I SA/Wr 393/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędziowie sędzia WSA Barbara Ciołek- sprawozdawca, sędzia WSA Katarzyna Borońska, Protokolant Asystent sędziego Marcin Kuliś, po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2014 r. w Wydziale I na rozprawie sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w N. R. na indywidualną interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług: I. uchyla zaskarżoną interpretację, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów na rzecz skarżącego kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi "A" Spółka z o.o. w N. (dalej: strona, skarżący, wnioskodawca, "A") jest interpretacja indywidualna wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego za Ministra Finansów (dalej: Dyrektor Izby Skarbowej, Minister Finansów, organ podatkowy, organ interpretacyjny) z dnia [...] r. nr [...] dotycząca podatku od towarów i usług. We wniosku o udzielenie interpretacji (uzupełnionego pismem z dnia 21 października 2013 r.) dotyczącym zdarzenia przyszłego, skarżąca podała, że łączy ją z Gminą R.- "B" w R. (dalej: "B") umowa o odprowadzenie ścieków z dnia 8 listopada 2000 r. W umowie tej "B" zwany jest "Usługodawcą" a "A" "Usługobiorcą". Umowa o odprowadzenie ścieków została zmieniona aneksem obowiązującym od dnia 1 września 2003 r. poprzez dodanie § 12 w brzmieniu: 1. "Usługodawca zawierał będzie umowy o odbiór ścieków z członkami wspólnoty samorządowej Gminy, po uprzedniej akceptacji przez Usługodawcę pod względem technicznym przyłącza kanalizacyjnego. 2. Rozliczenie należności za obiór ścieków następować będzie w oparciu o wykaz dostawców sporządzony przez Usługodawcę i kserokopie faktur. 3. Dokumenty, o których mowa w ust. 2 przesyłane będą przez Usługodawcę w terminie do 15-go każdego miesiąca za miesiąc poprzedni". Z § 6 ust. 1 umowy o odprowadzanie ścieków zawartej pomiędzy "A" a "B" w dniu 8 listopada 2000 r. wynika, że: "zapłata należności za odprowadzane ścieki następować będzie w terminach 21 dni od daty doręczenia faktury Usługodawcy na konto Usługobiorcy ...". Po zmianie umowy poprzez dodanie § 12, tj. od 1 września 2003 r. za odbiór ścieków ze wsi S. "A", co miesiąc wystawiał "B" dwie faktury: jedną za obiór ścieków w kwocie obliczonej na podstawie odczytów z liczników ścieków, a drugą obliczoną na podstawie dokumentów, o których mowa w art. 12 ust. 2 i 3 umowy. Od 1 lipca 2009 r. do 31 grudnia 2012 r. "B" zaprzestał przesyłania dokumentów, na podstawie których można było wystawiać fakturę zgodnie z art. 12 ust. 2 i 3 umowy. Dopiero 24 kwietnia 2013 r. na wyraźne żądanie "B" przedłożył zestawienie do fakturowania usług. Ostateczne uzgodnienie ilości ścieków za jakie winny być wystawione faktury ustalone zostało w dniu 30 kwietnia 2013 r. "A" wystawił faktury za usługi odbioru ścieków w kwietniu 2013 r. ale "B" odmówił ich przyjęcia i odesłał uzasadniając, że faktury zostały wystawione nieprawidłowo ponieważ winny być dokonane korekty do wystawionych poprzednio faktur poprzez doliczenie kolejnych wartości. W uzupełnieniu wniosku strona wskazała, że: 1. Wnioskodawcę łączy z "B" umowa o odprowadzanie ścieków zawarta 8 listopada 2000 r. zmieniona aneksem z 5 września 2003 r. (umowa i aneks w załączeniu), której przedmiotem jest hurtowy odbiór ścieków i ich neutralizacja w oczyszczalni ścieków. 2. Zgodnie z umową rozliczenie za odbiór i utylizację ścieków odbywało się w dwojaki sposób. Część rozliczenia za obiór ścieków następowało na podstawie odczytów z liczników (§ 4 umowy) a pozostała cześć, która nie była opomiarowana licznikami rozliczana była w oparciu o wykaz dostawców sporządzonych przez "B"i kserokopie faktur za odbiór ścieków wystawionych przez "B" mieszkańcom Gminy R. Faktury dla mieszkańców Gminy wystawiane były na podstawie ilości dostarczanej przez "B" wody (§ 12 umowy wprowadzony aneksem z dnia 5 września 2003 r.). 