. Odmawiając przyznania ekwiwalentu, organ wskazał na treść art. 33 ust. 1 i art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji oraz § 8 i 9 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów. Stwierdził, że istota sprawy sprowadzała się oceny: ile godzin nadliczbowych wypracowała strona oraz czy te wszystkie godziny zostały jej zrekompensowane w postaci czasu wolnego od służby. Organ wyjaśnił, że przesłuchał współpracowników strony: M.C., P.J., D.J., M.D., A.K., D.L., A.S., którzy zgodnie stwierdzili, iż wszyscy policjanci na bieżąco korzystali z czasu wolnego za wypracowane godziny nadliczbowe, poprzez odbieranie dni wolnych, późniejsze przychodzenie do pracy, wcześniejsze wyjścia lub wyjścia prywatne w czasie godzin pracy. Uznał, że wskazane zasady odbioru godzin pozwalają na stwierdzenie, że nie dochodziło do kumulowania nadgodzin. A zatem nie są zasadne twierdzenia strony, że wypracowała ona 1.166 godzin, za które nie udzielono jej czasu wolnego. Jednocześnie organ stwierdził, że rozbieżności wyliczeń wynikają z tego, że strona wliczała do czasu zadania, czas na wypoczynek, sen, regenerację. W konkluzji organ stwierdził, że wypracowane 223 godziny nadliczbowe zostały zrekompensowane czasem wolnym, a zatem brak jest podstaw wypłaty ekwiwalentu w oparciu o art. 33 ust. 3 i art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi M.K. do tutejszego Sądu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji i zasądzenia kosztów postępowania, skarżący zarzucił: 1. naruszenie art. 8 K.p.a., poprzez oparcie rozstrzygnięcia na materiale dowodowym, nierozpatrzonym w sposób wyczerpujący; 2. naruszenie art. 77 § 1 K.p.a., poprzez nie rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, tj. brak szczegółowego ustosunkowania się przez organ do danych, wynikających z raportu skarżącego z dnia [...] 2009 r. i poprzestaniu jedynie na lakonicznym stwierdzeniu, iż dane wynikające ze wspomnianego raportu nie znajdują potwierdzenia w zestawieniu godzin nadliczbowych, które zostało dołączone do pisma Dyrektora Centralnego Biura Śledczego KGP z dnia 9 listopada 2010 r., z którego wynika, że M.K. wypracował ponad ustawową normę łącznie 223 godzin i 5 minut; 3. naruszenie art. 80 K.p.a., poprzez: a) błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że odwołujący wypracował ponad ustawową normę łącznie 223 godziny i 5 minut, podczas gdy tych nadgodzin było znacznie więcej - raport z dnia [...] 2009 r., przy czym ustalenia organu oparte są na bliżej nieokreślonej dokumentacji - brak wskazania przez organ sygnatury spraw, w których M.K. pracował ponad normatywny czas pracy, b) błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że cały ponadnormatywny czas służby został zrekompensowany odwołującemu poprzez bieżące odbieranie wypracowanych godzin nadliczbowych - (wcześniejsze wyjścia z pracy, późniejsze przyjścia, wyjścia w czasie służby), przy czym ustalenie to oparte jest na ogólnikowych oświadczeniach przełożonych odwołującego, 4. naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez błąd w ustaleniach faktycznych i przyjęcie, że przedłożone przez skarżącego szczegółowe zapiski skarżącego poparte stosownymi dokumentami, sporządzonymi w związku z wykonywaniem przez skarżącego powierzonych mu zadań, nie stanowią wystarczającego dowodu na okoliczność wykonywania przez skarżącego służby w wymiarze przekraczającym normy wynikające z art. 33 ust. 2 ustawy, w tym na okoliczność ilości nadgodzin skarżącego; 5. naruszenie art. 80 K.p.a., poprzez uznanie, że w świetle zebranego materiału dowodowego, zeznania przełożonych skarżącego o ogólnikowym charakterze mają większą moc dowodową, aniżeli szczegółowe zapiski skarżącego poparte stosownymi dokumentami, sporządzonymi w związku z wykonywaniem przez skarżącego powierzonych mu zadań. