II OSK 2175/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Włodzimierz Ryms Sędziowie sędzia NSA Robert Sawuła /spr./ sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 maja 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 308/14 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia Zagrożonych Promieniowaniem Elektroenergetycznym w Poznaniu na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 308/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako WSA) w Poznaniu rozpoznając skargę [...] na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej WWINB) z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzająca ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania z dnia [...] września 2011 r. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: W dniu 31 października 2007 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) dla Miasta Poznania wpłynęło pismo R.R. dotyczące samowolnego montażu bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej przy ul. [...] w Poznaniu na działce nr ewid. [...]. W toku przeprowadzonej 7 listopada 2007 r. kontroli stwierdzono, że na posadowionym na ww. działce budynku znajdują się 2 maszty antenowe, które zrealizowano bez zgłoszenia, jak również bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wobec powyższych ustaleń PINB dla Miasta Poznania wszczął z urzędu postępowanie w sprawie legalności montażu bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej, które zakończył decyzją z [...] maja 2008 r. o umorzeniu z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Wyjaśniono, że na dachu rzeczonego budynku ustawiono dwa maszty, kolejno o wysokości 2,84 m (z dwoma antenami sektorowymi) i 2,92 m, a ponadto szafę sterowniczą o wysokości 1,90 m wraz zespołem urządzeń telekomunikacyjnych przytwierdzoną do ściany nadbudówki dachu. Montażu urządzeń dokonano pomiędzy dniem 24 października a 6 grudnia 2007 r. Uznano, że zrealizowana inwestycja nie wymagała uzyskania decyzji środowiskowej, ponieważ inwestycja nie była zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Nie było również konieczne uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę ani dokonanie zgłoszenia, ponieważ stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b i c ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm., dalej: "uPb") zgłoszenia właściwemu organowi wymagało wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych urządzeń o wysokości powyżej 3 m oraz urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (dalej: "Poś"), zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy. Ustalono również, że inwestor w 2007 r. wystąpił z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego na spornym obiekcie polegającej na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej, który uwzględniono decyzją Prezydenta Miasta Poznania z [...] listopada 2007 r., jednak parametry tej inwestycji były odmienne od stwierdzonych na ww. obiekcie. Opisana wyżej decyzja PINB dla Miasta Poznania została utrzymana w mocy decyzją WWINB w Poznaniu z [...] lipca 2008 r. Wskutek uwzględnienia skargi [...] wyrokiem z 12 marca 2009 r., II SA/Po 770/08, WSA w Poznaniu uchylił decyzję WWINB w Poznaniu z [...] lipca 2008 r. uznając, że organ odwoławczy nie poczynił jednoznacznych ustaleń faktycznych celem zbadania, czy przedmiotowa inwestycja wymagała zgłoszenia właściwemu organowi w trybie art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c uPb w brzmieniu obowiązującym w dacie wykonania przedmiotowych urządzeń, przy uwzględnieniu rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm., dalej: "rozp. RM z 2004"). Skargi kasacyjne od wyroku IV SA/Po 770/08 wywiedzione przez [...] oraz [...] zostały oddalone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: "NSA") z 31 sierpnia 2010 r., II OSK 1287/09. W wyroku tym sąd kasacyjny podzielił przyjętą przez WSA w Poznaniu kwalifikację spornego obiektu jako "urządzenia", o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b uPb, a nie zaproponowaną przez autora skargi kasacyjnej kwalifikację spornego obiektu jako "telekomunikacyjnego obiektu budowlanego", czy "urządzenia budowlanego" w rozumieniu art. 3 pkt 9 uPb. