II SA/Łd 263/15

Dnia 19 czerwca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Sędzia NSA Anna Stępień Protokolant Referent stażysta Izabela Bielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2015 roku sprawy ze skarg A Spółki z o.o. z siedzibą w R i P. N. na uchwałę Rady Gminy W. z dnia 23 czerwca 2014 roku nr XXXVII/46/2014 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w obrębie geodezyjnym Wielgomłyny oraz w obrębach geodezyjnych Myśliwczów i Kolonia Myśliwczów oddala skargi. LS A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. oraz P. N. zaskarżyli do sądu administracyjnego uchwałę Radę Gminy Wielgomłyny z dnia 23 czerwca 2014r. nr XXXVII/46/2014, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w obrębie geodezyjnym Wielgomłyny oraz w obrębach geodezyjnych Myśliwczów i Kolonia Myśliwczów. Skarga A Sp. z o.o. w R. została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Łd 263/15, natomiast skarga P. N. pod sygn. akt II SA/Łd 420/15. Zaskarżonej uchwale oboje skarżący zarzucili naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 20 i art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez ich niezastosowanie, kiedy zastosowanie mieć powinny oraz przepisu art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 594 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię. Ponadto skarżący zarzucili naruszenie przepisów procedury przy uchwalaniu zaskarżonej uchwały, tj. art. 17 pkt 9 w zw. z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 2015r., poz. 199) w zw. z przepisem art. 6 ust. 1 pkt 2 oraz art. 8 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz.U. z 2014r., poz. 782 ze zm.), poprzez jego niezastosowanie, a także przepisu art. 110 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postepowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.), powoływanej dalej jako k.p.a., poprzez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu własnej skargi A Sp. z o.o. w R. podniosła, że decyzją Wójta W. z dnia [...], zostały dla niej ustalone środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie jednej elektrowni wiatrowej o mocy 800 kW wraz z niezbędną infrastrukturą, przewidzianą do realizacji na działkach nr ewid. 373/2, 374/4, 374/12 w m. [...], obręb [...], gmina [...]. Wspomniana działka gruntu znajduje się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, uchwalonym na mocy zaskarżonej uchwały, tj. w obrębie geodezyjnym [...]. Zapis postanowienia § 13 punkt 3 przedmiotowego planu wprowadza zakaz na obszarze objętym planem lokalizacji urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii. Zakaz ten zatem obowiązuje również na działce gruntu, dla której wydano decyzję o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację elektrowni wiatrowych. Natomiast zgodnie z treścią przepisu art. 72 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz.U. z 2013, poz. 1235 ze zm.), na podstawie wspomnianej decyzji środowiskowej, skarżąca Spółka była uprawniona do ubiegania się o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla ww. przedsięwzięcia oraz o uzyskanie pozwolenia na budowę. Opisana wyżej uchwała uniemożliwiła skorzystanie z tego uprawnienia. Z kolei P. N. stwierdził, że jego interes prawny, jaki został naruszony podjęciem zaskarżonej uchwały wynika z faktu, iż przysługuje mu własność działek 373/1, 374/3, 375/1, dla której to nieruchomości Sąd Rejonowy w R.V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...]. Nieruchomość ta jest objęta ww. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W pierwszej kolejności oboje skarżący wskazali na okoliczności świadczące o zachowaniu przez nich procedury dotyczącej zaskarżenia aktu prawa miejscowego do sądu administracyjnego, a następnie zgodnie podnieśli, że zapis § 13 pkt 3 zaskarżonego planu stanowi ograniczenie swobody działalności gospodarczej poprzez wprowadzenie zakazu podejmowania działalności określonego rodzaju na danym obszarze, w tym wypadku prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania energii ze źródeł odnawialnych. Powołując się na art. 94 Konstytucji RP skarżący stwierdzili, że podstawę dla uchwalenia aktu prawa miejscowego stanowi ustawa, przy czym przy ustalaniu granic upoważnienia ustawowego niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej lub celowościowej. Takim przepisem pozwalającym na uchwalanie aktów prawa miejscowego jest przepis art. art. 41 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Jednak przepis ten zezwala na stanowienie aktów prawa miejscowego jedynie w granicach wyznaczonych przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przytaczając treść art. 20 i art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej skarżący zaznaczyli, że wypełniając delegację ustawową do wydania aktu prawa miejscowego, jakim jest uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, rada gminy winna uwzględniać powołane zasady konstytucyjne i stanowić prawo miejscowe w takim brzmieniu, aby nie dopuszczać się ich naruszenia. Uchwalenie przepisów, które zakazują podejmowania określonej działalności gospodarczej, poprzez wprowadzenie zakazu lokowania urządzeń służących do ich wykonywania - zasady te narusza. Jak bowiem wynika z powołanego art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ograniczenia swobody działalności gospodarczej mogą wynikać wyłącznie z przepisów rangi ustawowej, a ich wprowadzenie nawet dla ustawodawcy nie jest całkowicie dowolne, lecz jest dopuszczalne jedynie ze względu na ważny interes publiczny. W ocenie skarżących w niniejszej sprawie brak jest podstawy prawnej rangi ustawowej, która dopuszczałaby uchwalenie takich ograniczeń. Bez wątpienia takim przepisem nie jest przepis art. 10 ust. 