IV SA/Po 79/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Bożena Popowska WSA Anna Jarosz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Justyna Frankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia Z. P. E. w P. na decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę Decyzją z dnia (...) r., Nr (...) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. (dalej PINB) na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 kpa umorzył z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie legalności montażu bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej przy ul. (...) w P. na działce o nr ew.(...) , ark.(...), obręb G. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w dniu (...) r. do PINB wpłynęło pismo R. R. dotyczące samowolnego montażu bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej przy ul. (...) w P. (dz. nr (...), ark.(...), obręb G. W dniu (...) r. przeprowadzona została niezapowiedziana kontrola na przedmiotowej działce, w wyniku której stwierdzono, iż na budynku znajduje się maszt antenowy telefonii komórkowej. Następnie w toku postępowania ustalono, iż na dachu budynku znajdują się dwa maszty antenowe, a z informacji uzyskanych z Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P. wynika, że inwestor nie dokonał zgłoszenia, ani nie została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę. W dniu (...) r. pracownicy organu I instancji przeprowadzili zapowiedzianą pisemnie kontrolę na działce przy ul. (...) w P., w wyniku której ustalono, iż na dachu budynku przy ul. (...) w P. zainstalowano dwa maszty: jeden o wysokości 2,84 m – mierzonej od powierzchni dachu nadbudówki, na której maszt został zainstalowany, do jego wierzchołka - na północno-zachodniej części dachu od strony ul. [...]. Na maszcie zainstalowane są dwie anteny sektorowe skierowane zgodnie ze szkicem znajdującym się w aktach sprawy PINB (organ zaznaczył, iż wykonano fotografie tabliczek znamionowych, które potwierdzają, że urządzenia te odpowiadają opisanym w sprawozdaniu nr (...) opracowanym przez mgr K. W.. Drugi maszt znajduje się na południowo – wschodniej części dachu od strony ul. K. (zgodnie ze szkicem znajdującym się w aktach PINB), ma wysokość 2,92 m, mierzoną od powierzchni dachu do wierzchołka masztu (organ zaznaczył, iż wykonano fotografie tabliczek znamionowych, które potwierdzają, że urządzenia te odpowiadają opisanym w sprawozdaniu nr (...) opracowanym przez mgr K. W.). Ponadto według oświadczenia przedstawiciela inwestora, który uczestniczył w czynnościach kontrolnych, wymienione urządzenia zostały zainstalowane pomiędzy (...) r. a (...) r.. Na dachu przy nadbudówce znajduje się również szafa o wysokości 1,90 m wraz zespołem urządzeń telekomunikacyjnych, która jest przytwierdzona do ściany nadbudówki. Pismem z dnia (...) r. Wydział Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P. udzielił organowi I instancji informacji, iż przedsięwzięcie przedstawione w "Analizie kwalifikacyjnej do wykonania raportu o oddziaływaniu na środowisko" opracowanej w październiku 2007 r. nie kwalifikuje się do przedsięwzięć wymienionych w § 2 ust. 1 oraz w § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm., dalej rozporządzenie z 9 listopada 2004 r.), jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto inwestycja ta, ani jej zasięg oddziaływania nie leży bezpośrednio przy ani w pobliżu obszaru objętego programem ochronnym Natura 2000. Organ I instancji wskazał również na stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...], zawarte w piśmie z dnia (...) r. (wyrażone w związku z pismem organu I instancji z dnia (...) r. wskazującym na sprawozdania nr (...) oraz nr (...) z badań pól elektromagnetycznych zakresu 01 MHz - 60 GHz, sporządzone po zainstalowaniu przedmiotowej stacji bazowej) co do tego, że stacje bazowe telefonii komórkowej stanowiące urządzenia emitujące pola elektromagnetyczne o wartościach podanych w załączonych sprawozdaniach z badań, nie są instalacjami zaliczanymi do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przy tak ustalonym stanie faktycznym organ I instancji, powołując się na treść art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b i c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej prawo budowlane) uznał, iż zgłoszeniu właściwemu organowi wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych urządzeń o wysokości powyżej 3 m oraz urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będące instalacjami w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, zaliczanymi do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy. W przedmiotowej sprawie, zdaniem organu I instancji, nie doszło do naruszenia powyżej wymienionych przepisów. Inwestor nie miał obowiązku dokonać zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru montażu przedmiotowych masztów i anten, ani tym bardziej obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Organ podkreślił, iż maszty oraz szafa z zespołem urządzeń telekomunikacyjnych zamontowane na budynku przy ul. P. (...) w P. mierzą poniżej 3 m, zatem nie spełniają wymogów z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b powołanej ustawy. Po przeanalizowaniu zebranego materiału i w oparciu o opinie Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P. oraz Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w P. organ I instancji uznał, iż przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji organ uznał, iż zachodzą podstawy do umorzenia postępowania, bowiem brak jest przedmiotu postępowania, brak sprawy administracyjnej, którą organ ten byłby zobowiązany załatwić. Z tego względu postępowanie należało uznać za bezprzedmiotowe. Ponadto organ zauważył, iż wydana decyzja stanowi jednocześnie odpowiedź na zarzuty sformułowane w piśmie z dnia (...) r. przez pełnomocnika Stowarzyszenia. Z powyższą decyzją nie zgodziło się wyżej wymienione Stowarzyszenie, które w odwołaniu domagało się uchylenia tej decyzji, której zarzuciło naruszenie art. 7, art. 15, art. 77, art. 80, art. 105, art. 107 § 3 i art. 156 § 1 pkt 2 kpa, a także art. 3 pkt 1 i ust. 9, art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego i § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie oraz § 2 ust. 1 pkt 3 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r. W uzasadnieniu podkreślono, iż: organ nadzoru budowlanego obowiązany był merytorycznie rozpatrzyć sprawę oraz, że przedmiotowa stacja wymagała wydania decyzji środowiskowej, decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego i pozwolenia na budowę. Na poparcie swojego stanowiska odwołujący wskazał liczne orzeczenia sądów administracyjnych. Decyzją z dnia (...) r. znak (...), wydaną na podstawie art. 138 § 1 i art. 104 kpa [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]. (dalej WWINB) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał na wejście w życie w dniu 31 sierpnia 2007 r. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 roku zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2007 r. Nr 158, poz. 1105) oraz złożenie przez inwestora do akt sprawy sprawozdania z badań (nr (...) oraz nr (...)) pól elektromagnetycznych zakresu 0,1 KHZ - 60 GHz dla stacji bazowej UMTS telefonii komórkowej Sp. z o.o. nr (...) w P. przy ul. (...), opracowanego dla celów BHP i dla celów ochrony środowiska. Organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 prawa budowlanego roboty polegające na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych nie wymagają pozwolenia na budowę, jeżeli zaś roboty takie dotyczą urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będące instalacjami w rozumieniu Prawa ochrony środowiska, zaliczanymi do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy, a urządzenie przekracza 3 m wysokości, to roboty te objęte są obowiązkiem zgłoszenia z art. 30 ust. 1 pkt 3b i c prawa budowlanego. Na potwierdzenie takiego stanowiska organ odwoławczy przywołał pogląd WSA w Opolu, wyrażony między innymi w wyroku z dnia 22 listopada 2007 roku, II SA/Op 386/07. Przywołując treść art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c powołanej ustawy oraz § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. organ odwoławczy stwierdził, iż przedmiotowa inwestycja nie spełnia przesłanek, od których uzależnione jest powstanie obowiązku zgłoszenia robót właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Organ odwoławczy podkreślił, iż w zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko wypowiedział się właściwy organ – Wydział Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P. w piśmie z dnia (...) r. jednoznacznie wskazując, że przedmiotowa inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko i nie leży bezpośrednio w pobliżu obszaru objętego programem ochronnym Natura 2000. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji nie uchybił art. 7, art. 77 i art. 80 kpa, bowiem przeprowadził wszystkie czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wyczerpująco zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji, w którym przedstawił uzasadnienie faktyczne i prawne zgodnie z art. 107 § 3 kpa. Ponadto organ ten nie naruszył art. 105 kpa, gdyż w sprawie nie ma przesłanek do władczego działania organu nadzoru budowlanego. Ponownie wskazując na art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c prawa budowlanego oraz § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. organ II instancji podkreślił, iż brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania, zatem organ I instancji nie mógł rozstrzygać co do istoty sprawy. Organ odwoławczy nie doszukał się także w postępowaniu organu I instancji naruszenia art. 15 i art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W odpowiedzi na zarzut pomięcia przez organ I instancji przepisów art. 46 ust. 2, ust. 4 pkt 2-9, ust. 4a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska organ II instancji stwierdził, iż w świetle art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c prawa budowlanego oraz § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 powołanego rozporządzenia powyżej wymienione przepisy Prawa ochrony środowiska nie mają zastosowania do przedmiotowej inwestycji. Z rozstrzygnięciem organu II instancji nie zgodziło się Stowarzyszenie w [...] W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zarzuciło zaskarżonej decyzji naruszenie: przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, art. 77 poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, art. 80 poprzez uznanie okoliczności sprawy za udowodnione bez wszechstronnego rozważenia całego materiału dowodowego, art. 105 § 1 poprzez jego zastosowanie, art. 107 § 3 poprzez pominięcie uzasadnienia faktycznego decyzji, art. 145 § 1 pkt 4 poprzez wystąpienie w sprawie przesłanek sformułowanych w tym przepisie; art. 3 pkt 1 oraz ust. 9, art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 29 ust. 2 pkt 15 prawa budowlanego i § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie oraz § 2 ust. 1 pkt 3 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy realizacji których jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru budowlanego. Przy tak sformułowanych zarzutach skarżący podmiot domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżący podkreślił, iż jego stanowisko oparte jest w całości na orzecznictwie NSA, które zostało zignorowane przez organy administracji. Skarżący podkreślił, iż w szczególności interpretacja art. 29 ust. 2 pkt 15 prawa budowlanego dokonana przez organy administracji nie jest zgodna z orzecznictwem NSA, bowiem budowa masztu telefonii komórkowej nie stanowi robót budowlanych polegających na montażu urządzenia będącego elementem wyposażenia budynku. Maszt taki nie stanowi elementu wyposażenia budynku (wyrok z dnia 7 października 2005 r., II OSK 89/05 i wyrok z dnia 24 kwietnia 2008 r., II GSK 62/08). Zdaniem skarżącego stacja bazowa telefonii komórkowej jest "obiektem budowlanym" w świetle art. 3 pkt 1 prawa budowlanego, § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie oraz § 2 ust. 1 pkt 3 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 roku w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy realizacji których jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru budowlanego. W ocenie skarżącego zrealizowanie przedmiotowej inwestycji wymagało wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz pozwolenia na budowę. Antena wraz z konstrukcjami wsporczymi, trasą kablową i urządzeniem sterującym stanowi niezależny obiekt telekomunikacyjny i nie spełnia funkcji użytkowej dla budynku. Ponadto w przekonaniu skarżącego organ II instancji nie odniósł się do żadnego zarzutu strony (dowodu) zawartego w odwołaniu, co skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący wyraził pogląd, iż właściciel nieruchomości jest stroną postępowania, jeżeli ponadnormatywne pole elektromagnetyczne występuje nad jego działką (przy czym nie ma znaczenia, na jakiej wysokości to pole występuje). Na poparcie swojego stanowiska skarżący wskazał art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego w związku z art. 143 i art. 144 Kodeksu cywilnego oraz orzecznictwo sądów administracyjnych. W jego przekonaniu w sprawie zaszły przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 kpa z uwagi na brak ustalenia wszystkich stron postępowania. Skarżący domagał się także stwierdzenia przez organ administracji, czy pole elektromagnetyczne o wartościach ponadnormatywnych nie wykracza poza teren, do którego inwestor ma tytuł prawny i czy nie powstały ograniczenia w zagospodarowaniu terenów sąsiednich. Skarżący wyraził także pogląd, że w sprawie niezasadnie zastosowano umorzenie postępowania, bowiem strony były zainteresowane jego wynikiem merytorycznym, a kwestie wydania decyzji środowiskowej lub jej braku powinno rozstrzygać się w formie decyzji administracyjnej. Wskazując na orzeczenia WSA w Warszawie skarżący stwierdził, iż organ prowadzący postępowanie zobowiązany jest do wskazania konkretnej odległości od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny, w której znajdują się miejsca dostępne dla ludności; nie tylko obszary, które owa oś "przebija", ale także miejsca np. pod anteną – w tym wypadku na poziomie terenu. W ocenie skarżącego w toku postępowania konieczne jest określenie w formie graficznej szerokości głównej wiązki promieniowania, wskazanie konkretnej odległości od środka elektrycznego w przestrzeni oddziaływania głównej wiązki promieniowania anteny – miejsc dostępnych dla ludzi wzdłuż osi głównej tej wiązki i dokonanie kwalifikacji inwestycji zgodnie z § 5 rozporządzenia, który zawiera szczegółowe uwarunkowania związane z kwalifikowaniem przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, a wymienionego w § 3, do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Zdaniem skarżącego opieranie się przez organy nadzoru budowlanego na pismach innych organów nie ma umocowania, bowiem w niniejszej sprawie obowiązuje wymóg uzyskania decyzji środowiskowej. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Organ podkreślił, wskazując na art. 29 ust. 2 pkt 15 oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 b i c prawa budowlanego, iż budowa przedmiotowej stacji, której maszty nie przekraczają 3 m i która nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko nie wymaga ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia zamiaru wykonania inwestycji. Pismem z dnia 17 stycznia 2009 r. Ogólnopolskie Stowarzyszenie z siedzibą w [...]