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania odwoławczego decyzją z [...] stycznia 2011 r. WWINB w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Kierując się wskazaniami zawartymi w ww. wyrokach organ przytoczył odpowiednie przepisy uPb w brzmieniu obowiązującym w dacie wykonania urządzeń stwierdzając, że niezbędne było w toku postępowania nadzorczego ustalenie, jakiej mocy pole elektroenergetyczne mają emitować anteny stacji bazowej telefonii komórkowej oraz w jakiej odległości od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Z obowiązków tych organ I instancji się nie wywiązał. Postanowieniem z [...] marca 2011 r. PINB dla Miasta Poznania nałożył na Spółkę obowiązek przedłożenia opracowania wyjaśniającego ww. kwestie. Następnie decyzją z [...] września 2011 r. nr [...], umorzył prowadzone postępowanie w sprawie legalności montażu bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej przy ul. [...] w Poznaniu. PINB dla Miasta Poznania stwierdził, że w świetle dyspozycji art. 30 ust. 1 pkt. 3 lit. b i c uPb w brzmieniu obowiązującym w dacie zainstalowania urządzeń nie było obowiązku dokonania zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru ich montażu, a tym bardziej obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Odwołanie od powyższej decyzji złożyło [...]. Decyzją z [...] grudnia 2011 r. WWINB w Poznaniu utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, powołując się w podstawie prawnej na przepisy art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej K.p.a.) oraz art. 83 ust. 2 uPb. W ocenie organu inwestor nie był zobligowany do zgłoszenia zamiaru realizacji inwestycji ani uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym nie było konieczności ubiegania się przez inwestora o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wobec tego brak było podstawy do dalszego prowadzenia postępowania. Skargę na powyższą decyzję do WSA w Poznaniu wniosło [...], zarzucając naruszenie: 1) art. 104 K.p.a., 2) art. 105 § 1 w zw. z art. 1 pkt 1 K.p.a., 3) art. 7, 8, 9, 11 i 107 § 3 K.p.a., 4) art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej Upzp) oraz art. 50 ust. 2 pkt 1 Upzp, 5) art. 5 ust. 1 pkt 9 uPb w zw. z art. 140, 143, 144 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 21 Konstytucji RP w zw. z art. 1 protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 roku (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) w zw. z art. 144 ust. 1 i 2 Poś, 6) art. 3 pkt 1 i ust. 9 uPb, § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, 7) art. 29 ust 2 pkt. 15 uPb. W ocenie skarżącego realizacja stacji bazowych telefonii komórkowej wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a roboty polegające na wykonaniu masztu z antenami wymagały pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę WWINB w Poznaniu wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z 26 kwietnia 2012 r., IV SA/Po 79/12 WSA w Poznaniu oddalił skargę [...] na decyzję WWINB w Poznaniu z [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania. Sąd I instancji stwierdził, że skoro sporna inwestycja nie stanowiła przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, to prace związane z jej realizacją nie wymagały zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c uPb, a przez to nie było wymagane uzyskanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przeto postępowanie w sprawie legalności montażu bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej należało umorzyć zgodnie z art. 105 K.p.a., ponieważ stało się bezprzedmiotowe. Skargę kasacyjną od wyroku z 26 kwietnia 2012 r. wniosło Stowarzyszenie w Poznaniu, zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 stycznia 2014 r. sygn. II OSK 1829/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi wojewódzkiemu. NSA przypomniał, że jest związany wydanymi w tej sprawie prawomocnymi wyrokami, a to wyrokiem z 12 marca 2009 r., II SA/Po 770/08 oraz wyrokiem z 31 sierpnia 2010 r., II OSK 1287/09. W wyrokach tych przesądzono kwalifikację przeprowadzonych przez inwestora robót budowlanych w świetle obowiązujących w dacie ich wykonania przepisów uPb. Skoro kwalifikacji wykonanych robót budowlanych dokonał Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem o sygn. II OSK 1287/09 zapadłym w granicach tej sprawy, to wyrok ten wiąże orzekający Sąd, z mocy art. 153 w zw. z art. 193 oraz art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa). Za uzasadnione uznał NSA te zarzuty skargi kasacyjnej, które koncentrując się wokół uchybienia przepisom postępowania – art. 174 pkt 2 Ppsa, zarzucały sądowi I instancji wadliwe pominięcie naruszenia przez organy obowiązków związanych z oceną materiału dowodowego – art. 