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który wprowadza możliwość wyznaczenia stref gdzie wyłącznie mogą być lokalizowane urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy powyżej 100 kW, a także ich stref ochronnych. Należy jednak zauważyć, że przepis ten stanowiący wyjątek od konstytucyjnej zasady swobody podejmowania działalności gospodarczej powinien być interpretowany bardzo ściśle. Dlatego jeśli wprowadzono zakaz lokowania urządzeń wytwarzających energię odnawialną na terenie gminy poza miejscami wyznaczonymi, to po pierwsze musi istnieć zapis studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, który wyznacza miejsca lokowania urządzeń wytwarzających energię odnawialną, a po drugie takie ograniczenia mogą dotyczyć wyłącznie urządzeń o mocy powyżej 100 kW. Tymczasem przepisy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy W. przyjęte uchwałą Rady Gminy W. z dnia [...], nr [...], zmienioną uchwałą z dnia [...]., w ogóle nie przewidują wyznaczenia miejsc lokowania urządzeń wytwarzających energię odnawialną. Nie ma przy tym znaczenia, iż sama uchwała o przyjęciu ww. studium została podjęta na 9 lat przed wejściem w życie przepisu art. 10 ust. 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a uchwała zmieniająca ww. studium 4 lata wcześniej. Ponadto ten przepis zezwala na ograniczenie możliwości prowadzenia takiej działalności na pewnych obszarach, a nie wprowadzenia w ogóle takiego zakazu. Poza tym takie ograniczenia mogą dotyczyć wyłącznie urządzeń o mocy powyżej 100 kW, niedopuszczalne jest zatem wprowadzenie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej przy użyciu wszelkich urządzeń do produkcji energii odnawialnej bez względu na moc. Nawet jeśli za taki przepis, rangi ustawowej zezwalający na ograniczenie działalności gospodarczej w zakresie produkcji energii z urządzeń wytwarzających energię odnawialną, uznano by przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadzające władztwo planistyczne gminy, to przecież brak jest interesu publicznego i to ważnego, w ustaleniu ograniczeń co do możliwości prowadzenia działalności gospodarczej w postaci wytwarzania energii pochodzącej z odnawialnych źródeł energii. Stanowisko, iż zapisy aktów prawa miejscowego (w tym miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego) nie mogą naruszać zasady swobody działalności gospodarczej, zostało przyjęte w orzecznictwie sądów administracyjnych. Skarżący podnieśli również, że Wójt Gminy W. wydał w dniu [...] obwieszczenie o wyłożeniu projektu planu. Do obwieszczania o wyłożeniu projektu planu zagospodarowania przestrzennego w niniejszej sprawie ma zastosowanie przepis art. 17 punkt 9 w związku z przepisem art. 17 punkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym ogłoszenie o wyłożeniu planu winno być dokonane w prasie miejscowej, przez obwieszczenie, w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Ponadto na podstawie przepisu art. 8 ust 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej, upoważnione podmioty mają obowiązek udostępniać w Biuletynie Informacji Publicznej informacje publiczne, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3, pkt 4 lit. a) i d tiret drugie lit. c) i d) i pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Niewątpliwie w przepisie art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b) tej ustawy nałożono na organy władzy publicznej obowiązek udostępniania informacji publicznej o projektowanych aktach normatywnych, do których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jako akt prawa miejscowego się zalicza. Publikację w Biuletynie, nawet gdyby ten obowiązek nie istniał, należy uznać za próbę wykonania przepisów art. 17 pkt 9 w zw. z pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jako ogłoszenie o wyłożeniu planu w sposób zwyczajowo przyjęty w każdej miejscowości w Polsce, skoro wymagają tego przepisy prawa. Tymczasem publikacja obwieszczenia o wyłożeniu projektu planu z dnia 11 kwietnia 2014r. do publicznego wglądu jako informacji publicznej - dokonana została z rażącym naruszeniem prawa, to jest przepisu art. 6 ust. 1 pkt 2 oraz 8 ust. 2 i 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepis art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostąpienie do informacji publicznej nakłada obowiązek publikacji projektów aktów normatywnych, do których należy projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego. Przepisy art. 8 ust. 2 i 3 wspomnianej ustawy nakładają na ograny wymienione w przepisie art. 4 ust. 1 punkt 1 wspomnianej ustawy, tj. organy władzy publicznej, do których zalicza się Wójta Gminy W., publikacji informacji wskazanych w przepisie art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wójt Gminy W. nie wykonał tego obowiązku, a jedynie ograniczył się wyłącznie do poinformowania, że projekt planu jest dostępny w urzędzie Gminy, nie ogłaszając projektu planu. Skarżący dodali, że Wójt Gminy W., ani nie opublikował projektu planu przed podjęciem przez Radę Gminy Wielgomłyny o uchwaleniu planu w dniu 23 czerwca 2014r., a samą uchwałę opublikował w BIP, dopiero 18 września 2014r. po jej podjęciu. Okoliczności te należy uznać za fakty powszechnie znane w rozumieniu przepisu art. 106 § 2 p.p.s.a. - jest to treść opublikowana w Biuletynie Informacji Publicznej na stronach utrzymywanych przez Gminę W. W ocenie skarżących, Wójt Gminy W. zaniechał w ogóle publikacji projektów aktów normatywnych i samych aktów oraz informacji