II SA/Kr 369/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska WSA Krystyna Daniel (spr.) Protokolant: Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2014 r. sprawy ze skargi J. J. na uchwałę nr XC/1325/13 Rady Miasta Krakowa z dnia 20 listopada 2013 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rajsko"; skargę oddala. J. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miasta Krakowa z 20 listopada 2013 r. Nr XC/1325/13 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rajsko". Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie: - art. 6 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego i nadmierne ograniczenie uprawnień skarżącego związanych z prawem własności nieruchomości położonych na terenie objętym planem, - art. 15 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 3 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez zawarcie przez organ planistyczny w treści planu zakazów wykraczających poza upoważnienie ustawowe, - art. 15 ust. 2 pkt 4 ustawy - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zawarcie na rysunku planu granic parku kulturowego, który jeszcze nie został ustanowiony, - art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez nieprawidłowe określenie parametrów nowej zabudowy, a także poprzez brak wskazania dla wszystkich określonych w planie miejscowym terenów wymaganych wskaźników zabudowy, - art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez brak zwarcia wszystkich wymaganych zapisów planu w zakresie zasad scalania i podziałów działek, - art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 4 pkt 9 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez brak określenia w części opisowej parametrów dróg wchodzących w skład systemu komunikacji, brak wskazania warunków powiązania systemu komunikacji z systemem zewnętrznym, oraz nieprecyzyjne określenie wskaźnika wymaganych miejsc postojowych, - art. 20 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez uchwalenie planu, którego ustalenia w zakresie przeznaczenia terenu są niezgodne z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, - art. 17 pkt 5 ustawy - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez sporządzenie prognozy skutków finansowych uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która nie spełnia elementarnych wymogów stawianych przepisami prawa oraz wprowadza w błąd co do rzeczywistych skutków finansowych uchwalenia planu, - art. 17 pkt 9 ustawy - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieprawidłowe rozpatrzenie przez Radę Miasta Krakowa zgłoszonych uwag do projektu planu miejscowego, - § 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez wykorzystanie w ramach procedury planistycznej nieaktualnych i nieprecyzyjnych danych wynikających z innych opracowań, - § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez nieprecyzyjne określenie w tekście planu granic obszaru objętego uchwałą, - art. 140 ustawy Kodeks cywilny polegającego na nieuprawnionym ograniczeniu prawa własności skarżącego. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności skarżącej uchwały w całości bądź ewentualnie w zakresie ustaleń dotyczących nieruchomości należących do skarżących oraz zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że jest właścicielem nieruchomości składających się z działki nr [...], oraz współwłaścicielem działek o nr [...], [...], [...] obr. [...]. Przedmiotowe nieruchomości znajdują się na obszarach oznaczonych w planie miejscowym symbolem: MN.14 - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (działka nr [...]), Z.21 - tereny zieleni nieurządzonej z dopuszczeniem funkcji rolniczej (działka nr [...]), Zw.9 - tereny zieleni nieurządzonej - obudowa biologiczna cieków naturalnych i rowów (działka nr [...]). Analiza treści planu miejscowego wskazuje na to, że działki położone na obszarze Z. 19, Z.21 co do zasady są wyłączone spod jakiejkolwiek zabudowy kubaturowej. W ramach ustalonego przeznaczenia tych terenów utrzymano bowiem istniejące tereny rolnicze w tym sady i ogrody przydomowe. Na przedmiotowych terenach dopuszczono jedynie istnienie legalnej zabudowy w obrębie istniejących działek, z dopuszczeniem remontu i przebudowy istniejących obiektów, z zastrzeżeniem § 5 ust. 1 pkt 1 tj., aby wskaźnik terenu biologicznie czynnego wynosił minimum 80%. Całkowity zakaz zabudowy został natomiast określony dla terenu o symbolu Zw.9. Istotne ograniczenia zabudowy zostały przewidziane również dla terenu o symbolu MN.14. Co prawda przedmiotowy teren został przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną jednakże szczegółowe postanowienia planu miejscowego wskazują na to, że przedmiotowa zabudowa została w sposób istotny ograniczona. Przy czym skarżący podkreślił, że na rysunku planu wyznaczona została nieprzekraczalna linia zabudowy, która bez jakiegokolwiek uzasadnienia została zlokalizowana w dużym oddaleniu od granicy działki drogowej. Powoduje to, że znaczna część jego działki faktycznie została wyłączona spod zabudowy. Ponadto zarzucił, że na terenie planu obowiązują istotne ograniczenia związane z możliwością podziału nieruchomości. Zgodnie z przepisami minimalna powierzchnia działek wydzielonych nie może być mniejsza niż 1000 m2, co oznacza w praktyce brak możliwości podziału znacznej części nieruchomości, w tym należących do skarżącego. Powyższe ograniczenie na przyjętym w planie poziomie nie jest przy tym niczym uzasadnione. Ponadto, skarżący wskazał, że poszczególne parametry zabudowy zostały ustalone na bardzo niskim poziomie, co znacznie ogranicza możliwość racjonalnego zagospodarowania nieruchomości położonych na tym terenie. Zapisy planu w sposób istotny ograniczają także możliwość prowadzenia na omawianym terenie działalności gospodarczej. Zgodnie bowiem z treścią § 11 ust. 3 pkt 1 planu miejscowego, w wyznaczonych terenach MN.1 do MN. 20, dopuszcza się lokalizację zabudowy usługowej, o wielkości powierzchni całkowitej nie większej niż 49% powierzchni całkowitej budynków przeznaczenia podstawowego, z zastrzeżeniem § 5 ust. 1 pkt 6. Przedmiotowe ograniczenie zawarte w treści planu miejscowego jest o tyle istotne że na działce nr [...], obok budynku mieszkalnego jednorodzinnego znajduje się także budynek warsztatu ślusarsko -mechanicznego o powierzchni 100 m2. Należy więc stwierdzić, że obecne postanowienia planu miejscowego w sposób istotny ograniczają możliwości przeprowadzenia inwestycji budowlanej związanej z przedmiotowym budynkiem. W ocenie skarżącego, uchwalony plan w znacznym zakresie jest sprzeczny ze Studium, przewidując odmienne niż w Studium wykorzystanie znacznych obszarów objętych planem. I tak według: - Studium wyznaczone w planie tereny lasów ZL.2 – ZL.20 zlokalizowane są w całości w granicach terenów otwartych ZO z przeznaczeniem pod łąki, pola uprawne, sady, ogrody, zadrzewienia, zarośla nadrzeczne, bulwary, cieki i zbiorniki wodne. Zagospodarowanie terenu jako las jest całkowicie odmiennym sposobem zagospodarowania terenu niż urządzenie terenów otwartych, co wynika wprost z treści studium, które wyraźnie rozróżnia tereny otwarte (ZO) od terenów zieleni leśnej (ZL). Skarżący wskazał również, że granice terenu 1.ZL w jego wschodniej części (od strony terenu R.3 i Z.5) zostały wyznaczone niezgodnie ze studium. Teren lasu został w tym miejscu pomniejszony kosztem terenów rolnych i terenów otwartych. - Określone w § 12 ust. 4 pkt 2 a i b maksymalne wskaźniki intensywności zabudowy (na poziomie do 0,75 w przypadku terenu U.1 i 0,85 w przypadku terenu U.2) przekraczają wskaźniki określone w Studium. Według studium intensywność zabudowy na obszarze przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową niskiej intensywności (MN) nie może bowiem przekraczać w strefie przedmieść wskaźnika 0,4. - Określona w § 12 ust. 4 pkt 4a maksymalna wysokość planowanej zabudowy na terenie U.l na poziomie 12 metrów (przy dachu płaskim) przekracza dopuszczalną wysokość zabudowy określoną w Studium. Według studium wysokość zabudowy na terenie MN wynosi 8 metrów do najwyższego gzymsu i 13 metrów do kalenicy. Według planu dopuszczalne jest zatem zrealizowanie budynku o wysokości gzymsu przekraczającej aż o 4 metry wysokość dopuszczoną w Studium. - Granice terenu Fortu Rajsko w rejonie działki nr [...] przy ul. K. w K. zostały wyznaczone niezgodnie ze Studium. Teren Zpf1 został w tym rejonie rozszerzony kosztem wyznaczonych w studium terenów otwartych ZO. Ponadto za niezgodny z ustaleniami studium należy uznać zawarty w § 15 ust. 3 pkt 5 zapis dopuszczający na terenie zieleni fortecznej utrzymanie funkcji mieszkaniowej, z możliwością remontu i przebudowy istniejącego obiektu mieszkalnego, który w żaden sposób nie jest związany z obiektami dawnej [...]