II OSK 2618/14

Sygn. akt II OSK 2618//14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 czerwca 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. NSA Anna Żak Protokolant sekretarz sądowy Beata Osińska po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 309/14 w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 13 maja 2014r., sygn. akt II SA/Łd 309/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2013r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że jak wynika z akt administracyjnych sprawa przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o mocy 800 kW wraz z niezbędną infrastrukturą, przewidzianego do realizacji na działkach nr ewid. [...], [...], [...], obręb [...], gmina [...] była już rozpatrywana przez organy administracji, w konsekwencji czego Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. uchyliło poprzednią decyzję Wójta Gminy [...] przekazując temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] marca 2013r. nr [...] ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W decyzji tej wskazano też na brak konieczności przeprowadzania przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę i postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko oraz na konieczność sporządzenia analizy porealizacyjnej w przedmiocie oddziaływania elektrowni wiatrowej na środowisko - w zakresie klimatu akustycznego oraz efektu migotania cienia. W szczególności w części dotyczącej zakresu, skali oraz miejsca lokalizacji przedsięwzięcia organ określił m. in., że planowane przedsięwzięcie należy zrealizować w zakresie obejmującym budowę jednej elektrowni wiatrowej typu Enercon E53 o mocy akustycznej nie większej niż 103,0 dB, o średnicy wirnika do 53 m i wysokości zawieszenia wirnika na poziomie do 73,3 m, jako jednostki wytwórczej energii elektrycznej o mocy 800 kW oraz że całkowita wysokość elektrowni wiatrowej nad poziomem terenu nie przekroczy 99,8 m n.p.t. W części decyzji obejmującej wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania pozwolenia na budowę organ wskazał, że należy zaprojektować i zainstalować urządzenie fabrycznie nowe - turbinę wiatrową typu Enercon E53 o podanych parametrach, dodając że prędkość maksymalna wirnika ma być nie większa niż 29 obrotów na minutę. Natomiast w części decyzji dotyczącej wymogu sporządzenia analizy porealizacyjnej w przedmiocie oddziaływania elektrowni wiatrowej na środowisko w zakresie efektu migotania cienia organ określił, że należy dokonać porównania ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko (ilość godzin w roku) w trakcie jego eksploatacji. Pomiary efektu migotania cienia mają być prowadzone dla oddziaływania turbiny wiatrowej na teren zabudowy znajdującej się na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], obręb [...] w miejscu lokalizacji budynków mieszkalnych (od strony wiatraka). Odwołanie od powyższej decyzji złożyła M. Sp. z o.o., która zarzuciła naruszenie art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm., dalej: u.i.o.ś.) poprzez jego niezastosowanie polegające na nieuwzględnieniu uzgodnień dokonanych przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] oraz treści przedłożonego w sprawie raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Strona zarzuciła naruszenie art. 83 ust. 1 u.i.o.ś. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nałożeniu w analizie porealizacyjnej obowiązku dokonania porównań wykraczających poza zakres przedłożonego w sprawie raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, i w efekcie naruszenie art. 6 k.p.a. i art. 106 § 1 k.p.a. w związku z art. 77 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. poprzez jego niezastosowanie polegające na nieuwzględnieniu wiążących wydającego decyzję Wójta Gminy, uzgodnień wydanych przez RDOŚ. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej punktu 1 ppkt 1 pierwszy akapit sentencji decyzji oraz punktu IV ppkt 1 sentencji decyzji - wyłącznie w zakresie ustalenia, iż przedsięwzięcie może być zrealizowane wyłącznie poprzez zastosowanie turbiny typu Enercon E53, a także punktu VII sentencji decyzji, tj. w zakresie nałożenia obowiązku analizy porealizacyjnej w zakresie migotania cienia. Wskazała, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz zaskarżona decyzja nie zawierają żadnych ustaleń dotyczących efektu migotania cienia, co czyni wykonanie postanowienia niemożliwym, a także narusza art. 83 ust. 1 u.i.o.ś. W piśmie z dnia 31 maja 2013 r. Spółka poinformowała Kolegium, że nie podtrzymuje żądania uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej w zakresie punktu VII ppkt 4. Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło decyzję Wójta Gminy [...] w części dotyczącej punktu I ppkt 1 zdanie pierwsze odnoszącej się do zakresu, skali oraz miejsca lokalizacji przedsięwzięcia, zawierającej następującą treść: "Planowane przedsięwzięcie należy zrealizować w zakresie obejmującym budowę jednej elektrowni wiatrowej typu Enercon E53 o mocy akustycznej nie większej niż 103,0 dB, o średnicy wirnika do 53 m i wysokości zawieszenia wirnika na poziomie do 73,3 m, jako jednostki wytwórczej energii elektrycznej o mocy 800 kW, zlokalizowanej na działce nr ewid. [...] w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...]" oraz punktu IV ppkt 1 odnoszącej się do wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania pozwolenia na budowę, zawierającej następującą treść: "Zaprojektować i zainstalować urządzenie fabrycznie nowe - turbinę wiatrową typu Enercon 53 o następujących parametrach: wysokość zawieszenia turbiny wiatrowej na wieży do 73,3 m n.p.t; turbina wyposażona w wirnik o średnicy do 53 m; wysokość całkowita konstrukcji elektrowni nie większa niż 99,8 m n.p.t.; moc elektrowni nie większa niż 0,8 MW; równoważny poziom dźwięku A turbiny nie większy niż 103 dB w porze dnia i w porze nocy; prędkość maksymalna wirnika nie większa niż 29 obrotów na minutę". Organ ustalił następujące brzmienie: punktu I ppkt 1 zdanie pierwsze ww. decyzji organu I instancji: "Planowane przedsięwzięcie należy zrealizować w zakresie obejmującym budowę jednej elektrowni wiatrowej typu Enercon E53 o mocy akustycznej nie większej niż 103,0 dB, o średnicy wirnika do 53 m i wysokości zawieszenia wirnika na poziomie do 73,3 m, jako jednostki wytwórczej energii elektrycznej o mocy 800 kW, lub elektrowni wiatrowej o takich samych parametrach jak wyżej wskazana, zlokalizowanej na działce nr ewid. [...] w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...]" oraz punktu IV ppkt 1 decyzji organu I instancji: "Zaprojektować i zainstalować urządzenie fabrycznie nowe - turbinę wiatrową typu Enercon 53 o następujących parametrach: wysokość zawieszenia turbiny wiatrowej na wieży do 73,3 m n.p.t; turbina wyposażona w wirnik o średnicy do 53 m; wysokość całkowita konstrukcji elektrowni nie większa niż 99,8 m n.p.t.; moc elektrowni nie większa niż 0,8 MW; równoważny poziom dźwięku A turbiny nie większy niż 103 dB w porze dnia i w porze nocy; prędkość maksymalna wirnika nie większa niż 29 obrotów na minutę, bądź inną fabrycznie nową turbinę wiatrową o wskazanych wyżej parametrach turbiny typu Enercon E53". Wskazał, że w pozostałym zakresie decyzja organu I instancji nie ulega zmianie. W uzasadnieniu organ wskazał, że przedmiotowe przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, które może wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Organ I instancji, po zasięgnięciu opinii organu ochrony sanitarnej (PPIS) i organu ochrony środowiska (RDOŚ), orzekł o konieczności przeprowadzenia takiej oceny i nałożył obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Organ wskazał, że z charakterystyki projektowanego przedsięwzięcia przedstawionej w raporcie o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia i jego uzupełnienia oraz ze stanowisk organów: ochrony środowiska i ochrony sanitarnej w zakresie uzgodnienia i opinii wynika, że planowane przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko oraz warunki życia i zdrowie ludzi, nie przyczyni się do degradacji środowiska przyrodniczo-kulturowego, nie będzie powodować konfliktów przestrzennych i uzasadnionych konfliktów społecznych, nie naruszy interesu osób trzecich i nie wymaga ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. W ocenie Kolegium, raport (wraz z uzupełnieniem), który jest podstawowym dowodem w sprawie, jest rzetelny, spójny i nie budzi zastrzeżeń. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego organ uznał jednak, że zrewidowania wymagają środowiskowe uwarunkowania, na które wskazała Spółka w odwołaniu, a które ustalone zostały przez organ I instancji zaskarżoną decyzją: w punkcie I ppkt 1 zdanie pierwsze i w punkcie IV ppkt 1. Wskazanie w decyzji, że planowane przedsięwzięcie należy zrealizować w zakresie obejmującym budowę jednej elektrowni wiatrowej typu Enercon E53 o określonych parametrach, jak słusznie wskazała strona, nie koresponduje z jej żądaniem i uzgodnieniami RDOŚ. Podkreślił, że w złożonym wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Spółka nie określiła wprost, że jej zamierzenie odnosi się do budowy elektrowni wiatrowej wyłącznie typu Enercon E53. W załączonej do wniosku karcie informacyjnej przedsięwzięcia określiła tylko parametry urządzenia przewidzianego do instalacji. Natomiast w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko Spółka wskazała m. in., że planuje zamontowanie turbiny wiatrowej typu Enercon E 53 o mocy do 800 kW lub innej firmy o równoważnej mocy i porównywalnych parametrach technicznych (w tym akustycznych), co potwierdziła w złożonym odwołaniu. Również uzgodnienie RDOŚ (postanowienie z dnia [...] czerwca 2012 r.) odnosi się do przedsięwzięcia polegającego ma budowie jednej elektrowni wiatrowej o określonych parametrach. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł A. W. Skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja Kolegium, jak i decyzja pierwszoinstancyjna, są sprzeczne z interesami mieszkańców [...] i [...], którzy sprzeciwiają się planowanej inwestycji uważając, że zahamuje rozwój tych miejscowości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 7 maja 2014 r. skarżący wskazał, że decyzja Wójta z dnia [...] marca 2013 r. została zamieszczona na stronach BIP w wersji niepełnej (6 stron z 12), a w konsekwencji nie zawierała spraw najistotniejszych dla skarżącego, na dowód czego złożył do akt płytę CD z wersją elektroniczną opublikowanej decyzji. Pełnomocnik uczestnika postępowania M. Spółki z o.o. w [...] wniósł o oddalenie skargi. W piśmie z dnia 9 maja 2014 r. pełnomocnik uczestnika postępowania M. Spółki z o.o. w [...] wskazał, że nie ma dowodów na opublikowanie decyzji organu I instancji w wersji niepełnej, nie wiadomo bowiem, czy nagrany na płycie CD dokument został przegrany ze strony BIP, a jeśli tak było, to czy w treść pliku ingerowano. Pełnomocnik dodał, że nawet jeśli do tego uchybienia doszło, to i tak nie miało to wpływu na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) - powoływanej dalej jako ustawa lub w skrócie u.i.o.ś. –– ilekroć w ustawie jest mowa o ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się przez to postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień; c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Sąd podkreślił, że głównym zarzutem skargi jest zarzut nieopublikowania na stronach BIP pełnej treści decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2013 r., w którym strona upatruje naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu poprzez niepowiadomienie jej o treści decyzji. Zarzut ten Sąd uznał za niezasadny podnosząc, że jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, co miało miejsce w sprawie, stosuje się przepis art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 74 ust. 3 u.i.o.ś.). Zgodnie z tym przepisem strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie, bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. W przedmiotowej sprawie strony były zawiadamiane w trybie art. 49 k.p.a. o wszczęciu postępowania, o wydaniu postanowienia w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, o uzgodnieniach warunków realizacji przedsięwzięcia RDOŚ i PPIS, o terminie planowanej rozprawy administracyjnej, o zgromadzeniu materiału dowodowego pozwalającego na wydanie decyzji i o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Sąd zaznaczył, że organ dokonując zawiadomienia w trybie art. 49 k.p.a. nie ma obowiązku podawania do wiadomości treści decyzji, zawiadamia jedynie o jej wydaniu i możliwości zapoznania się z jej treścią (art. 85 ust. 3 ustawy). Powyższe oznacza, że w toku prowadzonego postępowania zapewniono społeczeństwu możliwość udziału w postępowaniu, w ramach którego przeprowadzono ocenę oddziaływania na środowisko, zgodnie z wymogami art. 79 ust. 1 i art. 30 ustawy, podając do publicznej wiadomości wszystkie informacje objęte przepisem art. 33 ustawy. W tym sensie nie ma znaczenia powoływany przez stronę skarżącą zarzut niepełnej publikacji wydanej w sprawie decyzji. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że tryb przewidziany w art. 49 k.p.a. został zachowany, bowiem o podjętych w sprawie czynnościach procesowych strony postępowania były powiadamiane poprzez zamieszczenie informacji na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy [...] oraz na stronach BIP ([...]). Udział społeczeństwa w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej organ zapewnia również poprzez umożliwienie składania uwag i wniosków. Nie są one wiążące dla organu, jednak w świetle art. 85 ust. 2 pkt 1a w zw. z art. 37 ustawy, organ ma obowiązek ich rozpatrzenia i zamieszczenia w uzasadnieniu decyzji informacji, w jaki sposób uwagi i wnioski zostały wzięte pod uwagę i uwzględnione przez organ. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że organ prowadzący postępowanie rozpatrywał zgłoszone uwagi i wnioski, a w uzasadnieniu decyzji odniósł się do nich wskazując, że informacje zawarte w raporcie i jego uzupełnieniach pozwalają na dokonanie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w chwili obecnej i w momencie jego uruchomienia, jednak jednoznacznie trudno jest przewidzieć oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko w przyszłości. W tym celu organ przewidział obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej w przedmiocie oddziaływania elektrowni na środowisko – w zakresie klimatu akustycznego i efektu migotania cienia (art. 82 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Ponadto, przewidziano działania dotyczące zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko poprzez nałożenie obowiązku wykonania porealizacyjnego monitoringu ornitologicznego i chiropterologicznego. Organ przed wydaniem decyzji dokonał uzgodnienia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska i uwzględnił te uzgodnienia, co znalazło odzwierciedlenie w treści decyzji środowiskowej. Organ zasięgnął także opinii PPIS w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych. Inspektor sanitarny nie stwierdził przeciwwskazań do realizacji przedsięwzięcia. W ocenie Sądu w ramach postępowania przeprowadzono należycie ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w oparciu o zapisy raportu, sporządzonego i uzupełnionego na potrzeby niniejszego postępowania. Z akt sprawy wynika, że planowane przedsięwzięcie nie będzie powodowało przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach objętych ochroną akustyczną zarówno w porze dnia jak i nocy. Podczas funkcjonowania elektrowni nie powinny wystąpić zanieczyszczenia gleby, wód gruntowych i wód powierzchniowych. Gospodarka odpadami została szczegółowo opisana w Raporcie w odniesieniu do fazy realizacji, eksploatacji i likwidacji przedsięwzięcia. Planowana inwestycja nie sąsiaduje bezpośrednio z obszarami Natura 2000, nadto inwestycja nie będzie miała znaczącego negatywnego oddziaływania na cele ochrony, przedmioty, integralność obszarów i spójność Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000. Przedłożony w sprawie raport został sporządzony zgodnie z wymogami art. 66 ustawy. Zawiera wszystkie wymienione tam elementy, w szczególności opis analizowanych wariantów (ust. 1 pkt 5) i opis metod prognozowania (ust. 1 pkt 8). Został też należycie oceniony jako w pełni przydatny dowód w sprawie, mogący stanowić podstawę wydanego rozstrzygnięcia. Sąd, odnosząc się do zarzutów skarżącego, że inwestor nie określił dokładnie miejsca planowanej inwestycji i nie przedstawił zgody właścicieli działek, na których inwestycja ma powstać, wskazał, że ogólne dane lokalizacji inwestycji zostały przez inwestora wskazane. Wariant realizacyjny wskazuje, że elektrownia wiatrowa od południowej granicy działki nr [...] – od strony miejscowości [...] – oddalona zostanie o ok. 50 m, a wariant alternatywny przewiduje położenie elektrowni wiatrowej od południowej granicy działki nr [...] – od strony miejscowości [...] w odległości ok. 100 m. Sąd zaznaczył, że dokładna lokalizacja planowanej inwestycji będzie rozważana przez właściwe organy architektoniczno-budowalne dopiero na etapie postępowania zmierzającego do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nadto uzyskanie zgody właścicieli działek, na których inwestycja ma powstać nie jest wymagane, gdyż kwestia tytułu prawnego do terenu inwestycji nie podlega rozpatrzeniu w tym postępowaniu. Sąd wyjaśnił także, że drogi dojazdowe do planowanej inwestycji zostały określone szczegółowo w dwóch wariantach. W rozdziale 3.2. Raportu przewidziano: a) pierwszą propozycję drogi wewnętrznej - przebiegającej przez działkę nr [...] i finalnie połączonej z istniejącą gminną drogą relacji [...]-[...] o nr [...] oraz b) drugą propozycję drogi wewnętrznej - przebiegającej przez działki o nr [...], [...], [...] (działki dzierżawione przez inwestora), a następnie przez działki nr [...], [...] oraz [...] (inwestor stara się o uzyskanie pozwolenia na poprowadzenie drogi dojazdowej od właścicieli) i finalnie połączonej z istniejącą gminną drogą relacji [...]-[...] o nr [...]. Ustosunkowując się do kolejnych zarzutów skarżącego Sąd wskazał, że ani inwestor ani Wójt Gminy nie mają obowiązku określać odszkodowania w niniejszym postępowaniu. Elementy, które musi zawierać decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określone zostały w art. 82 i 85 o.u.i.ś. i brak jest wśród nich zapisów dotyczących zadośćuczynienia za szkody spowodowane inwestycją. Sprawy roszczeń z powodu zmniejszenia wartości działek mogą być rozstrzygane tylko przez sądy powszechne. Organ nie był też zobowiązany uzgadniać swojego stanowiska z uczestnikami postępowania, a mimo to dla zapewnienia w jak najszerszym stopniu udziału społeczeństwa w postępowaniu i wyjaśnieniu spornych kwestii przeprowadził rozprawę administracyjną. To zaś, że nie wszyscy członkowie społeczności lokalnej są przekonani co do celowości realizacji planowanego przedsięwzięcia nie może stanowić przesłanki uniemożliwiającej organowi ocenę zgromadzonego materiału dowodowego. Sąd podkreślił, że decyzja o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia może być wydana jedynie w przypadkach