. wniosło o dopuszczenie tego podmiotu, jako organizacji społecznej, do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym na prawach uczestnika. W piśmie tym zarzucono zaskarżonej decyzji między innymi naruszenie: art. 7, art. 77, art. 105, art. 80, art. 84, art. 107 § 3 kpa; art. 3 pkt 1 i w zw. z art. 7, art. 3 pkt 6 prawa budowlanego i § 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r.; art. 46 ust. 1, art. 46a ust. 4 pkt 1 oraz 4 w zw. z art. 49 ust. 3 w powiązaniu z art. 51 ust. 2, ust. 8 pkt 1 i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska w związku z § 2 pkt 2, § 4 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko; art. 28 ust. 2 ustawy prawo budowlane w zw. z art. 28 kpa w zw. z art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska. W piśmie z dnia (...) r. inwestor (...) Sp. z o.o. z siedzibą w [...] nie podzieliła zarzutów skargi, przedstawiła argumenty przeciwko zasadności poszczególnych zarzutów skargi i powołała się na wyjaśnienia Ministerstwa Środowiska do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 roku (Dz. U. Nr 158, poz. 1105) zamieszczone na stronie internetowej tego urzędu, wskazujące, iż główna wiązka promieniowania to wielkość wektorowa, a poniżej niej mogą występować miejsca dostępne dla ludności. Ogólnopolskie Stowarzyszenie w [...], w piśmie z dnia (...) r. przedstawiło dalsze argumenty na poparcie skargi, między innymi co do tego, że organ nie ustalił stron postępowania oraz, że nie ustalił czy wokół terenu inwestycji występują jakieś miejsca dostępne dla ludności oraz w jakich faktycznie odległościach. W ocenie uczestnika konieczne jest ustalenie mocy katalogowej anteny sektorowej i przyjęcie jej maksymalnej pracy na sektor, to jest około 8 tysięcy W dla oceny wpływu na środowisko. Ponadto uczestnik zarzucił organowi, iż nie ustalił konkretnej odległości od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten i nie wskazał źródła takich ustaleń, a uznał, że w odległości przewidzianej w rozporządzeniu w odniesieniu od środka elektrycznego anteny nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. W piśmie zarzucono również brak ustosunkowania się do zgromadzonych dowodów, w tym opinii co do kwalifikowania inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Wyrokiem z dnia 26 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Po 770/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję WWINB w [...] z dnia (...) r., Nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. Sąd wskazał, że w rozpoznawanej przez niego sprawie, która dotyczy umorzenia postępowania prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego w sprawie legalności wykonania inwestycji w postaci bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej na budynku przy ul. (...) w P., istotne jest to, czy organy nadzoru budowlanego trafnie uznały, iż nie ma podstaw do prowadzenia postępowania, bowiem nie zaistniała samowola budowlana w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i postępowanie z tej przyczyny, jako bezprzedmiotowe, należało umorzyć stosownie do treści art. 105 § 1 kpa. Obowiązujący w dacie zainstalowania urządzeń przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b prawa budowlanego wymagał zgłoszenia robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Biorąc pod uwagę niesporne wyniki pomiarów dwóch masztów służących, jako konstrukcja nośna anten sektorowych, dokonanych w czasie kontroli w dniu (...) roku, zdaniem Sądu stwierdzić należy, iż zamontowanie przedmiotowych urządzeń nie wymagało zgłoszenia w trybie art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b powołanej ustawy. Sąd stwierdził, iż podziela pogląd, że anteny, maszty antenowe wraz z ich konstrukcją wsporczą oraz innym elementami składają się na jedno urządzenie stanowiące całość techniczną wskazując przy tym na wyrok WSA w Gliwicach z dnia 21 grudnia 2007 r., II SA/Gl 798/07, LEX nr 382708. Zdaniem Sądu organ II instancji nie poczynił jednoznacznych ustaleń faktycznych w celu stwierdzenia, czy przedmiotowa inwestycja wymagała zgłoszenia w trybie art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wykonania przedmiotowych urządzeń telekomunikacyjnych. Art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c prawa budowlanego w tej dacie stanowił, iż zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku – Prawo ochrony środowiska, zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy. Rozstrzygnięcie, czy przedmiotowa inwestycja ze względu na swoje parametry i sposób oddziaływania zaliczała się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymagało m.in. ustalenia zgodnie normami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U.04.257.2573., zm.2005.06.08, zm.2007.08.31.), jakiej mocy pole elektromagnetyczne mają emitować anteny stacji bazowej oraz w jakiej odległości od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Organ odwoławczy na parametry takie nie wskazał, nie wynikają one także ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organ II instancji ograniczył się do powołania opinii Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P. z dnia (...) r., w której stwierdzono, iż inwestycja przedstawiona w analizie kwalifikacyjnej do wykonania raportu o oddziaływaniu na środowisko nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz stanowiska Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...] z dnia (...) r., iż stacje bazowe telefonii komórkowej emitujące pola elektromagnetyczne o wartościach podanych w sprawozdaniach z badań nie są instalacjami zaliczanymi do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Stanowiska powyżej zacytowanych organów, zdaniem Sądu, nie wskazują jednoznacznie na parametry urządzeń, które zamontowano na dachu budynku przy ul. (...) w P., które jednocześnie można byłoby odnieść do konkretnych zapisów rozporządzenia wykonawczego z dnia 9 listopada 2004 roku, wydanego przez Radę Ministrów na podstawie art. 51 ust. 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), a mianowicie przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 powołanego rozporządzenia wykonawczego. Ponadto wskazał, iż analiza kwalifikacyjna, przekazana Urzędowi została wykonana przed realizacją przedmiotowej inwestycji, na potrzeby innego postępowania, a jej ocena prowadzi w zasadzie do wniosku, że dotyczy ona anten innego typu, niż faktycznie zamontowane. W jej treści sporządzający ją posługuje się określeniem antena typu (...), w sytuacji, gdy w opisanych wyżej sprawozdaniach zrealizowane anteny określono jako typ (...). W aktach sprawy brak jakichkolwiek danych umożliwiających ustalenie w jakiej odległości od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludności. W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu stwierdzić należy, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie, by w sprawie ustalono istotne okoliczności dotyczące parametrów zainstalowanych urządzeń telekomunikacyjnych, niezbędnych do ustalenia, czy wykonanie robót związanych z ich realizacją wymagało zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej w trybie powoływanego art. 30 ust. 1pkt. 3 lit. c prawa budowlanego. Sąd wskazał, iż ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy winien mieć na względzie poczynione w niniejszym uzasadnieniu rozważania, co oznacza konieczność ustalenia parametrów zrealizowanej inwestycji, które można byłoby odnieść do zapisów rozporządzenia wykonawczego z dnia 9 listopada 2004 r., w szczególności zaś przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 celem stwierdzenia, czy inwestycja ta jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko i czy prace związane z jej realizacją wymagały w istocie zgłoszenia właściwemu organowi w trybie art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c w analizowanym brzmieniu. Organ winien przy tym pamiętać, że dokonane ustalenia zgodnie z art. 107 § 3 kpa winny mieć odzwierciedlenie w uzasadnieniu sporządzonej przez siebie decyzji. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną wniosło Stowarzyszenie, podnosząc zarzuty: naruszenia art. 7, art. 10, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c oraz art. 174 pkt 2 p.p.s.a, naruszenia art. 3 pkt 1 w zw. z art. 7 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 174 pkt 1 p.p.s.a w związku z art. 178 pkt 1 oraz art. 184 Konstytucji RP, naruszenia art. 3 pkt 9 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy Prawo budowlane w związku z art. 174 pkt 1 p.p.s.a, naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.. Wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2010 r. sygn.. akt II OSK 1287/09 NSA w Warszawie oddalił skargę kasacyjną wskazując m.in., że z akt sprawy wynika, iż zamontowany został inny typ anten od tego, który wskazany został w analizie kwalifikacyjnej. Twierdzenie, iż anteny te nie różnią się parametrami technicznymi jest twierdzeniem wnoszącej skargę Spółki. Ani Sąd I instancji, ani NSA nie może tego twierdzenia zweryfikować. Ani na etapie postępowania administracyjnego, ani w postępowaniu sądowoadministracyjnym Spółka nie przedstawiła chociażby oświadczenia osoby sporządzającej "Analizę Kwalifikacyjną", że parametry techniczne obydwu typów anten są identyczne. Również organ administracji nie uzyskał tego rodzaju materiału dowodowego. Zasadnie w tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w tym przedmiocie. Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, iż uchylając zaskarżoną decyzję Sąd I instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa. Decyzją z dnia (...)r. nr (...) WINB na podstawie art. 138 § 2 i art. 104 kpa oraz art. 83 ust. 2 prawa budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, iż przedmiotem rozważań organów nadzoru budowlanego jest kwestia dotycząca formalności jakich winien dokonać inwestor bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Pod uwagę należy wziąć przepisy prawa obowiązujące w dacie powstania obiektu. Z akt sprawy wynika, że roboty budowlane wykonano pomiędzy 24 października a 6 grudnia 2007 r. Przywołując treść art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dacie wykonania przedmiotowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko wskazano, iż w świetle tych przepisów organ wskazał, przywołując treść zapadłego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Po 770/08, iż należało ustalić jakiej mocy pole elektromagnetyczne mają emitować anteny stacji bazowej oraz w jakiej odległości od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludności. W aktach sprawy brak jakichkolwiek danych umożliwiających ustalenie w jakiej odległości od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Ponadto istnieją rozbieżności w określeniu typu anten wskazanych w analizie kwalifikacyjnej a zamontowanymi na przedmiotowej nieruchomości. Decyzją z dnia (...) r. nr (...) PINB na podstawie art. 104 i 105 § 1 kpa umorzył z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie legalności montażu bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej przy ul. (...) w P. (dz.(...), ark.(...), Obr. G.. W uzasadnieniu wskazano, iż postanowieniem z dnia (...) r. nr (...) nałożono na (...) Sp. z o.o. inwestora przedmiotowej bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej obowiązek sporządzenia i przedłożenia opracowania wyjaśniającego w jakiej odległości od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten znajdują się miejsca dostępne dla ludzi oraz wyjaśnienia rozbieżności w określeniu typu anten wskazanego w analizie kwalifikacyjnej do wykonania raportu o oddziaływaniu na środowisko z października (...) r. dla stacji bazowej telefonii komórkowej sieci (...) nr (...) oraz typu zamontowanych anten. W dniu (...) r. wpłynęło pismo przewodnie wraz aneksem nr (...) do analizy kwalifikacyjnej do wykonania raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz uwierzytelnionym przez tłumacza przysięgłego tłumaczeniem karty katalogowej anteny (...). Analizując cały zgromadzony materiał dowodowy, a przede wszystkim aneks nr (...) do analizy kwalifikacyjnej do wykonania raportu o oddziaływaniu na środowisko stwierdzono, że inwestor wykazał, iż w odległości do 40 m od środka elektrycznego anten (odległość brana pod uwagę ze względu na parametry zamontowanych anten) osie wiązek głównych promieniowania anten przebiegają nie niżej niż 7,7 m nad poziomem miejsc dostępnych dla ludności. Inwestor poinformował, że analiza kwalifikacyjna została sporządzona na potrzeby przedmiotowej stacji, przy posłużeniu się symbolem zastępczym (...). W omawianym przypadku oznaczenie (...) jest oznaczeniem zbiorowym dla typów anten o parametrach pracy takich samych lub korzystniejszych z punktu ochrony ludzi i środowiska, w tym także anten (...) potrzeba stosowania symboli zastępczych anten wynika z faktu, iż na rynku funkcjonuje wiele typów anten o zbliżonych parametrach pracy, które mogą być zastosowane przez inwestora. Użyte symbole anten (...) oraz (...) oznaczają anteny o tych samych lub korzystniejszych pod względem ochrony środowiska parametrach, dlatego mogły zostać użyte zamiennie w sporządzonej kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia, bez wpływu na wynik tej kwalifikacji. Z uwagi na brak w aktach sprawy jednoznacznej informacji o mocy pola elektromagnetycznego emitowanego przez anteny stacji bazowej wezwano inwestora do uzupełnienia brakujących informacji w terminie 30 dni. W dniu (...) r. inwestor złożył wymaganą dokumentację. Z przedłożonej analizy kwalifikacyjnej inwestycji (autorstwa mgr. inż. P. K.) wynika jednoznacznie, że inwestycja stanowiąca przedmiot niniejszego postępowania nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Jak wynika z załączonych obliczeń równoważna moc promieniowana izotropowo dla poszczególnych anten mieści się w przedziale 500 W do 1000 W. W związku z faktem, że wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten rozsiewczych przedmiotowej stacji, do odległości 40 m od środków elektrycznych tych anten, nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności, inwestycja ta nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zgodnie z obowiązującym w dacie zainstalowania urządzeń przepisem art. 30 ust. 1 pkt. 3 lit. b i c prawa budowlanego stwierdzić należy, iż przepis ten nie został naruszony, bowiem inwestor nie miał obowiązku dokonać zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru montażu masztów i anten, ani tym bardziej obowiązku uzyskania pozwolenia na ich budowę. Nie ulega wątpliwości, że w trakcie kontroli w dniu 6 lutego 2008 r. wykluczono zastosowanie art.. 30 ust. 1 pkt. 3 lit. b - gdyż maszty oraz szafa z zespołem urządzeń radiotelekomunikacyjnych zamontowane na budynku przy ul. P. (...) w P. mierzą poniżej 3 m. Ustalenie, czy przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska zaliczają przedmiotową inwestycję do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy, wymagało uzupełnienia materiału dowodowego oraz głębszej analizy znajdujących się w aktach sprawy dokumentów, analiz i sprawozdań. Po przeanalizowaniu uzupełnionego w toku postępowania materiału dowodowego ustalono, że nie doszło również do naruszenia art 30 ust. 1 pkt. 3 lit c prawa budowlanego Jak wyżej wykazano, przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska, zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy. Ponadto z akt sprawy wynika, że przedmiotowa inwestycja nie leży bezpośrednio, ani w pobliżu obszaru objętego programem ochronnym Natura 2000 (pismo Wydziału Ochrony Środowiska z dnia (...) r.). Rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska, wymieniały przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowali związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2004 r., Nr 257, poz. 2573 zm. 2007.08.31)..W świetle tych przepisów należało ustalić jakiej mocy pole elektromagnetyczne mają emitować anteny stacji bazowej oraz w jakiej odległości od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludności. W trakcie postępowania tutejszy organ uzyskał wymagane informacje pozwalające na określenie, że zamontowane urządzenia nie zaliczają się do przedsięwzięć wymagających bezwzględnie sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, tj. nie mieszczą się w katalogu wymienionym w § 2 ust. 1 pkt. 7 ww. rozporządzenia. Wobec powyższego należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik Stowarzyszenia zarzucił naruszenie art. 7, 8, 9, 11, 107 § 3 kpa poprzez nie wyjaśnienie sposobu ustalenia i zakwalifikowania inwestycji z uwagi na brak wytłumaczenia poszczególnych pojęć takich, jak: "wzdłuż lub w osi głównej wiązki promieniowania", "miejsca dostępne", poprzez brak objaśnienia sposobu ustalenia odległości od środka elektrycznego anteny, kształtu wiązki, brak określenia, czy organ przyjął jako wyznacznik kreskę narysowaną na mapie czy też konkretną wartość pola elektromagnetycznego. Ponadto w niniejszej sprawie przy wysokości masztu poniżej 3 metrów bezspornym jest, iż decyzja środowiskowa jest wymagana albowiem na dachu już wzdłuż głównej wiązki promieniowania występują miejsca dostępne dla ludności.; art. 3 pkt. 3 prawa budowlanego poprzez nie zakwalifikowanie całej stacji bazowej telefonii, komórkowej, jako budowli, (tak NSA w wyroku z dnia 31 sierpnia 2010 r. sygn. akt OSK 1287/09); art. 50 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu poprzez nie ustalenie czy w dniu budowy przedmiotowa inwestycja była zgodna z miejscowym planem lub decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego; § 4 oraz § 5 pkt. 1 lit b rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. 