3. Faktury wystawiane przez Wnioskodawcę dokumentują usługi, które nie są opomiarowane licznikami, a ilość odbieranych ścieków ustalana była w oparciu o mechanizm wskazany w pkt 2. Tzn. "B" ustalał ilość ścieków na podstawie ilości sprzedanej na rzecz mieszkańców Gminy wody, a wykaz odbiorców wody będących jednocześnie dostawcami ścieków wraz dokumentami źródłowymi (kserokopiami faktur) miał być przedstawiany przez "B" do 15 każdego miesiąca za miesiąc poprzedni w celu zafakturowania odbioru ścieków przez "A" od "B", a więc faktury za ścieki opomiarowane dotyczyły ścieków z innego rejonu Gminy R. Faktury będące przedmiotem wniosku dotyczyły rejonu, który nie był opomiarowany licznikami, a ilość ścieków była ustalana na podstawie informacji przekazywanych przez "B"o sprzedaży wody i wystawionych przez "B" mieszkańcom gminy faktur za odbiór ścieków. 4. Z uwagi na to, że zaprzestanie dostarczania przez "B" informacji, o których mowa, w § 1 pkt 2 aneksu, zostało przez "A" odkryte w lutym 2013 r. dopiero na początku tego roku podjęto stosowne kroki w celu uzyskania rozliczenia za ścieki. W tym celu pismem z dnia 11 lutego 2013 r. "A" wezwał "B" do przedłożenia wykazu ilości ścieków rozliczanych na podstawie § 1 pkt 2 aneksu do umowy (tzn. ścieków nieopomiarowanych licznikami) wskutek czego "A" i "B" ustaliły ilość ścieków nieopomiarowanych objętych fakturami za okres od 1 lipca 2009 r. do 31 grudnia 2012 r. 5. Klasyfikacja statystyczna świadczonych usług będących przedmiotem wniosku zgodnie z obowiązującym do dnia 31 grudnia 2010 r. rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz.U. Nr 42, poz. 264 ze zm.) miała symbol 90.01.11. 6. Klasyfikacja statystyczna świadczonych usług będących przedmiotem wniosku zgodnie z obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r. rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz.U. Nr 207, poz. 1293 ze zm.) miała symbol 37.00.11.0. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Kiedy powstaje obowiązek podatkowy w podatku VAT i jak udokumentować usługi obioru ścieków za okres od 1 lipca 2009 r. do 31 grudnia 2012 r. Zdaniem strony w art. 19 ust. 13 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011, Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: uVAT) przewidziano szczególny obowiązek podatkowy, który, w odróżnieniu od pozostałej sprzedaży towarów i usług, powstaje z chwilą upływu terminu płatności, jeżeli termin płatności został określony w umowie właściwej dla rozliczeń z tytułu: a. dostaw energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej oraz gazu przewodowego, b. świadczenia usług telekomunikacyjnych i radiokomunikacyjnych, z zastrzeżeniem ust. 18, c. świadczenia usług wymienionych w poz. 140-153, 174 i 175 załącznika nr 3 do ustawy. Usługi związane z odprowadzaniem i oczyszczaniem ścieków wymienione zostały w poz. 142 załącznika nr 3 do uVAT w związku z tym art. 19 ust. 13 pkt 1 lit c) ma zastosowanie do usług świadczonych przez "A" na rzecz "B". Obowiązek podatkowy w podatku VAT powstaje z chwilą upływu terminu płatności określonej w umowie łączącej strony w terminie 21 dni od daty doręczenia faktury "B" (§ 6 ust. 1 umowy o odprowadzenie ścieków w zw. z art. 19 ust. 13 pkt 1 lit c ustawy o podatku VAT). Faktury zaś można było wystawić dopiero w kwietniu 2013 r. po uzyskaniu od "B" danych, o których mowa § 12 ust. 1 umowy. W interpretacji indywidualnej z dnia 5 listopada 2013 r. organ podatkowy uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu przywołał przepisu dotyczące momentu powstania obowiązku podatkowego. Wskazał, że ogólna zasada zakłada, że obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru, wykonania usługi lub wystawienia faktury VAT (pod warunkiem, że została wystawiona do 7 dnia od wykonania usługi). Jednakże, od tej zasady ustawodawca określił wyjątki, w tym w art. 19 ust. 13 pkt 1 