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), czas pełnienia służby policjanta jest określony wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem prawa do wypoczynku. Zgodnie z ust. 2 powyższego artykułu, zadania służbowe policjanta powinny być ustalone w sposób pozwalający na ich wykonanie w ramach 40-godzinnego tygodnia służby, w 3-miesięcznym okresie rozliczeniowym. Natomiast ust. 3 cytowanego artykułu stanowi, że w zamian za czas służby przekraczający normę określoną w ust. 2, policjantowi udziela się czasu wolnego od służby w tym samym wymiarze. Rozkład czasu służby funkcjonariuszy Policji i tryb udzielania czasu wolnego w zamian za służbę w wymiarze przekraczającym 40 godzin tygodniowo został określony w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1471). Zgodnie z § 8 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, przedłużenie czasu służby policjanta może nastąpić w szczególności ze względu na konieczność: 1) wykonywania rozpoczętych czynności dochodzeniowo-śledczych, operacyjno-rozpoznawczych oraz administracyjno-porządkowych, jeżeli nie mogą one zostać przerwane; 2) zapewnienia ciągłości służby na stanowiskach, na których wymagane jest utrzymywanie pełnienia służby w sposób ciągły; 3) realizacji innych spraw niecierpiących zwłoki. Stosownie natomiast do § 8 ust. 2 tegoż rozporządzenia, przedłużenie czasu służby następuje na polecenie kierownika komórki organizacyjnej, w której policjant pełni służbę. O wydanym poleceniu kierownik zawiadamia przełożonego właściwego w sprawach osobowych. W myśl § 9 ust. 1 cytowanego wyżej rozporządzenia, za przedłużony czas służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy o Policji policjantowi udziela się w tym samym wymiarze czasu wolnego. Natomiast § 9 ust. 5 rozporządzenia stanowi, że czas wolny w zamian za służbę pełnioną poza rozkładem czasu służby policjant jest obowiązany wykorzystać do dnia zwolnienia ze służby, a przełożony właściwy w sprawach osobowych ma obowiązek mu to zapewnić. Ponadto z zapisu § 9 ust. 6 wskazanego rozporządzenia wynika, że przełożony właściwy w sprawach osobowych prowadzi ewidencję czasu służby policjantów przy pomocy wskazanych przez niego kierowników komórek organizacyjnych. Zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, policjant zwalniany ze służby otrzymuje ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby, przyznany na podstawie art. 33 ust. 3 cytowanej ustawy. Istota sprawy sprowadzała się do oceny, ile godzin nadliczbowych wypracował skarżący oraz czy wszystkie te godziny zostały mu zrekompensowane w postaci czasu wolnego od służby. W tym zakresie organ dopuścił dowód z przesłuchania świadków, to jest osób które współpracowały z M.K. w Wydziale [...] Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji (dalej: CBŚ KGP): M.C. (przełożonej strony), P.J. (bezpośredniego przełożonego strony), D.J., M.D., A.K., D.L. oraz A.S. Wyżej wskazani świadkowie zgodnie zeznali, iż wszyscy policjanci ówczesnej Sekcji [...] Wydziału [...] CBŚ KGP - w tym także M.K. - na bieżąco korzystali z czasu wolnego należnego za wypracowane godziny nadliczbowe poprzez odbieranie dni wolnych, późniejsze przychodzenie do pracy, wcześniejsze wyjścia lub wyjścia prywatne w czasie godzin pracy. Jednocześnie ze względu na brak dokumentacji odzwierciedlającej powyższe okoliczności, ww. osoby potwierdziły zgodnie, iż nie jest możliwe podanie precyzyjnych danych dotyczących dat odbioru nadgodzin przez ww., poza faktem, iż udzielono mu dwukrotnie dnia wolnego od służby w dniu 25 lutego 2008 r. i w dniu 14 marca 2008 r. (łącznie 16 godzin). Fakt powszechnego odbierania czasu wolnego zgodnie z zasadami, które wskazali przełożeni strony, potwierdzili także byli współpracownicy M.K.. Wszyscy przesłuchani współpracownicy strony stwierdzili także, iż zostali zapoznani z zasadami pełnienia służby w ww. Sekcji, aczkolwiek nie pamiętają, czy i w oparciu o jaką konkretnie dokumentację się to odbyło. Jak wynika z akt sprawy, wskazane wyżej zasady odbioru godzin nadliczbowych, funkcjonujące w Sekcji [...] Wydziału [...] CBŚ Komendy