I SA/Łd 560/14

Dnia 28 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Paweł Kowalski po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A spółki komandytowo-akcyjnej z siedzibą w Ł. na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu rozpatrzenia wniosku w sprawie zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług za czerwiec 2012 roku na poczet podatku od towarów i usług za czerwiec 2013 roku postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszy Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz A spółki komandytowo-akcyjnej z siedzibą w Ł. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną w dniu [...] roku, pod pozycją [...]. W dniu 28 marca 2014 r. A spółka komandytowo-akcyjnej z siedzibą w Ł. złożyła skargę na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z [...] r. w przedmiocie przedłużenia terminu rozpatrzenia wniosku w sprawie zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług za czerwiec 2012 r. na poczet podatku od towarów i usług za czerwiec 2013 r. Do skargi dołączyła dowód uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł. W odpowiedzi na skargę Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. wniósł o jej odrzucenie, a w razie nieuwzględnienia tego wniosku, o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Sądy te orzekają w sprawach skarg na podejmowane przez organy administracji publicznej postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Ustawodawca wyraźnie określił zakres kognicji sądu w odniesieniu do postanowień. Z powołanego wyżej przepisu wynika, że nie wszystkie postanowienia wydawane w postępowaniu podatkowym, będącym administracyjnym postępowaniem szczególnym, zostały poddane kontroli sądu administracyjnego. Przedmiotem skargi jest postanowienie organu pierwszej instancji wydane, na podstawie art. 216 oraz art. 140 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749; dalej "O.p."), o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy. Postanowienia wydawane w toku postępowania podatkowego, o których mowa w art. 216 § 1 i § 2 O.p., dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania podatkowego, nie rozstrzygają jednak o istocie sprawy, z wyjątkiem sytuacji wyraźnie określonych w ustawie. Zgodnie z art. 140 § 1 O.p. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie organ podatkowy obowiązany jest zawiadomić stronę, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie podatkowym również w przypadku, gdy niedotrzymanie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu (§ 2). Art. 140 O.p. ma charakter porządkowy i dyscyplinujący organy podatkowe. Nie zawiera natomiast uregulowania przewidującego wniesienie zażalenia (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 stycznia 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 2043/05 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie bowiem z art. 236 § 1 O.p., na wydane w toku postępowania postanowienia służy zażalenie, jedynie wówczas gdy ustawa tak stanowi. W odniesieniu zaś do pozostałych postanowień zapadłych w toku postępowania, strona może je zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji (art. 237 O.p.). Wobec powyższego stwierdzić należy, że zaskarżone w niniejszym postępowaniu postanowienie nie mieści się w dyspozycji art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., albowiem nie kończy postępowania, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie przysługuje na nie również zażalenie. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie mieści się także w dyspozycji art. art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, że przez akty lub inną czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. należy rozumieć głównie działania materialno-techniczne wywołujące określone skutki prawne. Nadto, aby akty lub czynności podlegały kontroli sądów administracyjnych, muszą zostać spełnione następujące warunki: nie mogą mieć one charakteru decyzji czy postanowienia wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, winny mieć charakter publicznoprawny, być skierowane do indywidualnego podmiotu oraz dotyczyć jego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przy czym ten ostatnio wymieniony warunek oznacza, że musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2012 r. sygn. akt I OSK 1501/12, postanowienia NSA z dnia 11 grudnia 2007 r., sygn. akt II GSK 265/07, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu do kategorii aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. nie można zaliczyć postanowienia o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy, bowiem wywołuje ono wyłącznie skutki procesowe. Nie rozstrzyga o jakichkolwiek uprawnieniach materialnych strony związanych z prowadzoną sprawą. W tej sytuacji skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. O zwrocie wpisu sądowego uiszczonego od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ak