lit. c ustawy, zgodnie z którym obowiązek podatkowy powstaje z chwilą upływu terminu płatności, jeżeli został on określony w umowie właściwej dla rozliczeń z tytułu świadczenia usług wymienionych w poz. 140-153, 174 i 175 załącznika nr 3 ustawy. W poz. 142 załącznika nr 3 do ustawy wymieniono "Usługi związane z odprowadzaniem i oczyszczaniem ścieków" (PKWiU ex 37). Natomiast do końca 2010 r. przepis art. 19 ust. 13 pkt 1 lit c, brzmiał: obowiązek podatkowy powstaje z chwilą upływu terminu płatności, jeżeli został on określony w umowie właściwej dla rozliczeń z tytułu świadczenia usług wymienionych w poz. 138 i poz. 153 załącznika nr 3 do ustawy. W poz. 153 załącznika nr 3 do ustawy wymieniono "Usługi w zakresie gospodarki ściekami oraz wywozu i unieszkodliwiania odpadów, usługi sanitarne i pokrewne" (PKWiU 90.0). Zauważył organ podatkowy, że art. 19 ust. 13 pkt 1 lit. c uVAT jest przepisem szczególnym do przepisu art. 19 ust. 1, jak i ust. 4 ustawy i ma pierwszeństwo przy określeniu momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku VAT dla usług w nich wymienionych. Dalej omówił organ zasadę swobody umów. Następnie stwierdził organ, że w sprawie występuje jedna usługa odbioru ścieków, którą strona świadczy na rzecz "B" na podstawie jednej umowy. Jednak z uwagi na to, że nie wszyscy dostawcy ścieków byli opomiarowani licznikami byli oni rozliczani w oparciu o wykaz dostawców sporządzonych przez "B" i kserokopie faktur za odbiór ścieków wystawionych przez "B" mieszkańcom Gminy. Wnioskodawca nie miał możliwości ustalenia ilości odbieranych ścieków i w związku z tym nie wystawiał faktury na "B". Jednocześnie dokonywał odbioru ścieków, a więc świadczył usługi będące przedmiotem umowy. Dopiero 24 kwietnia 2013 r. na wyraźne żądanie strony "B" przedłożył zestawienie do fakturowania usług oczyszczania ścieków w części nieopomiarowanej licznikami. Tym samym zwiększeniu uległa podstawa opodatkowania wykazana na fakturach wystawionych na podstawie odczytów z liczników. W konsekwencji zdaniem organu należy dokonać korekt tych faktur. Argumentował organ, że zgodnie z art. 29 ust. 1 uVAT podstawą opodatkowania jest obrót, a stosownie do art. 29 ust. 4 uVAT podstawę opodatkowania zmniejsza się o kwoty udokumentowanych, prawnie dopuszczalnych i obowiązkowych rabatów (bonifikat, opustów, uznanych reklamacji i skont) i o wartość zwróconych towarów, zwróconych kwot nienależnych w rozumieniu przepisów o cenach oraz zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4b. Następnie powołał organ przepis art. 106 ust. 1 oraz ust. 8 uVAT i § 13 i § 14 rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. Nr 68, poz. 360 ze zm., dalej: rozporządzenie). Wskazał, że generalnie korekty można podzielić na te, które powodują zmniejszenie obrotu i kwoty podatku należnego oraz na te, które wywołują skutki odwrotne, tj. w wyniku ich wystawienia wartość obrotu i kwoty podatku należnego ulega podwyższeniu. I dalej, że w ramach powyższego rozróżnienia, można dokonać podziału tychże korekt również ze względu na przyczynę ich wystawienia. Wyjaśnił, że korekta podwyższająca podatek należny w stosunku do sprzedaży pierwotnej może być dokonana: 1. w celu naprawienia błędu, który spowodował zaniżenie wartości obrotu (np.: niewłaściwa stawka podatku, błąd rachunkowy, zaniżenie wartości sprzedaży), lub 2. z powodu innych przyczyn, np. podwyższenia ceny sprzedaży. W pierwszym przypadku, który powoduje zaniżenie zobowiązania podatkowego za dany okres rozliczeniowy w wyniku wykazania zbyt małego podatku należnego, sprzedawca poprawiając swój błąd poprzez korektę, winien rozliczyć należny podatek w miesiącu, w którym wykazał pierwotny obowiązek podatkowy. W drugim przypadku, gdy korekta wystawiana jest zasadniczo z powodu okoliczności, które zaistniały po dokonaniu pierwotnej sprzedaży, rozlicza się ją na bieżąco i ujmuje w rejestrze