II SAB/Bd 292/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 maja 2014r. sprawy ze skargi S. K. na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] września 2013 r., złożonym do Urzędu Gminy w N. skarżący S. K.. zwrócił się o udostępnienie mu informacji publicznej w postaci kserokopii pism złożonych do Burmistrza N. i pracowników Urzędu Gminy w N. z prośbą o interwencję, wyjaśnienie spraw itp. Nadto wniósł o udostępnienie odpowiedzi na te pisma oraz opinie prawne dotyczące tych spraw od [...] grudnia 2010 r. do chwili udostępnienia mu tych informacji. W odpowiedzi na powyższy wniosek Burmistrz N., pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. poinformował S. K., że żądane informacje nie zostaną mu udostępnione bowiem wniosek nie określa spraw, których te materiały dotyczą. Wskazał, że wnioskiem może być objęte pytanie o określone fakty lub o stan określonych zjawisk. Pismem z dnia [...] października 2013 r. S. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Burmistrza N. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zarzucając organowi nieudostępnienie informacji objętych wnioskiem. Wskazał, że w dniu [...] maja 2013 r. i [...] sierpnia 2013 r. składał do Urzędu Gminy w N. wnioski o niemalże identycznej treści i żądane materiały otrzymał, nie musząc określać spraw, jakich one dotyczą. W odpowiedzi na skargę Burmistrz N. wniósł o oddalenie skargi. Wyjaśnił, że wniosek S. K. zawierał żądanie wydania kserokopii różnych dokumentów, które mogły zawierać zarówno informacje publiczne, jak i inne informacje, nie wskazywał jednak, jakich konkretnie informacji domaga się wnioskodawca. Aby uczynić zadość żądaniu wnioskodawcy organ musiałby dokonać analizy całej wpływającej korespondencji na wszystkie stanowiska pracy w okresie trzech lat. Samo dodatnie zwrotu "itp." powoduje, że żądanie wnioskodawcy obejmuje nieograniczony zakres pism i odpowiedzi na nie, a ze względu na jego niedookreśloność w każdym przypadku może być przyczyną skargi na bezczynność. organu. Nie jest, zdaniem organu, uzasadnione powoływanie się przez skarżącego na udostępnienie mu dokumentów na podstawie wniosku z dnia [...] maja 2013 r. Wniosek ten dotyczył dokumentów związanych z działalnością Rady Miejskiej w N., a nie Burmistrza N., natomiast odpowiedzi udzielał Przewodniczący Rady Miejskiej w N., a nie Burmistrz N.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów. W takich przypadkach, kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych powszechne i utrwalone jest stanowisko, że w świetle obowiązujących przepisów prawa, możliwość wniesienia skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie jest uzależniona ani od wcześniejszego złożenia środka zaskarżania, ani też od wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a więc do dokonania czynności, o których mowa w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. Stanowisko to uzasadniane jest okolicznością, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej powoływana też jako u.d.i.p.), regulująca – poza wyjątkiem z art. 16 - w sposób kompleksowy kwestie związane z prawem dostępu do informacji publicznej, nie przewiduje środków zaskarżania bezczynności organu w zakresie udzielenia informacji publicznej (por. art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.), oraz okolicznością że wymóg wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, mający zastosowanie w przypadku gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżana, dotyczy wyłącznie aktów i czynności, a nie bezczynności podmiotu zobowiązanego (por. art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a.). W związku z tym, iż w przedmiotowej sprawie skarżący zarzucił organowi bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2013 r. w zakresie przekazania kserokopii pism złożonych do Burmistrza N. i pracowników Urzędu Gminy w N. z prośbą o interwencję, wyjaśnienie spraw itp. oraz o udostępnienie odpowiedzi na te pisma i opinie prawne dotyczące tych spraw od [...] grudnia 2010 r. do chwili udostępnienia mu tych informacji wyjaśnić należy, że dostęp do informacji publicznej i zasady oraz tryb jej udostępnia reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 tej ustawy informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, która podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w przepisach u.d.i.p. Przepis art. 2 ust. 1 u.d.i.p. stanowi zaś, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, natomiast w przepisie art. 2 ust. 2 u.d.i.p. wskazuje się, że od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego, z tym że z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wynika, że w przypadku informacji publicznej przetworzonej konieczne jest istnienie szczególnie istotnego interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem informacji. Wyrażone w powyższych przepisach prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić w sposób zgodny z wnioskiem, bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. (w zakresie terminu udostępnienia) oraz w art. 14 ust. 1 u.d.i.p. (w zakresie sposobu udostępnienia). W związku z tym, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej, udostępnienie