o okolicznościach ich podjęcia w 2014r. co może sugerować, że procedura planistyczna miała odbyć się w zamierzeniu Wójta w sposób nieprzejrzysty. Powyższe naruszenie stanowi istotne naruszenie prawa w zakresie trybu sporządzania planu miejscowego, w zakresie wykonania obowiązku ogłaszania informacji o treści projektu planu, który to obowiązek został na Wójta nałożony przepisami art. 17 pkt 9 w zw. z pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kwestia, czy naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego jest istotne, czy nie jest istotne, wymaga oceny skutków tych naruszeń. Skarżący wskazali, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej statuuje w art. 61 prawo obywatela do uzyskania informacji o działaniach organów władzy publicznej. Wykazane naruszenia prawa stanowią więc jednocześnie naruszenie norm konstytucyjnych w szczególności w zakresie wolności i praw politycznych obywateli. Przedstawione naruszenia prawa pozbawiły adresatów planu miejscowego możliwości skutecznego zapoznania się z informacja publiczną i dokonanie kontroli prawidłowości przeprowadzania procedury planistycznej w tym terminowości dokonanych czynności i podmiotów dokonywujących obwieszczenia i udostępnienia informacji publicznych -projektu planu. Zdaniem skarżących skoro ustawodawca założył ograniczone zaufanie do podmiotów publikujących informacje publiczną i nakazał wykonywanie czynności uniemożliwiających manipulowanie informacjami publicznymi, to konsekwencją niewykonania tych obowiązków winny być daleko idące, z uchyleniem uchwały Rady Gminy Wielgomłyny włącznie. A Sp. z o.o. w R. podniosła dodatkowo, że zgodnie z art. 110 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Zatem Wójt Gminy W., będąc związany wydaną przez siebie decyzją środowiskową, winien uwzględnić uprawnienia inwestora, wynikające z tej decyzji w sporządzonym przez niego projekcie planu zagospodarowania przestrzennego. Nieuwzględnienie wskazanej wyżej decyzji środowiskowej oraz postanowienia o uzgodnieniu ww. przedsięwzięcia stanowi wadę skutkującą wadliwością planu. Do powyższego zarzutu przyłączył się P. N. Na tej podstawie skarżący wnieśli o przeprowadzenie w oparciu o przepis art. 106 ust. 3 ustawy z dnia 30 lipca 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 270 ze zm.), uzupełniających dowodów z załączonych do skargi dokumentów, na okoliczności wezwania Rady i Wójta Gminy W. do usunięcia naruszenia prawa oraz opatrzonych datą pewną przez notariusza wydruków ze stron internetowych Biuletynu Informacji Publicznej Gminy W. na okoliczność ich treści. Ponadto skarżący wnieśli o zasądzenia na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Dodatkowo P. N. wniósł o połączenie sprawy z jego skargi ze sprawą oznaczoną sygnaturą akt II SA/Łd 263/15, wszczętą na skutek skargi złożonej przez A Sp. z o.o. z siedzibą w R. ze względu na fakt, iż skargi dotyczą tej samej uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę A Sp. z o.o. w R. Rada Gminy W. Wyjaśniła, że w niniejszej sprawie brak jest po stronie skarżącej legitymacji do wniesienia niniejszej skargi. Skarżąca wskazała, iż interes prawny do zaskarżenia przedmiotowej uchwały wynika w faktu otrzymania przez nią w dniu 22 marca 2013 roku decyzji Wójta Gminy W. w sprawie ustalenia uwarunkowań środowiskowych dla przedsięwzięcia polegającego na budowie jednej elektrowni wiatrowej o mocy 800kW wraz z niezbędną infrastruktura przewidzianą do realizacji na działkach nr ewid. 373/2, 374/4, 374/2. Przedmiotowe działki, na których prowadzona miała być inwestycja nie stanowią jednak własności skarżącej. Tymczasem w świetle jednolitej linii orzeczniczej ani dzierżawca nieruchomości, ani jej użytkownik, nie są legitymowani do zaskarżenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albowiem nie można przyjąć, że plan narusza ich interesy prawne. Owszem ustalenia planu mogą oddziaływać na stosunki prawne, łączące wzajemnie dzierżawcę, użytkownika i właściciela, ale są to kwestie odnoszące się do zawartych umów i podlegające jej uregulowaniom. Nie bez powodu prawa obligacyjne to prawa skuteczne jedynie pomiędzy stronami danego stosunku prawnego w przeciwieństwie do praw bezwzględnych, czyli skutecznych względem wszystkich. Trudno nawet przyjąć, że sądową kontrolę ustaleń planu mogłyby uruchamiać interesy osób, którym prawa do nieruchomości przysługują w ograniczonym zakresie i w określonym czasie (na podstawie umowy i w czasie jej obowiązywania). Odnosząc się do treści zarzutów skarżącej, dotyczących naruszenia prawa materialnego Rada Gminy wskazała, iż są one sformułowane w sposób ogólnikowy nie pozwalający na merytoryczne odniesienie się do nich. Skarżąca powołuje się bowiem m.in. na błędną wykładnię przepisów prawa materialnego, w sytuacji gdy nie wskazuje na czym ta błędna wykładania polega. Niezależnie od powyższego, zdaniem organu, podnoszony przez skarżącą zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego jest całkowicie bezzasadny. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do zadań własnych gminy należy tzw. władztwo planistyczne. Organy planistyczne muszą przy tworzeniu aktów prawa miejscowego wyważyć różne wartości chronionych konstytucyjnie (prawo własności, ochrona środowiska, ochrona przyrody) oraz uwzględniać interes publiczny (dobro wspólne). Władztwo planistyczne obejmuje samodzielne ustalenie przez gminę przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy. W ocenie organu w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z naruszeniem przepisów, dotyczących władztwa planistycznego. Rada Gminy W. najpierw przystępując do sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego, a następnie uchwalając ten plan dla obszarów w obrębie geodezyjnym Wielgomłyny oraz w obrębach geodezyjnych Myśliwczów i Kolonia Myśliwczów, wzięła pod uwagę interes publiczny mieszkańców miejscowości Myśliwczów. Część mieszkańców sołectwa Myśliwczów brała udział jako strona w postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o mocy do 800 kW wraz z niezbędną infrastrukturą. Możliwość w przyszłości wybudowania przedmiotowej inwestycji, której oddziaływanie obejmowałoby również grunty sąsiednie, spotkało się ze stanowczym sprzeciwem mieszkańców, którzy do Rady Gminy W. skierowali wystąpienie, żądając podjęcia działań zmierzających do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów w obrębie Myśliwczów gm. Wielgomłyny. Przed podjęciem uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wójt Gminy Wielgomłyny wykonał analizę dotyczącą zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium, przygotował materiały geodezyjne do opracowania planu oraz ustalił niezbędny zakres prac planistycznych. Organ podkreślił, że tylko zapisy planu sprzeczne z powszechnie obowiązującymi przepisami, nie dające się pogodzić z istniejącym porządkiem prawnym oraz nie znajdujące uzasadnienia w ochronie takich wartości jak bezpieczeństwo lub porządek publiczny, ochrona środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób mogłyby stanowić podstawę do stwierdzenia ich nieważności, co w przedmiotowej sprawie nie ma miejsca. Istotnym jest natomiast fakt, że skarżąca na przedmiotowym terenie objętym planem przed podjęciem zaskarżonej uchwały nie prowadziła, jak również nadal nie prowadzi działalności gospodarczej, pomimo, iż w swych zarzutach powołuje się na art. 22 Konstytucji. Uzyskanie przez skarżącą decyzji Wójta Gminy W. w dniu [...], w której ustalono środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o mocy 800 kW wraz z niezbędną infrastrukturą wskazuje jedynie na zamiar podjęcia przez skarżącą w przyszłości działalności gospodarczej na tym terenie. Z ogólnej konstytucyjnej zasady wolności działalności gospodarczej nie można wywodzić interesu prawnego podmiotu, który dopiero zamierza podjąć taką działalność na terenie objętym planem, w zaskarżeniu uchwały rady gminy w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż taki interes miałby charakter bardzo ogólny i potencjalny. Interes oparty wyłącznie na tej zasadzie dawałby każdej osobie zainteresowanej dopiero w przyszłości skorzystanie z tej wolności prawo do kwestionowania regulacji miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego na obszarze dowolnej gminy. Zdaniem organu, zupełnie niezrozumiałym jest powoływanie się przez skarżącą na treść art. 10 ust. 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powyższy przepis daje uprawnienie Radzie Gminy do podjęcia uchwały w przedmiotowym zakresie poprzez wyznaczenie obszarów na których mogą być prowadzone takie inwestycje. W żaden sposób treści powyższego przepisu nie można rozumieć tak, jak wskazuje to w uzasadnieniu skargi skarżąca, iż "przepis ten zezwala na ograniczenie możliwości prowadzenia takiej działalności na pewnych obszarach, a nie wprowadzenia w ogóle takiego zakazu". Organ podniósł także, iż zasady informowania o poszczególnych czynnościach podejmowanych przez organy w ramach procedury planistycznej szczegółowo określa ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Żaden przepis powołanej wyżej ustawy nie wymaga by obwieszczenia o wyłożeniu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego były umieszczane w Biuletynie Informacji Publicznej. W związku z powyższym nie można postawić organowi zarzutu dotyczącego braku obwieszczenia w BIP o wyłożeniu projektu planu. Ponadto przyjmując, iż informacja o obwieszczeniu stanowi informację publiczną, należy wskazać, iż zgodnie z art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacja, która nie została udostępniona w BIP jest udostępniana na wniosek. Skarżąca nigdy z wnioskiem w przedmiotowym zakresie nie wystąpiła. Ponadto, zdaniem organu, z treści art. 17 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że organ jest zobowiązany wyłącznie do ogłoszenia obwieszczeniu o wyłożeniu projektu planu do wglądu, nie zaś do zawarcia w obwieszczeniu treści takiego projektu planu. Powyższe rozwiązanie ustawodawcy jest racjonalne z uwagi na zakres materiału oraz konieczność przedstawienia m.in. załączników graficznych projektu planu. Odnosząc się do zarzutu, że zaskarżona uchwała została opublikowana w BIP przedmiotowa już po jej podjęciu tj. w dniu 18 września 2014 roku organ stwierdził, że zasady publikacji w BIP uchwał podjętych przez Radę Gminy, czy też ewentualnie ich projektów, nie pozostają w żadnym związku z procedurą planistyczną określoną w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Żaden przepis ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wymaga na żadnym etapie, ogłaszania w BIP o podejmowanych czynnościach przy uchwalaniu planu. Tym samym brak w BIP wskazywanych przez skarżącą informacji nie stanowi naruszenia przepisów postępowania mających nie tylko istotny, ale nawet w ogóle jakikolwiek wpływ na podjęcie zaskarżonej uchwały. Ewentualne uwagi skarżącej co do sposobu prowadzenia BIP przez organ, nie mogą być rozpatrywane w ramach zaskarżenia niniejszej uchwały. Ponadto w ocenie organu materiały robocze, które powstają we wstępnej fazie projektowania i sporządzania dokumentu urzędowego, jakim w niniejszej sprawie jest uchwała i które służą tylko do przygotowania jego treści i ostatecznej