sprzedaży w momencie korekty oraz w deklaracji za bieżący okres rozliczeniowy. Uznał organ podatkowy, że w sprawie powód dokonania korekty istniał już w momencie wystawienia faktur pierwotnych. Wnioskodawcy znany był już w tym momencie zapis umowy, zgodnie z którym rozliczenie wykonanej usługi będzie odbywało się w oparciu o 2 wskaźniki: odczyt z liczników oraz na podstawie dokumentacji związanej ze sprzedażą przez "B" wody. Oznacza to, że w danym okresie doszło do wykonania usługi – odbioru nieczystości, jednak niedopełniony został jeden z warunków, tj. nie dostarczono do 15 dnia miesiąca niezbędnej dokumentacji w celu dokończenia rozliczenia fakturą VAT czynności, którą Zainteresowany wykonał. Podkreślił organ, że brak otrzymywania zestawień od "B" nie może rzutować na fakt, że obrót z tytułu odbioru ścieków wynikający z faktur wystawionych na podstawie odczytu liczników był zaniżony w stosunku do rzeczywiście odbieranych ścieków. Zatem dopełnienie w kwietniu 2013 r. warunku formalnego, tj. przesłanie przez "B" dokumentacji niezbędnej do wystawienia faktury VAT, jest podstawą do wystawienia faktury korygującej zwiększającej podatek należny. Co prawda dopiero w kwietniu br. stronie znana była wartość, o którą zobowiązany on był zwiększyć podstawę opodatkowania, to jednak obowiązek podatkowy w stosunku do tej faktury nie będzie miał miejsca w okresie bieżącym. Zaznaczył organ, że strona przez okres prawie 4 lat (pomimo obowiązywania umowy) nie podejmowała żadnych działań w celu wyprostowania zaistniałej sytuacji. Zawarta umowa ściśle określała warunki rozliczenia świadczonych usług na terenie nieopomiarowanym, a żadna ze stron nie wywiązywała się z tego obowiązku. Wskazano, że obowiązek podatkowy w podatku VAT związany jest z terminem płatności, a ten zgodnie z zawartą umową uzależniony był od otrzymania faktury VAT. Brak faktury VAT na część usługi świadczonej na nieopomiarowanym terenie (a tym samym niemożliwość jej dostarczenia), w świetle zawartej przez strony umowy, nigdy nie generowałby powstania obowiązku podatkowego. Zdaniem organu usługi obioru ścieków z rejonu nieopomiarowanego licznikami świadczone w okresie od 1 lipca 2009 r. do 31 grudnia 2012 r. powinny zostać udokumentowane poprzez wystawienie faktur korygujących wystawionych do faktur pierwotnych, wystawionych w poszczególnych okresach zgodnie z zawartą umową. Obowiązek podatkowy w stosunku do wystawionych faktur korygujących powstanie z chwilą upływu terminu płatności określonego w umowie w odniesieniu do faktur pierwotnych (wystawionych na podstawie odczytów z liczników). Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia, prawa skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) we Wrocławiu skargę. Wnosząc o uchylnie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie kosztów, zarzucił naruszenie: - art. 19 ust. 13 pkt 1 lit. c uVAT w zw. z art. 5 ustawy Ordynacji podatkowej oraz art. 29 ust. 1 uVAT przez błędną wykładnię nieuwzględniającą charakteru zdarzenia powodującego zmianę podstawy opodatkowania i związanej z tym konieczności dokonania korekty faktur; - § 14 rozporządzenia przez nieprawidłowe uznanie, że zdarzenie stanowiące podstawę wystawienia faktury korygującej wynikało z błędu skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Sąd uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie zarzuty w niej podniesione okazały się zasadne. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takiej kontroli podlegają m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 punkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. nr z 2012 r., poz. 270 – dalej: p.p.s.a.). Na wstępie rozważań zasadne jest odniesienie się do przepisów postępowania normujących proces wydawania indywidualnych interpretacji. Zgodnie z art. 14b § 1-2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012, poz. 749 ze zm., zwanej dalej O.p.) minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną), przy czym wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. W art. 14b § 3 O.p. ustawodawca jednoznacznie wskazał na minimalne wymogi jakie musi spełniać wniosek o wydanie interpretacji. Składający wniosek obowiązany jest zatem do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Podkreślić należy, że stan faktyczny przedstawiony we wniosku konstytuuje przedmiotowy zakres sprawy o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, a przez to i zakres udzielonej interpretacji. Organy podatkowe na podstawie art. 14j § 1 O.p. oceniają bowiem możliwość zastosowania prawa podatkowego w odniesieniu do konkretnego, przedstawionego przez wnioskodawcę, stanu faktycznego i relacji do tego obszaru dokonują także wykładni przepisów prawa, których potencjalną subsumcję rozważają (J. Brolik, Urzędowe interpretacje prawa podatkowego, Warszawa 2010, str. 75). Treść wniosku wyznacza zatem obszar, w którym będą badane możliwości zastosowania materialnego prawa podatkowego (J. Brolik, op.cit., str. 61). "(...) ustalenie stanu faktycznego nie jest przedmiotem postępowania w sprawie o wydanie urzędowej interpretacji, mieć należy na uwadze, że stan ten jest stanem hipotetycznym, określonym przez wnioskującego o interpretację. I to właśnie do niego i to w całości, winien się odnosić organ dokonując interpretacji, bez pominięcia żadnego elementu stanu faktycznego wskazanego przez podatnika, zadanego pytania i zajętego przez niego stanowiska określonego we wniosku." (za wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 718/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA) "Zakres interpretacji ograniczony jest pytaniem sformułowanym we wniosku na tle przedstawionego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego)" (za wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 1397/10, publ. CBOSA) Ponadto zgodnie z art. 14c § 1 O.p. interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym, o czym stanowi § 2 analizowanego przepisu. Z przywołanej regulacji wynika, że jednym z elementów interpretacji jest ocena stanowiska wnioskodawcy wyrażona poprzez uznanie go za prawidłowe lub błędne, a drugim jest uzasadnienie tej oceny, a w przypadku, gdy jest ona negatywna, również wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Przy czym stanowisko organu zawsze musi być ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska), jakie w danym stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) zaprezentował wnioskodawca. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdził, że organ podatkowy nie dochował wymogów prawnych przewidzianych dla indywidualnych interpretacji podatkowych, czym naruszył art. 14c § 1 O.p. Przede wszystkim organ nie dopełnił wymogu związanego z udzieleniem odpowiedzi w granicach wyznaczonych stanem faktycznym/opisem zdarzenia przedstawionym we wniosku. Wniosek strony wskazuje na umowę o odprowadzanie ścieków, w ramach której, po aneksie z 2003 r. i wprowadzeniu § 12 - strona wystawia dla Gminy dwie faktury, tj. jedną fakturę za odbiór ścieków opomiarowanych (według danych z liczników) i drugą fakturę za odbiór ścieków nieopomiarowanych (na podstawie dokumentów dostarczanych przez Gminę). Gmina takich dokumentów nie dostarczała i strona przez kilka lat nie wystawiała faktur dokumentujących usługę odbioru ścieków nieopomiarowanych, rozliczała natomiast wyłącznie odbiór ścieków opomiarowanych. Takie informacje zostały zawarte we wniosku i jego uzupełnieniu. Organ podatkowy natomiast przyjął, że strona świadczy jedną usługę odbioru ścieków rozliczaną jedną fakturą. W ocenie Sądu organ podatkowy na podstawie informacji przedstawionych we wniosku oraz podanych w jego uzupełnieniu - pismo z dnia 21 października 2013 r. nie miał podstaw do zajęcia powyższego stanowiska. We wniosku strony zawarte zostało wyraźne