określonych w ustawie. Przesłanki odmowy zgody polegać przy tym mogą wyłącznie na: niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 ustawy), odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający (art. 80 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 1 ustawy), braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, w sytuacji gdy organ skorzysta z możliwości określonej w art. 81 ust. 1 ustawy, wykazania znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (art. 81 ust. 2 ustawy), wykazania że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 38 lit. j ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (art. 81 ust. 3 ustawy). O ile zatem żadna z wymienionych wyżej okoliczności nie zachodzi, organ jest obowiązany do określenia środowiskowych uwarunkowań. W ocenie Sądu analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że organy słusznie uznały, iż zaistniała podstawa do wydania pozytywnego rozstrzygnięcia dla inwestora. Wydana decyzja spełnia wymogi art. 82 u.i.o.ś. Słusznie też wskazał organ II instancji, że zrewidowania wymagały ustalenia Wójta Gminy [...] w zakresie punktu I ppkt 1 zdanie pierwsze i punktu IV ppkt 1. W skardze kasacyjnej A. W., reprezentowany przez r.pr. M. W., zaskarżył powyższy wyrok w całości. Wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez rozpatrzenie skargi niezgodnie z jej treścią i przeznaczeniem, skupienie się na nie do końca usprawiedliwionej i zasadnej procedurze, zamiast na usprawiedliwionych interesach mieszkańców potwierdzonych w aktach prawnych samorządu gminnego [...] z dnia 23 czerwca 2014r.; 2) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, niewłaściwe zastosowanie lub pominięcie: - dotyczy to w szczególności przepisów ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenie oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), tj. art. 80 ust. 1 pkt 1-4, art. 85 ust. 1 pkt 1 ( w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano art. 85 ust. 2 pkt 1 ) w zw. z art. 37 pkt 2 i innych poprzez niewniknięcie w treść skargi i merytoryczne zastrzeżenia skarżącego i innych mieszkańców; - wnioskowano o zawieszenie postępowania celem umożliwienia dokończenia procedury uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – co stosownie do art. 80 ust. 2 u.i.o.s. zakończyłoby niepotrzebną i niezgodną z interesem mieszkańców procedurę; - dotyczy również przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r., poz. 647 ze zm.): - art. 59 - w sposób błędny przyjęcie przesłanek do ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy przy braku równocześnie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; - co do realności w ogóle uzyskania zgody właścicieli działek co do przeprowadzenia drogi dojazdowej, - błędną oceną, że teren ten nie charakteryzuje się szczególnymi walorami krajobrazowymi lub przyrodniczymi, - teren ten nie koliduje z zabudową wiejską i istniejącą infrastrukturą drogową, mimo bardzo bliskich odległości, - art. 61 ust. 1 pkt 2 w zakresie niemożliwości przeprowadzenia jakichkolwiek inwestycji bez dostępu do drogi publicznej; - nieuwzględnienie przez Sąd okoliczności wydania decyzji przez Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2013r. [...], oparcie jej na błędnych przesłankach prawnych jak i wcześniejszej przeciwstawnej uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2013r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; - nieuwzględnienie przez Sąd, że odmowna decyzja SKO, odpowiedź na skargę nastąpiła po kolejnej uchwale Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2013r., nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tym samym przyjęta argumentacja prawna bezpodstawna i chybiona; - nieuwzględnienie przez Sąd regulacji art. 100, 100a i art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013r., poz. 594 ze zm.) – art. 101 ust. 2 stanowi bowiem, że "w przypadkach o których mowa w ust. 1 sąd administracyjny może nakazać organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącego wykonanie na koszt i ryzyko gminy" – vide też możliwości, stosownie do art. 136 k.p.a.; - pochopność decyzji Wójta Gminy [...], lakoniczność rozstrzygnięcia SKO, zawężenie działań Sądu spowodowały niemożliwość zastosowania regulacji art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. 3) naruszenie przepisów postępowania, w szczególności: - art. 11 i art. 107 k.p.a. w zakresie braku właściwego wyjaśnienia sprawy, - art. 107 § 1 k.p.a. w zakresie niewłaściwie wydanych decyzji. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku wraz z decyzjami: decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2014r., nr [...] i decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2013r., [...] ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o mocy 800kW wraz z niezbędną infrastrukturą oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego na rzecz strony skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem, zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia. Sądowi pierwszej instancji nie można skutecznie zarzucić naruszenia art. 80 ust. 1 pkt 1-4, art. 85 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 37 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenie oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Skarżący upatruje naruszenia powyższych przepisów w tym, że nie uwzględniono zastrzeżeń skarżącego i innych mieszkańców sprzeciwiających się realizacji planowanej inwestycji na terenie [...]. Przepis art. 37 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenie oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) – zwanej dalej: ustawa - nakłada na organ prowadzący postępowanie obowiązek rozpatrzenia uwag i wniosków ( pkt 1) i podania w uzasadnieniu decyzji, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, informacji o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństw (pkt 2 ). Organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę - jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone ( art. 80 ust. 1 – 4 ustawy). Uzasadnienie takiej decyzji powinno wówczas zawierać informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa (art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy). Powyższe przepisy - w przypadku gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – nie nakładają na organ obowiązku uwzględnienia zgłoszonych uwag i wniosków. Udział społeczeństwa w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej zapewniony jest m.in. przez możliwość składania uwag i wniosków, przy czym złożone uwagi i wnioski nie są dla organu wiążące. Rację ma Sąd pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie organ zachował powyższe wymogi. Uzasadnienie decyzji organu I instancji zawiera dane w tym zakresie. Organ wskazał, iż podnoszono kwestie zdrowotne ludzi zamieszkałych w pobliżu projektowanej elektrowni oraz kwestie dotyczące braku możliwości zabudowy sąsiadujących działek, co będzie wiązać się ze spadkiem wartości nieruchomości, braku rozwoju [...]. Jednocześnie organ ocenił przedłożony Raport oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, uzgodnienie dokonane przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] i pozytywną opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]. Nie jest także usprawiedliwiony zarzut dotyczący naruszenia art. 80 ust. 2 ustawy w istocie sprowadzający się do braku zawieszenia postępowania do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wprawdzie ustawodawca w art. 80 ust. 2 ustawy nakazał, aby właściwy organ wydawał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz jednocześnie wyraźnie zaznaczył, że taki obowiązek istnieje, jeżeli plan ten został uchwalony. Oznacza to, że nie można skutecznie zarzucać organowi - nawet jeśli została wszczęta procedura planistyczna - że nie zawiesił postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej do dnia uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie mogą także odnieść zamierzonego skutku zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 59 i art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r., poz. 647 ze zm.) oraz art. 100, art. 100a i art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013r., poz. 594 ze zm.), albowiem przepisy tych ustaw nie znajdują zastosowania w postępowaniu, w którym wydawana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje m.in. przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenie oddziaływania na środowisko. Także przepisy art. 100, art. 100a i art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym regulują postępowanie odrębne od postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie. Na marginesie należy wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawomocnym wyrokiem z dnia 19 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 263/15 oddalił skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] i P. N. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2014 roku nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w obrębie geodezyjnym [...] oraz w obrębach geodezyjnych [...] i [...] ( por. CBOSA). Z powyższego wynika, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego został uchwalony po upływie roku od wydania zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji decyzji ( decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2013r.). Z powyższych względów nie można także podzielić zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia art. 11 i art. 107 k.p.a. jak i naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) oddalił skargę kasacyjną.