II SA/Sz 1339/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 maja 2014 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., Nr[...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), Wojewoda , utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [..] r., Nr [...] odmawiającą przeniesienia na rzecz A. B. decyzji z dnia [...] r., nr[...] , mocą której udzielono A. B. pozwolenia na budowę tymczasowego centrum[...] , zlokalizowanego w obrębie ewidencyjnym [...] wraz z budową przyłącza wodociągowego, zewnętrznych instalacji wodociągowej i kanalizacji sanitarnej, deszczowej i energetycznej, wraz zagospodarowaniem terenu gmina [...] oraz budowę zjazdu. Przedstawiony w uzasadnieniu powyższej decyzji, stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco. Starosta decyzją z dnia [...] r., nr [...] udzielił A. B., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "[...] " w[...] , pozwolenia na budowę tymczasowego centrum targowego handlowo-usługowego o powierzchni zabudowy [...] m2, zlokalizowanego na działce nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] wraz z budową przyłącza wodociągowego zlokalizowanego na działkach nr [...] i nr [...] , zewnętrznych instalacji wodociągowej i kanalizacji sanitarnej, deszczowej i energetycznej, zlokalizowanych na działce nr [...] wraz zagospodarowaniem terenu gmina [...] oraz budowę zjazdu na działce nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...]. W dniu [...] r., wpłynął do organu wniosek K. B., prowadzącej działalność gospodarzą pod nazwą "[...] " w[...] , reprezentowanej przez pełnomocnika S. W. , o przeniesienie decyzji z dnia [...] r., nr [...] o pozwoleniu na budowę na jej rzecz, wraz z oświadczeniem wnioskodawczyni, że przyjmuje wszystkie warunki zawarte w decyzji wydanej na rzecz[...] , który zmarł [...] r. Jednocześnie wnioskodawczyni złożyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane do działek nr [...] oraz dołączyła kopię odpisu skróconego aktu zgonu A. B. z dnia [...] r., nr [...] wystawionego przez Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego, a także odpis postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...] r., sygn. akt I [...] stwierdzającego, że spadek po A. J B. na podstawie ustawy nabyła córka K. P. B. w całości. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] , wydaną na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), Starosta odmówił przeniesienia decyzji z dnia [...] r., nr [...] z A. B. na rzecz K. B. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wyjaśnił, że wydanie decyzji na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy Prawo budowlane o przeniesieniu decyzji o pozwoleniu na budowę, następuje pomiędzy osobami żyjącymi. Mając na uwadze, że A. B. nie żyje organ stwierdził, że nie ma możliwości skutecznego przeniesienia uprawnień z decyzji, zatem tryb z powołanego wyżej przepisu nie mógł znaleźć zastosowania. Wskazał, że stroną postępowania nie może być osoba nieżyjąca, ponieważ z chwilą śmierci traci ona podmiotowość prawną, a więc nie mając zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnych, nie może uczestniczyć w postępowaniu. Niezależnie od powyższego organ pierwszej instancji stwierdził, że prawa wynikające z decyzji administracyjnej nie przechodzą na spadkobiercę automatycznie w razie dziedziczenia, gdyż nie są prawami zbywalnymi i powołał się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2004 r.. sygn. IV CK 215/03. Ponadto organ uznał, że w sprawie nie ma także zastosowania art. 30 § 4 K.p.a., przewidujący wejście w postępowaniu administracyjnym w miejsce dotychczasowej strony jej następców, gdyż przed organem nie toczy się postępowanie, którego stroną jest A. B. , zaś sprawa o pozwolenie na budowę została zakończona i rozstrzygnięta decyzją z dnia [...] r. W związku z powyższym, Starosta stwierdził, że K. B. ska powinna wystąpić z wnioskiem o pozwolenie na budowę, załączając dokumenty określone w art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. K. B. , reprezentowana przez pełnomocnika S. W. , wniosła odwołanie do Wojewody od decyzji Starosty z dnia [...] r., wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Odwołująca się podniosła, że nie przekonuje jej interpretacja art. 40 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, dokonana przez organ w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji, natomiast przedmiotową decyzją organ naruszył art. 2 i art. 7 oraz art. 21 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 7 i art. 8 K.p.a. Według strony, organ pierwszej instancji wydając decyzję odmowną bezpodstawnie