sformułowanie, że po zmianie umowy w 2003 r. strona wystawiała dwie faktury (na odbiór ścieków opomiarowanych i nieopomiarowanych z różnych rejonów Gminy R.). Organ podatkowy w wezwaniu z dnia 9 października 2013 r. w pkt 3 zadał pytanie: "Świadczenie jakich usług dokumentuje faktura wystawiona przez Wnioskodawcę na podstawie wykazu przesłanego przez "B"? W szczególności, czy jest to odrębna faktura dokumentująca wykonanie innych usług niż te, które zostały wskazane na fakturze wystawionej na podstawie odczytów z liczników, czy też faktura ta odnosi się do wcześniej wystawionej faktury i ma na celu np. skorygowanie kwoty obliczonej na podstawie odczytów z liczników?" W odpowiedzi (pismo z dnia 21 października 2013 r.) na to pytanie strona podała: "Ad. 3 Faktury wystawione przez Wnioskodawcę dokumentują usługi, które nie są opomiarowane licznikami, a ilość odbieranych ścieków ustalana była w oparciu o mechanizm wskazany w pkt 2. (...) Tak więc faktury za ścieki opomiarowane dotyczyły ścieków z innego rejonu Gminy R. Faktury będące przedmiotem wniosku dotyczyły rejonu, który nie był opomiarowany licznikami, a ilość ścieków była ustalana na podstawie informacji przekazywanych przez "B" o sprzedaży wody i wystawionych przez "B" mieszkańcom gminy faktur za odbiór ścieków." Jednocześnie w uzupełnieniu wniosku strona załączyła umowę i aneks do umowy. Zauważa Sąd, że organ podatkowy w ramach postępowania o udzielenie interpretacji nie ma uprawnień do gromadzenia i analizowania dokumentów źródłowych, jak również nie może dokonywać interpretacji umowy łączącej strony. Wiążący dla organu jest stan faktyczny/opis zdarzenia podany przez stronę. A zatem jeżeli strona mówi, że jedna faktura dokumentuje usługi odbioru ścieków, które nie są opomiarowane licznikami, a druga jest za usługi odbioru ścieków opomiarowanych, to organ podatkowy nie może przyjmować, że stronę łączy jedna umowa dotycząca odbioru nieczystości i faktura za odbiór ścieków opomiarowanych dokumentuje zaniżony obrót z tytułu odbioru ścieków w stosunku do rzeczywiście odbieranych ścieków i jako taka winna podlegać korekcie. Pozostając przy opisie zdarzenia przedstawionego przez stronę należy przyjąć, że z uwagi na niedostarczenie przez "B" stosownych dokumentów nie została rozliczona usługa odbioru ścieków nieopomiarowanych. W umowie w § 6 zawarty jest zapis, że "zapłata należności za odprowadzane ścieki następować będzie w terminach 21 dni od daty doręczenia faktury Usługodawcy na konto Usługobiorcy ...". Stosownie do art. 19 ust. 13 pkt 1 lit. c uVAT obowiązek podatkowy powstaje z chwilą upływu terminu płatności, jeżeli został on określony w umowie właściwej dla rozliczeń z tytułu świadczenia usług wymienionych w poz. 140-153, 174 i 175 załącznika nr 3 ustawy. W poz. 142 załącznika nr 3 do ustawy wymieniono "Usługi związane z odprowadzaniem i oczyszczaniem ścieków" (PKWiU ex 37). Natomiast do końca 2010 r. przepis art. 19 ust. 13 pkt 1 lit c, brzmiał: obowiązek podatkowy powstaje z chwilą upływu terminu płatności, jeżeli został on określony w umowie właściwej dla rozliczeń z tytułu świadczenia usług wymienionych w poz. 138 i poz. 153 załącznika nr 3 do ustawy. W poz. 153 załącznika nr 3 do ustawy wymieniono "Usługi w zakresie gospodarki ściekami oraz wywozu i unieszkodliwiania odpadów, usługi sanitarne i pokrewne" (PKWiU 90.0). Skoro zatem na usługę odbioru ścieków nieopomiarowanych nie wystawiono faktur i są one wystawione dopiero w 2013 r., to mając na uwadze ww. przepis należy je rozliczyć na bieżąco. Nie ma podstaw do korygowania faktur dotyczących usługi odbioru ścieków opomiarowanych, bo one były rozliczone prawidłowo. W ponownie wydawanej interpretacji indywidualnej organ podatkowy obowiązany będzie uwzględnić w swoim stanowisku dokonaną przez Sąd ocenę. Uwzględniając powyższe, Sąd - na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 u.p.p.s.a.