Głównej Policji, dotyczące wszystkich funkcjonariuszy tej Sekcji, opierały się na wzajemnym zaufaniu przełożonych i podwładnych, w związku z czym przełożeni, pozwalając podwładnym policjantom na odbiór godzin nadliczbowych, nie prowadzili żadnego rejestru w tym zakresie. Przedstawiony sposób odbioru godzin nadliczbowych pozwala stwierdzić, że organ trafnie uznał, iż w przypadku policjantów wspomnianej komórki organizacyjnej nie dochodziło do kumulowania nadgodzin, bowiem wydłużony czas służby był niezwłocznie rekompensowany udzielanym na prośbę policjantów czasem wolnym. W ocenie Sądu, brak jest podstaw do kwestionowania zeznań przełożonych oraz policjantów Sekcji [...] Wydziału [...] CBŚ KGP. że M.K., jako jedyny policjant wymienionej komórki organizacyjnej, co wynika wyłącznie z jego wyjaśnień, nie otrzymywał czasu wolnego za wypracowane w poszczególnych sprawach godziny nadliczbowe. organAnaliza znajdujących się w aktach postępowania materiałów nie potwierdza zasadności twierdzeń M.K. w zakresie liczby wypracowanych nadgodzin, zgodnie z którymi w okresie od września 2006 r. do lutego 2009 r. wypracował co najmniej 1.166 godzin nadliczbowych, za które nie udzielono mu czasu wolnego od służby. Wskazać należy, iż w piśmie [...] z dnia [...] października 2010 r. Dyrektor CBŚ KGP stwierdził, że do 2009 r. w Zarządzie [...] BS KGP, ze względu na specyfikę wykonywanych zadań służbowych, nie była prowadzona ewidencja tzw. nadgodzin. Dokonana została przez organ analiza dokumentacji z realizacji czynności operacyjnych w zakresie ochrony świadków koronnych (opatrzonej klauzulą "ściśle tajne"), w których uczestniczył M.K.. Jak wynika z pisma [...] Zastępcy Dyrektora CBS KGP z dnia [...] marca 2012 r., analizie poddano notatki służbowe z realizacji czynności operacyjnych w zakresie ochrony świadków koronnych. Warto przy tym wskazać, że M.K., zarówno w raporcie z dnia [...] 2009 r., jak i w piśmie z dnia 16 kwietnia 2013 r., podając liczbę wypracowanych w poszczególnych sprawach nadgodzin, powołuje się na znajdujące się w teczkach tych spraw notatki służbowe określające daty i godziny rozpoczęcia oraz zakończenia służby. Wspomniana wyżej analiza stanowiła podstawę sporządzenia, dołączonego do pisma [...] Dyrektora CBŚ KGP z dnia [...] listopada 2010 r., zestawienia przedstawiającego liczbę wypracowanych przez M.K. godzin nadliczbowych (należy podkreślić, iż sygnatury spraw przywołanych w tym zestawieniu są tożsame z sygnaturami podanymi przez stronę w jej zestawieniu). Z przedmiotowego zestawienia wynika, że funkcjonariusz, w związku z realizacją poszczególnych spraw, wypracował ponad ustawową normę łącznie 223 godziny i 5 minut. Biorąc pod uwagę fakt, iż powołane wyżej zestawienie opracowano w oparciu o znajdujące się w aktach spraw realizowanych przez M.K. dokumenty, umożliwiające ustalenie faktycznego wymiaru czasu wykonywania przez zainteresowanego poszczególnych zadań, jak również fakt potwierdzenia tego zestawienia przez ówczesnych przełożonych strony, którym nie można zarzucić nieznajomości specyfiki służby w Wydziale [...] Zarządu [...] CBŚ KGP, za niewiarygodne uznać należało wyliczenie przedstawione w raporcie z dnia [...] 2009 r. Nadmienić przy tym należy, że - jak twierdzi Komendant Główny Policji - nie dysponuje inną niż powołana wyżej dokumentacją pozwalającą na ustalenie ilości wypracowanych przez M.K. godzin nadliczbowych. Jednocześnie koniecznym jest wskazanie, że rozbieżności pomiędzy wyliczeniem należnych nadgodzin zaprezentowanym przez stronę, a przedstawionym przez CBŚ KGP, wynikają ze sposobu dokonywania tegoż wyliczenia. Jak wynika z wyjaśnień zawartych w piśmie z dnia 16 kwietnia 2013 r., M.K., dokonując swoich wyliczeń sumował cały przeznaczony na dane zadanie czas (np. cały okres pobytu w delegacji), uznając, że realizując zadanie przez np. trzy dni, jego czas służby wynosi 72 godziny. Do czasu tego zainteresowany wliczał tym samym okresy przeznaczone na