III SAB/Lu 3/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal,, Sędzia WSA Grzegorz Wałejko (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Bałaban, po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. P. na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w przedmiocie przyznania odsetek od niewypłaconej w terminie odprawy mieszkaniowej p o s t a n a w i a odrzucić skargę. S. P. w dniu 10 grudnia 2013 r. złożył skargę na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...], zarzucając mu, że nie wydał decyzji w przedmiocie odsetek od odprawy mieszkaniowej, która nie została wypłacona skarżącemu w terminie ustawowym. Z akt sprawy wynika, że Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...], po rozpatrzeniu wniosku S. P. z dnia 7 lipca 2010 r. o wypłatę odprawy mieszkaniowej, decyzją z dnia 19 grudnia 2012 r., powołując jako podstawę prawną art. 47 ust. 1 i 2 w związku z art. 23 ust.1 pkt 1 lit. b) oraz art. 26 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367, z późn. zm.), a także § 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 czerwca 2010 r. w sprawie warunków i trybu wypłaty odprawy mieszkaniowej (Dz. U. z 2010 r. Nr 116, poz. 775), postanowił wypłacić S. P. odprawę mieszkaniową w wysokości 189.510,91 zł. Z uzasadnienia decyzji wynika, że wypłata odprawy mieszkaniowej miała nastąpić w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] stał się organem właściwym do rozpatrzenia wniosku S. P. o wypłatę odprawy mieszkaniowej, skierowanego do Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Krakowie, w związku z wejściem w życie z dniem 1 lipca 2012 r. przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 21 czerwca 2012 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie nadania statutu Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (Dz. U. z 2012 r., poz. 720). Decyzja została wydana po tym jak Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 października 2012 r. wydanym w sprawie sygn. akt. I OSK 300/12 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2011 r. w sprawie sygn. akt II SA/Wa 1038/11, oddalający skargę S. P. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia 22 marca 2011 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o wypłacie odprawy mieszkaniowej. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił także zaskarżoną decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Krakowie z dnia 27 stycznia 2011 r., wskazując, że ustalenie przysługującej skarżącemu odprawy mieszkaniowej powinno nastąpić na podstawie przepisów ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej obowiązujących od dnia 1 lipca 2010 r., to jest w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 28, poz. 143). Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął w ten sposób kwestią sporną, czy ustalenie i wypłata odprawy mieszkaniowej powinna nastąpić w formie umowy cywilnoprawnej zawieranej pomiędzy dyrektorem oddziału regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, a osobą uprawnioną, zgodnie z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2010 r., czy też z uwagi na złożenie przez uprawnionego wniosku o jej wypłatę w dniu 7 lipca 2010 r. - w formie decyzji administracyjnej wydawanej przez dyrektora oddziału regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, stosownie do przepisów tej ustawy w ich aktualnym brzmieniu. Z akt sprawy wynika, że skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem 31 stycznia 2010 r., zaś od dnia 1 lutego 2010 r. posiada uprawnienie do emerytury wojskowej. W przedmiotowej sprawie podstawę materialnoprawną ustalenia uprawnienia skarżącego do odprawy mieszkaniowej stanowiły przepisy art. 23 ust. 1 pkt 1 i art. 47 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy, odprawa mieszkaniowa, o której mowa w art. 47, przysługuje żołnierzowi służby stałej zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej, zamieszkałemu w kwaterze, o ile nabył on prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej lub został zwolniony z zawodowej służby wojskowej przed upływem okresu wymaganego do nabycia uprawnień do emerytury wojskowej, w przypadku wypowiedzenia mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ wojskowy. Stosownie do art. 47 ust. 1 pkt 1 tej ustawy odprawa mieszkaniowa wynosi 3 % wartości przysługującego lokalu mieszkalnego za każdy rok podlegający zaliczeniu do wysługi lat, od której jest uzależniona wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową i nie może być