. - Tereny zabudowy usługowej U.1. i U.2 w planie zostały wyznaczone na obszarze przeznaczonym w Studium pod zabudowę mieszkaniową niskiej intensywności (MN). Analiza treści Studium prowadzi do wniosku, że dopuszcza ono lokalizowanie zabudowy usługowej (zarówno w zakresie usług publicznych, jak i usług komercyjnych) na terenach oznaczonych symbolem MN, niemniej zastrzega, że mają to być niezbędne obiekty i urządzenia służące realizacji celów publicznych na poziomie lokalnym oraz obiekty i urządzenia usług komercyjnych służące zaspokojeniu potrzeb mieszkańców na poziomie lokalnym. Nie ulega zatem wątpliwości, że chodzi tu o obiekty usługowe o znaczeniu lokalnym. Tymczasem w planie w odniesieniu do obszarów zabudowy usługowej wyznaczonych w granicach terenu MN brak jest zastrzeżenia dotyczącego lokalnego charakteru usług możliwych do lokalizowania na tych terenach. - W zaskarżonym planie wyłączono spod zabudowy szereg terenów przeznaczonych w studium pod zabudowę mieszkaniową niskiej intensywności MN. W skardze wyszczególniono jakich konkretnie terenów dotyczy powyższy zarzut. W ocenie skarżącego podkreślenia wymaga, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy wyłączenie spod zabudowy tak dużej części obszarów przewidzianych w studium pod zabudowę nie znajduje żadnego uzasadnienia. Działanie organów planistycznych należy zatem uznać za bezpodstawną i bezprawną próbę poszerzenia otwartych terenów zielonych kosztem wyznaczonych w Studium terenów budowlanych. Dalej skarżący zarzucił, że w myśl § 4 pkt 5 planu miejscowego zakazuje się stosowania nowoprojektowanych budynkach mieszkalnych i usługowych materiałów wykończeniowych o niskim standardzie takich jak: blacha falista, pap, siding oraz elementów refleksyjnych, odblaskowych i fosforyzujących, z dopuszczeniem papy na dachach płaskich. Mając na uwadze powyższy zakaz należy stwierdzić, że nie ma on jakiegokolwiek umocowania w przepisach powszechnie obowiązujących, w tym w szczególności w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Istotne wątpliwości skarżącego budzi również wyznaczenie na rysunku planu miejscowego przebiegu granic planowanego parku kulturowego "Rajsko - Kosocice". Granice parku kulturowego zostaną dopiero ustalone w potencjalnej uchwale rady gminy po zasięgnięciu opinii wojewódzkiego konserwatora zabytków na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 16 ust. 1 ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zbytków i opiece nad zabytkami. Z powyższego wynika więc, że wyznaczenie granic parku kulturowego, który jeszcze nie został utworzony jest bezzasadne oraz niezgodne z zasadami prawidłowej legislacji. Naniesienie na rysunku planu granic nieistniejącego parku kulturowego może przy tym wprowadzać w błąd obywateli co do przeznaczenia oraz zasad zagospodarowania poszczególnych terenów planu miejscowego. W planie miejscowym wyznaczone zostały także inne elementy, których przebieg ma charakter jedynie orientacyjny. Dotyczy to w szczególności granic obszaru ochronnego GZWP 451. Skarżący podniósł również, że w uchwalonym planie miejscowym, dla niektórych obszarów nie zostały określone wszystkie konieczne parametry zabudowy. W terenie US.1 - nie wyznaczono wskaźnika intensywności zabudowy, natomiast w terenie ZL.1 do ZL.20 - brak wyznaczenia jakichkolwiek parametrów zabudowy. Ponadto w treści planu niektóre parametry zabudowy wskazano jedynie poprzez określenie ich maksymalnego poziomu. Dotyczy to w szczególności parametru wysokości zabudowy. W planie miejscowym brak jest przepisów dotyczących zasad scaleń i podziałek dla wszystkich terenów, dla których jest to wymagane, co jest niezgodne z przepisem art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisem § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan nie określa również w części opisowej w sposób odpowiedni zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji. Takie rozwiązanie należy uznać za niezgodne z przepisem art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 4 pkt 9a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Analiza ustaleń planu prowadzi do wniosku, że nie zostały w nim określone w sposób odpowiedni parametry (przede wszystkim szerokości) dróg na obszarze objętym ustaleniami planu. W planie wskazano jedynie minimalną szerokość jezdni wchodzących w skład poszczególnych dróg, bez wskazania w treści planu jej maksymalnej szerokości. Ponadto parametry dróg powinny zostać wyznaczone także poprzez określenie szerokości chodników czy też poboczy, które zgodnie z przepisami odrębnymi wchodzą w skład drogi. Takich zapisów brak jest jednak w treści planu miejscowego. Plan nie zawiera obligatoryjnych elementów wymaganych przepisem § 4 pkt 9 przywołanego rozporządzenia, co należy uznać za naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego. Nadmienił przy tym, że okoliczność braku wyznaczenia jednoznacznych parametrów dróg publicznych była w ostatnim czasie przyczyną stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nieważności planu miejscowego dla obszaru "Park Aleksandry", obszaru "Osiedle Łokietka". Organ błędnie określił wskaźnik ilości miejsc parkingowych (§ 7), gdyż w zakresie niektórych rodzajów zabudowy przedmiotowy parametr został określony w odniesieniu do nieprawidłowych odnośników. W odniesieniu do pensjonatów, domów wypoczynkowych, czy też budynków opieki zdrowotnej ilość miejsc parkingowych ma być obliczana proporcjonalnie do ilości łóżek. Przedmiotowy zapis, odnoszący się do ilości rzeczy ruchomych jest więc bardzo nieprecyzyjny. Zdaniem skarżącego sporządzona dokumentacja osuwisk wyznaczonych na terenach Rajska, Soboniowic, Kosocic nie spełnia wymaganych warunków zawartych w instrukcjach opracowania map osuwisk i terenów zagrożonych ruchami masowymi i inwentaryzacji osuwisk oraz zasad i kryteriów wyznaczania obszarów predysponowanych do ich występowania. Sporządzona mapa dokumentacyjna osuwisk i terenów zagrożonych ruchami masowymi przez Państwowy Instytut Geologiczny w K. już w metodzie badań wykazuje na poważne uchybienia dotyczące okresu wyznaczania osuwisk, mianowicie terminu wizji terenu, która według instrukcji opracowania mapy osuwisk powinna być dokonana wczesną wiosną lub późną jesienią, po okresie wegetacji, gdy tymczasem dokumentacja przypuszczalnie została sporządzona na podstawie wizji przeprowadzonej latem, kiedy weryfikacja istnienia osuwisk i ich zakresu była niemożliwa lub znacznie utrudniona. Ponadto nie sporządzono kart rejestru zagrożonych terenów i kart dokumentujących osuwisk. Z treści opracowanej przez Państwowy Instytut Geologiczny opracowania pn.: "Mapy dokumentacyjne osuwiska i terenów zagrożonych ruchami masowymi w skali 1:10000 Miasto Kraków Dzielnice l - VII oraz X - XI" wynika jednoznacznie, że w trakcie sporządzania przedmiotowego opracowania zasięg niektórych osuwisk był utrudniony ze względu na zatarcie granic spowodowanych działalnością człowieka, głównie przez rolnictwo i budownictwo i dlatego na tych obszarach wyznaczono granice jako przypuszczalne i niepewne. Z powyższego wynika więc jednoznacznie, że w kontekście zagadnienia dotyczącego terenów osuwiskowych plan miejscowy został sporządzony w oparciu o nieprecyzyjne dane. Na podstawie przedmiotowych danych została sporządzona również prognoza oddziaływania na środowisko. Jest to o tyle istotne, że ze względu na występowanie terenów osuwiskowych znaczna część terenów objętych zakresem sporządzonego planu miejscowego została wyłączona spod zabudowy. Równocześnie, plan miejscowy dopuszcza realizację inwestycji drogowych w szczególności rozbudowę ulicy K., gdzie od strony północnej zlokalizowane jest największe osuwisko garbu [...]