II GSK 2326/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia NSA Mirosław Trzecki Protokolant Ewa Czajkowska po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. Spółki z o.o. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt III SA/Gl 1551/13 w sprawie ze skargi J. Spółki z o.o. w R. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. Spółki z o.o. w R. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w K. 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 1551/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił skargę J. Sp. z o.o. w R. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie gier losowych (postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania). Jak wynika z uzasadnienia wyroku, pismem z dnia 14 sierpnia 2012 r. Spółka "J.", powołując się na art. 61 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej k.p.a.), wystąpiła do Dyrektora Izby Celnej w K. z wnioskiem o przedłużenie zezwolenia nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. lub wydanie nowego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa ś. na podstawie art. 24 ust. 1a w związku z art. 32 ust. 1 w związku z ustawy z dnia 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych (tekst jednolity z 2004 r. Dz. U. Nr 4, poz. 27 ze zm. zm.). W odpowiedzi na wezwanie organu o sprecyzowanie treści żądania, Spółka poinformowała, że wniosek dotyczy przedłużenia określonego w pierwotnym wniosku zezwolenia oraz alternatywnie w sytuacji gdy nie mogłoby dojść do przedłużenia przedmiotowego zezwolenia, to wnosi o wydanie nowego zezwolenia. W tej sytuacji, decyzją nr [...] z dnia [...] października 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w K. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie z wniosku Spółki o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa ś., udzielonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. Z kolei, postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w K. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Spółki o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa ś. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy własne postanowienie wydane w dniu [...] października 2012 r., nr [...], odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Spółki o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa ś. W podstawie prawnej organ powołał art. 221, art. 233 § 1 pkt 1, w związku z art. 239 i art. 165a § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., zwanej dalej O.p.) oraz art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ze zm.; dalej: u.g.h.). W uzasadnieniu wyjaśnił, że z dniem 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, która w art. 144 uchyliła ustawę o grach i zakładach wzajemnych. Ustawodawca w tym akcie prawnym nie wprowadził uregulowań, które umożliwiałoby udzielanie zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. W ocenie organu przepis ten dotyczy przede wszystkim zmiany zezwoleń i nie obejmuje swym zakresem kwestii udzielenia nowych zezwoleń na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. Skoro zatem brak jest podstawy prawnej do rozpatrzenia wniosku Strony o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa ś., to tym samym postępowanie w przedmiotowej sprawie byłoby bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Reasumując, gdy już w momencie wszczęcia postępowania na wniosek strony można przewidzieć, że zostanie wydana decyzja umarzająca postępowanie (art. 208 O.p.), mija się z celem nie tylko prowadzenie takiego postępowania, ale również jego wszczynanie, dlatego też zgodnie z art. 165a O.p. organ podatkowy wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Odnosząc się do argumentacji spółki związanej z wyrokiem TSUE z 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11, organ nie podzielił argumentacji Spółki co do technicznego charakteru przepisów art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 1 i art. 138 ust. 1 u.g.h., twierdząc, że TSUE nie przesądził tej kwestii. Wojewódzki Sąd Administracyjny - oddalając skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. - podniósł, że przepis art. 165a § 1 O.p. ustanawia dwie podstawy do odmowy wszczęcia postępowania: 1) gdy żądanie wniesione zostało przez osobę niebędącą stroną, 2) jeżeli z "jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte". WSA odwołując się do poglądów doktryny uznał, że przyczyny, z powodu których postępowanie nie może być wszczęte mogą dotyczyć: 1) braku w przepisach prawa materialnego podstawy do rozstrzygnięcia o tej treści żądania w trybie postępowania podatkowego (administracyjnego); 2) sytuacji gdy w danej sprawie toczy się już postępowanie; 3) sytuacji gdy w sprawie zapadła już decyzja i to niezależnie czy nieostateczna, czy ostateczna; 4) dotyczy żądania, które nie podlega rozstrzygnięciu w formie decyzji a wymaga innej formy działania. Odmowa wszczęcia postępowania w momencie złożenia wniosku w rozumieniu art. 165 O.p. musi być dla organu oczywista, aby można było wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w danej sprawie. Sąd stwierdził, że w dacie złożenia wniosku obowiązywała ustawa z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - w której ustawodawca nie wprowadził uregulowań umożliwiających udzielanie zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Powołane zaś przez Spółkę zarzuty - jakoby przepisy u.g.h. nie mogły mieć zastosowania w rozpatrywanej sprawie, gdyż ustawa ta nie została notyfikowana Komisji Europejskiej - są nieuzasadnione. WSA wyjaśnił też, że w myśl art.135 ust. 1 u.g.h. zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1, mogą być zmieniane, na zasadach określonych w ustawie dla zmiany koncesji i zezwoleń udzielanych podmiotom prowadzącym działalność w zakresie określonym w art. 6 ust. 1-3, przez organ właściwy do udzielenia zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Przepisy art. 56 i art. 57 stosuje się odpowiednio. Zawarte w art. 135 ust. 1 u.g.h. odesłanie do stosowania wprost zasad określonych w ustawie dla zmiany koncesji i zezwoleń, dotyczy zmiany zezwoleń i nie obejmuje swym zakresem kwestii udzielenia nowych zezwoleń na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. Z kolei, zgodnie z treścią art. 32 ust. 3 u.g.h. zezwolenia na urządzanie loterii fantowej, loterii audioteksowej, gry bingo fantowe lub loterii promocyjnej urządzanych na obszarze właściwości miejscowej jednego dyrektora izby celnej udziela dyrektor izby celnej, na którego obszarze właściwości miejscowej są urządzane i prowadzone takie gry. Wobec powyższego słusznie stwierdził organ, że zakresem przedmiotowym przywołanego unormowania nie można - ze względu na jego jednoznaczne brzmienie - objąć kompetencji dyrektora izby celnej do udzielenia zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. Stąd - według WSA - zasadna jest ocena organu, iż brak jest podstaw prawnych do rozpatrzenia wniosku Spółki o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Odnośnie wyroku TSUE z 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11 w sprawie FORTUNA i in. Sąd I instancji uznał, że - wbrew temu co twierdzi skarżąca Spółka - Trybunał nie przesądził kwestii charakteru technicznego przepisów, a uzależnił uznanie tych przepisów za podlegające notyfikacji, od ustaleń sądu krajowego, że przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Trybunał przesądził, że nowe przepisy nie doprowadzają do marginalizacji użytkowania automatów do gier o niskich wygranych (pkt 34 wyroku). Natomiast zakaz wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń może wpływać bezpośrednio na obrót automatami, jeżeli ograniczeniu temu towarzyszy zmniejszenie ogólnej liczby kasyn gry, jak również liczby automatów, jakie mogą w nich być użytkowane. Sąd podzielił stanowisko wyrażone w orzecznictwie, że sporne przepisy nie mają charakteru technicznego, albowiem wprowadzona nowelizacja nie wyklucza dalszej eksploatacji automatów, będących obecnie automatami do gier o niskich wygranych. Można je użytkować do czasu wygaśnięcia zezwolenia lub certyfikatu, wstawić do kasyna w dotychczasowej postaci lub przeprogramować do używania jako urządzenie do gier zręcznościowych, niepodlegające ustawie o grach hazardowych czy też do gier wysokohazardowych prowadzonych w kasynach. Obowiązująca ustawa o grach hazardowych w swojej treści nie dopuszcza się ograniczeń naruszających art. 34, art. 49 i art. 56 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. nr 90 poz. 864/2). Jej postanowienia nie zakazują prowadzenia działalności hazardowej, a jedynie ograniczają ją, wyłączając automaty o niskich wygranych co do miejsca świadczenia tych usług i wieku uczestników, w celu ochrony ich zdrowia i kontroli przestrzegania warunków urządzania takich gier. Reasumując, Sąd podzielił stanowisko organu, że wobec mocy obowiązującej przepisów u.g.h., które nie przewidują wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, należało wydać postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Spółki z [...] sierpnia 2012 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła J. Sp. z o.o. Zaskarżając ten wyrok w całości zarzuciła: - naruszenie prawa procesowego, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie oraz prawa materialnego poprzez jego błędne zastosowanie, a to w szczególności art. 165a oraz art. 208 O.p. poprzez przyjęcie z "góry", że zostanie wydana decyzja umarzająca postępowanie (art. 208 O.p.), a tym samym mija się z celem nie tylko prowadzenie takiego postępowania, ale również jego wszczynanie. Ponadto zaskarżonemu wyrokowi zarzucono m. in. naruszenie: - poprzez stosowanie art. 135 ust 2 u.g.h. w związku z art. 129 u.g.h. w sytuacji, gdy przepis ten nie może stanowić podstawy decyzji wydawanych przez organ administracji, albowiem ww. ustawa, w tym przedmiotowy przepis nie zostały notyfikowane przez Komisję Europejską, pomimo tego, że zawierały przepisy techniczne w rozumieniu Dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.), dalej: dyrektywa nr 