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a., w szczególności dokonania takiej oceny w odniesieniu do tzw. analizy kwalifikacji inwestycji. Podzielono pogląd sądu wojewódzkiego, że kwantyfikowanie wykonanych robót do oznaczonego reżimu przewidzianego przepisami prawa budowlanego, wymagało rozstrzygnięcia, czy inwestycja zaliczała się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozp. RM z 2004. Wobec powyższego w sprawie należało rozważyć trafność zastosowania § 4 cyt. rozporządzenia, który stanowi, że "Parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych, sumuje się". W piśmie procesowym z 26 marca 2012 r. (k. 55 i n. akt sądowych) dopuszczonego do udziału w sprawie przez sąd wojewódzki [...] (Stowarzyszenie w Rzeszowie) podniesiono konieczność uwzględnienia cyt. przepisu. Sąd I instancji nie wykazał czy organy obu instancji rozważyły i zbadały możliwości i zakresy stosowania przepisu § 4 rozp. RM z 2004 w oparciu o dowody zebrane w sprawie. Organy tymczasem winny były szczegółowo wyjaśnić, czy i w jakim zakresie możliwe lub konieczne jest sumowanie mocy poszczególnych anten dla oceny i wyznaczenia ich równoważnej mocy promieniowanej izotropowo, czego wymaga przepis § 2 pkt 1 ppkt 7 tego rozporządzenia, a w razie potrzeby winny dokonać dodatkowych analiz lub ekspertyz, koniecznych dla pełnej realizacji wytycznych wynikających z przepisu § 4 rozporządzenia. Organy winny dokonać ustaleń, a następnie poddać je analizie, w zakresie tego czy zasięg oddziaływania anten nie obejmuje (nie kumuluje się) z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne. W konsekwencji NSA uznał, że niedostrzeżone przez sąd wojewódzki wskazane uchybienia czynią wadliwą kontrolę przeprowadzoną przez ten sąd, co z kolei świadczyło o zasadności zarzutu naruszenia art. 8, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 174 pkt 2 Ppsa. Za uzasadniony NSA uznał ponadto zarzut naruszenia art. 50 ust. 2 Upzp w zw. z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez pominięcie faktu, że inwestycja wymagała wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dokonane przez inwestora roboty budowlane niewątpliwie prowadziły do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, jakim jest budynek, na dachu którego zamontowano maszty wraz z antenami. Tym samym wymagały wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Trafnie także w uzupełnieniu uzasadnienia zarzutów skargi kasacyjnej wywiedziono, że organy nadzoru budowlanego są właściwe do oceny konieczności uzyskania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z tychże powodów NSA uznał, że skarga kasacyjna częściowo oparta została na usprawiedliwionych podstaw, co prowadziło do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy WSA w Poznaniu do ponownego rozpoznania. W motywach wyroku WSA w Poznaniu z dnia 14 maja 2014 r. ponownie orzekającego w sprawie, a uwzględniającego skargę zgodnie z wytycznymi zawartymi w powołanym wyżej wyroku NSA wskazano, że organy obu instancji nie rozważyły i nie zbadały możliwości i zakresu zastosowania przepisu § 4 rozp. RM z 2004 w oparciu o dowody zebrane w sprawie. Organy tymczasem winny były szczegółowo wyjaśnić, czy i w jakim zakresie możliwe lub konieczne jest sumowanie mocy poszczególnych anten dla oceny i wyznaczenia ich równoważnej mocy promieniowanej izotropowo, czego wymaga przepis § 2 pkt 1 ppkt 7 przywołanego wyżej rozporządzenia, a w razie potrzeby winny dokonać dodatkowych analiz lub ekspertyz, koniecznych dla pełnej realizacji wytycznych wynikających z przepisu § 4 rozporządzenia. Podniesiono, że w zgromadzonym materiale dowodowym brak jest wzmianki na temat wzajemnego oddziaływania na siebie istniejących anten oraz radiolinii, co uzasadniać może obawę odnośnie rzeczywistej