. Równocześnie pomimo przywołanych powyżej okoliczności, w treści planu nie został przewidziany odpowiedni i kompletny system odwodnienia i melioracji. Opracowanie ekofizjograficzne w dużej części nie uwzględnia aktualnego stanu zagospodarowania terenu. Niektóre działki przewidziane jako tereny zielone w rzeczywistości są terenami zainwestowanymi pokrytymi asfaltem i betonem. Dotyczy to m.in. działki nr [...], [...] położonej przy ul. S. Przedmiotowe działki oznaczone przy tym jako działki o wysokich walorach przyrodniczych stanowią w rzeczywistości szkółkę drzewek ozdobnych w donicach oraz betonową drogę i parking. Kolejnym zarzutem skarżącego był całkowity brak uwzględnienia w prognozie skutków finansowych obciążeń finansowych z tytułu odszkodowań oraz wykupu i zamiany nieruchomości określonych w art. 36 ust. 1-3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W żadnym miejscu nie uwzględniono zatem możliwości wystąpienia roszczeń odszkodowawczych w odniesieniu do nieruchomości już w chwili obecnej zabudowanych, co do których plan wyłącza możliwość dalszej zabudowy oraz rozbudowy istniejących budynków, jak również w odniesieniu do wyłączonych w planie spod zabudowy terenów objętych ustaleniami ostatecznych decyzji o warunkach zabudowy. Brak tych informacji powoduje, że sporządzona prognoza nie spełnia wymogów formalnych przewidzianych w § 11 rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzut naruszenia § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez brak określenia w tekście planu granic obszaru objętego uchwałą skarżący uzasadnił w ten osób, że pomiędzy granicami zaskarżonego planu oraz granicami planu miejscowego "Swoszowice -Wschód" istnieje obszar, dla którego nie obowiązują jakikolwiek plan miejscowy. W związku i tym stwierdzenie, że obszar objęty zaskarżonym planem miejscowym graniczy od zachodu z granicami planu "Swoszowice - Wschód" jest niezgodne z rzeczywistością. Wreszcie wskazał na brak rzeczywistego rozstrzygnięcia przez Radę Miasta Krakowa w prawidłowy sposób zgłoszonych na etapie procedury planistycznej uwag do projektu planu. Należy bowiem zauważyć, że Rada Miasta Krakowa nie poddała ocenie i głosowaniu uwag jakie do projektu uchwały zostały w trakcie trwania procedury planistycznej złożone. Stanowi to istotne naruszenia procedury planistycznej, skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego planu miejscowego w całości. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Krakowa wniósł o oddalenie skargi. Organ ustosunkował się do zarzutów skargi. I tak wskazał, że dla poszczególnych obszarów objętych ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rajsko", w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa przyporządkowano odmienne kategorie terenów o zróżnicowanych kierunkach zagospodarowania (plansza "Kl" Studium). Są to bądź Tereny o przeważającej funkcji mieszkaniowej niskiej intensywności (MN), albo Tereny zieleni fortecznej (ZF), albo Tereny otwarte (w tym rolnicza przestrzeń produkcyjna) (ZO), albo Tereny zieleni leśnej (ZŁ), albo tereny oraz Tereny podstawowych korytarzy drogowo ulicznych (KT). Ocena zgodności planu miejscowego z zapisami studium polega nie tylko na badaniu aktu prawa miejscowego z wybranymi częściami studium, które odnoszą się do wskazania głównych funkcji danego terenu, ale powinna zostać dokonana także poprzez porównanie pozostałych zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa. Dopiero całościowe przeprowadzenie badania zgodności postanowień miejscowego planu z zapisami Studium decyduje o zachowaniu wymogu, o którym mowa w art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. l ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodności między planem miejscowym a studium. W związku z powyższym ustalone w uchwalonym planie przeznaczenie terenów nie zostało określone w sposób dowolny, ale wynika z występujących uwarunkowań prawnych i przestrzennych, które zostały szczegółowo przeanalizowane w oparciu o zebrane materiały planistyczne. Przeznaczenie terenów w planie zostało wyznaczone optymalnie z uwzględnieniem zapisów zawartych w Studium uwarunkowań i kierunków. Organ nie zgodził się z zarzutem, że ustalenie przeznaczenia niektórych terenów, jak i wyznaczenie warunków zabudowy i zagospodarowania dla niektórych terenów nastąpiło z naruszeniem ustaleń Studium. Wyjaśnił, że: - Przeznaczenie terenów ZL.1 – ZL.20 wynika ze stanu faktycznego, tj. ze stanem wynikającym z mapy ewidencji gruntów. Dodatkowo wyznaczenie terenów ZŁ związane było z ustaleniem Studium, które wskazują na konieczność wprowadzenia zalesień w terenach ZO, z uwzględnieniem określonej w Studium strefy zwiększenia lesistości oraz ochrony obszarów o najwyższych walorach przyrodniczych i krajobrazowych. Dodatkowo należy wskazać, iż niewielkie korekty granic terenu ZL.1 mieszczą się w granicach wynikających z ustaleń Studium; - Warunki zabudowy dla terenów wskazanych w Studium, jako tereny o przeważającej funkcji mieszkaniowej niskiej intensywności (MN) zostały wyznaczone zgodnie z ustaleniami Studium. W dokumencie polityki planistycznej gminy wskazano, że wskaźnik intensywności zabudowy dla Terenów o przeważającej funkcji mieszkaniowej niskiej intensywności w strefie przedmieść winien nie przekraczać wielkości 0,4 lub intensywność zabudowy winna zostać określona w planach miejscowych za pomocą innych parametrów odpowiadających specyfice terenu. Organ sporządzając projekt planu ustalił, iż dla obszaru Rajska zasadnym będzie wybranie drugiej opcji przy ustalaniu wskaźnika intensywności zabudowy. Bowiem teren ten, jest faktycznie w znacznej mierze zainwestowany (por. rys. planu). Ponadto, wyznaczone w obszarze planu dwa obszary przeznaczone pod usługi (tereny U. l i U.2) są zainwestowane budynkiem szkoły i budynkiem istniejącego hostelu. W związku z tym, ustalając parametr intensywności zabudowy dla terenów usługowych oparto się o wielkości wynikającego z faktycznego zagospodarowania poszczególnych działek i w oparciu o te wielkości ustalono wskaźniki intensywności zabudowy, w taki sposób, by prowadzenie robót budowlanych uwzględniało ewentualną możliwość rozbudowy szkoły i brak możliwości rozbudowy budynku hostelu; - Uwzględniając faktyczny stan zagospodarowania terenu U.1, ustalono parametr wysokości zabudowy zgodny z wysokością istniejącego budynku szkoły; - Wyznaczając granice terenu ZPf1, organ planistyczny dokonał korekty granic pomiędzy ustalonymi w Studium obszarami o różnych kategoriach zagospodarowania terenu, uwzględniając stosowne wymogi dokumentu polityki planistycznej gminy poprzez doprecyzowanie granic terenu do granic nieruchomości, obejmującej Fort Rajsko, przy czym w obrębie tego terenu utrzymano istniejącą funkcję mieszkaniową zlokalizowaną w dawnej wartowni, przynależnej historycznie i przestrzennie do Fortu Rajsko; - Wprowadzenie terenu zabudowy usługowej U.1 i U.2 wynikało z uwarunkowań faktycznych. W terenie U.1 zlokalizowana jest szkoła podstawowa, a w terenie U.2 funkcjonuje hostel. Ustalona w Studium kategoria terenów o przeważającej funkcji mieszkaniowej niskiej intensywności (MN) dopuszcza na tych terenach wyznaczenia przeznaczenia zgodnego z funkcją usługową, w szczególności pod usługi zapewniające obsługę funkcji mieszkaniowej na poziomie lokalnym. Niewątpliwie, zarówno istniejąca szkoła, jak i budynek