wersji, nie posiadają waloru informacji publicznej. Nie służą bowiem one do realizacji powierzonego organowi zadania publicznego, ponieważ mają jedynie charakter źródłowy do sporządzenia dokumentu urzędowego. Poza tym ustawa o dostępie do informacji publicznej w art. 6 ust. 1 pkt lit. b) wskazuje, iż udostępnieniu podlega informacja publiczna o "projektowaniu aktów normatywnych", a nie o "projektach aktów normatywnych". Oznacza to, że nie chodzi tu o projekty, nad którymi prace legislacyjne zakończyły się. Według organu istotnym faktem jest również to, że skarżąca jako zainteresowany podmiot po wyłożeniu projektu planu złożyła uwagi do projektu planu, co świadczy o tym, że miała zapewnioną możliwość czynnego udziału w całej procedurze planistycznej. Zdaniem Rady Gminy, przedstawione powyżej wyjaśnienia jednoznacznie wskazują, iż uchwała w przedmiotowej sprawie została podjęta w sposób prawidłowy z zachowaniem procedury planistycznej. Powyższe potwierdza również fakt, iż Wojewoda [...] w zakresie czynności nadzorczych nie zakwestionował prawidłowości podjętej uchwały. Ponadto organ wskazał, że przepis art. 110 k.p.a. nie ma zastosowania przy podejmowaniu aktów prawa miejscowego przez organ stanowiący gminy. Za powyższym stanowiskiem przemawia również fakt, iż dalej idąca dla inwestora niż decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych, decyzja o warunkach zabudowy, czy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wygasają w przypadku, gdy dla danego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji (art. 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Rada Gminy dodała, że zarówno w piśmiennictwie, jak i judykaturze prezentowane jest również stanowisko zgodnie z którym podmiot ubiegający się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ponosi pewne ryzyko związane z tym, że jeżeli w przyszłości wejdzie w życie plan zagospodarowania przestrzennego nie uzyska wszystkich wymaganych pozwoleń to np. organy budowlane wydając pozwolenie na budowę będą związane postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego. W sytuacji, w której pojawią się sprzeczności rozwiązań zawartych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego prymat trzeba będzie przyznać temu ostatniemu, ponieważ jest to powszechnie obowiązujący przepis prawa miejscowego. W odniesieniu do skargi P. N. Rada Gminy podtrzymała swoje stanowisko, wyrażone w odpowiedzi na skargę A Sp. z o.o. w R. dodając, że skarżący nie wykazał istnienia po jego stronie interesu prawnego do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Analiza przeznaczenia działek stanowiących własność skarżącego w porównaniu z przeznaczeniem przedmiotowych działek zawartym w zaskarżonej uchwale wskazuje bowiem, iż nie uległo ono zmianie. Ponadto skarżący nie może wiązać naruszenia jego interesu prawnego z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, której nie był stroną. W związku z tym Rada Gminy wniosła o oddalenie obydwu skarg. W pisma procesowych z dnia 12 czerwca 2015r., A Sp. z o.o. w R. oraz P. N. oświadczyli, że cofają skargi w ten sposób, że wnoszą o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, a w sytuacji gdyby upłynął termin wskazany w przepisie art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wnoszą o orzeczenie niezgodności z prawem zaskarżonej uchwały na podstawie ww. przepisu ustawy o samorządzie gminnym, wyłącznie w zakresie obszaru objętego planem miejscowym, znajdującego się na terenie działek gruntu nr ewid. 373/2, 374/4, 374/2 w obrębie [...] , gmina W., tj. działki gruntu objętej decyzją Wójta W. z dnia [...], skierowaną A Sp. z o.o. w R., ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie jednej elektrowni wiatrowej o mocy 800 kW, przewidzianego do realizacji na ww. działkach, których właścicielem jest P. N. Jednocześnie podkreślono, iż oświadczenia skarżących nie oznaczają cofnięcia skarg w całości. Odnosząc się do niektórych argumentów zawartych w odpowiedzi na skargę podniesiono, że A Sp. z o.o., w której P. N. jest jedynym wspólnikiem, podjęła już działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania energii z odnawialnych źródeł. W ustawie o swobodzie działalności gospodarczej odróżniane jest pojęcie wykonywania i podejmowania działalności gospodarczej. Z pewnością podjęcie kroków zmierzających do przygotowania inwestycji - przygotowania do wykonywania działalności gospodarczej - stanowi już podjęcie działalności gospodarczej. Skarżąca (a tym samym i skarżący) wystąpiła i uzyskała już jedną z decyzji administracyjnych niezbędnych do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania energii z odnawialnych źródeł na terenie obowiązywania planu. Poniosła przy tym wymierne wydatki jak chociażby związane z przygotowaniem raportu środowiskowego, które na gruncie podatku dochodowego będą stanowić koszt uzyskania przychodu właśnie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania energii z odnawialnych źródeł. Nie jest zatem prawdziwe twierdzenie, iż skarżący ma co najwyżej zamiar podjąć taką działalność, co miałoby dezawuować argumenty naruszenia przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej dotyczących wolności gospodarczej. Przepis art. 10 ust. 2 a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym został przywołany w skardze jako przykład przepisu rangi ustawowej, pozwalającego na ograniczenie swobody działalności gospodarczej, a nie jako argument na niezgodność miejscowego planu ze studium. Odnośnie argumentów zawartych w odpowiedzi na skargę, iż nie zostały naruszone przy uchwalaniu przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego przepisy dotyczące dostępu do informacji publicznej, tj. nieopublikowanie projektu wykładanego planu nie naruszało zasad sporządzania planu, podniesiono dwa argumenty. Po pierwsze, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie zgodności z prawem, przez co należy rozumieć całe prawo, a nie tylko przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem nawet pełna zgodność z przepisami tej ustawy nie zwalnia sądu z przeprowadzenia kontroli zgodności planu z przepisami prawa zawartymi w innych aktach w tym w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Po drugie, autor odpowiedzi na skargę podnosi, iż przepis art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy o dostępie do informacji publicznej nakłada na organy władzy publicznej obowiązek udostępniania informacji publicznej o projektowaniu aktów normatywnych, co miałoby świadczyć, iż chodzi tu o projekty, nad którymi prace legislacyjne nie zakończyły się. Należy zgodzić się ze autorem odpowiedzi na skargę, iż chodzi tu o projekty, nad którymi prace legislacyjne nie zakończyły się. Jednak wykładany do publicznego wglądu projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest aktem normatywnym, nad którym prace legislacyjne zakończyły się. Wszak do takiego projektu planu mieszkańcy mogą wnosić uwagi, które mogą być uwzględnione co może skutkować zmianą projektu planu dokonaną przez Wójta (art. 17 punkt 11, 12 i 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Na rozprawie w dniu 19 czerwca 2015r. pełnomocnik stron skarżących oświadczył, iż P. N. nie jest właścicielem działek objętych decyzjami środowiskowymi. Podniósł, iż jego zdaniem wystąpienie przez podmiot z wnioskiem do organu o wydanie decyzji środowiskowej jest równoznaczne z rozpoczęciem prowadzenia działalności gospodarczej przez ten podmiot. Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2015r. orzeczono o połączeniu spraw o sygn. akt II SA/Łd 263/15 i sygn. akt II SA/Łd 420/15 do ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi nie są zasadne. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Kognicji sądu administracyjnego, na mocy art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., poddane zostały także akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Takim aktem prawa miejscowego bez wątpienia jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Sąd, uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności należy przypomnieć, iż stosownie do treści art. 101 ust 1 ustawy o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zatem przesłanką skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę planistyczną, oprócz wezwania do usunięcia naruszenia (co w sprawie miało miejsce), jest nie tylko posiadanie interesu prawnego, ale i jego naruszenie. Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. jest przy tym norma prawa materialnego, zaś interes prawny niekoniecznie musi mieć podstawę w przepisach materialnych prawa administracyjnego. Skarżący winni przy tym wykazać, że zaskarżona uchwała narusza sferę ich uprawnień gwarantowanych przepisami prawa. Przy czym stan owego naruszenia musi być aktualny i nie może odnosić się do ewentualnych przyszłych sytuacji, jak również odnosić się do zdarzeń z przeszłości, które na skutek określonych działań bądź upływu czasu zdezaktualizowały się. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2010r., sygn. akt II OSK 1981/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Naruszenie tego interesu następuje zaś wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2009r., w sprawie o sygn. akt II OSK 205/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W odniesieniu do Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością A w R., nie będącej właścicielem ani użytkownikiem wieczystym żadnej nieruchomości, położonej na terenie objętym skarżonym planem brak jest tak rozumianego interesu prawnego do kwestionowania skarżonej uchwały. Powoływanie się przez skarżącą Spółkę na uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia dowodzi co najwyżej posiadania interesu faktycznego, w żaden jednak sposób nie uprawnia do wniesienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ponieważ decyzja ta, podobnie jak decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi żadnych praw do terenu, którego dotyczy projektowana inwestycja. Interesu prawnego skarżąca nie może także wywodzić z ograniczenia jej możliwości przyszłego prowadzenia na terenie objętym planem działalności gospodarczej. Podzielić należy bowiem stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 września 2008r., sygn. akt II OSK 133/08 (dostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl), wskazujące, iż skoro Spółka na terenie objętym działaniem zaskarżonego planu nie ma żadnej nieruchomości, zapisy planu nie kształtują w jakimkolwiek stopniu jej sytuacji jako właściciela określonej nieruchomości. Spółka nie wykazała zatem, aby naruszony został jej interes prawny. Zapisy planu miejscowego determinują sposób wykonywania własności i tylko pośrednio wpływają na prowadzenie określonej działalności, dlatego skarżąca Spółka nie może skutecznie z treści art. 22 Konstytucji RP wywodzić naruszenia swojego interesu prawnego, wiążąc to naruszenie z faktem prowadzenia działalności gospodarczej. Skoro bowiem zaskarżona uchwała nie wkracza w sferę uprawnień rzeczowych skarżącej do określonej nieruchomości objętej planem, to dotyczy naruszenia interesu faktycznego a nie prawnego w rozumieniu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Tym samym