II OZ 522/14

Dnia 30 maja 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Spółdzielczej Kasy [...] "K." we W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 194/14 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Spółdzielczej Kasy [...] "K." we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie usunięcia odpadów postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 194/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], którą ostatecznie nakazano Spółdzielczej Kasie [...] "K." we W. będącej właścicielem działki nr [...], położonej w miejscowości B., Gmina P., usunięcie z powyższej nieruchomości odpadów w następującej ilości: 2035 m3 – do głębokości 2 m w granicach zasypanego naturalnego zbiornika wodnego oraz głębokości 0,5 m na terenie poza granicami zasypanego naturalnego zbiornika wodnego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżąca Spółdzielcza Kasa [...] "K." w skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadniając tego żądania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie przychylił się do tego wniosku. W motywach zaskarżonego postanowienia przytoczył treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wskazując, że uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niezbędne. W ocenie Sądu, nie jest wystarczające złożenie wniosku choćby z powołaniem się na jedną z przesłanek określonych przytoczonym przepisem. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt II GZ 1/14 (LEX nr 1430371), obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Oceniając przedmiotowy wniosek Sąd stwierdził, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia żadnej ze wskazanych w przytoczonym przepisie przesłanek, jakie miałyby nastąpić w przypadku wykonania przedmiotowej decyzji. Sąd nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia wniosku wobec całkowitego braku jego uzasadnienia. Nie wystarczy też bowiem w świetle przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. samo złożenie wniosku. Zażalenie od ww. postanowienia wniosła Spółdzielcza Kasa [...] "K.", podnosząc, że zaskarżona decyzja została skierowana do niewłaściwego podmiotu, ponieważ kto inny nawoził odpady. Dlatego strona skarżąca nie powinna ponosić kosztów usunięcia odpadów, które nie zostaną jej zwrócone. Taki stan spowoduje, że w związku z wykonaniem decyzji wystąpi znaczna szkoda po stronie skarżącej, gdyż narażona jest ona na ogromne koszty usunięcia odpadów. Zdaniem strony skarżącej zaskarżona decyzja jest też niewykonalna. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi Sąd może – na wniosek skarżącego – wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, o czym stanowi art. 61 § 3 wskazanej wyżej ustawy. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Podkreślenia wymaga także, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia Sąd nie bada zasadności samej skargi. W doktrynie i orzecznictwie nie budzi też wątpliwości, że analizą objęte są wyłącznie argumenty podane przez stronę, toteż winny one być przekonujące, rzetelne i wiarygodne. Jedną z przesłanek wstrzymania danego aktu lub czynności jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, przy czym ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że o znacznej szkodzie można mówić wówczas, kiedy rozmiar szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego jest większy niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju, a oceniając rozmiar ewentualnej szkody należy uwzględnić okoliczności obiektywne i subiektywne – indywidualne dotyczące strony. Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków obejmuje taką materię, którą niełatwo jest zmienić w razie wykonania aktu. Zatem musi być także rozważana w kontekście specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że strona skarżąca nie uzasadniła swojego wniosku. W tym miejscu wskazania wymaga, że możliwość udzielenia ochrony tymczasowej przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. została ograniczona do wystąpienia jednej z dwóch przesłanek zawartych w omawianym przepisie. Obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek, tj. znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków prawnych. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku przez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338-339/07, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. post. NSA z dnia 21 grudnia 2006 r., sygn. akt I FZ 525/06, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W powyższym kontekście również argumenty podniesione w zażaleniu nie zasługują na uwzględnienie. Po pierwsze, zarzuty dotyczące błędnego skierowania decyzji do odpowiedniego podmiotu i niewykonalność decyzji mogą być oceniane merytorycznie przez Sąd Administracyjny tylko przy rozpoznawaniu skargi, a nie etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie. W innym wypadku przed rozprawą mogłoby dojść bowiem do przedsądu, co w świetle obowiązujących przepisów byłoby niedopuszczalne. Po drugie, należy mieć też na względzie, że usunięcie odpadów może generować po stronie podmiotu, na który nałożono stosowny nakaz konkretne koszty. Jednak strona skarżąca w niniejszej sprawie nie wykazała jakie konkretnie miałyby to być koszty, tak aby Sąd Administracyjny mógłby dokonać oceny wniosku z punktu widzenia zaistnienia przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Poza tym strona skarżąca winna mieć na względzie, że poniesienie nakładów finansowych w wyniku wadliwej decyzji ze swej istoty nie musi wywołać skutku w postaci spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W takiej sytuacji stronie, która poniosła szkodę w wyniku wydania wadliwej decyzji przysługuje bowiem roszczenie odszkodowawcze, dlatego strona w niniejszej sprawie powinna wskazać jakie inne trudne do odwrócenia skutki może powodować wykonanie zaskarżonej decyzji. Z tych względów zażalenie nie podlegało uwzględnieniu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił oddalić zażalenie.