II SA/Gl 1736/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant specjalista Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2014 r. sprawy ze skargi S. B. i R. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie usytuowania budynku mieszkalnego oddala skargę. Pismem z dnia [...] r. S. B. zwrócił się do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w S. w sprawie posadowienia budynku mieszkalnego niezgodnie z projektem przez U. i F.. Z. zamieszkałych w S. przy ul. [...]. S. B. zarzucił, iż budynek wybudowany w latach [...] został przybliżony do granicy o około 2 m. Wniósł by nakazać zamurowanie 6 otworów okiennych oraz zlikwidowanie wentylacji. Organ I instancji wezwał wnoszącego do przedłożenia aktualnego wypisu z Księgi Wieczystej, celem ustalenia stron postępowania. Ustalono, że po zmarłej współwłaścicielce nieruchomości przy ul. [...] , S. B., prowadzone jest postępowanie spadkowe. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. PINB zawiesił postępowanie administracyjne do czasu zakończenia postępowania spadkowego. W dniu [...] r. do Inspektoratu wpłynęło pismo od S. B. z załączoną kopią postanowienia Sądu Rejonowego w S. w sprawie nabycia spadku. W związku z powyższym postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. podjęte zostało postępowanie w sprawie usytuowania budynku mieszkalnego przy ul. [...] w S.. Pismem z tegoż dnia organ zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w powyższej sprawie. W dniu [...] r. F.Z. przedłożył posiadane dokumenty dotyczące przedmiotowego budynku, oświadczając, iż nie posiada kompletnej dokumentacji projektowej, ponieważ uległa ona zniszczeniu. Pismem z dnia [...] r. PINB wystąpił do organu administracji architektoniczno-budowlanej z prośbą o przesłanie posiadanej dokumentacji dotyczącej ww. obiektu. W odpowiedzi przesłano kserokopię projektu technicznego przedmiotowego budynku, będącego załącznikiem do decyzji o pozwoleniu na budowę o sygn. [...] z dnia [...] r. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] w S., działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie administracyjne w sprawie usytuowania budynku mieszkalnego przy ul. [...] w S.. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w dniu [...] r. przedstawiciele PINB przeprowadzili wizję lokalną na przedmiotowej działce nr 6016 w obecności U.i F.. Z.. W trakcie wizji ustalono m.in., że ww. budynek znajduje się w odległości 3,52 m od granicy południowej (z działką nr [...] ) i 2,30 m od granicy północnej (z działką nr [...] ). Jest to odległość mierzona od obrysu budynku (ocieplonego w 2002 r.) do płotu pomiędzy działkami sąsiednimi. F.Z. oświadczył, że "budynek powstał w [...] r. zgodnie z wówczas obowiązującymi przepisami (Zarządzenie nr 130 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, Dz. Budownictwa z dnia 19 lipca 1966r. nr 10 poz. 44). Paragraf 16-26 ww. zarządzenia operuje odległościami pomiędzy budynkami, a nie pomiędzy granicą a budynkiem. Aby zachować ww. wymagania, tj. 6 m pomiędzy budynkami - przesunięto budynki na całej ulicy i stosowna wzmianka znalazła się w dzienniku budowy". Ponadto wniesiono do protokołu, że na podstawie dokumentacji archiwalnej w roku [...] wykonano projekt modernizacji i remontu ww., zatwierdzony następnie decyzją nr [...] z dnia [...] r. udzielającą pozwolenia na ww. roboty, zmienioną decyzją nr [...] z dnia [...] r. Oświadczono, że 6 otworów okiennych, wentylacja, stanowiąca odpowietrzenie z pionu kanalizacyjnego oraz kratka wentylacyjna z okapu kuchennego, o których zamurowanie i usunięcie wnosi S. B., zostały wykonane w latach [...] r. w trakcie budowy i w takim stanie budynek został przyjęty do użytkowania. Następnie w trakcie remontu wykonanego na podstawie ww. decyzji nr [...] i decyzji nr [...] elementy wentylacji zostały wykonane z nowych materiałów. Wniesiono do protokołu, że sprawa spornej wentylacji była już przedmiotem postępowania i zakończyła się wyrokiem WSA odrzucającym skargę S. B.. Małżonkowie Z. wystąpili do organu administracji architektoniczno-budowlanej o udostępnienie dokumentów tj. końcowego odbioru robót, pozwolenia na użytkowanie oraz dziennika budowy. Ww. organ pismem z dnia [...] r. poinformował, że nie odnalazł w archiwum przedmiotowych dokumentów. Kontynuując swe wywody organ I instancji opisał postępowania prowadzone w ostatnich dziesięciu latach odnośnie ocieplenia i modernizacji budynku, wskazując rozstrzygnięcia, które w sprawie zapadły. W konkluzji stwierdził, iż obiekt powstał w [...] r. i został oddany do użytkowania. W archiwum organu administracji architektoniczno-budowlanej brak jest dokumentów tj. końcowego odbioru robót czy pozwolenia na użytkowanie. Ponieważ ww. archiwum jest niekompletne, brak jest podstaw do prowadzenia postępowania bez dokumentacji dowodowej. W związku z powyższym postępowanie w powyższej sprawie jest bezprzedmiotowe. Odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej wnieśli S., R. i P. B. wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. Decyzji pierwszoinstancyjnej zarzucili: 1. naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz prawidłowego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego; 2. zaniechanie wykonania własnych pomiarów w trakcie wizji w dniu 6 czerwca 2013 r. i odniesienia się do obowiązujących przepisów prawa budowlanego w szczególności § 12 i 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczących odległości granicznych; 3. rażące naruszenie prawa budowlanego obowiązującego w latach 1970 – tych jak i obecnie w szczególności § 12 i 13 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Odwołujący się wnieśli o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez stwierdzenie niezgodności posadowienia przez U. i F.. Z. budynku mieszkalnego z projektem i obowiązującymi przepisami prawa budowlanego oraz nakazanie zamurowania okien i likwidację wentylacji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy obszernie zrelacjonował dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego po czym omówił art. 105 k.p.a. Następnie wskazał, że fundamentalne znaczenie dla treści rozstrzygnięcia organów nadzoru budowlanego obu instancji ma ustalenie, iż zarówno inwestor, jak i właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie posiadają protokołu końcowego odbioru robót, pozwolenia na użytkowanie oraz dziennika budowy (o czym świadczy pismo UM w S. z dnia [...] r.). W aktach sprawy znajdują się natomiast m.in.: decyzja o pozwoleniu na budowę ww. budynku mieszkalnego jednorodzinnego (przy ul. [...] obecnie [...] ) z dnia [...] r. nr [...] Prezydium M.R.N. w S., wydana po rozpoznaniu wniosku z dnia [...] r. F.. Z. oraz decyzja nr [...] z dnia [...] r. Urzędu Miejskiego w S. udzielająca F.Z. pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. modernizacji i remont budynku mieszkalnego przy ul. [...] w S. (wraz z opisami technicznymi i częścią rysunkową) - ta ostatnia zmieniona decyzją nr [...] z dnia [...] r., która była również przedmiotem orzekania WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 11 kwietnia 2005 r. (II SA/Ka 793/03). Stąd też nie można mówić w niniejszej sprawie o samowolnym wykonaniu spornego obiektu. Ustalenie przez PINB w S., iż w zasobach organu administracji architektoniczno-budowlanej brak kompletnych akt stanowi podstawę do umorzenia postępowania. Zdaniem bowiem [...] WINB mając na uwadze zasadę, iż w postępowaniu administracyjnym wszelkie wątpliwości rozstrzyga się na korzyść strony, należy stwierdzić, że prowadzenie dalszego postępowania w zaistniałych okolicznościach nie jest zasadne. Kwestia upływu czasu od chwili zrealizowania inwestycji nie może stanowić podstawy domniemania samowoli budowlanej. Okoliczności wskazane powyżej, w postaci nieprzedłożenia przez F.. Z. stosownej dokumentacji dowodzą bowiem jedynie braku takiej dokumentacji, nie stanowią natomiast żadnego dowodu na to, iż budynek został postawiony samowolnie. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie były bowiem w latach, w których realizowana była inwestycja, zobligowane do bezterminowego archiwizowania stosownej dokumentacji, w tym udzielonych pozwoleń na budowę. Obowiązek bezterminowego przechowywania uzyskanego pozwolenia nie ciążył także na właścicielu obiektu bądź inwestorze. Tym samym fakt nieokazania stosownej decyzji i towarzyszących jej dokumentów nie dowodzi, iż pozwolenie na użytkowanie obiektu nie zostało udzielone, bądź wprawdzie zostało, lecz jednak realizacja obiektu nie odpowiadała treści decyzji o pozwoleniu na budowę. Reasumując, żaden przepis Prawa budowlanego nie wprowadza domniemania samowoli bądź istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu tylko dlatego, że inwestor po kilkudziesięciu latach nie jest w stanie okazać stosownych dokumentów. Pismem z dnia [...] r. S. i R. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wspólną skargę na wydane przez [...] WINB w K. rozstrzygnięcie domagając się zmiany zaskarżonej decyzji poprzez stwierdzenie niezgodności z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego usytuowania budynku mieszkalnego zlokalizowanego w S. przy ul. [...], ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucili: 1) naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia elementarnych czynności zmierzających do właściwego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz prawidłowego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, polegające w szczególności na przyjęciu niezgodnych ze stanem faktycznym odległości budynku przy ul. [...] w S. od granicy z działką skarżących, która to odległość wynosi 2,22 m; 2) rażące naruszenie prawa, w szczególności § 12 i 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przejawiające się w faktycznym zalegalizowaniu zaskarżoną decyzją usytuowania zmodernizowanego samowolnie i niezgodnie z przepisami budynku inwestora F.. Z. w odległości mniejszej niż 4 metry (wynoszącej w rzeczywistości 2,22 m) od granicy pomimo posiadania na ścianie zwróconej w stronę granicy otworów okiennych oraz dwóch kanałów wentylacyjnych; 3) rażące naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji o bezprzedmiotowości postępowania z powodu cyt. "rzekomego i tajemniczego" zaginięcia ważnych dokumentów dotyczących budynku (i to zarówno w archiwum organu jak i w zasobach inwestora) podczas gdy zdaniem skarżących jest wiele innych miejsc gdzie dokumenty te można by znaleźć (gdyby zostały wydane) a ich brak w tym np. decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku przy ul. [...] świadczy zdaniem skarżących o tym, że inwestor o taką zgodę na użytkowanie nigdy się nie zwracał, w związku z czym organ budowlany decyzji takiej nigdy nie wydał. W uzasadnieniu skarżący wskazali m.in., że decyzja o umorzeniu postępowania z powodu "rzekomej jego bezprzedmiotowości" jest decyzją błędną i niedopuszczalną. W przekonaniu bowiem skarżących dziwnym jest nieprawdopodobny wręcz zbieg okoliczności, że zarówno w dokumentach posiadanych przez organ budowlany jak i tych posiadanych przez inwestora, zaginęły te same dokumenty. Pomijając kwestię decyzji o pozwoleniu na budowę, która najprawdopodobniej została wydana to w przekonaniu skarżących nie była wydana z pewnością decyzja zezwalająca na użytkowanie obiektu. W przekonaniu skarżących organ budowlany nie podjął skutecznych działań odszukania brakującej dokumentacji, albowiem jej istnienie stanowiłoby przeszkodę do zalegalizowania zrealizowanej w ramach samowoli budowlanej przebudowy budynku przy ul. [...] w S.. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które uprzednio sformułował był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, odpowiada obowiązującemu prawu, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem składu orzekającego, nie może zostać uwzględniona. Przystępując do szczegółowych rozważań należy w pierwszej kolejności wskazać, iż w myśl art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 967/05). Bezprzedmiotowym może być zatem postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA 428/01). W konsekwencji postępowanie można zakwalifikować jako bezprzedmiotowe, gdy sprawa indywidualna nie podlegała i nie podlega merytorycznemu załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności przedmiotowej sprawy podkreślić należy, że w kierowanych do organów pismach, począwszy od powodującego wszczęcie przez PINB pisma z dnia [...] r. S. B. kwestionował, jego zdaniem niezgodne z projektem budowlanym, posadowienie należącego do małżonków Z. położonego na sąsiedniej działce budynku