IV SA/Wa 552/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2014 r. sprawy ze skargi R. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia oddala skargę Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku R., ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie pola antenowego zlokalizowanego na działce nr [...] w C., k. [...], woj. [...] w wariancie preferowanym przez inwestora. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania K. S. od opisanej decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W., uchylił tę decyzję w całości i odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ odwoławczy ustalił, że przedmiotowa inwestycja obejmuje rozbudowę istniejącego pola antenowego, składającego się z dwóch anten periodycznych [...], o dwie anteny tego samego typu oraz jedną antenę dookólną typu [...]. Równoważna moc promieniowania izotropowego (EIRP) wyznaczona dla pojedynczej anteny typu [...] wynosi [...] W, a dla anteny typu [...] W. Powyższe wartości EIRP klasyfikują przedmiotową inwestycję do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w § 2 ust. 2 pkt 1 w zw. z ust. 1 pkt 7 lit. d rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.). Tym samym inwestycja ta wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał następnie, że planowane przedsięwzięcie planowane jest do realizacji na działce o nr ew. [...], położonej w miejscowości C., gm. J. Działka ta, jak wynika z pisma Służby Wywiadu Wojskowego z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak: [...], zalicza się do terenów zamkniętych Służby Wywiadu Wojskowego (decyzja nr [...] Szefa Służby Wywiadu Wojskowego z dnia [...] listopada 2012 r., natomiast do dnia [...] listopada 2012 r., na podstawie decyzji nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2009 r., wchodziła w skład terenów zamkniętych resortu Obrony Narodowej. Organ drugiej instancji wywiódł dalej, że teren przedmiotowego przedsięwzięcia został objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą Rady Gminy J. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy J. dotyczącego obszaru wsi D. i części wsi C. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]). Zgodnie z powyższym planem działka o nr ew. [...] leży w obszarze oznaczonym symbolem [...]. Jak wynika z § 65 ust. 1 pkt 1 lit. "a" powyższego planu, na terenie tym zakazuje się lokalizowania obiektów: stacji paliw, produkcyjnych, usługowych, magazynowych oraz masztów. Termin "maszt" nie został w planie zdefiniowany, zatem w myśl § 2 ust. 2 planu zastosowanie będzie miała tu definicja legalna zawarta w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864 ze zm.). Zgodnie z § 3 pkt 9 powyższego rozporządzenia pod pojęciem "wolno stojący maszt antenowy" należy rozumieć wolno stojącą konstrukcję wsporczą anten i urządzeń radiowych, z odciągami. Jak zauważył organ odwoławczy, w piśmie z dnia [...] lipca 2012 r. wskazuje się, że konstrukcje wsporcze anten, będące ich integralną częścią, wyposażone są w odciągi. Powyższe pozwala na zaklasyfikowanie konstrukcji wsporczych planowanych do realizacji anten jako masztów. Tym samym realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia stoi w sprzeczności z ustaleniami analizowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co uzasadnia odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. R. zaskarżyło decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2014 r. do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. decyzji nr [...] Szefa Służby Wywiadu Wojskowego z dnia [...] listopada 2011 r. w sprawie ustalenia terenów zamkniętych Służby Wywiadu Wojskowego, a następnie decyzji nr [...] Szefa Służby Wywiadu Wojskowego z dnia [...] września 2013 r. w sprawie ustalenia terenów zamkniętych Służby Wywiadu Wojskowego, zwanej dalej decyzją o terenach zamkniętych, przez jej niezastosowanie, co miało wpływ na wynik sprawy z uwagi na badanie przez organ drugiej instancji, przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy, uchwały nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. Rady Gminy J. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy J. dotyczącego obszaru wsi D. i części wsi C. (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...]), będącej w sprzeczności z decyzją o terenach zamkniętych; 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, mając na względzie interes społeczny oraz wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego, z uwagi na pominięcie decyzji o terenach zamkniętych. Wskazując na powyższe zarzuty, R., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący wywiódł w uzasadnieniu skargi, że wejście w życie decyzji o terenach zamkniętych spowodowało zaistnienie kolizji prawnej między jej przepisami i zapisami uchwały nr [...] Rady Gminy J. w części odnoszącej się do działek określonych w przedmiotowej decyzji. Wskazał następnie, że zgodnie z art. 14 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym planu nie sporządza się dla terenów zamkniętych. Zgodnie natomiast z art. 2 pkt 9 przez "tereny zamknięte" rozumie się tereny zamknięte, o których mowa w art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, tj. tereny o charakterze zastrzeżonym ze względu na obronność i bezpieczeństwo państwa, określone przez właściwych ministrów i kierowników urzędów centralnych. W ocenie skarżącego, z powyższego jednoznacznie wynika, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może zawierać w treści jakichkolwiek ustaleń dla terenów uznanych za zamknięte. Planowane przedsięwzięcie dotyczy natomiast rozbudowy pola antenowego i uzasadnia je cel, w jakim została utworzona Służba Wywiadu Wojskowego, będąca służbą specjalną właściwą w sprawach ochrony przed zagrożeniami zewnętrznymi dla obronności Państwa, bezpieczeństwa i zdolności bojowej Sił Zbrojnych RP oraz innych jednostek organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej. R. wywiodło dalej, że naruszenie prawa materialnego było konsekwencją naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy z uwagi na brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, z uwzględnieniem interesu społecznego oraz wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w związku z pominięciem decyzji o terenach zamkniętych, która powoduje, iż zapisami miejscowego planu objęte są tereny, co do których organy gminy nie mają kompetencji planistycznych. Tym samym – zdaniem skarżącego – realizacja planowanego przedsięwzięcia stoi w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który został uchwalony w momencie istnienia pola antenowego i jest sprzeczny z decyzją o terenach zamkniętych. R. wskazało, że kwestia kolizji prawnej aktu prawa miejscowego z decyzją o terenach zamkniętych jest przedmiotem odrębnego postępowania przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Należy dodać, że Sądowi z urzędu wiadome jest (akta spraw sygn. IV SA/Wa 1137/13 i IV SA/Wa 387/14), iż S. w piśmie z dnia 22 kwietnia 2013 r. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchwałę Rady Gminy J. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, jednakże następnie cofnął skargę, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2013 r. sygn. akt 1137/13 umorzył postępowanie. Postanowienie to jest prawomocne. W piśmie z dnia 22 listopada 2013 r. skarżący, działając na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, ponownie wezwał Radę Gminy J. do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego powyższą uchwałą. Rada Gminy J. nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W piśmie z dnia 22 stycznia 2014 r. S. ponownie wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 387/14 odrzucił skargę z uwagi na jej niedopuszczalność, wskazując, że strona już raz wyczerpała tryb zaskarżania uchwały przewidziany w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, a ponowne kwestionowanie tej samej uchwały w tym samym trybie jest niedopuszczalne. Powołane postanowienie nie jest jeszcze prawomocne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Zarówno akta postępowania administracyjnego, jak i uzasadnienie decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. nie pozostawiają bowiem żadnych wątpliwości, że Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, wydając zaskarżoną decyzję, miał na uwadze, że dla terenu objętego wnioskiem o ustalenie środowiskowych uwarunkowań wydano decyzję o utworzeniu obszaru ograniczonego użytkowania. Na stronach 2 i 3 uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy powołał się na pismo Służby Wywiadu Wojskowego z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak: [...] oraz wymienione w nim decyzje: Szefa Służby Wywiadu Wojskowego z dnia [...] listopada 2012 r. oraz Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2009 r. Rzeczone pismo znajduje się na karcie nr 60 akt postępowania administracyjnego. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji (strona 3) organ drugiej instancji wyjaśnił jednakże, że ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia planowanego przez skarżącego było niedopuszczalne ze względu na jego niezgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie przeznaczonym pod to przedsięwzięcie. Wprawdzie organ odwoławczy nie wymienił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazanej w skardze decyzji Szefa Służby Wywiadu Wojskowego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w sprawie ustalenia terenów zamkniętych, jednakże uchybienie to nie ma jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy, bowiem – jak wskazano – organ miał na względzie, że w stosunku do przedmiotowego terenu istnieje w obrocie prawnym decyzja o ustaleniu terenu zamkniętego. Fakt, że Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie wywiódł z okoliczności wydania dla przedmiotowego terenu decyzji o utworzeniu obszaru zamkniętego skutków prawnych, które wywodzi skarżący, w żadnym razie nie stanowi naruszenia wymienionych przez skarżącą przepisów postępowania administracyjnego. Dokonana przez organ odwoławczy subsumpcja należycie ustalonego stanu faktycznego do przepisów prawa materialnego, może natomiast uzasadniać zarzut naruszenia prawa materialnego. Jednakże, w ocenie Sądu także postawiony w skardze zarzut naruszenia prawa materialnego, jest niezasadny. Otóż, z akt sprawy wynika i nie ma co do tej okoliczności sporu pomiędzy stronami, że dla terenu objętego przedsięwzięciem planowanym przez R. (dz. ew. nr [...] w C., gm. J.) obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego jest plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Rady Gminy J. z dnia [...] marca 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy J. dotyczącego obszaru wsi D. i części wsi C. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] – dalej powoływanym również jako "plan"). Skarżący sam potwierdził tę okoliczność w toku postępowania administracyjnego w piśmie z dnia 12 grudnia 2013 r. (karta nr 135 akt postepowania administracyjnego). Rzeczony plan miejscowy został uchwalony i wszedł w życie (23 czerwca 2006 r. - § 85 uchwały) nie tylko przed wydaniem decyzji Szefa Służby Wywiadu Wojskowego z dnia [...] listopada 2012 r. i z dnia [...] września 2013 r. ale także przed wydaniem decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2009 r., na podstawie której do dnia [...] listopada 2012 r. działka ewidencyjna nr [...] położona w C., wchodziła w skład terenów zamkniętych resortu obrony narodowej. Stosownie do treści art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.) właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych oraz dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszących. Nie ulega wątpliwości, że planowane przez skarżącego przedsięwzięcie, polegające na rozbudowie pola antenowego, nie jest żadnym z wymienionych w zdaniu drugim powołanego przepisu. Dlatego bezwzględnym obowiązkiem właściwego organu administracji rozstrzygającego w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla tego przedsięwzięcia było ustalenie, czy jest ono zgodne z planem zagospodarowania przestrzennego gminy J. dotyczącym obszaru wsi D. i części wsi C. Jak prawidłowo ustalił Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, działka ew. nr [...] leży na obszarze oznaczonym w planie [...]. Zgodnie z § 65 ust. 1 pkt 1 lit. "a" planu ustala się przeznaczenie terenu pod funkcję specjalną, w zakresie wojska, w tym zakazuje się lokalizowania obiektów: stacji paliw, produkcyjnych, usługowych, magazynowych oraz masztów. Ponieważ pojęcie "maszt" nie zostało w planie zdefiniowane, to w świetle § 2 ust. 2 planu pojęcie to należy rozumieć zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864 ze zm.), które w § 3 pkt 9 przez "wolno stojący maszt antenowy" nakazuje rozumieć wolno stojącą konstrukcję wsporczą anten i urządzeń radiowych, z odciągami. Na akceptację zasługuje zatem wniosek organu drugiej instancji, że przedmiotowe przedsięwzięcie należało zaklasyfikować jako maszt antenowy. Ustalenie to potwierdza skarżący (osoba upoważniona) w piśmie z dnia 5 lipca 2012 r. (karta nr 65 akt postępowania administracyjnego), stwierdzając, że konstrukcje wsporcze anten ([...] oraz [...]) są integralną częścią anteny dostarczaną przez producenta, a zastosowane konstrukcje klasyfikuje jako maszty antenowe. W świetle powyższego należy w pełni podzielić konstatację Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego gminy J. dotyczącego obszaru wsi D. i części wsi C. Stosownie zatem do treści powołanego wyżej art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, organ nie mógł ustalić środowiskowych uwarunkowań dla tego przedsięwzięcia. Dla pozytywnej oceny zaskarżonej decyzji nie ma