II SA/Op 186/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik – spr. Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 maja 2014 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 12 lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez W. J. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] w [...] jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 12 lutego 2014 r., nr [...], którą uchylono w całości decyzję organu I instancji i nałożono karę pieniężną w wysokości 11500zł z tytułu naruszenia Ip.5.3, Ip.5.1, Ip.5.6, Ip.6.1.5;, Ip.6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniach 29 maja, 3,7,14 i 17 czerwca 2013 r. przeprowadzona została przez inspektora transportu drogowego Opolskiego Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w Opolu kontrola przedsiębiorcy wykonującego przewóz drogowy - W. J., działającego pod nazwą [...] w [...]. Zakres kontroli obejmował okres od 1 października 2012 r. do 31 grudnia 2012 r. W okresie objętym kontrolą przedsiębiorca zatrudniał 16 pracowników. Decyzją z dnia 17 lipca 2013 r., nr [...], Opolski Wojewódzki Inspektor Transporty Drogowego w Opolu, działając na podstawie art. 93 ust. 1 w związku z art. 92a ust. 3 pkt 2 i ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli [...] z dnia 17 czerwca 2013 r. nałożył karę pieniężną w wysokości: 12050 zł za stwierdzone naruszenia, a to: - przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu z tytułu, którego suma kar wynosi 300 zł.; - przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni z tytułu, którego suma kar wynosi 1250 zł.; - skrócenie dziennego czasu odpoczynku z tytułu, którego suma kar wynosi 1000 zł.; - dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące przez kierowcę nieposiadającego własnej, ważnej karty kierowcy z tytułu którego suma kar wynosi 1000 zł.; - nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu z tytułu, którego suma kar wynosi 8500 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na ustalenia dokonane w wyniku przeprowadzonej w okresie maja/czerwca 2013 r. kontroli u przedsiębiorcy, która obejmowała okres od 1 października 2012 r. do 31 grudnia 2012 r. Uzasadniał organ, że po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego oraz mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy brak było podstaw do uznania, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające zastosowanie przepisu art. 92c ustawy o transporcie drogowym, gdyż okoliczności sprawy i dowody nie wskazały, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszeń. Stwierdzone naruszenie przepisów nie było także następstwem zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć. Analizując zapisy dotyczące czasu pracy poszczególnych wymienionych z imienia i nazwiska w decyzji kierowców oraz wskazując na konkretne czasy prowadzenia przez nich pojazdu, czasy odpoczynku stwierdził, że u kontrolowanego przedsiębiorcy doszło do przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu: - o czas powyżej 15 minut do jednej godziny (20 minut rozpoczęcie trasy w dniu 05 listopada 2012r. o godzinie 01:01, a zakończenie w dniu 05 listopada 2012 r. o godzinie 16:49) ; w stosunku do M. B. o 17 minut (okres prowadzenia pojazdu rozpoczął się w dniu 08 listopada 2012 r. o godzinie 19:47, a zakończył w dniu 09 listopada 2012 r. o godzinie 10:05); K. O. o 24 minuty (okres prowadzenia pojazdu rozpoczął się w dniu 14 października 2012 r. o godzinie 23:17, a zakończył w dniu 15 października 2012 r. o godzinie 14:40). Podniósł nadto, że kierowcy uprawnieni byli do prowadzenia pojazdu w wymiarze 10 godzin, a podczas kontroli nie okazano wydruku, który uzasadniałby odstąpienie od przestrzegania przepisów socjalnych. Powyższe oznaczało, że kierowca naruszył normę określoną w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz. UE nr L 102/1 z 11.04.2006r.), która stanowi, iż dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu. Wykazane naruszenia skutkują nałożeniem sumy kar w łącznej wysokości 300 zł., stosownie do art. 92a ust. 1 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, załącznika nr 3 lp. 5.1.1. Zebrany materiał dowodowy uzasadniał przyjęcie, że doszło także do naruszenia przepisu art. 6 ust. 3 ww. Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r., a to przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni o czas powyżej jednej godziny do czterech godzin – kara w wysokości 100 zł, za każdą następną rozpoczętą godzinę - 150 zł., wynikająca z art. 92a ust. 1 i 6 ustawy o transporcie drogowym, załącznika nr 3 lp. 5.6.1,5.6.2. Do takiego naruszenia doszło w stosunku do kierowcy K. B. w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym: 19 listopada 2012 r. – 2 grudnia 2012 r., przy czym "tydzień" oznacza okres zawarty między godziną 00:00 w poniedziałek a godziną 24:00 w niedzielę, kierowca przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu o 3 godziny i 31 minut. W ww. okresie kierowca prowadził pojazd przez 93 godzin i 31 minut tj.: 10 godzin i 20 minut dnia 19 listopada 2012 r.; 6 godzin i 9 minut dnia 20 listopada 2012 r.; dnia 21.11.2012 r. 4 godziny i 18 minut, dnia 22 listopada 2012 r.; 9 godzin i 14 minut dnia 23 listopada 2012 r.; 7 godzin i 43 minuty dnia 24 listopada 2012 r.; dnia 25.11.2012 r. 8 godzin i 45 minut dnia 26 listopada 2012 r.; 9 godzin i 52 minuty dnia 27 listopada 2012 r.; 8 godzin i 56 minut dnia 28 listopada 2012 r.; 9 godzin i 43 minuty dnia 29 listopada 2012r.; 8 godzin i 39 minut dnia 30 listopada 2012 r.; 7 godzin i 10 minut dnia 01 grudnia 2012 r. czasu UTC+1. Kontrola danych z karty kierowcy K. O. wykazała, że w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym od 15 października 2012 r. do 28 października 2012 r. kierowca przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu o 10 godzin i 56 minut. W ww. okresie kierowca prowadził pojazd przez 100 godzin i 56 minut tj.: 7 godzin i 44 minuty dnia 15 października 2012 r.; 6 godzin i 