98/34. Zdaniem skarżącej przepis art. 135 ust. 2 u.g.h. jest przepisem technicznym, który pomimo prawnego obowiązku nie został notyfikowany i jako niezgodny z prawem unijnym, nie może być stosowany. A zatem - w ocenie autora skargi kasacyjnej - decyzja organu odwoławczego oraz orzeczenie Sądu I instancji zostało wydane z naruszeniem prawa mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, - art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy nr 98/34/WE poprzez stosowanie ww. przepisów technicznych w rozumieniu art. 1 pkt 11 wskazanej dyrektywy, które powinny podlegać notyfikacji przez Komisję Europejską, co nie miało miejsca, - art. 8, art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., - art. 2, 7 Konstytucji oraz art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. - oraz innych przepisów wskazanych w uzasadnieniu. W skardze kasacyjnej wskazano też, na błędne ustalenie stanu faktycznego polegająca na uznaniu m. in., że w zakresie udzielenia zezwolenia mają zastosowanie przepisy u.g.h.. Podniesiono nadto, że stosowanie art. 135 u.g.h. narusza generalną regułę polegającą na niemożności zmiany zasad w trakcie trwania odpowiednich zezwoleń wydanych przez organy. Skarżąca przed uchwaleniem u.g.h. mogła wnosić o przedłużenie zezwolenia, zaś przedmiotowa ustawa pomimo obowiązujących w tym zakresie zezwoleń wprowadziła zakaz ich przedłużania i tym samym doszło również do naruszenia prawa. Zdaniem skarżącej nie można zmieniać zasad "w trakcie trwania zezwoleń". Wskazując na powyższe zarzuty, w skardze kasacyjnej wniesiono o uwzględnienie skargi tj.: - uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu administracyjnego I instancji oraz uchylenie decyzji zaskarżonej do WSA oraz poprzedzającej decyzji ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu administracyjnego I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi, który wydał orzeczenie, - zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, - rozpoznanie sprawy również pod nieobecność skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna - z braku usprawiedliwionych podstaw - podlega oddaleniu. Zgodnie z objętym podstawami skargi kasacyjnej przepisem art. 165a § 1 O.p., gdy żądanie /.../ zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji wskazał, że przyczyny - z powodu których postępowanie nie może być wszczęte - mogą dotyczyć m. in. braku w przepisach prawa materialnego podstawy do rozstrzygnięcia o tej treści żądania w trybie postępowania podatkowego (administracyjnego). Stanowisko to nie tylko nie jest skargą kasacyjną podważane, ale i znajduje wsparcie w powołanych w pisemnych motywach rozstrzygnięcia poglądach doktryny na tle analogicznej regulacji zawartej w art. 61a § 1 k.p.a. (por. A. Plucińska-Filipowicz, "Komentarz do zmian wprowadzonych ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", opubl. Lex 2011). W sprawie nie jest też sporne, że w dacie zgłoszenia przez stronę żądania wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa ś. - na podstawie art. 24 ust. 1a w związku z art. 32 ust. 1 w związku z ustawy z dnia 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych - obowiązywała ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie kwestionuje stanowiska Sądu I instancji, że ustawa o grach hazardowych - która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2010 r. - nie zawiera regulacji umożliwiających wydawanie zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Na mocy zaś art. 144 tej ustawy utraciła moc poprzednio obowiązująca ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. W tym stanie rzeczy Sądowi I instancji nie można skutecznie postawić zarzutu, że błędnie podzielił stanowisko organu, że zachodziły podstawy do odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a § 1 O.p., znajdującego zastosowanie w sprawie w związku z art. 8 u.g.h. Zasadność odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a § 1 O.p. skarga kasacyjna podważa zarzutem naruszenia art. 135 ust. 2 w zw. z art. 129 u.g.h. - przez ich zastosowanie "w sytuacji gdy przepis ten nie może stanowić podstawy decyzji wydawanych przez organ administracji, albowiem w/w ustawa, w tym przedmiotowy przepis nie zostały notyfikowane przez Komisję Europejską, pomimo tego, że zawierały przepisy techniczne w rozumieniu Dyrektywy nr 98/34/WE /.../". Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu należy przypomnieć, że zgodnie z art. 135 ust. 2 u.g.h., w wyniku zmiany zezwolenia nie może nastąpić zmiana miejsc urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych. Art. 129 ust. 1 stanowi zaś, że działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Według ust. 2, postępowania w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się. Z treści przytoczonych regulacji wynika zatem jednoznacznie, że nie dotyczą one istotnej dla oceny zastosowania art. 165a § 1 O.p. kwestii udzielania zezwoleń (nowych) prowadzenia działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Przepisy te regulują bowiem materię możliwości zmiany zezwoleń, wprowadzają zasadę prowadzenia działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych /.../ na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, według przepisów dotychczasowych, oraz stanowią podstawę do umorzenia postępowań o wydanie zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, ale wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy. Tymczasem - jak już wskazano - odmowa wszczęcia postępowania dotyczy żądania wydania nowego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, wniesionego po dacie wejścia w życie nowej ustawy. Nie powinno zatem budzić wątpliwości, że żaden z tych przepisów nie mógł stanowić materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia i zarzutem naruszenia tych przepisów nie można skutecznie podważać zasadności zastosowania w okolicznościach sprawy art. 165a § 1 O.p. Sąd I instancji w pisemnym uzasadnieniu wyroku wypowiedział się wprawdzie w kwestii nietechnicznego charakteru wskazanych przepisów (a to wobec sformułowanych w skardze zarzutów w zw. z wyrokiem TSUE), nie zmienia to jednak faktu, że przepisy te nie znajdowały zastosowania w sprawie i ocena ich charakteru (techniczny/nietechniczny) w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE nie ma znaczenia dla sprawy, a zatem ocena charakteru tych przepisów nie ma znaczenia dla sprawy. Jedynie na marginesie można zatem wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny wypowiadał się już niejednokrotnie na temat charakteru przepisów przejściowych u.g.h., uznając je za przepisy nietechniczne, niewymagające notyfikacji (por. np. wyrok NSA z 21 października 2015 r., sygn. II GSK 1629/15; z 28 października 2015 r., sygn. II GSK 1641/15, czy też z 3 listopada 2015 r., sygn. II GSK 2250/15). Należy natomiast podkreślić, że orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wykreowało obowiązek odmowy zastosowania jedynie nienotyfikowanego przepisu technicznego, nie zaś całego aktu prawnego. Natomiast Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 11 marca 2015 r., w sprawie o sygn. akt P 4/14, przesądził, że ustawa o grach hazardowych została uchwalona bez naruszenia konstytucyjnego trybu ustawodawczego, a organizowanie gier na automatach wyłącznie w kasynach gry spełnia wymogi ważnego interesu publicznego, uzasadniające ograniczenie wolności działalności gospodarczej. Ustawa o grach hazardowych tym samym niewątpliwie znajduje zastosowanie w sprawie i wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze kasacyjnej nie jest to kwestia błędnych ustaleń stanu faktycznego. Z tych wszystkich względów zarzut wadliwego zastosowania art. 165a § 1 O.p. usprawiedliwienia nie znajduje. Za niezrozumiały skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 208 O.p. Przepis ten nie stanowił podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia i – jak wskazują pisemne motywy wyroku – nie był przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Sposób sformułowania dalej idących zarzutów wymaga natomiast uwagi, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały wymienione w § 2 tego przepisu, a która w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami i nie ma prawa rozwijać, czy też doprecyzowywać stawianych zarzutów. Dlatego też przedmiotem oceny Sądu mogą być jedynie te zarzuty kasacyjne, które strona sformułowała i uzasadniła zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Jeśli zatem strona nie sformułowała zarzutów zgodnie z powołanymi przepisami, to działający na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie może dokonać ich merytorycznej oceny. Wśród wymogów, które ustawodawca stawia przed autorem skargi kasacyjnej w art. 176 p.p.s.a., wymieniono obowiązek uzasadnienia stawianych zarzutów. Brak uzasadnienia zarzutów skargi kasacyjnej powoduje, że niemożliwa staje się ich merytoryczna ocena. W świetle powyższego sformułowanie zarzutów, takie jak: "zarzucam m. in. naruszenie ..." czy "oraz innych przepisów wskazanych w uzasadnieniu" - bez wyraźnego wskazania, w czym przejawia się naruszenie którego z konkretnych przepisów (określonych przez podanie artykułu i jego ewentualnej jednostki redakcyjnej) – wyklucza merytoryczne odniesienie się. Dotyczy to także zarzutu naruszenia art. 14 i 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. W skardze kasacyjnej brak uzasadnienia tego zarzutu. Zgodnie z art. 14 ust. 1 urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. Stosownie do art. 89 ust. 1 pkt 2, karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Nie ulega zatem kwestii, że przepisy te w rozpoznawanej sprawie nie tylko nie były stosowane ale i zastosowania znaleźć nie mogły. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna – niemająca usprawiedliwionych podstaw – nie mogła zostać uwzględniona. Wobec powyższego na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 wyroku. Postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego (pkt 2 wyroku) wydano na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490).