znaczenia okoliczność, że po wejściu w życie planu działka ewidencyjna nr [...] w C. uzyskała status terenu zamkniętego (podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14 marca 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 1813/11, od którego skargę kasacyjną oddalił Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 1889/12. Niepublikowane. Dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Definicję obszaru zamkniętego, do której odsyła art. 2 pkt 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zawiera art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przez teren zamknięty rozumie się tereny o charakterze zastrzeżonym ze względu na obronność i bezpieczeństwo państwa, określone przez właściwych ministrów i kierowników urzędów centralnych. W myśl art. 4 ust. 2a powołanej ustawy ustalanie tych terenów następuje w decyzji właściwych ministrów i kierowników urzędów centralnych. W decyzjach tych określane są również granice terenów zamkniętych. Należy podkreślić, że stosownie do treści art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, zatem zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organu, który go uchwalił. Decyzje ustalające obszar zamknięty nie są natomiast źródłami powszechnie obowiązującego prawa. Chociaż więc, skarżący zasadnie zauważa, że po wydaniu decyzji ustalających teren zamknięty dla działki o nr ewidencyjnym [...], zaistniała kolizja pomiędzy treścią decyzji a obwiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to jednakże nie jest to kolizja prawna w rozumieniu, które strona usiłuje przeforsować - nie jest to kolizja pomiędzy zawartymi w dwóch różnych źródłach normami prawa powszechnie obowiązującego. W konsekwencji, wbrew twierdzeniu skarżącego Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie naruszył prawa materialnego - decyzji o terenach zamkniętych. Skarżący trafnie twierdzi, że zgodnie z art. 14 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym planu miejscowego nie sporządza się dla terenów zamkniętych, z wyłączeniem terenów zamkniętych ustalanych przez ministra właściwego do spraw transportu. Należy tu też wskazać, że stosownie do treści art. 4 ust. 3 powołanej ustawy w odniesieniu do terenów zamkniętych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się tylko granice tych terenów oraz granice ich stref ochronnych. Powyższe unormowania, jakkolwiek powinny być respektowane podczas procedury przygotowania i uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie skutkują w żadnym wypadku wyeliminowaniem ex lege z porządku prawnego unormowań planu niezgodnych z wydaną po jego wejściu w życie decyzją o ustaleniu terenu zamkniętego. Dopóki zatem plan zagospodarowania przestrzennego gminy J. dotyczący obszaru wsi D. i części wsi C. obowiązuje w kształcie nadanym mu uchwałą Rady Gminy J. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], organy administracji procedujące w oparciu o art. 80 ust. 2 o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko zobowiązane są do respektowania ustaleń tego planu także dla obszaru objętego decyzją Szefa Służby Wywiadu Wojskowego o ustaleniu obszaru zamkniętego. Jako akt prawa powszechnie obowiązującego na terenie G. J. plan ten wiąże zarówno organy administracji, jak i Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę. Zaskarżona decyzja organu odwoławczego w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem nie daje zatem podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak jest podstaw do uznania, iż w postępowaniu odwoławczym nie wyjaśniono wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy, a jej uzasadnienie w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie jest prawidłowe. Należy przypomnieć, że z przywołanych w części sprawozdawczej niniejszego uzasadnienia akt spraw sygn. IV SA/Wa1137/13 i IV SA/Wa 387/14 wynika, że S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchwałę Rady Gminy J. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednakże następnie cofnął wniesioną skargę. Z kolei ponowna jego skarga na tę samą uchwałę została odrzucona postanowieniem Sądu z dnia 11 kwietnia 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 387/14. Z odpowiedzi na skargę udzielonej w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 387/14 wynika jednakże, że władze Gminy J. podjęły kroki w celu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru wsi D. i części wsi C. w zakresie wykreślenia ustaleń dotyczących terenów uznanych za zamknięte. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.