1 minutę dnia 16 października 2012 r.; 7 godzin i 27 minut dnia 17 października 2012 r.; 9 godzin i 35 minut dnia 18 października 2012 r.; 8 godzin i 52 minuty dnia 19 października 2012 r.; 9 godzin i 1 minutę dnia 20 października 2012 r.; dnia 21 października 2012 r.; 5 godzin i 57 minut dnia 22 października 2012 r.; dnia 23.10.2012 r.; 8 godzin i 21 minut dnia 24 października 2012 r.; 10 godzin i 6 minut dnia 25 października 2012 r.; 8 godzin i 45 minut dnia 26 października 2012 r.; 9 godzin i 57 minut dnia 27października 2012 r. czasu UTC+1. Podczas kontroli nie okazano wydruku, uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania przepisów socjalnych. Powyższe oznaczało, iż kierowcy naruszyli normę określoną w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r., która stanowi, iż łączny czas prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni nie może przekraczać 90 godzin. Tym samym należało wymierzyć karę w łącznej kwocie 1250 zł (100+ 1150zł). W sprawie doszło również do naruszenia przepisu art. 6 ust. 6 ww. Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. poprzez skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny –kara w wysokości 100 zł, a za każdą następną rozpoczętą godzinę - 200 zł. Sytuacja taka wystąpiła w stosunku do kierowcy - K. B., a to w dniu 5 listopada 2012 r. (o godzinie 01:01 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek; w okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 12 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 16:49 dnia 05 listopada 2012 r. do godziny 01:01 dnia 06.11.2012r. czasu UTC+1), kiedy doszło do skrócenia dziennego czasu odpoczynku o 48 minut; kierowcy -M. B. w dniu 12 listopada 2012 r. (o godzinie 03:43 rozpoczął się 24 godzinny okres rozliczeniowy; w okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 4 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 20:39 dnia 12 listopada 2012 r. do godziny 03:43 dnia 13 listopada 2012 r. czasu UTC+1), kiedy doszło do skrócenia dziennego czasu odpoczynku o 1 godzinę i 56 minut; a także w dniu 20 grudnia 2012 r. (o godzinie 03:36 rozpoczął się 24 godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek; w okresie tym kierowca odebrał jedynie 9 godzin i 25 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 18:11 dnia 20 grudnia 2012 r. do godziny 03:36 dnia 21 grudnia 2012 r. czasu UTC+1), kiedy to doszło do skrócenia dziennego czasu odpoczynku o 1 godzinę i 35 minut; kierowcy - K. O. w dniu 14 października 2012 r. (o godzinie 23:17 rozpoczął się 24 - godzinny okres rozliczeniowy; w okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 37 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 14:40 dnia 15 października 2012 r. do godziny 23:17 dnia 15 października 2012 r. czasu UTC+1), kiedy doszło do skrócenia dziennego czasu odpoczynku o 23 minuty, w dniu 28 listopada 2012 r. (o godzinie 08:40 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w okresie tym kierowca odebrał jedynie 5 godzin i 50 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 02:50 dnia 29 listopada 2012 r. do godziny 08:40 dnia 29 listopada 2012 r. czasu UTC+1) doszło do skrócenia dzienny czas odpoczynku o 3 godziny i 10 minut. (w tym przypadku organ po analizie oświadczenia kierowcy z dnia 10 lipca 2013 r. wraz z załącznikiem w postaci wydruku z tachografu z dnia 29 listopada 2012 r. i opisem uzasadniającym odstąpienie od przepisów socjalnych, uznał za uzasadnione odstąpienie od nałożenia kary za stwierdzone powyżej naruszenie); kierowcy - S. S. w dniu 30 października 2012 r. (o godzinie 01:12 rozpoczął się 24- godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin; w okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 8 godzin i 13 minut, tj. od godziny 16:59 dnia 30 października 2012 r. do godziny 01:12 dnia 31 października 2012 r. czasu UTC+1), który skrócił dzienny czas odpoczynku o 47 minut, a także w dniu 19 grudnia 2012 r. (o godzinie 19:47 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku; w okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 7 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 16:33 dnia 20 grudnia 2012 r. do godziny 00:40 dnia 21 grudnia 2012 r. czasu UTC+1) poprzez skrócenie dziennego czasu odpoczynku o 53 minuty. Wskazując na powyższe ustalenia organ stwierdził, że kierowcy naruszyli normę określoną w art. 8 ust. 1 - 4 i 8 ww. rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r., która stanowi, iż kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju. Naruszenie powyższe skutkuje wymierzeniem kary na podstawie art. 92a ust. 1 i 6 ustawy o transporcie drogowym, załącznika nr 3 Ip. 5.3.1,5.3.2 w wysokości łącznej 1000 zł (100 zł +300 zł + 300 zł + 100 zł + 100 zł + 100 zł Podniósł nadto organ, że w sprawie doszło do naruszenia przepisu art. 15 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. poprzez dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące przez kierowcę nieposiadającego własnej, ważnej karty kierowcy. Sytuacja taka wystąpiła w stosunku do kierowcy K. K., co do którego okazano podczas kontroli w przedsiębiorstwie zapisy ręczne oraz wydruki z urządzenia rejestrującego z pojazdu o nr rej. [...] z dni 15, 16, 17, 18, 19, 20, 22, 23, 24, 25, 26; z pojazdu o nr rej. [...] z dni 28, 29, 30, 31 października 2012r.; z pojazdu o nr rej. [...] z dni 1, 2, 3, 4, 5, 6,7, 8, 9, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23 listopada 2012 r. Mając powyższe na uwadze organ uznał, że w okresie od 15 października do 23 listopada 2012 r. kierowca wykonywał przewozy drogowe rozpoczynające się m.in. z bazy przedsiębiorstwa bez karty kierowcy z powodu jej uszkodzenia. Organ mając na uwadze przepis 15 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 uznał, że wyjaśnienia zawarte w piśmie strony z dnia 3 czerwca 2013 r. nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia, gdyż ww. kierowca mógł jedynie wykonać przewóz drogowy bez karty kierowcy w