2007 nr 158 poz. 1105) poprzez nie ustalenie rzeczywistego obszaru oddziaływania inwestycji (naruszenie to polega na nie ustaleniu rzeczywistego poziomu pola elektromagnetycznego występującego już wyjściowo w miejscu planowanej inwestycji), na nie zsumowaniu mocy anten sektorowych i radioliniowych nakładających się oraz nie dokonaniu oceny kumulacji pola elektromagnetycznego z uwzględnieniem wszystkich jego źródeł w środowisku. W uzasadnieniu wskazano, że organ nie podał, jak rozumie pojęcie miejsc dostępnych dla ludności i tym samym nie ustalił jaką wysokość można przyjąć za dopuszczalną dla zabudowy tak istniejącej jak i przyszłej. W orzecznictwie NSA podkreśla się, iż czynności dowodowe organów winny zmierzać do ustalenia tego, czy wzdłuż osi głównej promieniowania poszczególnych anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi, odnosić się do sposobu wyznaczania miejsc dostępnych dla ludzi oraz kwestii kumulacji pola elektromagnetycznego na danym terenie. Ponadto bezspornym jest, ze autorem uzasadnienia w kwestii wymogów przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie jest właściwy organ administracji publicznej, lecz osoba nie biorąca udziału w postępowaniu. Powyższe przesądza, iż organ nie dokonał samodzielnie żadnych ustaleń w kwestii oceny oddziaływania inwestycji na środowisko tym bardziej, że nie posiadał ogromnej wiedzy specjalistycznej. Kwalifikacji inwestycji powinien dokonać organ właściwy dla wydania decyzji środowiskowej, a nie organ budowlany, w którego kompetencjach w ogólne nie leży tak wysoce specjalistyczna i trudna kwestia merytoryczna. Ponadto w niniejszej sprawie powinna być przeprowadzona kumulacja pól elektromagnetycznych jako mająca ogromne znaczenie. W dokumentacji jak i w decyzji brak wskazania jaki poziom pól elektromagnetycznych w miejscu planowanej inwestycji posłużył za podstawę wyliczeń, co nie pozwala na weryfikację. Odwołanie wniosło również Stowarzyszenie zarzucając, iż organ nie ustalił jednoznacznie, co ilustruje załączona dokumentacja fotograficzna wysokości zainstalowanych anten. W opinii odwołującego istniejący w dacie montażu przedmiotowej instalacji stan zarejestrowany na fotografii 1 (odgromnik usytuowany pionowo) narusza postanowienia ustawy prawo budowlane, ponieważ łączna wysokość anten przekracza 3 metry. Decyzją z dnia (...) r. nr (...) WINB na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 kpa oraz art. 83 ust. 2 prawa budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podano, że w trakcie postępowania inwestor złożył "Analizę kwalifikacyjną" inwestycji określającą czy inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia autorstwa mgr inż. telekomunikacji P. K.. Na stację bazową składają się trzy anteny rozsiewcze nadawczo-odbiorcze typu (...) firmy K. oraz jedna antena nadawczo-odbiorcza linii radiowej. Zgodnie z § 1 pkt 1a oraz § 1 pkt 2a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007r. radiolinie nie należą do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i tym samym nie mają wpływu na wyniki analizy. W ramach przedmiotowej inwestycji zamontowano anteny typu K. (...) określane także K (...) lub (...). Symbole te oznaczają anteny o tych samych lub korzystniejszych pod względem ochrony środowiska i ludzi parametrach. Potrzeba stosowania symboli zastępczych anten wynika z faktu, iż na rynku funkcjonuje wiele typów anten o zbliżonych parametrach pracy, które mogą być zastosowane w tego typu inwestycjach. Inwestor, w trakcie postępowania, przedstawił uwierzytelnione przez tłumacza przysięgłego tłumaczenie z języka angielskiego karty katalogowej zamontowanych anten. Analiza Kwalifikacyjna przedstawia obliczenia równoważnej mocy promieniowanej izotropowo przez każdą z zainstalowanych anten K (...) firmy K. i wyjaśnia jednoznacznie, iż przedmiotowa inwestycja nie kwalifikowała się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie przepisów obowiązujących w czasie realizacji inwestycji. Przedmiotowa stacja bazowa nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacznie oddziaływać na środowisko także według obecnie obowiązujących przepisów. W analizie kwalifikacyjnej użyto pojęcia "miejsce dostępne dla ludności" zdefiniowanego w art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska jako wszelkie miejsca z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. nr 192, poz. 1883) pomiary pól elektromagnetycznych należy wykonać w miejscach dostępnych dla ludności na wysokości od 0,3 do 2m nad powierzchnią ziemi albo nad innymi powierzchniami, na których mogą przebywać ludzie. Oś wiązki głównej promieniowania wyznaczono jako linię poprowadzoną wzdłuż kierunku wiązki głównej promieniowania anteny, co jest zgodne z interpretacją Ministerstwa Środowiska przedstawioną w dniu 19 września 2007r. przez I. M. (Dyrektora Departamentu Ocen Oddziaływania na Środowisko) zamieszczoną na stronie internetowej Ministerstwa Środowisk (publ.). Z analizy kwalifikacyjnej wynika, iż anteny mieszczą się w przedziale równoważnej mocy promieniowanej izotropowo pomiędzy nie mniej niż 500W i mniej niż 1000W. Wymagałyby sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 8c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. gdyby wzdłuż osi głównej promieniowania anteny w odległości nie większej niż 40 m znajdowały się miejsca dostępne dla ludności. Jak wynika z analizy do 40m w osi wiązek głównych promieniowania anten brak miejsc dostępnych dla ludności. Przy czym osie wiązek głównych promieniowania anten ( w związku z ich azymutem i wysokością zawieszenia) przebiegają nie niżej niż 7,7m nad poziomem miejsc dostępnych dla ludności. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczono dla pojedynczej anteny. Zgodnie z publikacją dostępną na stronie internetowej Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska (publ.) równoważną moc promieniowaną izotropowo sumuje się dla jednej anteny, (...), to nie należy sumować równoważnej mocy promieniowanej izotropowo niezależnych anten wchodzących w skład tego samego lub rożnych przedsięwziąć, natomiast oś wiązki głównej promieniowania anteny to linia poprowadzona wzdłuż kierunku wiązki głównej promieniowania anteny (przy czym wiązka główna to wiązka zawierająca kierunek maksymalnego promieniowania). Stanowisko w analizie kwalifikacyjnej zostało sformułowane dzięki posiadaniu wiadomości specjalnych oraz praktyki zawodowej osoby sporządzającej analizę. W analizie kwalifikacyjnej użyto jednostek (W), które można bezpośrednio odnieść do zapisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. Przedstawiono także poszczególne etapy obliczeń niezbędnych do ustalenia czy przedmiotowe przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Na rysunkach i na zdjęciach wskazano przebieg osi wiązki głównej promieniowania anteny względem odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny. Opinia jest spójna, zawiera odwołanie do konkretnych przepisów prawa, czytelne