mieszkalnego. W takim w konsekwencji przedmiocie wszczęte zostało postępowanie administracyjne, w takim też jedynie organ I instancji umorzył postępowanie, a organ odwoławczy rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy. W konsekwencji formułowane w trakcie postępowania zarzuty S. B. wobec działań budowlanych sąsiadów późniejszych niż budowa budynku i nie dotyczących jego usytuowania na działce nie mogły w niniejszym postępowaniu zostać rozpoznane. Wskazać zresztą w tym miejscu należy, iż kwestie dotyczące późniejszych robót, takich jak np. modernizacja budynku, ocieplenie, wentylacja, wymiana dachu były już przedmiotem odrębnych postępowań administracyjnych, a także skarg do tut. Sądu. W ich ramach nie było natomiast kwestionowane samo usytuowanie wybudowanego [...] lat temu (w latach [...] ) budynku. Notabene w trakcie rozprawy przed tut. Sądem w dniu [...] r. skarżący S. B. oświadczył, że podjęte w tej mierze przez niego obecne działania mają charakter cyt. "odwetu" wobec sąsiada F.. Z.. Jak już powyżej wskazano przedmiotowy budynek wzniesiony został [...] lat temu, w podobnym okresie wybudowano też budynek, którego współwłaścicielem jest S. B.. Z uwagi na to, że skarżący w trakcie postępowania wywodził, iż jego zdaniem budynek sąsiada usytuowany został prawdopodobnie niezgodnie z projektem, jest nadto nadmiernie przybliżony do granicy pomiędzy działkami, organ I instancji podjął działania mające na celu zbadanie dokumentacji związanej z budową i oddaniem do użytkowania przedmiotowego budynku. W tym celu w ramach przeprowadzonych czynności wyjaśniających, organ I instancji wezwał inwestora do przedłożenia stosownej dokumentacji, podjął też własne działania w celu uzyskania dokumentacji od organu administracji architektoniczno-budowlanej. Działania te po części były bezskuteczne. Z uwagi na znaczny upływ czasu ani inwestor, ani też właściwy organ nie posiadają już bowiem protokołu końcowego odbioru robót, pozwolenia na użytkowanie oraz dziennika budowy (o czym świadczy pismo UM w S. z dnia [...] r.). Udało się skompletować jedynie część dawnych dokumentów, wśród których jest m.in.: decyzja o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego (przy ul. [...] ) wymagająca zatwierdzenia projektu z dnia [...] r. nr [...] Prezydium M.R.N. w S., wydana po rozpoznaniu wniosku z dnia [...] r. F.. Z. oraz decyzja nr [...] z dnia [...] r. Urzędu Miejskiego w S. udzielająca F.Z. pozwolenia na modernizację i remont ww. budynku. W aktach znajdują się także projekty budowlane: niekompletny projekt budynku z 1 [...] r. i projekt przebudowy budynku z roku [...] . Badanie przez organy ww. dokumentacji nie potwierdziło zarzutów S. B.. Brak bowiem jakichkolwiek dowodów potwierdzających przypuszczenie, iż budynek został wybudowany bądź to samowolnie bądź z istotnym odstępstwem od projektu budowlanego, by w konsekwencji nie został odebrany bądź przekazany do użytkowania. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że aby organ mógł zastosować wobec inwestora lub jego następców prawnych konsekwencje jakie prawo wiąże z samowolnie zrealizowaną budową bądź dokonaniem istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego w pierwszej kolejności w sposób niezbity i jednoznaczny wykazać należy, w oparciu o istniejące w sprawie dowody, że samowolne działania inwestora rzeczywiście miały miejsce. W pełni podzielić należy w tej mierze wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pogląd [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające faktów takich nie wykazało, a zebrane w sprawie dowody nie pozwalają na postawienie zarzutów co do samowolnie, bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, wybudowania budynku bądź jego realizacji z istotnymi odstępstwami od projektu budowlanego, w tym niezgodnego z projektem i niezaakceptowanego przez właściwy organ usytuowania budynku na działce. Okoliczności wskazane powyżej, w postaci nieprzedłożenia przez właścicieli stosownej dokumentacji dowodzą bowiem jedynie braku takiej dokumentacji, nie stanowią natomiast żadnego dowodu na to, iż budynek został postawiony samowolnie bądź posadowiony w sposób nie objęty pozwoleniem na budowę. Organy