okresie 15 dni kalendarzowych lub w okresie dłuższym, jeśli konieczne było odstawienie pojazdu do bazy pod warunkiem, że mógł on udowodnić niemożność przedstawienia lub użycia karty podczas tego okresu. Z okazanych wydruków wynika, iż kierowca rozpoczynał przewozy drogowe z bazy firmy i stąd też na podstawie art. 92a ust. 1 i 6 ustawy o transporcie drogowym, załącznika nr 3 lp. 6.1.5. należało wymierzyć karę w wysokości 1000 zł. Dowodził nadto organ, że przedsiębiorca naruszył przepis art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE nr L 370 z 31.12.1985, ze zm.) poprzez nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, co skutkuje karą w wysokości 500 zł za każdy dzień. W tym zakresie stwierdził, że podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie okazano wykresówek kierowcy R. K. za dzień 1, 2, 3, 4, 5, 8, 9, 10, 11, 12, 15, 16, 17, 18, 19, 22 i 23 października 2012 r. (17 szt.), a na powyższą okoliczność przesłuchano przedsiębiorcę w dniu 17 czerwca 2013 r. i sporządzono protokół. Przytaczając brzmienie przepisu art. 14 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE nr L 370 z 31.12.1985, ze zm.). stwierdził, że przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Nieokazanie ww. dokumentów podczas kontroli narusza ten przepis, co z kolei powoduje nałożenie kary w wysokości 8500 zł (17x500zł) na podstawie art. 92a ust. 1 i załącznika nr 3 Ip.6.3.7. Z treścią powyższej decyzji nie zgodził się W. J.. We wniesionym odwołaniu domagał się uchylenia decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. polegające na zaniechaniu wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dokonaniu dowolnej oceny dowodów, co doprowadziło organ do błędnych ustaleń, w szczególności w zakresie niezasadnego obciążenia podmiotu kontrolowanego naruszeniami związanymi z czasem pracy kierowców, pomimo prowadzonego stałego nadzoru i prawidłowej organizacji czasu pracy oraz błędnymi ustaleniami w zakresie ustalania czasu jazdy z okresu dwóch tygodni; a także naruszenie prawa materialnego, tj. art. 92b. ust. 1 pkt 1 lit. a i b ustawy o transporcie drogowym poprzez nałożenie na podmiot kontrolowany kary administracyjnej, pomimo że z materiału dowodowego wynika, iż zapewnił on właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20.12.1985 r., a także zapewnił prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego; art. 15 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 polegające na niesłusznym stwierdzeniu naruszenia polegającego na dopuszczeniu do wykonywania przewozu pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące przez kierowcę nieposiadającego własnej ważnej karty kierowcy. Wskazując na powyższe wniósł o rozpatrzenie nowych dowodów wniesionych w trakcie postępowania odwoławczego w zakresie oryginałów wykresówek kierowcy R. K. za okres od 01.10.2012 r. do 23.10.2012 r. (17 sztuk). W uzasadnieniu dowodził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie uprawniał stwierdzenia, iż w sprawie doszło do naruszenia polegającego na przekroczeniu czasu jazdy z dwóch tygodni. W tym zakresie organ kontroli wyraźnie pomylił się w ocenie materiału dowodowego zawartego w plikach pobranych podczas kontroli w przedsiębiorstwie, gdyż kierowca Pan K. B. w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym od 19 listopada 2012 r. do 2 grudnia 2012 r. prowadził pojazd w sumie przez 90 godzin i 49 minut. Natomiast organ kontrolny stwierdził, iż Pan K. B. prowadził pojazd przez 93 godzin i 31 minut. Ta spora rozbieżność powoduje, że ustalenia organu są nieprecyzyjne i błędne. Organ w tym zakresie przypisał przekroczenie dwutygodniowego czasu jazdy o 3 godzin i 31 minut, natomiast faktycznie jest on przekroczony jedynie o 49 minut. Wskazuje to na konieczność odstąpienia od ukarania mojej firmy. Kierowca zaś K. O. w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym od 15 października 2012 r. do 28 października 2012 r. prowadził pojazd w sumie przez 91 godzin i 46 minut. Natomiast organ stwierdził, iż ww. prowadził pojazd przez 100 godzin i 56 minut. Organ w tym zakresie przypisał przekroczenie dwutygodniowego czasu jazdy o 10 godzin i 56 minut, natomiast faktycznie jest on przekroczony o 1 godzinę i 46 minut. Wskazuje to na zupełnie inną kwalifikację naruszenia i przypisanie zupełnie innej kary. Zdaniem odwołującego, nie doszło również do naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego bez ważnej karty kierowcy. Jest to nieprawidłowo ustalone, gdyż kierowca K. K. po stwierdzeniu, iż jego karta jest uszkodzona dokonał zgłoszenia tego faktu w PWPW, a wobec znaczącego przedłużania się wydania nowej karty kierowcy, wykonywał przewozy stosując procedurę wykonywania wydruków na początku trasy oraz na końcu trasy. Każdy wydruk podpisywał swoim imieniem i nazwiskiem oraz nr prawa jazdy. Ostatni zapis na starej karcie miał miejsce 13 października 2012 r. Od dnia 15 października 2012 r. kierowca prowadził pojazd bez karty kierowcy, rejestrując wszystkie zdarzenia ręcznie. W dniu 25 października 2012 r., kiedy kierowca otrzymał informację o negatywnym rozpatrzeniu reklamacji, został złożony wniosek o wydanie nowej karty kierowcy. Procedura reklamacyjna oraz czas oczekiwania na wydanie nowej karty spowodowały znaczne wydłużenie się okresu prowadzenia pojazdu przez kierowcę bez karty kierowcy. Przywołując brzmienie przepisu art. 15 Rozporządzenia Nr 3821/58 stwierdził, że kierowca postępował zgodnie z jego treścią. Wskazując na przepis art. 16 ww. rozporządzenia zauważył, że przepis ten nie zakazuje użytkowania pojazdu bez karty kierowcy (w związku z jej uszkodzeniem), wówczas gdy przewóz bez karty rozpoczyna się z bazy firmy. Nadto, stosownie do art. 92c ust.1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, nie wszczyna się postępowania, a wszczęte postępowanie umarza się w przypadku jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia. W tym zakresie stwierdził, że nie miał wpływu na powstałe