informacji następuje w drodze czynności materialno-technicznej. Natomiast odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji administracyjnej. Odmówienie udostępnienia informacji, w świetle unormowań ustawy, może mieć miejsce jedynie w sytuacji, gdy żądana informacja istnieje i faktycznie stanowi informację publiczną, ale nie może być udostępniona z uwagi na przesłanki ograniczające jej dostępność (na skutek ograniczeń określonych w art. 5 u.d.i.p.), albo w przypadku informacji przetworzonej, ze względu na brak szczególnie istotnego interesu publicznego. Mając na względzie poczynione uwagi stwierdzić należy, że bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej występuje wtedy, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot, nie podejmuje w terminie wynikającym z art. 13 u.d.i.p. odpowiednich czynności, tj. ani nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej, ani też nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia. Wymaga przy tym podkreślenia, że nie jest możliwe skuteczne podniesienie zarzutu bezczynności w sytuacji, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, nie istnieje, bądź też nie istnieje możliwość jej udostępnienia. W takich sytuacjach organ nie jest zobowiązany ani do udostępnia żądanej informacji, ani do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia. Prawo dostępu do informacji publicznej oznacza bowiem dostęp do informacji będącej faktycznie informacją publiczną, konkretnie określonej informacji istniejącej i będącej w posiadania organu. Zatem w sytuacji braku informacji, w wypadku gdy żądanie nie dotyczy informacji publicznej lub też gdy informacja w formie żądanej we wniosku nie może zostać udostępniona, organ powinien jedynie o tym poinformować wnioskodawcę, w drodze pisma informującego, mającego postać czynności materialno–technicznej, która stanowi odpowiedź na wniosek i chroni oraz uwalnia organ od zarzutu bezczynności (patrz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 29 lipca 2013 r., sygn. akt II SAB/Op 45/13, dostępny na stornie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Takie samo stanowisko, w sytuacji braku posiadania informacji przez organ, wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 kwietnia 2013 r. o syng. akt I OSK 3109/12 i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 26 marca 2014 r. o syng. akt VIII SAB/Wa 88/13 (wyroki dostępne na stornie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego stwierdzić należy, że mimo iż przyjęte przez polskiego prawodawcę prawo do informacji publicznej ma szeroki zasięg, nie oznacza jednak prawa do uzyskania wszelkiego rodzaju niedookreślonych informacji. Przede wszystkim wskazać bowiem należy, że warunkiem skorzystania z uprawnienia do uzyskania informacji w oparciu o u.d.i.p. jest skonkretyzowanie wniosku. O ile ustawa przewiduje prawo do uzyskania informacji publicznej, to niezbędnym elementem żądania uzyskania takiej informacji jest niewątpliwie sformułowanie wniosku w taki sposób, ażeby organ mógł ocenić, czy dana informacja jest w jego posiadaniu oraz czy podlega udostępnieniu w oparciu o przepisy u.d.i.p. Nie jest natomiast możliwe skuteczne rozpatrzenie żądania udostępnienia informacji publicznej w sytuacji, gdy samo żądanie sformułowane jest w sposób uniemożliwiający rozstrzygnięcie, jakie konkretnie informacje są w rzeczywistości przedmiotem takiego wniosku. Taka sytuacja niewątpliwie miała miejsce w niniejszej sprawie . Nie można bowiem uznać za precyzyjne sformułowanie żądania, jakim posłużył się skarżący we wniosku z dnia [...] sierpnia 2013 r.. Wniosek ten nie precyzuje, o jaką informację w istocie skarżący zabiega oraz jaką wiedzę i w jakim zakresie chce uzyskać. Skarżący żądając przekazania kserokopii pism złożonych do Burmistrza N. i pracowników Urzędu Gminy w N. z prośbą o interwencję, wyjaśnienie spraw itp. za okres ponad 3 lat, w rzeczywistości nie wskazał o udostępnienie jakiej konkretnej informacji wnioskuje. Skoro bowiem przedmiotem udostępnienia informacji publicznej jest pewien dokument, wiedza lub wiadomość, to wniosek złożony w trybie u.d.i.p. musi wskazywać o jaką informację chodzi wnioskodawcy. Jak słusznie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, żądanie skarżącego obejmowało nieograniczony zakres pism ze względu na jego mało precyzyjne sformułowanie. Prawidłowym w ocenie Sądu było wiec działanie Burmistrza N., polegające na poinformowaniu pismem z dnia [...] sierpnia 2013r., że nie ma możliwości udostępnienia informacji w zakresie objętym wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2013 r. bowiem wniosek ten nie określa spraw, których te materiały dotyczą. Ponadto nie może odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku powoływanie się na pozytywne rozpatrzenie wniosku z dnia [...] maja 2013 r. bowiem wniosek ten kierowany był do innego organu – Rady Gminy w N. Fakt udostępnienia informacji, w wyniku złożenia innego wniosku do innego organu, nie przesądza o zasadności skargi na bezczynność w niniejszej sprawie. Wobec poczynionych ustaleń, Sąd orzekł na postawie art. 151 p.p.s.a. o oddaleniu wniesionej w sprawie skargi.