nie były bowiem w latach, w których realizowana była inwestycja, zobligowane do bezterminowego archiwizowania stosownej dokumentacji, w tym udzielonych pozwoleń na budowę, obowiązek bezterminowego przechowywania uzyskanego pozwolenia nie ciążył także na właścicielu obiektu bądź inwestorze. Przepisy obowiązujące przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (ustawa z 1974 r.) nie zawierały bowiem wymogu analogicznego do tego jaki znajduje się w ustawie obecnie, a mianowicie nakładającego na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego obowiązek przechowywania przez okres istnienia obiektu określonych dokumentów. W konsekwencji nieokazanie przez inwestora pełnej dokumentacji, w tym dziennika budowy, dowodzi jedynie owego nieokazania, nie stanowi natomiast dowodu na samowolne bądź przynajmniej niezgodne z otrzymanym pozwoleniem roboty. Jak trafnie zauważył [...] WINB żaden zaś przepis Prawa budowlanego nie wprowadza domniemania samowoli bądź istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu tylko dlatego, że inwestor po kilkudziesięciu latach nie jest w stanie okazać stosownych dokumentów. Uznać zatem należy, że skoro postępowanie administracyjne nie potwierdziło zarzucanych przez skarżących okoliczności to organ I instancji decyzją z dnia [...] r. prawidłowo umorzył, jako bezprzedmiotowe, postępowanie w sprawie. Poprawnie zatem Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. odnosząc się do zarzutów odwołania wsparł stanowisko organu I instancji, trafnie motywując w tej mierze swoje stanowisko. Wbrew twierdzeniom skargi nie można bowiem czynić organom zarzutów nienależytego wyjaśnienia sprawy jedynie dlatego, że z powodu upływu czasu dzielącego budowę od mającego miejsce po kilkudziesięciu latach zakwestionowania przez S. B. posadowienia budynku część dokumentacji budowlanej już nie istnieje. Odnosząc się zaś do tych zarzutów skargi, które nie znalazły jeszcze odniesienia stwierdzić należy, iż nietrafne jest twierdzenie skarżących odnośnie niezgodności usytuowania budynku z odnośnymi normami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które traktują o wymaganych odległościach budynku od granicy działki. Z samego już brzmienia § 2 ust. 1 rozporządzenia wynika bowiem, iż przepisy w nim zawarte stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków. Tym samym nie można odnosić ich do budowy zrealizowanej kilkadziesiąt lat temu, chyba że zostałoby wykazane, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, że budowa została zrealizowana samowolnie. Natomiast, jak wskazano w decyzji pierwszoinstancyjnej obowiązujące w okresie budowy Zarządzenie nr 130 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych (Dz. Budownictwa z dnia 19 lipca 1966 r. nr 10 poz. 44) w § 16-26 wskazywało wymagane odległości pomiędzy budynkami (6m). Odległości te, jak wskazał inwestor F.Z. a skarżący tezy tej nie podważył, zostały zachowane. Odnosząc się z kolei do pytań postawionych przez S. B. w trakcie rozprawy przed tut. Sądem w dniu [...] r. kto był kierownikiem budowy i czy F.Z. sprawdzał w archiwum czy zachowała się dokumentacja budowlana dotycząca jego budynku Sąd wskazuje, że stosowne dokumenty znajdują się w aktach sprawy. Okoliczności te, w postaci informacji, iż kierownikiem budowy był L.W. oraz potwierdzenia, iż uczestnik osobiście sprawdzał czy zachowały się w zbiorach archiwalnych dokumenty z okresu budowy potwierdził nadto F.Z. w trakcie ww. rozprawy. Odnośnie z kolei postawionego przez S. B. w trakcie rozprawy zarzutu, iż w [...] r. sporządzono nowy projekt budynku, co zdaniem strony wskazuje, iż uprzednio budynek nie został zgłoszony do użytkowania, Sąd wyjaśnia, że choć istotnie w aktach sprawy znajdują się dwa projekty budowlane, jeden z [...] r., drugi zaś z [...] r. to jednak budowy przedmiotowego budynku dotyczy, stosownie do tytułu i pozostałej dokumentacji, jedynie projekt z [...] r. Projekt zaś z [...] r., stosownie do jego karty tytułowej, dotyczył przebudowy budynku, nie zaś jego budowy. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów uznających poprawność przyjętego przez organ II instancji rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.