hostelu, taki wymóg spełnia. Także ze względu na położenie osiedla Rajsko w strukturze przestrzennej Miasta, jak i wielkość i stan zainwestowania terenów U.1 i U.2, tereny te służą przede wszystkim potrzebom społeczności lokalnej (szkolnictwo, hotelarstwo). W ocenie organów planistycznych, brak było konieczności uszczegóławiania w planie miejscowym zapisów dotyczących przeznaczenia ww. terenów; - Ponadto organ szczegółowo ustosunkował się do zarzutu wyłączenia spod zabudowy części terenów, o których mowa w skardze, spod granic terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wskazując jakimi czynnikami w odniesieniu do konkretnych działek zostało to podyktowane. Następnie organ opisał tryb procedowania uchwał z zakresu planowania przestrzennego przez Radę Miasta Krakowa, określony Statutem Miasta, wskazując, że został on zachowany. Podkreślił, że Rada Miasta Krakowa dokonuje rozpatrzenia wniesionych uwag nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa. Rozpatrzenie uwag dokonywane jest w oparciu o ustalenia zawarte w projekcie załącznika do projektu uchwały. Rozpatrzenie następuje bądź poprzez zaakceptowanie propozycji projektodawcy uchwały, albo zostaje zmienione poprzez przegłosowanie wniesionej w tym zakresie poprawki. Brak takiej poprawki oznacza, iż każdy radny, oraz Rada Miasta Krakowa w całości, uznali, iż w ich ocenie nie zaistniały przesłanki warunkujące możliwość uwzględnienia poszczególnych wniesionych uwag. Czas prac nad projektem przez organ uchwałodawczy gminy wynosi około miesiąca, w trakcie którego radni mogą zapoznać się szczegółowo z projektem, a następnie wnieść poprawkę w zakresie odmiennego, niż dokonany przez Prezydenta Miasta Krakowa, sposobu rozpatrzenia uwag. Brak stosownego działania radnych w tym zakresie jednoznacznie wskazuje, iż utożsamiają się oni z ocenami projektodawcy uchwały, który sporządza projekt załącznika do uchwały, stanowiącego o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag. Ustosunkowując się do kolejnego zarzutu skargi wskazano, że organy planistyczne gminy posiadają kompetencje do określania materiałów budowlanych, używanych w toku prowadzenia robót budowlanych, w zakresie, w jakim użycie tych materiałów ma wpływ na ład przestrzenny, walory architektoniczne przestrzeni. Wyliczenie wskazane w art. 15 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ma charakter przykładowy (użycie zwrotu "w zależności od potrzeb"). Na taką interpretację wskazują także poszczególne punkty tego ustępu. Z kolei granice parku kulturowego "Rajsko - Kosocice", zostały naniesione na rysunek planu, jako element informacyjny zaczerpnięty z dokumentu Studium. Oczywistym jest, że powstanie parku kulturowego wymaga odrębnej uchwały rady gminy. Niemniej w związku z tym, w celu poinformowania użytkowników obszaru objętego ustaleniami planu, wskazano, że w terenie Rajska, w przyszłości nastąpi włączenie części terenu do parku kulturowego, którego ustalenia, wraz z planem miejscowym, w sposób bardziej szczegółowy regulują procesy inwestycyjno-budowlane. Dodatkowo, w oparciu o przekazane opracowania wkreślono granice GZPW 451 i jego projektowanej strefy ochronnej, co wynika bezpośrednio z przepisów art. 95 ust. l ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 163, póz. 981 ze zm.). Również zarzut o niewyznaczeniu wszystkich parametrów zabudowy jest zdaniem organu, nieuprawniony, ponieważ w zakresie, jaki wynikał z uwarunkowań faktycznych występujących w obszarze Rajska, plan miejscowy dla tego obszaru, uwzględnił niezbędne wymogi wskazane w art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz, dodatkowo, niektóre elementy, o których mowa w ustępie trzecim tego artykułu dla określenia parametrów zabudowy. Dodatkowo wskazał, że z ustaleń § 13 postanowień planu wyraźnie wynika, że jedynym obiektem kubaturowym, który może zostać utrzymany w terenie US. 1, z możliwością jego remontu, przebudowy i rozbudowy, jest istniejący obiekt zaplecza funkcji sportowej. Dla obiektu tego określono parametry w tym kształt dachu i wysokość zabudowy. Odnośnie wysokości zabudowy wskazał, że zgodnie z wymaganiami ustawowymi, wymaganym parametrem jest określenie jedynie parametru maksymalnej wysokości zabudowy. Pozostałe obiekty, możliwe do powstania w tym terenie, to urządzenia sportowe, niestanowiące budynków. Ponadto ustawodawca w art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zobligował organ sporządzający projekt planu miejscowego do zmieszczenia w projekcie szczegółowych zasad dotyczących postępowania w przedmiocie scalania i podziału nieruchomości. Wyznaczenie tych parametrów, umożliwia, po podjęciu stosownej uchwały, przeprowadzenia postępowania w przedmiocie scalania i podziału nieruchomości w oparciu o przepisy art. 101-108 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.). W związku z tym, w planie miejscowym zostały wyznaczone szczegółowe zasady scalania i podziału nieruchomości. Ponadto zostały ustalone zasady dotyczące podziału nieruchomości. Również zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej zostały w zakresie niezbędnym uregulowane w § 7 ust. 1 oraz w § 8 postanowień planu. Odnośnie ustalonych parametrów dróg organ wyjaśnił, że podstawowym parametrem drogi jest ustalona klasa drogi i z tej klasy wynikają wszystkie inne parametry techniczne określone przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Istotnym, z przestrzennego punktu widzenia parametrem, jaki został ustalony planem, jest szerokość pasa drogowego w liniach rozgraniczających. Szerokości jezdni, chodników i innych urządzeń drogowych wynikają z ww. rozporządzenia i stanowią przedmiot projektu budowlanego drogi; Odnosząc się do zarzutu dotyczącego osuwisk organ wskazał, że osuwiska na obszarze Rajska zostały wyznaczone na merytorycznej podstawie, tj. wg opracowania pn. "Mapy dokumentacyjne osuwisk i terenów zagrożonych ruchami masowymi w skali 1:10 000 Miasto Kraków -Dzielnice I-VII oraz X-XI", wykonanego w 2011 r. przez Państwowy Instytut Geologiczny Oddział Karpacki w Krakowie. Jest to jedyne dostępne opracowanie w tym zakresie i niezbędne dla uregulowania zagadnień przestrzennych na obszarze Rajska, który charakteryzuje się występowaniem szczególnych zagrożeń ruchami masowymi ziemi. Związane z tym ograniczenia dla zabudowy, wprowadzone planem, wynikają z konieczności uwzględnienia ustawowych wymagań ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia (art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) oraz wymagań zapobiegania ruchom masowym ziemi i ich skutkom (art. 101 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska). Wyznaczone osuwiska nie obejmują swym zasięgiem określonej liniami rozgraniczającymi ulicy K.. Natomiast odnośnie systemu odwodnienia, w szczególności na terenach zagrożonych ruchami masowymi ziemi, sprawę tę w zakresie niezbędnym reguluje § 8 ust. 4 pkt 3 i 4 postanowień planu. Wyznaczenie granic obszaru objętego ustaleniami planu zostało dokonane zgodnie z przepisami. Granice te zostały wyznaczone w oparciu o uchwałę o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rajsko" (uchwała Nr LXXXIV/435/ll Rady Miasta Krakowa z dnia 21 grudnia 2011 r.). Została ona wskazana zarówno w części tekstowej, jak i części graficznej uchwały o planie. Nadto, sporządzona do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rajsko" prognoza skutków finansowych uchwalenia planu spełnia wszystkie wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Brak zatem podstaw do uznania, iż opracowana przez rzeczoznawcę majątkowego prognoza skutków finansowych uchwalenia planu, nie spełnia wymogów określonych przepisami. Zdaniem organu, nie można mówić o nadużyciu przez organy gminy posiadanego przez nie tzw. władztwa planistycznego, jeżeli działania organów gminy są zgodne z polityką gminy określoną w dokumencie Studium. Wskazał, iż działki nr [...], [...] i [...] obręb [...] znajdują się poza