postawił spadkobiercę w gorszej sytuacji, niż postawiłby każdą inną osobę w ramach następstwa prawnego z innego tytułu, czym naruszony został art. 21 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym Rzeczpospolita Polska chroni własność i prawo dziedziczenia. Powyższe narusza zaufanie odwołującej się do władzy publicznej i każe wątpić w zasadność kwestionowanej decyzji i prawidłowość przedstawionej w niej interpretacji prawa. Zdaniem odwołującej się, następcy prawni zmarłego mogą wejść w ogół praw i obowiązków majątkowych zmarłego, także w te wynikające z wydanej na rzecz spadkodawcy decyzji o pozwoleniu na budowę, z chwilą stwierdzenia nabycia spadku. Podmioty legitymujące się statusem spadkobierców mogą kontynuować rozpoczęty proces inwestycyjny na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę udzielonej spadkodawcy, jak też wyrazić zgodę na przeniesienie tej decyzji na rzecz innego podmiotu. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] r., Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r. Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że rozstrzygnięcie Starosty było prawidłowe, natomiast ocena stanu prawnego zawarta w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji była w części nieprawidłowa. Wojewoda zauważył, że wniosek o przeniesienie decyzji z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę złożyła K. B. ska, która jest następcą prawnym po zmarłym A. B. m - adresacie ww. decyzji. Nabycie przez K.B. spadku po zmarłym, zostało stwierdzone przez Sąd Rejonowy postanowieniem z [...] r. Według organu odwoławczego, A. B. nie może być stroną decyzji o przeniesienie pozwolenia na budowę. Organ argumentował, że prawa i obowiązki o charakterze majątkowym z chwilą śmierci spadkodawcy przechodzą na rzecz spadkobierców, a osoba fizyczna traci zdolność do czynności prawnych, czyli nie może być stroną postępowania administracyjnego. Stroną decyzji, o której mowa w art. 40 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, jest adresat decyzji będącej przedmiotem przeniesienia oraz osoba, na rzecz której decyzja ma być przeniesiona. W takiej sytuacji, zdaniem Wojewody, organ pierwszej instancji prawidłowo odmówił przeniesienia decyzji z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę z A. B. na K. B. . Jednocześnie organ drugiej instancji zanegował uzasadnienie decyzji Starosty w części dotyczącej oceny przejścia praw i obowiązków wynikających z udzielonego A. B. pozwolenia na budowę na rzecz spadkobierczyni K. B.. Stwierdził, że z chwilą śmierci spadkodawcy na jego następców prawnych przechodzą również prawa i obowiązki wynikające z decyzji o pozwoleniu na budowę, co też wywiódł z art. 925 Kodeksu cywilnego oraz stanowiska doktryny i orzecznictwa sądowego, wypracowanego na tle sukcesji pod tytułem ogólnym praw z decyzji administracyjnej. Wojewoda uznał, że treść decyzji organu pierwszej instancji jest prawidłowa w zakresie, w jakim nie można było zastosować do przedmiotowego wniosku K. B. art. 40 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Stwierdził, że spadkobiercy inwestora mogą bez przeszkód kontynuować budowę po śmierci spadkodawcy i podejmować przed organami wszelkie czynności z nią związane, takie jak przykładowo zgłoszenie zakończenia budowy, czy też wystąpienie o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. K. B. , reprezentowana przez pełnomocnika adwokata A.G., wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody z dnia [...] r. wnosząc o jej uchylenie oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wskazanej decyzji organu odwoławczego skarżąca zarzuciła: - wydanie z naruszeniem, przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 40 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że w stosunku do skarżącej nie można zastosować tego przepisu i przenieść na jej rzecz decyzji o pozwoleniu na budowę, - wydanie decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie: a) naruszenia art. 107 § 1 K.p.a., poprzez brak wskazania w podstawie prawnej decyzji, wszystkich jej podstaw prawnych, wskutek czego zaskarżona decyzja, powołuje jako podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia, jedynie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i nie wskazuje żadnego przepisu prawa materialnego w oparciu, o który organ rozstrzygnął odwołanie, co oznacza, że decyzja ta została dotknięta wadą formy i czyni ją decyzją wadliwą, b) naruszenia art. 138 § 1 K.p.a., poprzez wydanie przez organ drugiej instancji decyzji o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, pomimo że Wojewoda niejednokrotnie podkreślił błędną