skarga Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością A w R. podlega oddaleniu z powodu braku interesu prawnego tejże skarżącej. Niewątpliwie natomiast skarżący P. N., legitymując się prawem własności nieruchomości objętej zakresem zaskarżonej uchwały, posiada interes prawny w kwestionowaniu ustaleń w niej przyjętych. Granice zaskarżenia, wyznaczone w cytowanym art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym naruszeniem interesu prawnego wskazują wszakże, iż Sąd może dokonywać oceny zaskarżonej uchwały tylko w zakresie wyznaczonym granicami przysługującego skarżącemu interesu prawnego. Jeżeli więc skarżący posiada w sprawie interes prawny, wynikający z przysługiwania mu prawa własności działek nr 373/1, 374/3 i 375/1, położonych w miejscowości W., to granicami oceny naruszenia tego interesu prawnego jest zakres ustaleń zaskarżonej uchwały, odnoszący się do wskazanych wyżej dziełek gruntu. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2011r., sygn. akt IV SA/Wa 884/11, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). "Cofnięcie" zatem przez P. N. skargi poprzez "ograniczenie jej do działek nr 373/2, 374/4 i 374/2", do których nie posiada on żadnego tytułu prawnego, rodzi natomiast wątpliwość co do jego rzeczywistego interesu prawnego w niniejszej sprawie. Wywodzenie go z decyzji środowiskowej, uzyskanej przez Spółkę A, której pozostaje udziałowcem i prezesem jest wadliwe. Skarżący nie jest właścicielem żadnej z powyższych działek, co oznacza, że argumentację odnoszącą się do potencjalnej możliwości prowadzenia na tychże działach działalności gospodarczej uznać należy za całkowicie nieskuteczną. Jeśli natomiast chodzi o interes prawny przysługujący skarżącemu P. N. w związku z własnością działek nr 373/1, 374/3 i 375/1 wskazać należy, iż skarżona regulacja planistyczna, interesu tego nie narusza. Teren, który jest własnością skarżącego P. N. nie zmienił przeznaczenia w stosunku do jego faktycznego wykorzystywania. Wciąż jest to teren zabudowy zagrodowej. Jeżeli natomiast plan miejscowy nie wprowadza żadnych zmian w zakresie przeznaczenia i wykorzystania terenu, a więc nie kształtuje na nowo sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości, to nie wkracza w sferę interesu prawnego właściciela tej nieruchomości, a co za tym idzie – nie może tego interesu naruszać. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2005r, sygn. akt IV SA/Wa 1623/06, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Kwestionowany zapis § 13 ust. 3 zaskarżonej uchwały, przewidujący zakaz lokalizacji urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii na obszarze objętym planem (obejmującym trzy zaledwie obręby geodezyjne) pozostaje bez wpływu na dotychczasowy sposób wykonywania prawa własności przez skarżącego w odniesieniu do działek, których pozostaje właścicielem. Niezależnie od tego wskazać należy, że gmina ma obowiązek, a zatem i prawo, na swoim terenie kształtować i prowadzić politykę przestrzenną. Jednym z instrumentów tej działalności jest uchwalenie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), w których ustala się przeznaczenie terenów i rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określa sposoby i warunki zabudowy terenów (art. 4 ust. 1 powołanej ustawy). W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gmina ma obowiązek określić m.in. przeznaczenie terenów, zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej oraz zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, przez który rozumie się takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 15 ust. 2 pkt 1, 2 i 10 w zw. z art. 2 pkt 1 powołanej ustawy). Gmina ma zatem prawo określić sposób zagospodarowania nieruchomości, położonych na terenach objętych planem, w granicach, określonych przepisami prawa. Wprowadzenie generalnego zakazu lokowania urządzeń wytwarzających energię ze źródeł odnawialnych na obszarze objętym planem, uchwalonym dla trzech zaledwie obrębów geodezyjnych, w których zlokalizowana jest (i docelowo ma pozostać) w przeważającej części zabudowa zagrodowa, mieszkaniowa jednorodzinna i rekreacyjna, nie wykracza poza kompetencje gminy, wynikające z jej władztwa planistycznego. Regulacja powyższa, wbrew zarzutom skargi nie stanowi także naruszenia przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W przekonaniu Sądu, kwestionowane zapisy planu miejscowego nie naruszają zasady swobody działalności gospodarczej (art. 22). Na poparcie powyższych zarzutów, skarżący przedstawił argumentację, w istocie związaną nie z ograniczeniami w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej (której de facto nie prowadzi), lecz w zakresie możliwości zagospodarowania posiadanego przez siebie terenu (choć i w tym zakresie wobec "częściowego cofnięcia skargi" nie jest jasne o zagospodarowanie jakich terenów chodzi). W tej materii zaś, uprawnienia właściciela nie są nieograniczone. Jakkolwiek bowiem prawo własności podlega ochronie konstytucyjnej (art. 64), nie jest nieograniczone. Zgodnie natomiast z treścią cytowanego już art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mające walor norm prawa miejscowego powszechnie obowiązujących na danym terenie określają granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami kształtują wykonywanie prawa własności. Prawo własności nie jest jedynym elementem podlegającym uwzględnieniu w zagospodarowaniu przestrzennym. Z przepisu art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika bowiem nakaz uwzględniania w zagospodarowaniu przestrzennym, innych niż własność okoliczności, takich jak wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, walorów