określoną w Studium granicą terenów przeznaczonych do zainwestowania, wobec czego w planie miejscowym wyłączone zostały spod zabudowy. Ponadto, dla działki nr [...] obręb [...] ustalenie przeznaczenia i warunków zabudowy wynika przede wszystkim z ustaleń Studium. Tereny zabudowy mieszkaniowej, jednorodzinnej, w tym teren MN.14, na którym znajduje się działka nr [...], uzyskały przeznaczenie w planie zgodnie z dyspozycjami Studium, wg którego przeważającą funkcją na tych terenach powinna być zabudowa mieszkaniowa niskiej intensywności (zabudowa jednorodzinna), a inne funkcje, w tym działalność usługowa, powinny stanowić funkcje uzupełniające. Plan dopuścił zabudowę usługową na terenach MN, w tym na terenie MNJ do wielkości powierzchni całkowitej, stanowiącej 49% powierzchni całkom budynków przeznaczenia podstawowego, utrzymując tym samym wymóg; przewagę funkcji mieszkaniowej. Jednocześnie w terenach MN plan utrzymuje istniejące legalnie budynki, w tym usługowe, z możliwością ich remontu, przebudowy, a także odbudowy, rozbudowy i nadbudowy oraz nie wprowadza ograniczeń dotychczasowych warunków prowadzonej legalnie działalności usługowej i innych funkcji Odnośnie wskaźnika intensywności zabudowy, ustalony on został do maksymalnej granicy określonej w Studium, tj. na poziomie 0,4. Ustalona nieprzekraczalna linia zabudowy w terenie MN.14, od strony ulicy K., uwzględnia wymagania ładu przestrzennego, bowiem nawiązuje do ukształtowanej już przestrzennie linii zabudowy, na której usytuowane są elewacje frontowe istniejących budynków współcześnie zrealizowanych na tym fragmencie tej ulicy. Dodatkowym argumentem uzasadniającym odsunięcie tej linii od drogi jest ochrona budynków przed ponadnormatywnym poziomem hałasu komunikacyjnego (por. Miejski System Informacji Przestrzennej - Mapa akustyczna (Mapa Hałasu)). Przy ustalaniu tej linii brany był również pod uwagę argument przeprowadzenia jej poza granicą terenów o spadkach powyżej 12%, predysponowanych do wystąpienia ruchów masowych ziemi. Analizując szczegółowo ustalenia planistyczne, wskazano, iż część działki nr [...] obr. [...], znajdująca się w granicach terenu MN.14 przeznaczonego pod zabudowę, zajmuje powierzchnię wynoszącą około 2682 m2. Po odliczeniu z tej części działki powierzchni terenu zawartego pomiędzy ustaloną nieprzekraczalna linią zabudowy a linią rozgraniczającą pasa drogowego ul. K. (około 526 m2) oraz powierzchni terenu o szerokości 4 m (wynikającej z przepisów odrębnych) przylegającego do granic działki budowlanej około 686 m2, powierzchnia działki możliwa faktycznie do zainwestowania (zabudowa + komunikacja) wynosi około 1470 m2. Odliczając z tej powierzchni niezbędny teren pod komunikację (około 20 - 25 % terenu tj. 300 - 370 m2) uzyskujemy potencjalną powierzchnię zabudowy o wielkości około 1100 - 1170 m2. Tymczasem powierzchnia zabudowy możliwa do uzyskania na podstawie ustalonego planem, zgodnie ze Studium, wskaźnika intensywności zabudowy (na poziomie 0,4), przy zabudowie dwukondygnacyjnej wynosi około 540 m2 < 1100 m2, a przy zabudowie 1,5 kondygnacji wynosi około 720 m2 < 1100 m2. Zatem znacznie dalej idącym ograniczeniem możliwości zabudowy działki nr [...], niż wyznaczona nieprzekraczalna linia zabudowy, jest ustalony na podstawie Studium wskaźnik intensywności zabudowy. Również dalej idącym ograniczeniem możliwości zabudowy działki jest wskaźnik powierzchni terenu biologicznie czynnego ustalony zgodnie ze Studium na poziomie 70%. Odliczając z powierzchni działki teren wymaganej powierzchni biologicznie czynnej, wynoszącej około 1880 m2, powierzchnia działki możliwa faktycznie do zainwestowania (zabudowa + komunikacja) wynosi około 800 m2 < 1470 m2. Przyjmując, zgodnie z powyższym wyliczeniem, że powierzchnia zabudowy możliwej do uzyskania na przedmiotowej działce, przy zabudowie dwukondygnacyjnej wynosi około 540 m2, a łączna powierzchnia zabudowy istniejących budynków wynosi około 322 m2 (dom około 186 m2, budynek gospodarczo - usługowy - warsztat około 136 m2), organ odrzucił zarzut o braku możliwości dalszej zabudowy na działce. Sposób zabudowy, czy poprzez rozbudowę istniejących budynków, czy poprzez budowę odrębnego budynku na działce, będzie wynikał z przyjętych na etapie projektu budowlanego rozwiązań architektonicznych. Niemniej zabudowa taka, może być zrealizowana przy uwzględnieniu wyznaczonej planem nieprzekraczalnej linii zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest uchwała nr XC/1325/13 Rady Miasta Krakowa z 20 listopada 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rajsko", wraz załącznikami: załącznik graficzny (Nr 1), rozstrzygniecie o sposobie rozpatrzenia uwag wnoszonych do projektu planu miejscowego (Nr 2), rozstrzygnięcie o sposobie realizacji zapisanych w planie miejscowym inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, należących do zadań własnych gminy (Nr 3), opublikowanej w Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2013 r., poz. 7003. Skarga ta została złożona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.), który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W pierwszej kolejności należy stwierdzić należy, że skarżący J. J. wyczerpał tryb zaskarżenia przewidziany w cytowanym wyżej przepisie wzywając bezskutecznie Radę Miasta Krakowa pismem z 17 .12. 2013 r. do usunięcia naruszenia prawa i wniósł skargę w dniu 17 lutego 2014 r. tj. w przewidzianym ustawowo terminie. Nie budzi również wątpliwości, że zaskarżony plan miejscowy narusza interes prawny skarżącego, ponieważ w obszarze objętym ustalenia skarżonego planu znajdują się nieruchomości stanowiące własność skarżącego i jednocześnie plan miejscowy wprowadza ograniczenia w sposobie ich wykorzystania. W świetle powyższego skarga J. J. jest dopuszczalna, ponieważ miejscowy plan narusza jego interes prawny, co z kolei pozwala Sądowi na przeprowadzenie merytorycznej oceny zaskarżonego planu miejscowego. W ocenie Sądu kwestionowana przez J. J. uchwała nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej uchwały na wstępie należy wskazać, że stosownie do przepisu art. 28 ust. 1 ustawy z 27. 03. 2003 r. o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm., zwanej dalej w skrócie u.p.z.p.) nieważność uchwały rady gminy w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w całości lub części powodują: - naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. W powołanym przepisie ustawodawca rozróżnia pojęcie "zasad sporządzana aktu planistycznego" oraz "trybu sporządzania aktu planistycznego". Zasady sporządzania planu miejscowego dotyczą zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna oraz załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Zawartość planu miejscowego określają art. 15 ust. 1 i art. 17 pkt 4 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p., przedmiot określa art. 15 ust. 2 i 3, natomiast standardy dokumentacji planistycznej (materiały planistyczne, skalę opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardy oraz sposób dokumentowania prac planistycznych) określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587). Sądowa kontrola zaskarżonej uchwały nie wykazała naruszenia trybu i zasad sporządzania planu miejscowego. W ocenie Sądu organy gminy zachowały w rozpatrywanym przypadku wymogi procedury określone w art. 17 pkt 1-14 u.p.z.p. W dniu 23 grudnia 2011 r. Prezydent Miasta Krakowa ogłosił w "Gazecie Wyborczej" o uchwale o przystąpieniu do sporządzenia planu oraz o możliwości składania wniosków do planu. Tej samej treści obwieszczenie zostało wywieszone w siedzibie organu (art. 17 pkt 1 u.p.z.p.) Również w dniu 23 grudnia 2011r. zawiadomił, na piśmie, instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu (art. 17 pkt 2 u.p.z.p.). W dniu 13 listopada 2012 r. Prezydent Miasta Krakowa rozpatrzył wnioski do projektu planu (art. 17 pkt 3 u.p.z.p.). Następnie sporządzony został projekt planu wraz z