interpretację stanu prawnego, przyjętą przez organ pierwszej instancji, a więc doszedł do przekonania, że decyzja jest nieprawidłowa. Konkretyzując zarzut naruszenia art. 40 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, skarżąca podniosła, że powołana regulacja nie zawiera wprawdzie żadnych postanowień dotyczących dziedziczenia pozwolenia na budowę, wskazuje jednak, że jest ono co do zasady zbywalne. Argumentowała, że uprawnienia wynikające z pozwolenia na budowę są związane z nieruchomością, nie zaś bezpośrednio z osobą uprawnionego. Z tego powodu, nie ma - zdaniem skarżącej - przeszkód prawnych, wyłączających możliwość przeniesienia na nią praw i obowiązków z tego rodzaju decyzji. Oczywiste jest dla skarżącej, w kontekście nieprzewidywalności śmierci strony decyzji, że jest to sytuacja nietypowa i dlatego interpretacja organu, nie może w takim przypadku pozostać jedynie literalna, ale musi uwzględnić cel danego przepisu. Według skarżącej, nie było intencją racjonalnego ustawodawcy pozbawić spadkobierców możliwości przepisania na siebie decyzji o pozwoleniu na budowę z powodu braku zgody spadkodawcy na owo przeniesienie. W części dotyczącej konkretyzacji zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, skarżąca podniosła, iż Wojewoda niejednokrotnie podkreślił błędną interpretację stanu prawnego sprawy, przedstawionego przez organ pierwszej instancji. Jej zdaniem, doszło do błędnego zastosowania art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Skoro organ odwoławczy uznał decyzję Starosty za nieprawidłową, to powinien na mocy art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylić decyzję organu pierwszej instancji w części, z którą się nie zgadza i orzec w tym zakresie co do istoty sprawy. Za słusznością uchylenia decyzji organu odwoławczego, przemawia - według strony – również fakt, że w obecnej chwili, wskutek utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji, funkcjonują w obrocie prawnym dwa różne stanowiska organów administracji, co rodzi stan niepewności prawnej. Niepewność ta jest uzasadniona, z uwagi na fakt, że rozpoczęcie inwestycji budowlanej wiąże się dla inwestora z licznymi konsekwencjami prawnymi, które są i będą weryfikowane nie przez organy wydające orzeczenia w przedmiocie pozwolenia na budowę, lecz przez inspektora nadzoru budowlanego, dla którego decyzja Wojewody (a raczej jej uzasadnienie) nie będzie wiążąca. Istnieje ryzyko uznania przez inspektora nadzoru budowlanego, że inwestor (K. B. ) nie posiada uprawnień do rozpoczęcia inwestycji. W świetle powyższego ryzyka, istnieje podstawa do zmiany zaskarżonych decyzji organów obu instancji, tym bardziej, że – zdaniem skarżącej – nic nie stało na przeszkodzie, aby Wojewoda wydając zaskarżoną decyzję w sentencji orzekł o przejściu z mocy prawa na K. B. uprawnień wynikających z pozwolenia na budowę. Konkretyzując zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a., skarżąca wskazała na obowiązek organu powołania podstawy prawnej, a następnie jej wyjaśnienie w uzasadnieniu (prawnym) decyzji. W podstawie prawnej decyzji powinny być powołane wszystkie przepisy powszechnie obowiązującego prawa, które legły u podstaw jej wydania. Zauważyła, że podstawa prawna decyzji organu odwoławczego nie może być ograniczona jedynie do przepisów K.p.a. (art. 138), lecz musi zawierać również przepisy prawa materialnego. Tymczasem zaskarżona decyzja jedynie w uzasadnieniu wskazuje podstawy prawne jej wydania, co jest dla skarżącej niewystarczające. Wojewoda w odpowiedzi na powyższą skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację prezentowaną w treści zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu skargi o naruszeniu zaskarżoną decyzją art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., organ zauważył, że utrzymanie w mocy kwestionowanej decyzji, to utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia (osnowy) zawartego w tej decyzji. Odnośnie wskazanego w skardze naruszenia art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., Wojewoda wyjaśnił, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, posiada wszystkie elementy jakie stawiają jej powołane wyżej przepisy. W decyzjach tych przytoczono i wyjaśniono stan faktyczny sprawy oraz zastosowane w niej przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi K. B. jest decyzja Wojewody z dnia [...] r., Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia [...] r., którą w oparciu o art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. ustawy Prawo budowlane (DZ. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), organ pierwszej instancji odmówił skarżącej przeniesienia praw z ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r. W świetle powołanego przepisu, organ, który wydał decyzję o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane), jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmuje ona wszystkie warunki zawarte w tej decyzji oraz złoży oświadczenie (art. 32 ust. 4 pkt 2 ww. ustawy), o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że K. B. ska w dniu [...] r., wystąpiła do Starosty o przeniesienie na jej rzecz decyzji tego organu z dnia [...] r., Nr [...] udzielającej jej ojcu A. B. pozwolenia na budowę tymczasowego centrum targowego handlowo – usługowego o powierzchni zabudowy [...] m2, zlokalizowanego na działce nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] wraz z budową przyłącza wodociągowego zlokalizowanego na działkach nr[...] , zewnętrznych instalacji wodociągowej i kanalizacji sanitarnej, deszczowej i energetycznej, zlokalizowanych na działce nr [...] wraz zagospodarowaniem terenu gmina Cedynia oraz budowę zjazdu na działce nr [..] w obrębie ewidencyjnym[...] . Ze znajdującego się w aktach sprawy odpisu skróconego aktu zgonu wynika, że A. B. zmarł w dniu [...] r. Składając wniosek o przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę K. B. powołała się to, że jest jedyną spadkobierczynią [...] - A. J. B. i przedłożyła na potwierdzenie tego faktu postanowienie Sądu Rejonowego Wydział I Cywilny. W tak przedstawionych okolicznościach faktycznych sprawy organy obu instancji, rozstrzygające przedmiotowy wniosek skarżącej, słusznie uznały, że nie mógł być uwzględniony. W ślad za stanowiskiem literatury przedmiotu powtórzyć wypada, że decyzja o przeniesieniu decyzji o pozwoleniu na budowę (czy pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - art. 40 ust. 3 ustawy Prawo budowlane) ma charakter aktu administracyjnego związanego, co oznacza, że gdy osoba uprawniona z decyzji będącej przedmiotem przeniesienia wyrazi wolę przeniesienia uprawnień wynikających z decyzji na inny podmiot, a ten przyjmuje wszystkie warunki zawarte w tej decyzji i złoży oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to organ zobligowany jest wydać pozytywną decyzję o przeniesieniu pozwolenia na budowę czy pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych (patrz. Z. Niewiadomski. Prawo budowlane. Komentarz. Wydanie 4. Warszawa 2011, s. 483). W myśl art. 40 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, co należy podkreślić, stronami w postępowaniu o przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę lub o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych są jedynie podmioty, między którymi ma być dokonane przeniesienie decyzji. W ocenie Sądu organy prawidłowo przyjęły, że nie została w tej sprawie spełniona przesłanka konieczna do pozytywnego załatwienia sprawy, gdyż stroną postępowania nie mógł być A. B. , który - jak wynika z akt sprawy - zmarł w dniu [...] r. Jedynym spadkobiercą zmarłego, została K. B. ska, która prawo do spadku w całości nabyła na podstawie ustawy, co potwierdziła orzeczeniem sądu cywilnego. W takiej sytuacji, nie mogło dojść do skutecznego przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę w sposób wynikający z art. 40 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Źródła nabycia tego rodzaju prawa należy poszukiwać w przepisach regulujących przejście praw i obowiązków zmarłego na spadkobierców. Zgodnie z art. 922 § 1 Kodeksu cywilnego, z chwilą śmierci spadkodawcy, prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną lub kilka osób stosownie do przepisów księgi czwartej powołanej ustawy. Wskazana regulacja, odnosi się przede wszystkim do praw i obowiązków mających swe źródło w stosunkach o charakterze cywilnoprawnym. Jednakże powyższa norma nie stoi na przeszkodzie do przejścia, w drodze dziedziczenia (sukcesja generalna) tego rodzaju praw i obowiązków, mających swe źródło w innych niż cywilne regulacjach prawnych, o ile nie są one ściśle związane z osobą zmarłego, jak również nie dotyczy to praw, które z chwilą jego śmierci przechodzą na oznaczone osoby niezależnie od tego, czy są one spadkobiercami (art. 922 § 2 Kodeksu cywilnego). W świetle art. 924 i art. 925 Kodeksu cywilnego, nabycie spadku następuje skutecznie już z chwilą otwarcia spadku, mimo że spadkobierca nie złożył jeszcze oświadczenia o przyjęciu spadku, ani nie uzyskał postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku. Postanowienie to ma przy tym jedynie charakter deklaratoryjny (art. 1027 K.c.). Sąd podziela stanowisko, prezentowane w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, o