architektonicznych i krajobrazowych, wymagań ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych, wymagania ochrony zdrowia. Wykluczenie możliwości lokalizacji urządzeń do wytwarzania energii ze źródeł odnawialnych w obrębie [...], [...] i [...], uzasadnione strategicznymi celami rozwoju gminy w zakresie polityki ekologicznej, do której należą m.in. przekształcenia przestrzenne i funkcjonalne zmierzające do poprawy warunków sanitarno-zdrowotnych, realizacja nowych zamierzeń inwestycyjnych, zmian i przekształceń obecnego układu przestrzennego z udziałem urządzeń i instalacji technicznych w celu wyeliminowania bądź ograniczenia zagrożeń dla środowiska jak również uwzględnienie w trakcie planowania budowli technicznych różnego przeznaczania aby nie powodowały degradacji środowiska przyrodniczego, nie kontrastowały z otoczeniem, a nawet wzbogacały krajobraz (Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Kierunki rozwoju w zakresie ochrony i kształtowania środowiska przyrodniczego gminy str. 39 i 40) oraz uwzględnienie wymogów preferowanego rozwoju wsi W. w zakresie produkcji rolnej i obsługi produkcji rolnej (Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Zapisy projektowanych zmian w studium dotyczące poszczególnych miejscowości str. 53), zaś wsi M. i K. w oparciu o funkcję mieszkaniowo – zagrodową, rekreację i agroturystykę (Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Zapisy projektowanych zmian w studium dotyczące poszczególnych miejscowości str. 56-57), nie przekracza granic przysługującego gminie władztwa planistycznego. Ponownie podkreślić też należy, że kontestowana regulacja planistyczna nie narusza uprawnień właścicielskich skarżącego P. N., ponieważ nie prowadzi do zmiany obecnego przeznaczenia nieruchomości, których pozostaje właścicielem. Z urzędu skontrolowano również zawartość aktu planistycznego (część tekstową i graficzną wraz z pozostałymi załącznikami), jego ustalenia oraz standardy dokumentacji planistycznej dla oceny czy w procesie jego uchwalania nie doszło do naruszenia zasad sporządzania planu. W przypadku planu jego zawartość (część tekstową i graficzną) określa art. 15 ust. 1 ustawy, przedmiot (a więc ustalenia) - art. 15 ust. 2 i 3 ustawy, natomiast standardy dokumentacji planistycznej (materiały planistyczne, skalę opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobów dokumentowania prac planistycznych) – rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1587). W nadesłanych do kontroli sądowej materiałach planistycznych nie dostrzeżono tego rodzaju naruszeń, które mogłyby być uznane za naruszenie zasad sporządzania planu. Odnosi się to również do trybu jego sporządzania, określonego w art. 14 ust.1 oraz art. 17 i 20 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wbrew zarzutom skargi, brak udostępnienia dokumentów planistycznych w Biuletynie Informacji Publicznej, nie stanowi wady procedury legislacyjnej. Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mają bowiem żadnego przełożenia na ocenę prawidłowości trybu uchwalania planu. Procedowanie w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest w całości określone przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny (art.17 ustawy). Ogłoszeń, o których mowa w art. 17 pkt 1 i 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można natomiast utożsamiać z publikacją w Biuletynie Informacji Publicznej. Obie ustawy regulują odmienne materie a zakresy ich regulacji nie zachodzą na siebie. Ponadto, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, prawidłowość prowadzenia BIP (w tym również kontrola prawidłowości zamieszczania w Biuletynie konkretnych informacji), nie mieści się w zakresie kognicji sądów administracyjnych. Zgodzić należy się również ze stanowiskiem organu, wyrażonym w odpowiedzi na skargę, że ogłoszenie o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu, o którym mowa w art. 17 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie musi w swej treści zawierać projektowanego aktu. Za wystarczające i spełniające wymogi powyższego przepisu uznać należy wskazanie miejsca wyłożenia projektu do publicznego wglądu. Zawarta natomiast w uzasadnieniu skargi argumentacja, odnosząca się do art. 10 ust. 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest natomiast chybiona o tyle, że odnosi się do studium, które w przedmiotowej sprawie uchwalone zostało przed datą wejścia w życie ustawy z dnia 6 sierpnia 2010r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 155, poz. .1043), wprowadzającej wspomniany przepis do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy zmieniającej natomiast, obowiązujące w dacie jej wejścia w życie studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego zachowują moc. Na marginesie już zatem wskazać jedynie można, że zastosowanie przepisów art. 10 ust. 2a w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 3a ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym w aktualnym brzmieniu raczej nie zaspokajałoby oczekiwań strony skarżącej (biorąc pod uwagę moc elektrowni wiatrowej, określoną w decyzji środowiskowej na 800 kW). Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, że Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością A z siedzibą w R. nie posiada interesu prawnego, legitymującego ją do skutecznego zaskarżenia uchwały planistycznej, zaś skarga P. N. okazała się nieuzasadniona bowiem jego interes prawny nie został zaskarżoną uchwałą naruszony, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skarg, z uwagi na brak podstaw do ich uwzględnienia. ms