tabele, rysunki, mapę satelitarną, treści w niej zawarte są jasne. Pozwala to na jej weryfikację. Poprzez przedstawienie mechanizmu rozumowania przez sporządzającego analizę (dotyczy to zwłaszcza uzupełnienia analizy, które złożono w PINB dla Miasta P. w dniu (...) r.) Samodzielne ustalenia poczynione przez organy nadzoru budowlanego są tożsame ze stanowiskiem wyrażonym w analizie kwalifikacyjnej. Wszystkie czynności, o których informowano strony postępowania, podejmowane przez PINB dla Miasta P. były podejmowane zgodnie z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa i w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie został wyczerpująco zebrany i rozpatrzony. W skardze na powyższą decyzję Stowarzyszenie zarzuciło: 1) naruszenie art. 104 kpa zastosowanego w osnowie decyzji, który zgodnie z zasadami logiki i doktryna nigdy nie ma zastosowania w sytuacji, w której umarza się postępowanie administracyjne. Nie można orzec, co do istoty sprawy w przypadku stwierdzenia braku sprawy administracyjnej; 2) art. 105 § 1 w związku z art. 1 pkt 1 kpa z uwagi na stwierdzenie, iż w niniejszej sprawie brak jest sprawy administracyjnej podlegającej rozstrzygnięciu z jednoczesnym podjęciem rozstrzygnięcia w oparciu o art. 104 kpa; 3) art. 7,8,9,11,107 § 3 kpa przez a) niedokonanie subsumcji polegającej na wskazaniu konkretnej jednostki prawnej z jednoczesnym wskazaniem, jak ustalono do niej stan faktyczny, z uwagi na nie wyjaśnienie sposobu ustalenia i kwalifikowania inwestycji, z uwagi na brak wytłumaczenia poszczególnych pojęć takich, jak "wzdłuż lub w osi głównej wiązki promieniowania", "miejsca dostępne", brak objaśnienia sposobu ustalenia odległości od środka elektrycznego anteny, kształtu wiązki, określenia, czy organ przyjął jako wyznacznik kreskę narysowana na mapie czy też konkretną wartość pola elektromagnetycznego, b) przyjęcie stanu faktycznego oraz prawnego w kwestii konieczności wymogu uzyskania lub nie decyzji środowiskowej ustalonego przez osobę nie będącą pracownikiem organu administracji publicznej oraz nie uczestniczącą w postępowaniu, c) nie określeniu przedmiotu sporu, jako całości w myśl ustawy prawo budowlane d) oparcie decyzji o analizę kwalifikacyjną-dokument nie przewidziany w obowiązujących przepisach, art. 50 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu w sytuacji jego nadinterpretacji albowiem brzmienie tego przepisu jest zupełnie inne niż wskazane w decyzji, art. 50 ust 2 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu poprzez jego pominięcie, art. 5 ust 1 pkt. 9 prawa budowlane w związku z art. 140, 143, 144 Kodeksu cywilnego w związku z art. 21 Konstytucji RP w związku z art. 1 protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 roku (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) w związku z art. 144 ust 1 oraz ust 2 ustawy Prawo ochrony środowiska - poprzez wprowadzenie ograniczeń wysokościowych poza terenem, co do którego inwestor posiada tytuł prawny, bez jednoczesnego utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, art. 3 pkt 1 oraz ust 9 prawa budowlanego, § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie poprzez ich pominięcie, art. 29 ust 2 pkt. 15 prawa budowlanego poprzez stwierdzenie, iż wszystkie wykonane prace należałoby traktować, jako instalacja urządzenia. W związku z powyższym Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano iż organ nie dokonał prawidłowej subsumcji albowiem zastosował art. 104 kpa stwierdzając jednocześnie brak sprawy administracyjnej bez wyjaśnienia powyższego, przywołał art. 50 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu, którego dosłowne brzmienie jest inne niż przywołane w decyzji albowiem stanowi on, że inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio. Organ nadzoru budowlanego przywołał rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004 r. bez dokonania do niego własnej subsumcji albowiem nie wiadomo, jaką metodą dokonano ustaleń, iż inwestycja nie wymaga decyzji środowiskowej. W istocie nie wiadomo, dlaczego organ za autorem analizy kwalifikacyjnej (dokument poza administracyjny nieprzewidziany w obowiązujących przepisach) badał kreskę narysowaną w dokumentacji a nie konkretną wartość pola elektromagnetycznego. Nie określił przedmiotu sporu w myśl ustawy prawo budowlane, która nie przewiduje samodzielnie funkcjonującego urządzenia, lecz stację kwalifikuje do budowli, o której mowa w art. 3 pkt. 3 prawa budowlanego - tak NSA II OSK 1287/09 w dniu 31 sierpnia .2010 r. Nie ustosunkował się do zarzutów odwołania oraz pism, czym naruszył art. 107 § 3 kpa. Zgodnie z poglądami wyrażonymi w orzecznictwie realizacja bazowych stacji telefonii komórkowej wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), która m. in. określa wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich zgodnie z treścią art. 5 prawa budowlanego, (por. wyrok NSA z 3. 09. 2008 r. sygn. akt OSK980/07, LEX 519007, wyrok WSA z 3. 06. 2008 r. II SA/Po 196/07, Lex 499857). W niniejszej sprawie organ nie ustalił zasięgu pola ponadnormatywnego tym bardziej, iż nie uwzględniono błędu metody obliczeniowej oraz zjawiska odbić (tu m.in.: w pobliżu planowanej inwestycji znajdują się obiekty budowlane będące ponadto miejscami dostępnymi dla ludności). Ponadto nie wiadomo, jaką metodę kwalifikacji inwestycji zastosowano, nie podano, czy wyznaczona linia jest faktycznie osią, czyli środkiem głównej wiązki promieniowania. Nie wiadomo również, czy organ poddał analizie linię wyznaczoną przez autora kwalifikacji, czy też brał pod uwagę konkretną wartość pola elektromagnetycznego o wartościach ponadnormatywnych. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia (...) r. pełnomocnik inwestora wskazał, że sądy administracyjne obu instancji przesadziły, że wykonane przez spółkę roboty budowlane w całości polegają na instalacji urządzenia na istniejącym obiekcie budowlanym. Jedyna kwestia wymagającą uzupełnienia w toku dodatkowego postępowania dowodowego była, zdaniem Sądów, to kwestia dokładnego ustalenia parametrów zrealizowanych anten, które mają wpływ na kwalifikację przedsięwzięcia jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, a w konsekwencji pozwoliłyby na ustalenie, czy wykonania inwestycja wymagała dokonania zgłoszenia w trybie ówcześnie obowiązującego art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c prawa budowlanego. Bezpodstawne są także zarzuty dotyczące braku możliwości zakończenia przez organy nadzoru budowlanego postępowania poprzez wydanie decyzji umarzającej to postępowanie. W sytuacji bowiem uznania przez organy, iż zrealizowane przez spółkę roboty budowlane nie naruszają prawa, jedyna prawną możliwością zakończenia tego postępowania było jego umorzenie. Również bezzasadny jest zarzut dotyczący między innymi braku ustalenia i kwalifikowania inwestycji z uwagi na brak wytłumaczenia poszczególnych pojęć. Organy nadzoru budowlanego obu instancji w sposób wyczerpujący zgromadziły uzupełniający materiał dowodowy, który zgodnie ze wskazaniami Sądu, umożliwił im dokonanie kwalifikacji zrealizowanej inwestycji jako przedsięwzięcia nie wymagającego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stowarzyszenie nie kwestionuje tych parametrów, a jedynie formułuje oderwane od niniejszej sprawy zarzuty braku zdefiniowania przez organy pojęć z zakresu ochrony środowiska bez podjęcia jakichkolwiek prób wykazania, że przy innym niż przyjęty przez organ nadzoru budowlanego sposobie wykładni tych pojęć uległaby zmianie kwalifikacja przedsięwzięcia, co mogłoby się przełożyć na zapadłą decyzję. W piśmie z dnia (...) r. Ogólnopolskie Stowarzyszenie z siedzibą w (...). zarzuciło zaskarżonej decyzji m. in. art. 50 ust. 1 w zw. z art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art.8 w zw. z art. 107 § 1 oraz 107 § 3 kpa, art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie w związku z art. 144 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy o ochronie środowiska w powiązaniu z art. 64 ust. 1, ust. 2 oraz ust. 3 w związku z art. 74 ust. 1 Konstytucji RP w odniesieniu do § 1 pkt 1a oraz § 1 pkt 1b rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883), art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w związku z § 4 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, art. 64 ust. 1, ust. 2oraz ust. 3 w związku z art. 74 ust. 1 Konstytucji RP w odniesieniu do§ 1 pkt 1a oraz § 1 pkt 1b rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883), art. 3 pkt 20 w związku z art. 28 ust. 2 prawa budowlanego. Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 12 kwietnia 2012 r. Ogólnopolskie Stowarzyszenie z siedzibą w (...) wniosło o dopuszczenie do udziału w charakterze uczestnika. Sąd postanowił na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a dopuścić do udziału w charakterze uczestnika Ogólnopolskie z siedzibą w (...) Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012..270, dalej p.p.s.a) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a, w postępowaniu sądowo administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, który rozpatruje niniejsza sprawę, związany jest oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku WSA z dnia 26 marca 2009 r. (art. 153 p.p.s.a). W niniejszej sprawie, która dotyczy umorzenia postępowania prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego w sprawie legalności wykonania bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej na budynku przy ul. (...) w P. kwestią sporną jest to, czy organy nadzoru budowlanego trafnie uznały, iż nie ma podstaw do prowadzenia postępowania bowiem nie zaistniała samowola budowlana w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane (obowiązujących w dacie wykonania inwestycji) i postępowanie z tej przyczyny, jako bezprzedmiotowe, należało umorzyć stosownie do treści art. 105 § 1 kpa. Obowiązujący w dacie zainstalowania urządzeń przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b prawa budowlanego wymagał zgłoszenia robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. W art. 3 pkt 1 prawa budowlanego zawarta jest definicja obiektu budowlanego, zaś w pkt 7 tego przepisu definicja urządzeń budowlanych. Art. 7 tej ustawy wskazuje jakie przepisy zalicza się do przepisów techniczno-budowlanych. Z § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. wynikało, że antenowa konstrukcja wsporcza oznacza konstrukcję wsporczą anten i urządzeń radiowych. Z § 3 pkt 1 tego rozporządzenia wynikało, że telekomunikacyjny obiekt budowlany oznacza linię kablową podziemną, linie kablową nadziemną, kanalizację kablową, antenowe wieże, maszty i konstrukcje wsporcze, kontenery telekomunikacyjne oraz szafy kablowe. Biorąc pod uwagę niesporne wyniki pomiarów dwóch masztów służących jako konstrukcja nośna anten sektorowych, dokonanych w czasie kontroli w dniu 6 lutego 2008 r., stwierdzić należy, iż zamontowanie przedmiotowych urządzeń nie wymagało zgłoszenia w trybie art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b prawa budowlanego, ponieważ wysokość masztów wynosiła odpowiednio 2,84 m mierzona od powierzchni dachu nadbudówki, na której został zainstalowany do wierzchołka masztu i 2,92 m mierzona od powierzchni dachu do wierzchołka masztu. NSA w wyroku z dnia 31 sierpnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1287/09 wskazał, okoliczność, iż maszt antenowy o wysokości poniżej 3 m wraz z zamontowanymi na nim urządzeniami emitującymi fale elektromagnetyczne nie może być zaliczony do urządzeń budowlanych nie podważa prawidłowości stanowiska Sądu I instancji. Tego rodzaju maszt wraz z zamontowanymi na nim urządzeniami emitującymi fale elektromagnetyczne nie jest z pewnością ani budynkiem, ani budowlą, o której mowa w art. 3 pkt 1 lit. a i c prawa budowlanego. Należy więc zaliczyć go do kategorii budowli. Definicja budowli zawarta w art. 3 pkt 3 prawa budowlanego zawiera tylko przykładowe wskazanie co należy zaliczyć do tej kategorii. Maszt z zamontowanym na nim urządzeniem emitującym fale elektromagnetyczne, w zależności od jego gabarytów oraz mocy urządzenia emitującego fale elektromagnetyczne mógł wymagać pozwolenia na budowę, zgłoszenia lub być realizowany bez konieczności dokonywania zgłoszenia. Przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c prawa budowlanego w dacie wykonywa przedmiotowych urządzeń telekomunikacyjnych stanowił, iż zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy. Rozstrzygnięcie, czy przedmiotowa inwestycja ze względu na swoje parametry i sposób oddziaływania zaliczała się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymagało m.in. ustalenia zgodnie normami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U.04.257.2573, zm.2007.08.31.) jakiej mocy pole elektromagnetyczne mają emitować anteny stacji bazowej oraz w jakiej odległości od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludności Jak wskazał Sąd I instancji w wyroku z dnia 26 marca 2009 r. II SA/Po 770/08 organ odwoławczy na parametry takie nie wskazał, nie wynikają one także ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W aktach sprawy brak jest jakichkolwiek danych umożliwiających ustalenie w jakiej odległości od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Ponadto analiza kwalifikacyjna przekazana Urzędowi została wykonana przed realizacją przedmiotowej inwestycji, na potrzeby innego postępowania, a jej ocena prowadzi w zasadzie do wniosku, że dotyczy ona anten innego typu, niż faktycznie zamontowane. W jej treści sporządzający ją posługuje się określeniem antena typu (...) w sytuacji, gdy w opisanych wyżej sprawozdaniach zrealizowane anteny określono jako typ (...). Ponownie rozpatrując sprawę obowiązkiem organ odwoławczego było ustalenie parametrów zrealizowanej inwestycji, które można byłoby odnieść do zapisów rozporządzenia wykonawczego z dnia 9 listopada 2004 r., w szczególności zaś przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 celem stwierdzenia, czy inwestycja ta jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływa na środowisko i czy prace związane z jej realizacją wymagały w istocie zgłoszenia właściwemu organowi w trybie art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c w analizowanym brzmieniu. Z uzupełnionego materiału dowodowego po ponownym rozpoznaniu sprawy wynika, iż organy nadzoru budowlanego wywiązały się z wytycznych nałożonych przez Sąd i wydały prawidłowe rozstrzygniecie zgodnie z przepisami prawa materialnego i proceduralnego. W aktach sprawy znajduje się aneks nr 2 do analizy kwalifikacyjnej do wykonania raportu o oddziaływaniu na środowisko sporządzony w marcu (...) r., który wskazuje, że analiza kwalifikacyjna została sporządzona na potrzeby przedmiotowej stacji, przy posłużeniu się symbolem zastępczym (...) dla anten o parametrach: pasmo pracy- UMTS 2000MHz, zysk anteny [dBi] – 18 dBi, wiązka 3 dB H [º] - 65º, wiązka 3 dBi V [º]- 6,2º, polaryzacja - +/- 45º. W omawianym przypadku, jak wyjaśniono w przedmiotowym aneksie oznaczenie (...) jest oznaczeniem zbiorowym dla typów anten o parametrach pracy takich samych lub korzystniejszych z punktu ochrony ludzi i środowiska, w tym także anten K. (...). Potrzeba stosowania symbol zastępczych anten wynika z faktu, iż na rynku funkcjonuje wiele typów anten o zbliżonych parametrach pracy, które mogą być zastosowane przez inwestora.. W omawianym przypadku w analizie kwalifikacyjnej symbolowi zastępczemu (...) przypisano dane konkretnej anteny, a mianowicie K. (...), która także fizycznie została zainstalowana na stacji. Z powyższego wyjaśnienia oraz z tabeli nr 1 zamieszonej w przedmiotowym aneksie jednoznacznie wynika, iż istnieje tożsamość anteny (...) i (...). Symbole tych anten oznaczają anteny o tych samych lub korzystniejszych pod względem ochrony środowiska, dlatego mogły zostać użyte zamiennie w sporządzonej kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia, bez wpływu na wynik tej kwalifikacji. Odnośnie natomiast parametrów zrealizowanej inwestycji i w jakiej odległości