niższa niż 45 % oraz wyższa niż 80 % wartości przysługującego lokalu mieszkalnego. Odprawę oblicza się i wypłaca według zasad określonych dalej w ustawie. Ustawa nowelizująca nie wprowadziła zasadniczych zmian w zakresie podstawy materialnoprawnej do ustalenia prawa do odprawy mieszkaniowej. Istotna zmiana dotyczyła natomiast trybu postępowania w tych sprawach określonego w przepisach art. 47 ust. 2 i 5 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis art. 47 ust. 2 tej ustawy w stanie prawnym obowiązującym do dnia 30 czerwca 2010 r. stanowił, że odprawę mieszkaniową wypłaca się na podstawie umowy zawartej między dyrektorem oddziału regionalnego Agencji a osobą uprawnioną zwalniającą kwaterę, w przypadku jej zajmowania. Zawarcie umowy następowało po przedstawieniu przez osobę uprawnioną jednego z wymienionych w ustawie dokumentów. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego analiza art. 47 ust. 2, 5 i 6 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2010 r., prowadzi do wniosku, że realizacja przysługującej żołnierzowi służby stałej zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej, zamieszkałemu w kwaterze, o ile nabył on prawo do emerytury wojskowej, odprawy mieszkaniowej, nie następowała z urzędu, gdyż świadczenie to było wypłacane na wniosek. Z dniem 1 lipca 2010 r. na mocy art. 1 pkt 42 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 28, poz. 143) przepis art. 47 otrzymał nowe brzmienie. Stosownie do ust. 2 tego przepisu dyrektor oddziału regionalnego wydaje decyzję o wypłacie odprawy mieszkaniowej w dniu zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej, z zastrzeżeniem ust. 5, nie później jednak niż w terminie dziewięćdziesięciu dni od dnia zwolnienia. Wydanie decyzji następuje po przedstawieniu jednego z wymienionych w ustawie dokumentów. Z kolei, art. 47 w ust. 5 omawianej ustawy stanowi, że żołnierzowi zawodowemu, w stosunku do którego wydano ostateczną decyzję o zwolnieniu z czynnej służby wojskowej, na jego wniosek, wydaje się decyzję i wypłaca odprawę mieszkaniową w pełnej wysokości. Analiza powyższej regulacji prawnej upoważnia do stwierdzenia, że także po zmianie omawianej ustawy realizacja uprawnienia żołnierza do wypłaty odprawy mieszkaniowej następuje na jego wniosek. Regulacja intertemporalna została zawarta w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw. Przepis ten stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej ostatecznymi decyzjami administracyjnymi lub zawarciem umowy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. W sprawie jest niesporne, że S. P. w dniu 7 lipca 2010 r. złożył do Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Krakowie wniosek o wypłatę odprawy mieszkaniowej wraz z zaświadczeniem z dnia 2 lipca 2010 r. wystawionym przez Wojskowe Biuro Emerytalne w Rzeszowie, z którego wynika, że został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem 31 stycznia 2010 r., zaś od 1 lutego 2010 r. posiadał uprawnienie do emerytury wojskowej. A zatem dopiero od dnia 7 lipca 2010 r. można mówić o wszczęciu postępowania w sprawie wypłaty przysługującej mu odprawy mieszkaniowej. W świetle przepisów obowiązujących na dzień wystąpienia z tym żądaniem, to jest obowiązującej od dnia 1 lipca 2010 r. ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw, sprawa wypłaty odprawy mieszkaniowej podlegała załatwieniu w formie decyzji administracyjnej wydanej przez dyrektora oddziału regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Z akt sprawy wynika, że decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] z dnia 19 grudnia 2012 r. o wypłacie S. P. odprawy mieszkaniowej w wysokości 189.510,91 zł jest ostateczna. Pismem z dnia 2 października 2013 r. skarżący wezwał Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie nabycia prawa do odsetek od niewypłaconej w terminie odprawy mieszkaniowej, to jest od kwoty 169.546,29 zł, liczonych od dnia 7 października 2010 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] w odpowiedzi na to wezwanie pismem z dnia 5 listopada 2013 r. poinformował skarżącego, że podtrzymuje swoje stanowisko zaprezentowane w piśmie z dnia 31 grudnia 2012 r., w którym poinformował o braku podstawy prawnej do wydania decyzji w sprawie ewentualnych odsetek od niewypłaconej w terminie odprawy mieszkaniowej. Pismem z dnia 17 listopada 2013 r. S. P. złożył do Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej zażalenie na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...], polegającą na niezałatwieniu sprawy z jego wniosku o wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie wypłaty odsetek ustawowych za zwłokę w wypłacie odprawy mieszkaniowej. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej pismem z dnia 16 grudnia 2013 r. poinformował S. P., że nie znajduje uzasadnienia do wydania postanowienia w sprawie jego zażalenia, ponieważ w takiej samej sprawie postanowieniem z dnia 30 stycznia 2013 r. uznał za nieuzasadnione jego wcześniejsze zażalenie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] wnosił o odrzucenie skargi lub o jej oddalenie. Wniosek o odrzucenie skargi organ uzasadnił tym, że sprawa dotycząca wydania decyzji w przedmiocie odsetek od odprawy niewypłaconej w terminie została już prawomocnie rozstrzygnięta wyrokiem NSA z dnia 17 lipca 2013 r. w sprawie I OSK 1456/13 oddalającym skargę kasacyjną od postanowienia WSA w Warszawie z dnia 7 maja 2013 r. w sprawie II SA/Wa 708/13 odrzucającego skargę S. P. (jako niedopuszczalną) na postanowienie Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia 30 stycznia 2013 r. w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia na niezałatwienie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej powoływanej jako P.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej powoływanej jako K.p.a.), na niezałatwienie sprawy w terminie stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie w przypadku bezczynności Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] w pozostającej w jego właściwości sprawie takim środkiem zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., jest zażalenie, skierowane do Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej jako organu wyższego stopnia. Z akt sprawy wynika, że skarżący zażalenie takie złożył pismem z dnia 17 listopada 2013 r., z tym że Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej jako organ wyższego stopnia nie wydał w sprawie postanowienia, a jedynie pismem z dnia 16 grudnia 2013 r. poinformował S. P. o swoim stanowisku. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący złożył w dniu 10 grudnia 2013 r. Wynika z powyższego, że skarżący składając zażalenie na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. wyczerpał przedsądowy tryb postępowania umożliwiający złożenie mu skargi na bezczynność organu. Okoliczność, że skarga do sądu została złożona przed zajęciem stanowiska przez organ wyższego stopnia, a nawet przed upływem terminu do załatwienia sprawy przez ten organ nie ma istotnego znaczenia. Wniesienie zażalenia na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. jest jedynie warunkiem formalnym rozpoznania skargi przez sąd administracyjny. Dopuszczalność złożenia skargi nie zależy od tego, jaki był wynik zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a więc od uznania przez organ wyższego stopnia zażalenia za uzasadnione bądź nieuzasadnione, a nawet od tego, czy organ wyższego stopnia lub organ wezwany do usunięcia naruszenia prawa wypowie się w sprawie. Skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania nie wszczyna przed sądem postępowania, w którym kontroluje się postanowienie organu wyższego stopnia rozpatrującego zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, albo stanowisko organu wezwanego do usunięcia naruszenia prawa. Złożenie takiej skargi wszczyna postępowanie, w którym badana jest bezczynność organu administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). Jednak wyczerpanie przedsądowego trybu postępowania umożliwiającego złożenie skargi na bezczynność organu administracji publicznej oraz brak ograniczenia czasowego do złożenia takiej skargi nie oznacza, że skarga może być rozpatrzona merytorycznie. Sąd administracyjny bada bowiem dopuszczalność rozpoznawanej skargi także ze względu na materię sprawy, w której skarga została złożona. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Właściwością rzeczową sądu administracyjnego objęte są sprawy określone w art. 3 § 2 P.p.s.a., z wyłączeniem spraw wymienionych w art. 5 P.p.s.a. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. skarga na bezczynność organów przysługuje w wypadkach przewidzianych w pkt 1–4a. Na podstawie przytoczonego przepisu skarga przysługuje zatem tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (pkt 1–3), oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4, a także w sprawach, w których wydawane są interpretacje indywidualne przepisów prawa podatkowego. Można zatem stwierdzić, że skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje i postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz w razie niewydania interpretacji indywidualnej prawa podatkowego (patrz: B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2012, str. 386). W badanej sprawie niedopuszczalne byłoby wydanie przez Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] decyzji w sprawie odsetek od odprawy mieszkaniowej niewypłaconej skarżącemu w terminie. Z przepisu art. 13 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej wynika, że w ramach wykonywania zadań z zakresu administracji rządowej Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej i dyrektorzy oddziałów regionalnych Agencji wydają decyzje administracyjne w sprawach określonych w przepisach tej ustawy, na zasadach i w trybie określonych w K.p.a. Stwierdzenie w art. 13 ust. 6 wymienionej ustawy, że chodzi o sprawy "określone w przepisach tej ustawy" oznacza, że rozstrzyganie indywidualnych spraw następuje w drodze decyzji administracyjnej tylko wówczas, gdy taką kompetencję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej oraz dyrektorów oddziałów regionalnych Agencji przewiduje konkretny przepis ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd podziela i uznaje za aktualne takie stanowisko wyrażone na tle ówczesnego art. 13 ust. 4 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2001 r. w sprawie IV CKN 1621/00, SIP Lex nr 52404. W badanej sprawie należy zauważyć, że żaden z przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej nie przewiduje kompetencji Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej oraz dyrektorów oddziałów regionalnych Agencji do wydawania decyzji w sprawie odsetek z tytułu opóźnienia lub zwłoki w wypłacie odprawy mieszkaniowej lub – bardziej ogólnie – z tytułu opóźnienia lub zwłoki w wypłacie świadczeń przyznawanych uprawnionym w drodze decyzji tych organów. Trzeba przy tym podkreślić, że kompetencja do wydania decyzji administracyjnej w sprawie świadczenia, w tym z tytułu odprawy mieszkaniowej, nie zawiera w sobie kompetencji do wydawania decyzji w sprawie odsetek. Roszczenie o odsetki ma wprawdzie charakter akcesoryjny w stosunku do roszczenia o wypłatę świadczenia głównego, ale tylko wówczas, jeżeli taki obowiązek zapłaty odsetek istnieje. Obowiązek zapłaty odsetek istnieje, o tyle, o ile ma swoją własną podstawę prawną przewidującą obowiązek zapłaty odsetek na podstawie czynności prawnej, ustawy, orzeczenia sądu lub decyzji innego właściwego organu. W związku z tym należy stwierdzić, że z przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej przewidujących wypłatę odprawy mieszkaniowej i kompetencję dyrektorów oddziałów regionalnych Wojskowej Agencji Mieszkaniowej do wydawania decyzji o wypłacie odprawy mieszkaniowej nie wynika ani podstawa prawna do zapłaty odsetek, ani kompetencja organu administracji do wydawania decyzji w takiej sprawie. Należy zatem stwierdzić, że sprawa o odsetki od odprawy mieszkaniowej wypłacanej na podstawie przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej nie jest sprawą administracyjną, której załatwienie mogłoby nastąpić w drodze decyzji wydanej zgodnie z art. 13 ust. 6 ustawy przez Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej lub dyrektorów oddziałów regionalnych Agencji. Powyższe stwierdzenie nie oznacza braku proceduralnych możliwości dochodzenia odsetek, bowiem otwarta jest droga postępowania przed sądem powszechnym (zob. ogólnie w sprawie możliwości dochodzenia odsetek od świadczeń, których źródło stanowi decyzja administracyjna – wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca 2000 r w sprawie SK 12/99, OTK 2000/5/143, SIP Lex nr 41215 oraz w sprawie odsetek od dodatkowego wynagrodzenia funkcjonariuszy Służby Więziennej – uchwała 7 sędziów NSA z dnia 5 marca 2001 r. w sprawie OPS 17/00, ONSA 2001/3/100, SIP Lex nr 47756, a także w sprawie odsetek od świadczenia przysługującego policjantowi z tytułu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego – wyrok NSA z dnia 9 maja 2002 r. w sprawie I SA 2419/00, SIP Lex nr 81655). Skoro sprawa o odsetki od odprawy mieszkaniowej wypłacanej na podstawie przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej nie jest sprawą administracyjną, podlegającą kontroli sądowoadministracyjnej na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 - 4a P.p.s.a., to niedopuszczalna jest również skarga na bezczynność organu w opisanej wyżej sprawie. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej przyczyny, Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.