naruszenie, a także kwestionował, iż w ogóle do tego naruszenia nie doszło. W zakresie naruszenia polegającego na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, podniósł, że przedstawia dowody potwierdzające, iż wykresówki należące do kierowcy R. K. odnalazły się i stąd też przedstawia je organowi II instancji. W tym zakresie wyjaśnił, że kierowca zagubił te wykresówki pozostawiając je w pojeździe, który został sprzedany i stąd też nie mógł ich okazać w trakcie kontroli. Poinformował także, iż kierowca za spowodowanie tego zamieszania został ukarany. Odwołujący oświadczył nadto, że osobiście na bieżąco nadzoruje czynności kierowcy i tak organizuje ich czas pracy, aby nie dochodziło do naruszeń, wykonuje miesięczne analizy danych z karty kierowcy i za każdym razem w sytuacji, gdy kierowcy dopuszczają się naruszeń upomina ich, a także poucza w zakresie błędów. Kierowcy co miesiąc składają pisemne wyjaśnienia o powodach swoich naruszeń. Stwierdził nadto, że podczas kontroli organ kontrolny nie pobrał i nie wskazywał, aby przedstawił dowody na fakt prowadzenia nadzoru nad czasem pracy kierowców. Zdaniem odwołującego, powyższe wskazuje na pominięcie i brak analizy zapisów wynikających z art. 92b. ust. 1 pkt 1 lit. a i b ustawy o transporcie drogowym. Zaskarżoną decyzją z dnia 12 lutego 2014 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego w Warszawie uchylił w całości decyzję organu I instancji i nałożył karę pieniężną w wysokości 11500zł z tytułu naruszenia Ip.5.3, Ip.5.1, Ip.5.6, Ip.6.1.5;, Ip.6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu organ przedstawił ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ I instancji oraz przytoczył przepisy mające zastosowanie w sprawie. Wskazując na przepis art. 4 lit. g rozporządzenia (WE) nr 561/2006, wyjaśnił rozumienie definicji "dzienny okres odpoczynku", "regularny dzienny okres odpoczynku" lub "skrócony dzienny okres odpoczynku". W dalszej części uzasadnienia dokonał analizy danych cyfrowych okazanych w toku kontroli oraz powtórnej oceny materiału dowodowego sprawy i uznał, że w sprawie zaszła konieczność wydania rozstrzygnięcia reformatoryjnego. Dokonujac analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy poczynił ustalenia stanu faktycznego zgodne z ustaleniami organu I instancji co do skrócenia dziennego czasu odpoczynku w opisanych w decyzji przypadkach, które uznał za bezsporne oraz potwierdzone materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie w postaci danych cyfrowych i nałożył na stronę karę pieniężną w łącznej wysokości 1 000 zł z tytułu naruszenia lp. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym; przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu przekroczenia dziennych okresów prowadzenia pojazdu w opisanych powyżej przypadkach w opisanych przypadkach, za które nałożył karę pieniężną w wysokości 300 złotych z tytułu naruszenia lp. 5.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym; nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu – kara wynikająca Ip. 6.3.7 załącznika nr 3 do ww. ustawy - w kwocie 8 500 zł., dopuszczenia do wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące przez kierowcę nieposiadającego własnej, ważnej karty kierowcy – kara wynikająca z lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do ww. ustawy - w kwocie 1000 zł. Dokonał odmiennej oceny dotyczącej przekroczenia przez kierowcę K. O. maksymalnego okresu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym. W tym zakresie stwierdził, że organ I instancji nieprawidłowo określił rozmiar popełnionego przez ww. kierowcę naruszenia, jak również wysokość kary pieniężnej. Z uwagi na powyższe zasadnym było uchylenie decyzji organu I instancji i nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 950 złotych z tytułu naruszenia lp. 5.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Organ uznał co do pozostałych stwierdzonych w tym zakresie naruszeń, że miały miejsce i stąd też zasadne jest nałożenie kary w ww. wysokości. Organ odwoławczy podkreślał, że w sprawie bezspornym jest fakt nieokazania przez stronę wykresówek p. R. K. za 17 dni, a okazanie brakujących tarcz w postępowaniu odwoławczym nie ma wpływu na stwierdzone naruszenie, gdyż przedsiębiorca winien był okazać wszystkie dokumenty wskazane w wezwaniu z dnia 22 maja 2012 r. w trakcie trwającej w przedsiębiorstwie kontroli, tj. do momentu sporządzenia protokołu kontroli. Zdaniem organu, niezasadne jest wskazywanie przez skarżącego na możność późniejszego przedkładania odpowiednich dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu. Unormowanie przewidujące obowiązek przechowywania wykresówek lub stosownego dokumentu wyjaśniającego przyczynę ich nieposiadania, okazania go w trakcie kontroli (a nie ex post, w trakcie postępowania administracyjnego), podyktowane jest ze strony ustawodawcy przeciwdziałaniem ewentualnym nadużyciom w postaci "dopasowywania" argumentacji do zaistniałej już sytuacji w postaci przeprowadzonej kontroli". Podniósł także organ, że w sprawie nie zaistniały okoliczności wymienione w art. 92 c ustawy o transporcie drogowym mogące wyłączyć odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenie, tj. okoliczności sprawy i dowody nie wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Organ nie znalazł również podstaw do zastosowania art. 92 b ustawy o transporcie drogowym. Zauważał, że strona nie wykazała, aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywało się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Strona nie przedstawiła także dowodów potwierdzających fakt prawidłowej organizacji zadań zlecanych swoim pracownikom. Fakt przeszkolenia kierowcy z zakresu czasu pracy kierowców czy też podpisanie regulaminu obowiązującego w przedsiębiorstwie nie świadczy o tym, że wykonywanie przewozów drogowych w przedsiębiorstwie było prawidłowo zorganizowane. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów strony w przedmiocie uczestniczenia w czynnościach kontrolnych osoby nieupoważnionej. W tym zakresie wskazał na lekturę akt sprawy dokumentujących przebieg przeprowadzonej w przedsiębiorstwie kontroli, jak również późniejszego postępowania administracyjnego z których wynika, że jedyną osobą wykonującą czynności kontrolne był młodszy inspektor A. K.. Starszy kontroler A. M. uczestniczyła w czynnościach jedynie jako osoba obecna przy przesłuchaniu przedsiębiorcy w charakterze strony w dniu 17 czerwca 2013 r. Skargę na powyższą decyzję wniósł W. J.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego zebrania materiału dowodowego i jego rozpatrzenia, a także dokonania dowolnej oceny dowodów, co doprowadziło organ do błednych ustaleń, w szczególności w zakresie niezasadnego obciążenia podmiotu kontrolowanego naruszeniami związanymi z czasem pracy kierowców, pomimo prowadzonego stałego nadzoru i prawidłowej organizacji czasu pracy oraz błędnymi ustaleniami w zakresie ustalenia czasu jazdy z okresu dwóch tygodni; naruszenia prawa materialnego, tj. art. 92b ust. 1 pkt 1 lit. a i b ustawy o transporcie drogowym poprzez nałożenie na skarżacego kary administracyjnej, pomimo że z materiału dowodowego wynika, że zapewnił on właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów prawa, a także zapewnił prawidłowe zasady wynagradzania, które nie zawierają składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz działań zagrażajacych bezpieczenstwu ruchu drogowego; art. 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 polegającego na niesłusznym stwierdzeniu naruszenia związanego z dopuszczeniem do wykonywania przewozu pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące przez kierowcę nieposiadającego własnej ważnej karty kierowcy, poprzez nieuwzględnienie przyczyn niezależnych od przewoźnika, a także naruszenie postępowania administracyjnego poprzez nieuwzględnienie istotnych dla rozstrzygnięcia dowodów przedstawionych w odwołaniu w postaci oryginałów wykresówek kierowcy R. K. za okres od nia 1 października 2012 r. do 23 października 2012 r.; naruszenie przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez przeprowadzenie kontroli przez inspektora, który nie posiadał stosownego upoważnienia. W uzasadnieniu skarżący dowodził, że stwierdzone naruszenia powstały wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł i nie był w stanie przewidzieć oraz na powstanie, których nie miał wpływu. Podkreślał, że organy w sposób wadliwy uznały, że doszło do przekroczenia czasu jazdy z dwóch tygodni dotyczących kierowcy K. B. w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym, tj. od 19 listopada 2012 r. do 2 grudnia 2012 r., gdyż ww. kierowca prowadził pojazd 90 godzin i 49 minut, a nie jak przyjął organ kontrolny 93 godziny i 31 minut. W tym zakresie zauważył, że organ II instancji wskazał zupełnie odmienne dane niż organ I instancji, co zdaniem skarżącego, stanowi uchybienie, które należy jeszcze raz wyjaśnić. Argumentował, że kierowca, którego własna karta kierowcy została uszkodzona i który nie otrzymał nowej karty w okresie 15 dni, postępował zgodnie z przepisami art. 15 rozporządzenia nr 3821/85, a organy bezpodstawnie zastosowały w sprawie przepis art. 16 ww. rozporządzenia. W ocenie skarżącego, organ odwoławczy bezpodstawnie odrzucił dowód z wykresówek, które zostały dołączone do odwołania, czym naruszył art. 75 K.p.a. Wykresówki nie były ukryte przed inspekcją, a ich analiza mogła być dokonana po ich dostarczeniu. Przedłożenie oryginałów wykresówek nie stanowi, jak to określił organ odwoławczy dopasowywania argumnetacji do zaistniałej sytuacji. Zauważał, że w dniu kontroli w przedsiębiorstwie stawiło się dwóch inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego i obydwoje kontrolerzy okazali legitymacje służbowe i dokonywali czynności kontrolnych, lecz upoważnienie do kontroli posiadał i okazał tylko jeden z kontrolerów. W sprawie doszło zatem do naruszenia art. 70 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 79a ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Skarżący podniósł nadto, że winien być przesłuchany w sprawie, gdyż ten dowód miałby istotny wpływ na wykazanie ww. rażącego uchybienia w trakcie kontroli. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego w Warszawie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola sądowo – administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy administracji wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ocena sprawy dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego orzeczenia, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej P.p.s.a. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd może wiec wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżony akt także z powodów, które w skardze nie zostały podniesione, a stanowią o wydaniu aktu z naruszeniem prawa. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa. Przedmiot postępowania w sprawie stanowiła decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 12 lutego 2014 r., którą uchylono w całości decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 lipca 2013 r., którą nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 12059 zł za stwierdzone naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym i nałożono karę pieniężną w wysokości 11500zł z tytułu naruszenia Ip.5.3, Ip.5.1, Ip.5.6,Ip.6.1.5;, Ip.6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Zaskarżona decyzja zapadła w trybie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej K.p.a. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowią zaś przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 12065 ze zm.), zwanej dalej ustawą oraz przepisy Rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz. UE.L.102/1 z dnia 11 kwietnia 2006 r.), dalej zwane rozporządzeniem nr 561, a także przepisy Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących w transporcie drogowym (Dz.U.UE.L.1985.370.8 ze zm. – dalej rozporządzenie nr 3821). Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 20.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli (ust. 3 pkt 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (ust. 6). W zaskarżonej decyzji organy obu instancji na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego przyjęły, że doszło do naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerwach i odpoczynku załącznika nr 3 do ustawy, a to Ip.5.1.1 i 5.1.2, tj. przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut, za które to naruszenie przewidziana jest kara 100 zł oraz o czas powyżej 15 minut do jednej godziny za które to naruszenie przewidziana jest kara 200 zł, a także skrócenie dziennego czasu odpoczynku – Ip.5.3.1 o czas powyżej 15 minut do jednej godziny za które to naruszenie przewidziana jest kara w wysokości 100 zł, zaś za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości 200 zł - Ip.5.3.2; przekroczenia całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu kolejnych dwóch tygodni naruszenie Ip. 5.6. 1 o czas powyżej 15 minut do 30 minut – kara w wysokości 100 zł, a za każdą następną rozpoczętą godzinę 150 zł; naruszenie przepisów o stosowaniu urządzeń rejestrujących lub cyfrowych urządzeń samoczynnie rejestrujących prędkość jazdy, czas jazdy i postoju poprzez dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące przez kierowcę nieposiadającego własnej, ważnej karty kierowcy Ip.6.1.5 – kara w wysokości 1000 zł oraz naruszenie zasad i warunków używania urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego poprzez nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień po 500 zł. –Ip.6.3.7. Wskazać należy także, iż stosownie do art. 15 K.p.a., postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, co oznacza, że sprawa jest dwukrotnie rozpoznawana i rozstrzygnięta, po raz pierwszy przez organ I instancji, a następnie przez organ II instancji. Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania została zrealizowana nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Koniecznym jest, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem postępowania umożliwiającego cele dla których postępowanie jest prowadzone (por. wyrok NSA z dnia 12 listopada 1992 r., sygn. akt V SA 721/92 – ONSA 1992, nr 3-4, poz. 95 – htpp://www.nsa.orzeczenia.gov.pol). W polskim systemie prawnym złożenie odwołania przez stronę skutkuje powstaniem po stronie organu II instancji obowiązku ponownego rozpatrzenia i ocenienia całego materiału dowodowego. Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Stwierdzić należy wręcz, że zasada dwuinstancyjności postępowania zostaje naruszona, gdy organ odwoławczy nie przeprowadza na podstawie art. 136 K.p.a. dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Które służą wyczerpującemu zebraniu materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.) oraz zasadzie prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.). Stąd też, zdaniem Sądu, skoro skarżący dołączył do odwołania dokumenty, których nie był w stanie okazać w trakcie przeprowadzonej kontroli, a które odzyskał z pojazdu wcześniej sprzedanego, to tym samym organ II instancji nie był uprawniony do pominięcia ich przy ponownej ocenie materiału dowodowego sprawy. Penalizacja w załączniku nr 3 Ip.6.3.7. zachowania przedsiębiorcy związana z nieokazaniem podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu i tym samym uniemożliwienie przedłożenia tych dokumentów w terminie późniejszym, przy wyjaśnieniu przyczyn takiego zachowania narusza zasady postępowania administracyjnego, a także sprzeczna jest z celem ustawy oraz art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 3821, który stanowi, że: przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. W tym miejscu zasadnym jest zauważenie, że ww. rozporządzenie wiąże w całości i może wywoływać bezpośrednie skutki prawne w stosunku do indywidualnych podmiotów, a w wykładni prawa krajowego należy uwzględniać aktu wiążące Unii Europejskiej (art. 288 TFUE – Dz.U. C 326 z 26 października 2012 r.). Dostrzec należy także cel, jaki wiązał się z wydaniem przepisów rozporządzenia nr 3821 oraz rozporządzenia nr 561. Stosownie do punktu 17 preambuły rozporządzenia nr 561 przepisy w nim zamieszczone mają na celu poprawę warunków socjalnych pracowników objętych jego zakresem, a także ogólną poprawę bezpieczeństwa drogowego. Służą temu głównie przepisy określające maksymalny dzienny, tygodniowy i przypadający w okresie każdych dwóch kolejnych tygodni czas prowadzenia pojazdu, przepis zobowiązujący kierowcę do korzystania z regularnego tygodniowego okresu odpoczynku co najmniej raz na dwa tygodnie oraz przepisy przewidujące, że w żadnym przypadku dzienny okres odpoczynku nie powinien być krótszy niż nieprzerwany okres dziewięciu godzin. Ponieważ przepisy te gwarantują odpowiedni odpoczynek oraz uwzględniając doświadczenia z lat ubiegłych w zakresie wprowadzania w życie odpowiednich przepisów, nie jest już niezbędny system rekompensowania skrócenia dziennego okresu odpoczynku. Państwa Członkowskie powinny ustanowić przepisy dotyczące kar stosowanych w przypadku naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia oraz zapewnić ich wykonanie. Kary te musza być skuteczne, proporcjonalne, odstraszające i niedyskryminujące. Wspólny zakres środków dostępnych Państwom Członkowskim powinien zawierać także możliwość unieruchomienia pojazdu w razie wykrycia poważnych naruszeń. Zawarte w niniejszym rozporządzeniu przepisy dotyczące kar lub postępowania nie powinny naruszać przepisów krajowych dotyczących ciężaru dowodu (pkt 26). Ww. rozporządzenia miały zatem na celu wymuszenie stosowania i realizowania przepisów dotyczących bezpieczeństwa ruchu drogowego, czasu pracy i odpoczynku kierowców. Celowi temu miało służyć m.in. przedkładanie przez przedsiębiorcę dokumentów obrazujących czas pracy i odpoczynku kierowców. Okoliczność, że stosownie do art. 19 ust. 1 rozporządzenia nr 3821 państwa