wypoczynek, służący niezbędnej regeneracji organizmu, w tym posiłek, czy sen. Zgodzić należy się z organem, iż tego typu wyliczenia są niedopuszczalne, chociażby ze względu na przepisy cytowanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie rozkładu czasu służby policjantów, które wyraźnie określają wymiar czasu przerwy wliczanego do czasu służby (§ 4 ust. 7 i 8, § 5 ust. 3), przesądzając tym samym, że pozostałe przerwy udzielane policjantom nie są wliczane do czasu służby. Ponadto orzecznictwo sądowe także opowiada się za niedopuszczalnością wliczania do czasu pracy (analogicznie w przypadku policjantów do czasu służby) całego okresu przebywania w delegacji (podróży służbowej). Sąd Najwyższy stwierdził, że sama podróż służbowa nie stanowi wykonywania pracy, jednak jej odbywanie - na polecenie przełożonego - w "normalnym czasie pracy" jest równoznaczne z wykonywaniem w tym czasie pracy, ale nie odwrotnie, tj. odbywanie podróży służbowej poza "czasem pracy" nie przekształca podróży w pracę ani czas pracy w rozumieniu art. 128 Kodeksu pracy (I PR 85/81). Przy rozliczaniu czasu pracy w podróży służbowej obowiązuje zasada, że dojazdu do miejsca wykonywania zadania wynikającego z podróży służbowej oraz powrotu nie wlicza się do czasu pracy, z wyjątkiem przypadków, gdy podczas przejazdu pracownik wykonuje pracę (np. kierowca lub konwojent). Do czasu pracy wlicza się jednakże godziny podróży służbowej, które przypadają w czasie normalnych godzin pracy zatrudnionego, wynikających z rozkładu czasu pracy w miejscu stałej pracy. Odbywanie podróży służbowej poza rozkładowym czasem pracy nie rodzi obowiązku wypłacenia pracownikowi dodatkowego wynagrodzenia. Ponadto do czasu pracy wlicza się faktyczny czas wykonywania zadania (czynności), będącego celem podróży służbowej. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 4 kwietnia 1979 r. (I PRN 30/79, OSNC z 1979 r. Nr 10, poz. 202), w czasie podróży służbowej czas przejazdu pracownika do miejsca delegowania i z powrotem nie jest z reguły czasem pracy i dlatego za taki czas nie przysługuje pracownikowi dodatkowe wynagrodzenie. W wyroku z dnia 21 września 1982 r. (I PR 85/82, "Służba Pracownicza" z 1983 r. Nr 1, str. 29) Sąd Najwyższy wyraził pogląd, zgodnie z którym odbywanie podróży służbowej poza obowiązującym pracownika rozkładem czasu pracy ustalonym w trybie art. 131 § 2 K.p. nie zobowiązuje do wypłacenia pracownikowi dodatkowego wynagrodzenia. Zasadne jest zatem wyraźne rozróżnienie czasu służby i czasu podróży służbowej (przebywania w delegacji), uznając przy tym, że czas przebywania w delegacji, gdy nie są wykonywane obowiązki służbowe, nie może być potraktowany jako czas służby. Wobec braku dowodów potwierdzających, że M.K. posiada niewykorzystany czas wolny od służby należny na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy o Policji, przyznanie mu prawa do ekwiwalentu pieniężnego, o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy, byłoby sprzeczne z ważnym interesem społecznym, w którym niewątpliwie mieści się racjonalne oraz oparte na jednoznacznych podstawach faktycznych i prawnych wydatkowanie środków pieniężnych z budżetu Policji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a., warto zaznaczyć, że przed przystąpieniem do przesłuchania strony, w piśmie [...] z dnia [...] marca 2013 r., pełnomocnik strony został poinformowany o zakończeniu przeprowadzania dowodu z zeznań świadków oraz o możliwości zapoznania się w siedzibie organu z aktami sprawy, a także o prawie złożenia dodatkowych żądań, w tym wniosków dowodowych. Po przedstawieniu przedmiotowej informacji i bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego stronie na skorzystanie z przysługujących uprawnień, materiał dowodowy został uzupełniony jedynie o wyjaśnienia strony, co nie miało wpływu na naruszenie art. 10 k.p.a. (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 842/11). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.