mocy ich promieniowania wykazywanego przez Spółkę. Dokonanie analizy w powyższym zakresie, pozwoli dopiero na dokonanie ustaleń, czy przedmiotowa inwestycja jest, czy nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozp. RM z 2004. W konsekwencji sąd I instancji uznał, że niedostrzeżenie wskazanego uchybienia świadczyło o zasadności zarzutu naruszenia art. 8, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. Kierując się wspomnianymi wytycznymi NSA sąd I instancji za uzasadniony uznał ponadto zarzut naruszenia art. 50 ust. 2 Upzp w zw. z art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez pominięcie faktu, że inwestycja wymagała wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W decyzji organu II instancji uznano, że nie jest trafny zarzut naruszenia art. 50 ust. 2 pkt 1 Upzp. Jednak w części faktograficznej w tej decyzji wskazano, że inwestor wystąpił o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie wiadomo jednak czy to postępowanie się zakończyło i jaki był jego wynik. Konieczne jest więc – zdaniem tegoż sądu ‒ ustalenie, czy i w jaki sposób zakończyło się wspomniane postępowanie i ocena tego faktu. W świetle powyższego ‒ w ocenie sądu I instancji ‒ w sprawie organy naruszyły zatem dyspozycję art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 3 K.p.a., które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkowało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz ‒ na podstawie art. 135 Ppsa – decyzji ją poprzedzającej. Skargą kasacyjną – reprezentowana przez pełnomocnika – [...] zaskarżyła w całości ww. wyrok i sądowi I instancji zarzuca w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 Ppsa naruszenie przepisów postępowania, które – w każdym z poniższych przypadków z osobna – mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 141 § 4 Ppsa, polegające na: a) zbyt ogólnikowym uzasadnieniu przez sąd wyroku uchylającego decyzję organów obu instancji, pozbawiające stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia i obligujące organ I instancji do ponownego podjęcia czynności, które będą prowadzone przez ten organ ponownie po ponad trzech latach od wydania uchylonej przez sąd decyzji oraz po ponad sześciu latach od wszczęcia postępowania w omawianej sprawie; b) brak zawarcia w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania oraz brak wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku sądu jaki wpływ na prowadzone postępowanie ma uzupełnienie we wskazanym przez sąd zakresie materiału dowodowego, przede wszystkim nie wyjaśnienia dlaczego ‒ w ocenie sądu ‒ Spółka była zobligowana do uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, skoro jak przesądzono w prawomocnym orzeczeniu sądu nie była zobowiązana do uzyskania pozwolenia na budowę omawianej instalacji i jaki wpływ ta kwestia może mieć na rozstrzygnięcie dot. legalnych, zdaniem sądu robót budowlanych. Z uwagi na powyższe skarżąca kasacyjnie Spółka wnosi o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu, 2. zwrot kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zaskarżony wyrok sądu I instancji nie wyjaśnił przesłanek uchylenia zaskarżonych do niego decyzji, a to powoduje, że NSA nie może przyjąć, że mimo błędnego uzasadnienia, wyrok odpowiada prawu. W rozpoznawanej sprawie niewątpliwie prowadzono postępowanie w trybie art. 50 i 51 uPb, wykluczając tym samym samowolę budowlaną po wcześniejszym przyjęciu zgłoszenia bez zastrzeżeń. Zatem – w ocenie strony ‒ w tak określonym przedmiocie postępowania należy ocenić legalność wydanych w sprawie decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które ‒ zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną ‒ zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). W niniejszej sprawie żadnej z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania Sąd się nie dopatrzył, wobec czego kontrola ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów. Przedstawiony w skardze kasacyjnej zarzut dotyczy naruszenia przepisów postępowania. Skarżąca kasacyjnie Spółka zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 141 § 4 Ppsa poprzez zbyt ogólnikowe uzasadnienie przez sąd wojewódzki wyroku oddalającego skargę, w tym brak wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku tegoż sądu jaki wpływ na prowadzone postępowanie ma uzupełnienie we wskazanym przez ten są zakresie materiału dowodowego, przede wszystkim nie wyjaśnienia dlaczego Spółka była zobligowana do uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Przepis art. 141 § 4 Ppsa nakazuje sądowi I instancji przedstawienie w uzasadnieniu wyroku zwięzłego stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. Obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 184 Ppsa błędne uzasadnienie tylko wówczas może stanowić przesłankę do wzruszenia zaskarżonego wyroku, gdy rzutuje na treść rozstrzygnięcia. Przypomnieć należy, że wszelkie naruszenia przepisów postępowania tylko wówczas mogą stanowić skuteczną podstawę kasacyjną, jeżeli uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Jakkolwiek czynność procesowa sporządzenia pisemnego uzasadnienia, dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy oraz mająca sprawozdawczy charakter, sama przez się nie może wpływać na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy, niemniej za trafną uznać należy tezę, iż tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i że prowadzone przez ten sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa. W literaturze przyjmuje się, że szczególne miejsce w uzasadnieniu wyroku zajmuje wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powinno ono mieć charakter zwięzły, ale pozwalający na skontrolowanie przez strony postępowania i ewentualnie przez sąd wyższej instancji, czy sąd orzekający nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów. (...) W uzasadnieniu powinno się znaleźć ustalenie, jaka norma obowiązuje i jakie jest jej znaczenie, a więc uzasadnienie powinno zawierać interpretację przepisu w odniesieniu do określonej sprawy. W uzasadnieniu powinna zostać uwidoczniona operacja logiczna, którą przeprowadził sąd stosując określone normy prawne w rozstrzyganej sprawie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Wyd. Prawn. LexisNexis, Warszawa 2005, str. 452 – 453). Zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa nie może natomiast służyć podważaniu przyjętej przez Sąd wykładni przepisów prawa regulujących podstawę prawną rozstrzygnięcia. Z tego punktu widzenia należało uznać, że uzasadnienie wyroku sądu I instancji nie narusza zasad wynikających z przywołanej regulacji art. 141 § 4 Ppsa. Przedstawiono w nim w sposób prawidłowy stan faktyczny sprawy oraz omówiono podstawę prawną rozstrzygnięcia i zastosowano się w nim do wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 23 stycznia 2014 r. a także uwzględniono w nim wykładnię prawa zaprezentowaną przez ten Sąd. Wywód sądu wojewódzkiego jest precyzyjny i czytelny, pozwalający na odczytanie rzeczywistych przesłanek przyjętego rozstrzygnięcia i trudno zgodzić się z zarzutem, że nie dokonano wyczerpującego wyjaśnienia jego motywów. Słusznie sąd I instancji kierując się wspomnianymi wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego za uzasadniony uznał zarzut naruszenia art. 50 ust. 2 Upzp w zw. z art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez pominięcie faktu, że inwestycja wymagała wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W uzasadnieniu sądu I instancji wskazano również, że inwestor wystąpił o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie wiadomo jednak było, czy to postępowanie się zakończyło i jaki był jego wynik. Sąd I instancji respektując ustalenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 23 stycznia 2014 r. uznał, że konieczne jest w tej sytuacji ustalenie, czy i w jaki sposób zakończyło się wspomniane postępowanie, natomiast ocena tego faktu będzie należała już do rozpoznającego ponownie sprawę organu administracji. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej sąd I instancji prawidłowo ocenił i szczegółowo uzasadnił wskazania co do dalszego postępowania zawarte w prawomocnym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2014 r. o sygn. II OSK 1829/12. Stwierdzić zatem należy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie przesłanki określone w przepisie art. 141 § 4 Ppsa. Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art. 184 Ppsa, orzeczono jak w sentencji. .