członkowskie, we właściwym czasie i po konsultacji z Komisją, zobowiązane były przyjąć takie przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne, jakie mogą być konieczne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia. Przepisy te obejmują między innymi organizację, procedurę i środki kontroli oraz kary stosowane w przypadku naruszeń. Powyższe oznaczało więc, że państwa członkowskie zobowiązane były do wprowadzenia w prawie krajowym takich przepisów, które bęą niezbędne do wdrożenia ww. rozporządzenia i chodzi o przepisy o charakterze sankcjonującym, wprowadzającym rodzaje i wysokości kar za naruszenia przepisów rozporządzenia, przepisów o charakterze kompetencyjnym, przepisów określających procedurę i tryb oraz środki kontroli. W ocenie Sądu, przepisy dotyczące procedury, zasad postępowania oraz ciężaru dowodu nie powinny jednak naruszać przepisów postępowania administracyjnego, zwłaszcza jeśli się uwzględni cel rozporządzeń nr 3821 i 561, jakim jest poprawa warunków pracy kierowców oraz bezpieczeństwa na drogach i dlatego organ odwoławczy winien dokonać oceny złożonych do akt sprawy przez skarżącego nieokazałych wykresówek za okres 17 dni października 2012 r. Brak oceny przedłożonych do odwołania wykresówek kierowcy za ww.okres, w sytuacji, gdy wymierzono za ich nieokazanie podczas kontroli karę w wysokości 8500 zł (17x500 zł) mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a tym samym zaskarżona decyzja nie odpowiadała kryterium legalności. Podkreślić należy jeszcze raz, że postępowanie odwoławcze jest kontynuacją postępowania administracyjnego, którego przedmiot zakreślony został decyzją organu I instancji. Zebrany w sprawie materiał dowodowy dotyczący dopuszczenia do wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące przez kierowcę nieposiadającego własnej, ważnej karty kierowcy, które to naruszenie określone jest w Ip.6.1.5 załącznika nr 3 do ustawy i ze stwierdzeniem, którego wiąże się kara w wysokości 1000 zł nie uzasadniał zastosowania tej kary. Organy administracji obu instancji przytaczając brzmienie przepisów art. 15 ust. 1 i 16 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 3821 nie dostrzegły, że każdy z tych przepisów dotyczy innej sytuacji związanej z wadliwym działaniem karty kierowcy,tj. jej zniszczeniem, zgubieniem lub kradzieżą. Przepisy art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 3821 określają sposób postępowania kierowcy w sytuacji, gdy już na początku trasy nie dysponuje on w ogóle kartą kierowcy lub nie posiada prawidłowo działającej kartą kierowcy. W takiej sytuacji, zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 tiret piąte w przypadku, gdy karta jest zniszczona, działa wadliwie, została zgubiona lub skradziona, kierowca powinien, w terminie 7 dni kalendarzowych, zwrócić się po jej duplikat do właściwych władz w Państwie Członkowskim, w którym posiada miejsce normalnego zamieszkania. Gdy karta kierowcy ulegnie uszkodzeniu, jest niesprawna lub nie jest w posiadaniu kierowcy, kierowca: a) na początku trasy drukuje dane prowadzonego przez siebie pojazdu i wpisuje na tym wydruku: i) dane umożliwiające identyfikację kierowcy (nazwisko, numer karty kierowcy lub prawa jazdy kierowcy), wraz z podpisem; ii) okresy, o których mowa w ust. 3 tiret drugie lit. b), c) i d); b) na końcu trasy drukuje on informacje odnoszące się do okresów zarejestrowanych przez urządzenie rejestrujące, zapisuje wszystkie okresy innej pracy, dyspozycyjności i odpoczynku od chwili sporządzenia wydruku na początku trasy, które nie zostały zarejestrowane przez tachograf oraz zaznacza na tym dokumencie dane umożliwiające identyfikację kierowcy (nazwisko, numer karty kierowcy lub prawa jazdy kierowcy), wraz z jego podpisem. Żaden przepis ww. rozporządzenia nie konstruuje bezwzględnego zakazu wykonywania przez kierowcę przewozów, w sytuacji uszkodzenia karty kierowcy i rejestracji okresów prowadzenia pojazdów przez kierowców pojazdów za pomocą wydruków, o których stanowi art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 3821. Tym samym uznanie przez organy administracji, że kierowca, którego karta działa nieprawidłowo lub uległa zniszczeniu, zagubieniu, czy uszkodzeniu i który to kierowca nie uzyskał w terminie 5 dni roboczych, od dnia zwrócenia się o wydanie karty zastępczej nie ma możliwości wykonywania przewozów bez karty kierowcy, a tym samym świadczenia pracy dłużej niż 15 dni nie znajduje uzasadnienia w przepisach. Organ nieprawidłowo zastosował do ustalonego stanu faktycznego przepis art. 16 ust. 3 zdanie 3 rozporządzenia. Przepis ten stanowi, że kierowca może kontynuować jazdę bez karty kierowcy w maksymalnym okresie 15 dni kalendarzowych lub w okresie dłuższym, jeśli konieczne jest odstawienie pojazdu do jego bazy, pod warunkiem, że może on udowodnić niemożność przedstawienia lub użycia karty podczas tego okresu. Przepis ten wiąże się zatem z koniecznością kontynuowania jazdy, czyli dotyczy sytuacji, w której do uszkodzenia karty doszło w trakcie już trwającej jazdy, trasy, a nie przed jej rozpoczęciem. Użyte sformułowanie "kontynuowanie" oznacza wykonywanie w dalszym ciągu rozpoczętej czynności, działalności. W związku z powyższym organ dokonana ponownej oceny zebranego w tym zakresie materiału dowodowego, przy uwzględnieniu rozumienia ww. przepisów. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien także dokonać ponownego rozliczenia czasu prowadzenia pojazdu w ciągu kolejnych dwóch tygodni przez kierowcę K. B., a w szczególności wyjaśnić rozbieżności, jakie powstały przy odczytywaniu dokumentów (danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy) dotyczących czasu pracy w dniu 19 listopada 2012 r. i 20 listopada 2012 r. Organ I instancji przyjął w tym zakresie, że ww. kierowca w dniu 19 listopada 2012 r. prowadził pojazd przez 10 godzin i 20 minut, a organ II instancji, że przez 12 godzin i 51 minut, zaś w dniu 20 listopada odpowiednio przez 6 godzin i 9 minut oraz 6 godzin i 20 minut. Dokonując odmiennej od organu I instancji oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy winien w sposób jasny i precyzyjny wskazać daty rozpoczęcia i zakończenia przejazdu, wynikające z tego wyliczenie i dać temu wyraz w zaskarżonej decyzji. Brak takiego wyjaśnienia narusza nie tylko art. 80 K.p.a., ale przede wszystkim art. 107 § 3 K.p.a. przez co zaskarżona decyzja w tej części wymyka się spod kontroli Sądu. Kontrola legalności i prawidłowości zastosowania (subsumcji) przez organy procedujące w sprawie przepisów dotyczących skrócenia dziennego czasu odpoczynku do ustalonego w sprawie materiału dowodowego (art. 4 lit. g, art. 8 ust. 1 - i 8, art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 oraz art. 92a, załacznik nr 3 Ip.5.3 ustawy), przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu (art. 4 lit. k, art. 6 rozporządzenia 561/2006, art. 92a, załacznik nr 3 Ip.5.1 ustawy) oraz przekroczenia całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym, poza rozliczeniem czasu ww. kierowcy (art. 6 ust. 3 rozporządzenia 561/2006, art. 92a, załącznik nr 3 Ip.5.6.1, 5.6.2 ustawy) nie budzi wątpliwości, a tym samym Sąd podziela argumentację i wywody prawne w tym zakresie. Odnosząc się do zarzutów skargi, że kontrola w firmie skarżącego została przeprowadzona z naruszeniem art. 70 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 79a ustawy z dnia 2 lipca 2004 r.o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r., poz 672) , a to wobec przeprowadzenia jej przez dwóch inspektorów, z których tylko jeden okazał pisemne upoważnienie powiedzieć przyjdzie, że przepis art. 79a ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej stanowi, że czynności kontrolne mogą być wykonywane przez pracowników organów kontroli po okazaniu przedsiębiorcy albo osobie przez niego upoważnionej legitymacji służbowej upoważniającej do wykonywania takich czynności oraz po doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, chyba że przepisy szczególne przewidują możliwość podjęcia kontroli po okazaniu legitymacji. W takim przypadku upoważnienie doręcza się przedsiębiorcy albo osobie przez niego upoważnionej w terminie określonym w tych przepisach, lecz nie później niż trzeciego dnia od wszczęcia kontroli. W tym kontekście stwierdzić należy, że inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego przed rozpoczęciem kontroli okazali legitymacje służbowe upoważniające do wykonywania czynności kontrolnych oraz jeden z nich co najmniej doręczył upoważnienie do przeprowadzenia kontroli. Upoważnienie do przeprowadzenia kontroli musi spełniać wymogi formalne określone w art. 79a ust. 6 pkt 1–9 ustawy. Ustawodawca wprowadzając jednak warunki, którym powinno odpowiadać upoważnienie do przeprowadzenia kontroli nie zamieścił przepisów, które ustanawiałyby sankcje za prowadzenie kontroli na podstawie upoważnienia, które nie odpowiada wymogom ustawowym ustanowionym w art. 79a ust. 6 ustawy. Stosownie do art. 84c ust. 1 ww. ustawy przedsiębiorca może wnieść sprzeciw wobec podjęcia i wykonywania przez organy kontroli czynności z naruszeniem przepisów art. 79-79b, art. 80 ust. 1 i 2, art. 82 ust. 1 oraz art. 83 ust. 1 i 2, z zastrzeżeniem art. 84d. Skarżący takiego sprzeciwu nie wniósł, a zatem wywodzone naruszenie przepisów dotyczacych przeprowadzania kontroli nie ma istotnego wpływu na treść zapadłych w sprawie decyzji. W ocenie Sądu, organy obu instancji zasadnie przyjęły, że to na przedsiębiorcy ciąży obowiązek ustalenia, czy zatrudniani przez niego kierowcy dopuszczają się naruszeń i to jego obciążają negatywne konsekwencje zaniedbań, zaniechań lub działań świadomych tych osób, konsekwencją których jest poniesienie odpowiedzialności finansowej. Wskazane w art. 92c ustawy przesłanki egzoneracyjne odnoszą się do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć. Orzecznictwo sądów administracyjnych jest w tym zakresie jednolite (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 lipca 2 013 r., sygn. akt II Sa/Gl 104/13; wyrok NSA z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 716/10; wyrok WSA w Lublinie z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 738/11). Odnoszac się do zarzutu niezastosowania przez organy administracji w sprawie przepisu art. 92b ust. 1 i 2 ustawy zauważyć należy, że pojęcie "właściwej organizacji i dyscypliny pracy ogólnie wymaganej w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającej przestrzeganie przez kierowców przepisów" nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę. Stąd też istotne znaczenie dla interpretacji tego pojęcia ma przepis art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 561/2006, który wyraźnie wskazuje, że przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia nr 3821/85 oraz przepisów rozporządzenia nr 561/2006. Znaczenie przy interpretacji tego pojecia ma także przepis art. 14 ust. 2 rozporządzenia 3821/85. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie uprawniał do zastosowania ww. przepisu. Przewoźnik winien zastosować takie rozwiązania organizacyjne w zakresie dyscyplinowania osób wykonujących na jego rzecz usługi kierowania pojazdem, aby pracownicy nie naruszali przepisów dotyczacych przewozów drogowych, a to m.in. właściwy dobór pracowników (ryzyko osobowe), właściwa organizacja pracy itp. Rzeczą przedsiębiorcy jest zatem właściwy dobór osób współpracujących, zachowanie należytej staranności, właściwego systemu motywacyjnego, szkoleniowego, czy innego rodzaju środków dyscyplinujących. Stwierdzić należy, że przepis art. 92 ust. 1 ustawy wyraźnie statuuje odpowiedzialność obiektywną i dlatego dla zastosowania art. 92b ustawy nie wystarczy wykazanie braku winy, lecz wymagane jest pozytywnie udowodnione podjęcie wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia naruszeniom przepisów dotyczących transportu drogowego, czasu pracy, postoju i odpoczynku kierowców. Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.