skutecznym przejściu praw i obowiązków zmarłego wynikających z udzielonego pozwolenia na budowę na rzecz jego spadkobierców. Osoba, która uzyskała stwierdzenie nabycia spadku jest spadkobiercą, a w zakres nabytych przez nią praw i obowiązków zmarłego, zaliczyć należy również te wynikające ze stosunków administracyjnoprawnych w postaci np. z decyzji o pozwoleniu na budowę. Reguła następstwa prawnego ma także zastosowanie po zakończeniu postępowania administracyjnego i należy ją wyprowadzić z regulacji prawa materialnego w związku z prawem cywilnym (patrz wyrok NSA z dnia 10 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 329/08, opubl. w Lex nr 515989). Sąd podziela uwagę skarżącej, że bez wątpienia decyzja o pozwoleniu na budowę jest zbywalna, jednakże podstaw jej zbycia w stosunku do spadkobierców, nie należy upatrywać w art. 40 ustawy Prawo budowlane. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko orzecznictwa, które jest zdania, że wobec wykazania przez wnioskodawców (legitymujących się nabyciem praw do spadku po inwestorze) okoliczności sukcesji generalnej, organ pierwszej instancji nie mógł uwzględnić wniosku skarżących o przeniesienie w drodze decyzji (aktu administracyjnego o charakterze indywidualnym) orzeczenia o pozwoleniu na budowę na ich rzecz (czyli na samych siebie), a taki musiałby być pozytywny dla strony wynik kontrolowanego postępowania. Strona legitymując się prawomocnym postanowieniem o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłym inwestorze i prawomocną i ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę może dokończyć inwestycję, także w świetle formalnoprawnym, co istotne bez wszczynania dodatkowych działań przed organami administracji budowlanej (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 108/13, opubl. w internetowej bazie – orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle reguł administracyjnego prawa procesowego, nie można prowadzić postępowania, którego stroną byłaby osoba zmarła, z przyczyn oczywistych nie mogłaby ona przyjąć ani dokonać zbycia jakichkolwiek uprawnień, wyrazić swoją wolę czy złożyć oświadczenie, niemożliwa jest również egzekucja w stosunku do osoby zmarłej. Skoro adresatem decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r. był A. B. , który zmarł w dniu [...] r., to nie było możliwe wydanie w dniu [...] r., rozstrzygnięcia uwzględniającego żądanie skarżącej, w trybie art. 40 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, z jednej strony z uwagi na brak pierwotnej strony decyzji o pozwoleniu na budowę, z drugiej wobec braku możliwości uzyskania zgody na przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę od dotychczasowego inwestora na rzecz innego podmiotu. Prawidłowo zatem organ odwoławczy wytknął Staroście , częściowo błędną argumentację przyczyn wydania decyzji odmownej z dnia [...] r., w zakresie w jakim organ pierwszej instancji uznał, że nie doszło do przeniesienia na spadkobiercę praw i obowiązków inwestora, wynikających z decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy wyraźnie zaznaczył, że w tej mierze część uzasadnienia, a nie jego osnowa, była nie prawidłowa. Nie sposób zatem uznać zarzutów skargi K. B., iż w sprawie doszło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżąca podniosła, że wskutek utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji, funkcjonują w obrocie prawnym dwa różne stanowiska organów administracji publicznej, co rodzi stan niepewności prawnej. Z twierdzeniem tym nie sposób się zgodzić. W ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo zastosował powołany przez art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., wyjaśniając motywy, jakie legły u podstaw stwierdzenia, że nie wystąpiły przesłanki, w jakich możliwe jest przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę, w świetle art. 40 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane. Błędne uzasadnienie Starosty , w części, w jakiej zanegował, co do zasady zbywalność w drodze dziedziczenia praw z decyzji administracyjnej, nie miało tym samym wpływu na wynik sprawy. Powyższe wady uzasadnienia decyzji, usunął właśnie w postępowaniu odwoławczym Wojewoda który uznając prawidłowość rozstrzygnięcia wskazał, która część uzasadnienia decyzji była prawidłowa, a która błędna. Z powołanych wyżej przyczyn, nie sposób też uznać argumentacji skargi, iż organ odwoławczy mógł, na mocy art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylić częściowo decyzję Starosty , tj. w tej części z którą się nie zgadza i orzec w tym zakresie co do istoty sprawy. W każdym przypadku