prognozą skutków finansowych i prognozą oddziaływania na środowisko, który to projekt przedłożono do zaopiniowania właściwym organom (art. 17 pkt 4-6 u.p.z.p.). Kolejno projekt planu (ponawiając uzgodnienia ) uzgodniono z właściwymi organami i wprowadzono do projektu zmiany wynikające z opinii i uzgodnień (art. 17 pkt 7 i 9 u.p.z.p.). W dniu 28 czerwca 2013 r. ogłoszono w gazecie ("Gazeta Wyborcza") oraz poprzez obwieszczenie na tablicy ogłoszeń o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko na okres od 28 czerwca 2013 r. do 21 sierpnia 2013 r. oraz poinformowano, że w dniu 16 lipca 2013 r. o godz. 15.00 w siedzibie UM Krakowa przy pl. Wszystkich Świętych nr 3-4 odbędzie się publiczna dyskusja nad projektem planu. W dniu tym odbyła się dyskusja publiczna, z której protokół został przedłożony do aktach sprawy (art. 17 pkt 10 u.p.z.p.). Podano nadto, że uwagi do projektu planu można składać w nieprzekraczalnym terminie do 20 sierpnia 2013 r. (art. 17 pkt 11 u.p.z.p.). Prezydent Miasta Krakowa w dniu 5 października 2013 r. rozstrzygnął uwagi wniesione do wyłożonego projektu planu (art. 17 pkt 12 u.p.z.p.), nie wprowadził do projektu planu zmian wynikających z uwag (art. 17 pkt 13 u.p.z.p.) i przedstawił Radzie Miasta Krakowa projekt planu wraz z wykazem nieuwzględnionych uwag (art. 17 pkt 14 u.p.z.p.), która w dniu 20 listopada 2013 r. podjęła ww. uchwałę Nr XC/1325/13 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rajsko", wraz załącznikami: załącznik graficzny (nr 1), rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag wnoszonych do projektu planu miejscowego (nr 2), rozstrzygniecie o sposobie realizacji zapisanych w planie miejscowym inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej należących do zadań własnych gminy (nr 3). Należy wskazać, ze projekt uchwały został przegłosowany na posiedzeniu RM Krakowa w dniu 20 listopada 2013 r. łącznie wraz załącznikami w tym załącznikiem nr 2, co nie narusza przepisu art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Odnosząc się zatem do zarzutu nieprawidłowego rozpatrzenia zgłoszonych uwag należy wskazać, że ze wszystkimi uwagami nieuwzględnionymi w projekcie, które zostały zamieszczone w załączniku nr 2 do planu miejscowego zapoznała się Rada Miasta Krakowa i głosowała o sposobie ich rozstrzygnięcia. Załącznik nr 2 zawiera szczegółowo opisane poszczególne uwagi, przy czym z obowiązujących przepisów nie wynika, iż nie jest dopuszczalne przegłosowanie całej uchwały wraz załącznikami jednocześnie. Można nawet wskazać, że jest to zasadne, ponieważ w razie innego stanowiska Rady Miasta co do uwag należałoby przełożyć na późniejszy termin głosowanie nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego właśnie ze względu na uwzględnienie którejś z uwag ( pogląd zaprezentowany w wyroku WSA w Krakowie z 12.12. 2011 r. , sygn. akt II SA/Kr 817/11 w Krakowie znajduje pełną aprobatę Sądu w składzie orzekającym). Nadto trzeba zwrócić uwagę, że radni otrzymują przed terminem sesji projekty uchwał, a więc powinni wiedzieć o proponowanym sposobie załatwienia nieuwzględnionych przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta uwag. Konkludując, w ocenie Sądu przy sporządzaniu skarżonego planu miejscowego nie doszło do istotnego naruszenie trybu jego sporządzania. Nadto Sąd nie stwierdził, aby którykolwiek z niewłaściwych organów brał udział w jego uchwalaniu. Jedną z podstawowych zasad sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest przestrzeganie przy ich sporządzaniu zapisów zawartych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Wskazuje na to wprost przepis art. 20 ust. 1 u.p.z.p. nakładając na radę gminy obowiązek sprawdzenia, czy plan miejscowy swoimi postanowieniami nie narusza ustaleń studium. Do 21 października 2010 r. rada gminy miała obowiązek stwierdzenia zgodności planu z ustaleniami studium, co także nie było równoznaczne z koniecznością przyjmowania w planie identycznych ustaleń jak w studium. Nowelizacja przepisu art. 20 ust. 1 u.p.z.p wprowadziła wymóg "nienaruszania ustaleń studium" przez plan miejscowy, rozluźniając związki pomiędzy studium a planem miejscowym W wykładni ww. przepisu należy także brać pod uwagę to, że przy uchwalaniu planu miejscowego rada gminy pełni rolę organu kontrolnego (prewencyjnego). Treść przepisów art. 91 ust. 1 u.s.g. oraz art. 9 ust. 4 u.p.z.p., a przede wszystkim użyte w art. 20 ust. 1 u.p.z.p. sformułowanie "nie narusza ustaleń studium" wskazują, że określenie to należy traktować jako synonim zwrotu "nie jest sprzeczny", w rozumieniu art. 91 ust. 1 u.s.g. Nadto, w związku z art. 9 ust. 4 u.p.z.p., zgodnie z którym ustalenia studium są wiążące przy sporządzaniu planu miejscowego, stwierdzić trzeba, że stan taki będzie miał miejsce, gdy plan miejscowy dokona sprecyzowania ustaleń studium lub na podstawie przyznanego gminie władztwa planistycznego unormuje stany nieujęte w studium, nie powodując przy tym uszczerbku dla realizacji na terenie objętym planem funkcji przewidzianych w studium (( Komentarz I. Zachariasza w LEX do art. 20 u.p.z.p. - stan na 1. 02. 2013 r.). W tej sytuacji pozostawienie w art. 15 ust. 1 u.p.z.p. przepisu, zgodnie z którym projekt planu miejscowego zawierający część tekstową i graficzną sporządza się zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi odnoszącymi się do obszaru objętego planem powinien być wykładany z kontekście ww. zmiany art. 20 ust. 1 ustawy. Dodatkowo należy wskazać, na pogląd wyrażony przez NSA w wyroku z 19 maja 2011 r.,(sygn. akt II OSK 466/11, LEX nr 108178), który w całości podziela Sąd w składzie orzekającym, że przyjęcie kryteriów i zakresu wymaganej zgodności planu ze studium ustawodawca pozostawił uznaniu rady gminy. To rada gminy jako twórca polityki przestrzennej gminy dokonuje autointerpretacji uchwalonego przez siebie studium w zakresie oceny projektu planu miejscowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stopień związania planów ustaleniami studium zależy zatem w dużym stopniu od brzmienia ustaleń studium. Plan zagospodarowania przestrzennego ma bowiem stanowić uszczegółowienie zapisów zawartych w studium, aczkolwiek nie dowolną ich interpretację czy wręcz całkowitą zmianę. Dokonana autointerpretacja, o której mówi w przedstawianym wyroku sąd, nie oznacza jednak, że orzeczona przez radę zgodność, rozumiana jako brak naruszenia ustaleń studium, przesądza o braku obowiązku oceny zgodności przepisów planu z przepisami o charakterze powszechnie obowiązującym, której dokonuje się w trybie nadzoru określonym art. 91 ust. 1 u.s.g. A zatem nie mogą być uznane za uprawnione zarzuty skargi dotyczące niezgodności ustaleń planu z ustaleniami uchwały Nr XCIII/1256/10 Rady Miasta Krakowa w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Miasta Krakowa, jakkolwiek do ustaleń planu zostały wprowadzone m. in. tereny zabudowy usługowej U.1 i U.2 niewyznaczone na załączniku graficznym Studium oraz przesunięcia granic w zakresie terenów przeznaczonych w Studium pod zabudowę lub zalesienie. Zauważyć należy, że w obowiązującym Studium jako główne funkcje dla terenów MN – tereny o przeważającej funkcji mieszkaniowej niskiej intensywności ustalono m.in. jako główne kierunki zagospodarowania przestrzennego: realizację zabudowy jednorodzinnej w gabarycie i formie oraz układzie zgodnym z warunkami i tradycją lokalną; uzupełnienie funkcji mieszkalnych zabudowa komercyjna z wykluczeniem obiektów handlowych o pow. sprzedaży pow. 2000 m², a także sprzecznej z charakterem lokalnym istniejącej zabudowy (pod względem formy i skali). W warunkach i standardach wykorzystania terenu w tym obszarze wskazano, że: intensywność zabudowy nieprzekraczająca 0,4 w strefie przedmieść,, 0,85 w strefie miejskiej i śródmiejskiej lub określona w planach miejscowych za pomocą innych parametrów odpowiadającej specyfice terenu; wysokość zabudowy – 8m do najwyższego gzymsu i 13 m do kalenicy a