od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej promieniowania tej anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludności wskazać w pierwszej kolejności należy na definicję pojęcia "miejsca dostępne dla ludności" oraz pojęcia "wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania". W kwestii rozumienia obu pojęć wypowiada się tak doktryna jak i orzecznictwo, przyznając, iż są one niejednoznaczne. Tym nie mniej, aktualnie można wskazać na takie rozumienie każdego z pojęć, które spotyka się z powszechną aprobatą, także orzekającego Sądu. I tak, odnośnie do zwrotu "wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania" wskazuje się, że pole elektromagnetyczne powodowane przez instalacje i urządzenia radiokomunikacyjne ma postać wiązki, która nie jest linią, ale pewnym wycinkiem przestrzeni (tak m. in. w wyroku z 4.08.2010 r. , sygn. akt II SA/Bd 446/10, publ. baza CBOSA oraz w wyroku z 2.03.2011 r. sygn. akt II SA/Po 785/10, nie publ.). Przestrzeni tej jednak nie należy utożsamiać z całą przestrzenią łączącą oś wiązki promieniowania z poziomem terenu. Powinna być ona określana z uwzględnieniem charakterystyk danego nadajnika (szerokości wiązki w pionie i poziomie – podanych w specyfikacji danej instalacji czy urządzenia). Tak też przyjmuje się w najnowszym piśmiennictwie (J. Szuma w: "Stacje bazowe telefonii komórkowej jako przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, artykuł przyjęty do publikacji w Przegląd prawa ochrony środowiska" nr1/2011).Jeśli chodzi o interpretację pojęcia miejsca dostępne dla ludności, to należy odwołać się do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. nr 192, poz. 1883), które w zał. Nr 2 pkt 7 i 11 stosuje kryterium: "miejsc, w których mogą przebywać ludzie". Skoro w rozporządzeniu z dnia 9 listopada z 2004 r. prawodawca rozróżnia przedsięwzięcia ze względu na oddziaływanie na "miejsca dostępne dla ludzi", to rozumie przez to "miejsca, w których mogą przebywać ludzie", w jakich następnie nakazuje dokonywać szczegółowych pomiarów promieniowania elektromagnetycznego. Podobną interpretację pojęcia "miejsca dostępne dla ludzi" prezentuje NSA, w wyroku z 18.11.2010 r. (sygn. akt II OSK 602/09, także w wyroku z 6.10.2009 r., sygn. akt II OSK 1426/09 oraz w wyroku z 8.09.2010 r., sygn. akt II OSK 925/09). W świetle ww. ustaleń warto też wskazać, iż § 314 rozporządzenia z 12. kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) potwierdza, że dopuszczalne jest skierowanie wiązki promieniowania wysoko nad budynkiem. Z aneksu nr 2 sporządzonego w marcu (...) r. do analizy kwalifikacyjnej do wykonania raportu o oddziaływaniu na środowisko wynika, że miejsca dostępne dla ludności znajdują się znacznie poniżej osi głównej wiązek promieniowania anten. W odległości do 40 m od środka elektrycznego anten, która to odległość jest brana pod uwagę ze względu na parametry zamontowanych anten, w oparciu o § 2 ust. 1 pkt 8 lit c rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. osie wiązek głównych promieniowania anten przebiegają nie niżej niż 7,7 m nad poziomem miejsc dostępnych dla ludności. Wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten rozsiewczych przedmiotowej stacji do odległości 40 m od środków elektrycznych tych anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Również z analizy kwalifikacyjnej przedmiotowej inwestycji sporządzonej w lipcu (...) r. określającej czy inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wynika, iż przedmiotowa inwestycja nie kwalifikowała się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Analiza wykazała, że anteny, które zamontowano na dachu przedmiotowego budynku tj. anteny typu K. (...) (określane także jako K (...) lub (...)) mieszczą się w przedziale równoważnej mocy promieniowanej izotropowo pomiędzy nie mniej niż 500W i mniej niż 1000W. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. c sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, nie wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Z powołanego przepisu wynika, iż sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko wymagałaby inwestycja gdyby wzdłuż osi głównej promieniowania anten w odległości nie większej niż 40 m znajdowały się miejsca dostępne dla ludności. Jak wynika z przedmiotowej analizy i aneksu nr 2 do 40 m w osi wiązek głównych promieniowania anten brak jest miejsc dostępnych dla ludności. Przy czym osie wiązek głównych promieniowania anten przebiegają nie niżej niż 7,7 m nad poziomem miejsc dostępnych dla ludności. W niniejszej sprawie zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. wyznaczono równoważną moc promieniowaną izotropowo dla pojedynczej anteny . Kryterium przyjęte w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2004 r. – gdzie wskazuje się na występowanie miejsc dostępnych dla ludzi w określonej odległości i relacji od środka elektrycznego "pojedynczej anteny" nie pozwala na sumowanie parametrów kwalifikujących. Chociażby bowiem anten na danym obiekcie było więcej, to za każdym razem obowiązkiem organu będzie ustalenie czy miejsca dostępne dla ludzi znajdują się wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania każdej z tych anten osobno (aktualnie w osi głównej wiązki) (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Po 490/11, o publ. CBOSA) Skoro przedmiotowa inwestycja nie została zaliczona do inwestycji wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko to zarzut pominięcia przez organy nadzoru budowlanego art. 50 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest nietrafny, bowiem przepis ten nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 50 ust. 2 pkt 1 tej ustawy nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane: polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska albo niewymagające pozwolenia na budowę (art. 50 ust. 2 pkt 2 tej ustawy) Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wykazał, iż przedmiotowa inwestycja nie stanowiła przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko i w związku z tym prace związane z jej realizacją nie wymagały zgłoszenia właściwemu organowi w trybie art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c prawa budowlanego w analizowanym brzmieniu, dlatego postępowanie w sprawie legalności montażu bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej należało w tym wypadku umorzyć zgodnie z art. 105 kpa, gdyż stało się ono bezprzedmiotowe, co też organy nadzoru budowlanego uczyniły. Przepis art. 105 § 1 kpa wiąże bezprzedmiotowość postępowania z brakiem któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, co w konsekwencji powoduje niemożność rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. Decyzja o umorzeniu postępowania zapada więc w sytuacji, gdy przyznanie określonego uprawnienia stało się zbędne lub organ administracji stwierdził oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (patrz postanowienie NSA w Warszawie z dnia 7 czerwca 2011 r. OSK 1458/10, LEX nr108265) W rozumieniu art. 105 § 1kpa sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej (w formie decyzji administracyjnej) ingerencji organu administracyjnego, co oznacza, że jakiekolwiek rozstrzygnięcie organu – pozytywne, czy negatywne – staje się prawnie niedopuszczalne. Inaczej mówiąc: bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1kpa oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. (patrz wyrok WSA w Łodzi z dnia 20 maja 2011 r. II SA/Łd 1064/10, LEX nr 994133) Reasumując wskazać należy, iż zarzuty sformułowane przez skarżące Stowarzyszenie jak i uczestnika postępowania w zakresie odnoszącym się do dokonanej przez organy nadzoru budowlanego kwalifikacji wykonanych robót były już, jak słusznie wskazał pełnomocnik inwestora, rozpatrywane przez Sąd I instancji i uznane zostały za bezzasadne w prawomocnym wyroku Sądu wydanym w niniejszej sprawie. W tym zakresie, co wskazano wyżej ocena prawna wyrażona przez Sąd wiąże w danej sprawie zgodnie z art. 153 p.p.s.a. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.