rozstrzygnięcia decyzją administracyjną sprawy co do jej istoty, organ winien się opierać na podstawie prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia. W realiach niniejszej sprawy mając na uwadze jej charakter, zakres podmiotowy i przedmiotowy (nierozdzielny) oraz treść żądania wniosku skierowanego do organu architektoniczno - budowlanego, nie budzi wątpliwości Sądu, że sposób załatwienia sprawy przez organy obu instancji rozstrzygające wniosek K. B., był prawidłowy. Uchylenie zaskarżonej decyzji w części (art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.) jest dopuszczalne jedynie w stosunku do decyzji obejmujących swym zakresem, tzw. sprawy podzielne (por. wyrok NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2464/11, opubl. w Lex nr nr 1333362). Nie występuje tym samym sugerowana skargą nieprawidłowość stanu prawnego dokonana przez organ odwoławczy w kwestionowanej decyzji, co Sąd mocą niniejszego orzeczenia potwierdza. Wojewoda, który wydał decyzję ostateczną jest nią związany od chwili jej doręczenia. W decyzji tej, co prawda odmownej w świetle art. 40 ustawy Prawo budowlane, Wojewoda jednocześnie wskazał na prawo K. B.j do realizacji decyzji o pozwoleniu na budowę, z tytułu nabycia praw i obowiązków spadkodawcy, na mocy sukcesji ogólnej. Nie ma natomiast konieczności potwierdzania tego prawa w sposób szczególny w trybie postępowania administracyjnego na podstawie przepisów prawa budowlanego. Zaskarżona decyzja ostateczna wiąże organ, który ją wydał i inne organy w postępowaniu administracyjnym i może być wzruszana tylko w wypadkach wyraźnie wymienionych w K.p.a. Ponadto, stosownie do art. 153 P.p.s.a., ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu jest wiążąca. W pojęciu "ocena prawna" mieści się, przede wszystkim, wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, a także sposobu ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie, wiąże ona nie tylko Sąd i organy rozstrzygające w niniejsze sprawie, ale również inne organy oraz sądy, które nie mogą na tle przedstawionej wyżej oceny stanu faktycznego i dokonanej wykładni prawa, formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym tu poglądem, co do nabycia na mocy sukcesji ogólnej praw i obowiązków wynikających z decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r., Nr[...] . Odnosząc się do zarzutów skargi o braku wskazania przez organ odwoławczy w osnowie swej decyzji podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia, a jedynie powołanie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., Sąd wyjaśnia, że utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji oznacza w szczególności utrzymanie w mocy jej podstawowego, koniecznego elementu, jakim jest rozstrzygnięcie. W rozstrzygnięciu decyzji zostaje bowiem wyrażona wola organu administracji załatwiającego sprawę w tej formie. Niewątpliwie rozstrzygnięcie obejmuje również powołaną przez organ administracji jego podstawę prawną. Należy zatem stwierdzić, że utrzymanie w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej wskazuje na przyjęcie, jako właściwej podstawy prawnej zawartej w rozstrzygnięciu tego organu (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia z dnia 11 czerwca 2008 r. I SA/Bk 86/08, opubl. w Lex nr 489604). Podstawa prawna decyzji organu odwoławczego, choć nie została wyeksponowania w części wstępnej, to bez wątpienia w uzasadnieniu tej decyzji organ ją wskazał. Uczynił to w sposób prawidłowy i wyraźnie określający normę obowiązującą, jej znaczenie ustalone w drodze wykładni, co zostało poprzedzone wyjaśnieniem okoliczności, które wskazywały na potrzebę wydania decyzji w sposób w niej przedstawiony wobec określonego podmiotu. W przedmiotowej sytuacji nie mamy zatem do czynienia z takimi istotnymi w [...] jak brak rozstrzygnięcia, czy brak uzasadnienia lub zupełny brak wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, jak również nie sposób doszukać się sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem decyzji a jej uzasadnieniem, co mogłoby stanowić uzasadnioną wątpliwość, co do prawidłowości rozstrzygnięcia sprawy, w świetle reguł obowiązującego prawa. Reasumując Sąd badając w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, w tym mając na uwadze zarzuty stawiane w skardze, nie znalazł podstaw do uznania, że doszło w niniejszej sprawie do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego oraz materialnego, w sposób uzasadniający jej eliminację z obrotu prawnego. Z tych względów, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo po postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.