w obszarze ZJPK – 9 m do kalenicy dla zabudowy - 1,5 kondygnacji i 11 m do kalenicy dla zabudowy do 2 kondygnacji; w sytuacji realizacji nowych zespołów lub znaczącej rozbudowy już istniejących należy zapewnić spełnienie przyjętych standardów dostępności usług, systemowe rozwiązania gospodarki wodno-ściekowej; zapewnienie prawidłowej obsługi komunikacyjnej i powiązań z układem komunikacyjnym miasta. Odnośnie terenów ZO - tereny otwarte (w tym rolnicza przestrzeń produkcyjna ) jako główne kierunki zagospodarowania przestrzennego ustalono w Studium m. in.: utrzymanie i ochrona przed zainwestowaniem niezabudowanych terenów stanowiących elementy systemu przyrodniczego miasta; obejmowanie ochroną prawną obszarów o najwyższych walorach przyrodniczych i krajobrazowych; wprowadzanie zalesień ze szczególnym uwzględnieniem strefy zwiększenia lesistości. W warunkach i standardach wykorzystania terenu ustalono: całkowite wykluczenie zabudowy. W terenach ZL – tereny zieleni leśnej ustalono w Studium: jako główne kierunki zagospodarowania m. in.: urządzanie lasów jako terenów rekreacyjnych (parków leśnych), obejmowanie ochrona prawna lasów o najwyższych walorach. Mając powyższe na uwadze należy zważyć, że ustalenia planu także te kwestionowane przez skarżącego, nie są dowolne i nie naruszają ustaleń przyjętych w Studium, a zatem plan nie narusza normy z art. 20 ust. 1 u,p.z.p. Należy podkreślić, że przy sprawdzaniu czy pomiędzy ustaleniami planu miejscowego a Studium jest sprzeczność należy uwzględnić nie tylko załącznik graficzny ale również załącznik tekstowy Studium bowiem studium tak jak i plan są aktami szczególnymi, składającymi się z części tekstowej i graficznej, które to części wzajemnie się uzupełniają (wyrok NSA z 27. 06. 2013, sygn. akt II OSK 92/13). W konsekwencji pominięcie ustaleń zawartych w załączniku tekstowym odnośnie korygowania granic poszczególnych terenów wyznaczonych na załączniku graficznym do Studium uniemożliwia sensowne sprawdzenie czy doszło do naruszenia w miejscowym planie ustaleń Studium. W ocenie Sądu nie jest możliwe bez całościowej wykładni obu części Studium tj. ustaleń zawartych w części graficznej i w części tekstowej Studium spójne prawidłowe przesądzenie w jakim zakresie granice poszczególnych obszarów wyznaczonych na rys. Studium są bezwględnie wiążące dla organów gminy przy sporządzeniu planu miejscowego, a w jakim dopuszcza się możliwość korygowania granic obszarów wyznaczonych na rys. Studium. W szczególności tego rodzaju wykładnia musi być przeprowadzona gdy w części tekstowej dopuszczono wprost możliwość korygowania granic poszczególnych obszarów wyznaczonych na rys. Studium na etapie stanowienia planu miejscowego. Studium nie ma mocy aktu powszechnie obowiązującego (art. 9 ust. 5 u.p.z.p.), nie jest zatem aktem prawa miejscowego, stanowi natomiast akt planistyczny, który określa politykę przestrzenną gminy i bezwzględnie wiąże organy gminy przy sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Określone obszary gminy mogą być zatem przeznaczone w planie miejscowym pod zabudowę danego rodzaju, jeśli wcześniej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmina wskaże te obszary jako przewidziane pod taką zabudowę. Plan zagospodarowania przestrzennego ma stanowić uszczegółowienie zapisów zawartych w studium, natomiast nie ich dowolną interpretację. Zarazem jednak nie wyklucza to prawidłowej i całościowej interpretacji ustaleń obu części Studium oraz konieczności uwzględnienia stopnia związania planów ustaleniami Studiów, który jest różny i dopuszcza modyfikacje. Niezbędne jest także zważenie, iż ustawodawca bez wątpienia ograniczył stopień związania planu miejscowego ze studium poprzez nowelizację art. 20 u.p.z.p., która weszła w życie w dniu 21. 10. 2010 r. (Dz. U.z 2010 r. , nr 130, poz. 871) zastępując wymóg "zgodności" planu z ustaleniami studium wymogiem ich "nienaruszania". Przepis art. 20 ust. 1 u.p.z.p., co trzeba podkreślić, posługuje się dość ogólnym pojęciem "nie narusza ustaleń studium", co oznacza, że pomiędzy planem a studium nie musi zachodzić ścisła zgodność (spójność). Innymi słowy, postanowienia planu nie mogą naruszać ustaleń wynikających ze studium, co nie oznacza, że plan ma powtarzać "słowo w słowo" regulacje studium. Celem studium jest określenie polityki przestrzennej gminy i lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, co oznacza, że akt taki musi być ogólniejszy od miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan nie musi być zatem wierną kopią studium, może on bowiem rozwijać i uszczegóławiać przyjęte w studium rozwiązania, co nie powoduje niezgodności ze studium. Zgodność planu ze studium nie może polegać na zgodności dosłownej. Przenosząc powyższe uwagi o charakterze ogólnym na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd po przeprowadzeniu szczegółowej analizy części tekstowej i graficznej planu miejscowego w kontekście rozwiązań przyjętych w części tekstowej i graficznej uchwały Nr XCIII/1256/10 Rady Miasta Krakowa z 3 marca 2010 r. w sprawie uchwalenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Miasta Krakowa należy wskazać, iż w ocenie Sądu kwestionowany przez skarżącego J. J. plan miejscowy nie narusza ustaleń Studium. Analiza treści skargi J. J. wskazuje, że w większości zarzuty skarżącego kwestionujące niezgodność ustaleń planu miejscowego ze Studium odnoszą się do innego określenia przeznaczenia terenów, przyjętych wskaźników zagospodarowania ( w tym wysokości, nowej zabudowy, udziału pow. biol. czynnej) oraz przesunięcia granic poszczególnych obszarów na załączniku graficznym planu miejscowego w stosunku do rys. Studium. W ocenie Sądu dokonane przesunięcia granic pomiędzy poszczególnymi obszarami wyznaczonymi na rys. planu w stosunku do rys. Studium nie może być kwalifikowane jako naruszenie ustaleń Studium. Należy bowiem zważyć, że w odniesieniu do korekty obszaru oznaczonego na rys. Studium symbolem ZO (tereny otwarte, w tym rolnicza przestrzeń produkcyjna), który w planie przeznaczony został na tereny lasów (symbol ZL), w części tekstowej Studium wskazano, iż głównymi kierunkami zagospodarowania dla terenów o symbolu ZO przewiduje się wprowadzenie zalesień (przykładowo obszar oznaczony na rys. planu symbolem ZL4, ZL10, Zl7). Z kolei odnosząc się do korekcyjnej zmiany granic obszarów przeznaczonych w Studium do zabudowy i inwestowania ( symbol MN - tereny o przeważającej funkcji mieszkaniowej niskiej intensywności), których przeznaczenie w planie miejscowym zostało określone w inny sposób np. jako tereny zieleni urządzonej-fortecznej (Zpf.4), tereny teren sportu i rekreacji (US.1) czy tereny zabudowy usługowej ( i U.1) i ( U.2) należy wskazać, że również ustalone w planie przeznaczenie tych terenów mieści się w zakresie ustaleń zawartych w Studium. Jeśli natomiast idzie o teren oznaczony w na rys. planu symbolem Zpf. 4 - to stanowi on zmianę korekcyjną, która została dokonana ze względu na fakt, iż teren ten znajduje się w granicy zewnętrznego obszaru użytkowania autostrady A-4 i równocześnie w terenie osuwiskowym o spadku powyżej 12º z predyspozycją do ruchów masowych. W tym miejscu trzeba zwrócić uwagę na treść art. 15 ust. 1 u.p.z.p., w którym podkreśla konieczność sporządzenia projektu planu zawierającego część tekstową i graficzną nie tylko zgodnie z zapisami studium, ale także z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planu. A zatem rozwiązania ujęte w projekcie m.p.z.p. powinny też uwzględniać uwarunkowania wynikające wprost z przepisów prawa m. in. ustawy z 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96 ze zm.),- ustawy z 27 października 1994 r. o autostradach płatnych (Dz. U. z 2001 r. Nr 110, poz. 1192 ze zm.) czy ustawy z 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane (Dz., u z 2010 nr 243, poz. 1623 ze zm.), ustawy z 27. 04. 2001 - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.) i in. A zatem sporządzanie projektu planu miejscowego zgodnie z "przepisami odrębnymi" to również uwzględnienie zasady, zgodnie z którą "akty prawa miejscowego nie mogą regulować materii należących do przepisów wyższego rzędu i nie mogą być sprzeczne z nimi" (wyrok NSA z 16 marca 2001 r., sygn.. akt IV SA 385/99, LEX nr 53377). W tej sytuacji niewielkie korekty granic obszarów przeznaczonych do zainwestowania uwzględniające brak możliwości zainwestowania ze względu na znajdujące się w terenie autostrady lub osuwiska (aktywne, częściowo aktywne czy strefę buforową) albo z innych względów ekofizjograficznych jak np. w odniesieniu do terenu oznaczonego w planie symbolem Zw. 6 – obudowa biologiczna cieku w obrębie stawu przy ul. B. i równocześnie osuwiska – nie naruszają prawa. Trzeba zwrócić uwagę, że niewielkie korekty skutkujące ograniczeniem możliwości inwestowania obejmują tereny, dla których ze względu na przepisy odrębne nie możnaby uzyskać pozytywnych uzgodnień i opinii niezbędnych do ich zainwestowania. Jako zupełnie nietrafne należy uznać zarzuty w zakresie obszaru oznaczonego na rys. planu U.1, U.2 i US.1. Należy mieć na uwadze, że w Studium dla terenów oznaczonych symbolem MN jako główne funkcje ustalono zabudowę jednorodzinną wraz z niezbędnymi obiektami i urządzeniami służącymi realizacji celów publicznych na poziomie lokalnym, a także obiekty i urządzenia komercyjne, służące zaspokojeniu potrzeb mieszkańców na poziomie lokalnym Taki charakter ma planowane zagospodarowanie terenów oznaczonych symbolami U.1, U.2 i US.1. Zarzut o niezgodności ustaleń planu i Studium w zakresie zabudowy terenów oznaczonych symbolem MN jest nietrafny. Trzeba przy tym podkreślić, że w ustaleniach obowiązującego Studium przyjęto orientacyjny charakter granic oddzielających poszczególne tereny zagospodarowania i użytkowania wskazując, iż granice poszczególnych ww. kategorii zagospodarowania terenów , uwidocznione na rys. K1 należy traktować jako orientacyjne, a ich skorygowany przebieg określony będzie w planach miejscowych zgodnie z zasadami określającymi spójność planów z polityką zawartą w Studium. Odnosząc się do zarzutu naruszenia w ustaleniach planu miejscowego władztwa planistycznego i nadmierne ograniczenie uprawnień Skarżącego w zakresie przysługującego mu prawa własności nieruchomości położonych na terenie objętym planem trzeba wskazać, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. W pierwszym rzędzie trzeba zważyć, że interes prawny Skarżącego jest chroniony normą z art. 6 ust. 2 pkt 2 u. p.z.p. oraz przepisami kształtującymi wykonywanie prawa własności tj. przepisem z art. 140 i 144 k.c. cywilnego, a także przepisami art. 21 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Odnosząc się do zarzutu naruszenia istoty prawa własności w świetle ww. przepisów – w tym konstytucyjnych - przede wszystkim należy podkreślić, że przeznaczenie wszystkich nieruchomości, do których prawo własności przysługuje skarżącemu jest zgodne z ustaleniami Studium. I tak nieruchomości oznaczone jako działki nr [...], [...] i [...] obr. [...] zarówno w Studium jak i ustaleniach kwestionowanego planu znajdują się na terenach wyłączonych od zainwestowania, a zatem nie można się zgodzić, iż Rada Miasta Krakowa dopuściła się naruszenia władztwa planistycznego w zakresie ustaleń dotyczących ww. działek. Chybione są także zarzuty naruszenia władztwa planistycznego w odniesieniu do działki nr [...] obręb [...], jakkolwiek w planie miejscowym uprawnienia właścicielskie odnośnie ww. wskazanej działki zostały ograniczone. Przede wszystkim trzeba podkreślić, że Sąd nie podziela zarzutu o sprzeczności planu z zapisami Studium w zakresie ustaleń dotyczących terenów zabudowy mieszkaniowej o symbolu MN.14 , w którym to obszarze znajduje się działka nr [...]. Sąd w ustaleniach planu miejscowego (§ 11 ) nie stwierdził niezgodności w zakresie ustalenia przeznaczenia terenów i sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy dla terenów o symbolu MN.1 do MN. 20 z ustaleniami Studium poprzez dopuszczenie max. wskaźnika intensywności zabudowy w przedziale w od 0,15 do max. 0,4% , wskaźników maksymalnej wys. na poziomie 10 m z dachem spadzistym dla budynków mieszkalnych i 11 z dachem spadzistym dla budynków usługowych, ustaleń dotyczących geometrii dachu i pow. biologicznie czynnej. Nie jest również niezgodne ze Studium ograniczenie wprowadzone w § 11 pkt 3 pkt 1 dopuszczające w terenach oznaczonych MN.1 – MN.20 zabudowę usługową o wielkości całkowitej nie większej niż 49% pow. całkowitej budynków przeznaczenia podstawowego (tj. zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej), a także wyznaczona linia zabudowy. Można ocenić ww. ustalenia jako naruszające interes Skarżącego w zakresie jego uprawnień właścicielskich, tym niemniej nie można uznać, że ograniczenia te są nadmierne, a tym bardziej, że został on pozbawiony swoich uprawnień jako właściciel. Może bowiem nadal korzystać z działki nr [...] w zakresie przewidzianym przez plan, w tym dokonać jej podziału i inwestować. Jego sytuacja w tym zakresie nie różni się od sytuacji właścicieli innych działek znajdujących się w obszarze MN.14, a także innych obszarów oznaczonych symbolem MN.1 do MN.20. Chybione są również argumenty skargi o braku wymaganych zapisów dotyczących zasad scalania i podziałów działek gdyż takie ustalenia zostały zamieszczone w § 9 i w częściach szczegółowych planu miejscowego . Nadto w § 9 pkt 2 wskazano, że nie wyznacza się granic obszarów wymagających przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości. Jeśli zaś chodzi o zarzut skargi postawiony w związku z zawarciem w rys. planu granic parku kulturowego, który jeszcze nie został ustanowiony należy uznać go za całkowicie błędny, gdyż z natury planów wynika, że odnoszą się one do przyszłych zamierzeń i stanowią niejako wstępny etap wymagający dla utworzenia parku kulturowego podjęcia odrębnej uchwały. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut kwestionujący merytoryczną poprawność opracowania pn. "Mapy dokumentacyjne osuwisk i terenów zagrożonych ruchami masowymi w skali 1:10 000 Miasto Kraków -Dzielnice I-VII oraz X-XI", wykonanego w 2011 r. przez Państwowy Instytut Geologiczny Oddział Karpacki w Krakowie" gdyż taka ocena wykracza poza zakres niniejszej sprawy. Niezasadny jest zarzut nieprawidłowego wyznaczenie granic obszaru objętego ustaleniami planu, ponieważ granice te zostały wyznaczone w oparciu o uchwałę o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rajsko" (uchwała Nr LXXXIV/435/ll Rady Miasta Krakowa z 21 grudnia 2011 r.). Odnosząc się do zarzutu kwestionującego poprawność sporządzonej prognozy skutków finansowych uchwalenia m.p.z. p. obszaru "Rajsko" w Krakowie trzeba wskazać, że nie jest on zasadny gdyż zawiera ona wszystkie wymagane elementy w tym opis metody, opis rynku nieruchomości , charakterystykę obszaru objętego planem i przedstawia finansowe skutki uchwalenia planu w aspekcie kosztów i korzyści dla budżetu gminy wraz z bilansem kosztów i korzyści. Należy zwrócić uwagę , że w części IV punkt opracowania wskazano, iż nie przewiduje się kosztów wynikających z art. 36 u.p.z.p., co nie wyklucza iż właściciel nieruchomości, która w wyniku uchwalenia planu nie może być użytkowania w sposób dotychczasowy lub gdy korzystanie z niej stało się niemożliwe lub istotnie ograniczenie może żądać odszkodowania lub wykupienia. W Prognozie wskazano także inne możliwości w tym zakresie, akcentując jednakże zasadniczy brak ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości ze względu na ustalenia planu, a także spadek wartości objętych planem gruntów. Brak zatem podstaw do uznania, iż opracowana przez rzeczoznawcę majątkowego prognoza skutków finansowych uchwalenia planu, nie spełnia wymogów określonych przepisami. Z tych wszystkich powodów skargę należało oddalić. O powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.