II SA/Bk 236/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, sędzia WSA Andrzej Melezini, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 maja 2014 r. sprawy ze skargi "P." B. K. i H. Ż. Sp. j. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Decyzją z dnia [...] listopada 2011r. nr [...] Burmistrz S. ustalił, na wniosek R. S. R., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo – usługowego wraz z infrastrukturą techniczną, parkingami i pylonem reklamowym na działkach o nr ewid. [...] i [...], położonych w S. Od tej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. wniosła spółka P. Sp. j. B. Ż. i Wspólnicy z siedzibą w S. (dalej powoływana także jako "Skarżąca") zarzucając jej naruszenie ogólnych zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7, 8 i 10 kpa oraz art. 28 i art. 29 kpa poprzez niezapewnienie jej, jako podmiotowi mającemu interes prawny w sprawie, czynnego udziału w postępowaniu. W ocenie wnoszącej odwołanie przedmiotowa sprawa dotyczy jej interesu prawnego, który wynika z konieczności ochrony przysługującego jej prawa własności do działek o nr ewid. [...], [...], [...] i [...], znajdujących się w bliskim sąsiedztwie planowanej inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z [...] marca 2012r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W dniu [...] listopada 2012 r. Burmistrz S. wydał kolejną decyzję o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo – usługowego wraz z infrastrukturą techniczną, parkingami i pylonem reklamowym na działkach o nr ewid. [...] i [...], położonych w S. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła skarżąca Spółka, zarzucając jej naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dotyczących ustalenia obowiązującej linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokości elewacji frontowej, wysokości głównej kalenicy i nachylenia połaci dachowych. W ocenie pełnomocnika Spółki zaskarżona decyzja narusza również przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 8, 10, 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z [...] lutego 2013r. nr [...]. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zdaniem Kolegium w niniejszej sprawie błędnie została przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania przestrzennego w zakresie ustalenia obowiązującej linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki oraz szerokości elewacji frontowej. Organ II instancji zwrócił też uwagę na nieprawidłowość w ustaleniu wskaźnika powierzchni zabudowy, uzasadniając, że nie został on wyliczony na podstawie średniej z całego obszaru analizowanego, ale na podstawie górnej granicy tego parametru, co nie zostało szczegółowo uzasadnione. Analogiczny błąd Kolegium zauważyło w stosunku do ustalonej szerokości elewacji frontowej, która także nie stanowi średniej z całego obszaru analizowanego. Po rozpoznaniu skargi S. R., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, wyrokiem z dnia 25 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Bk 172/13, uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zgodnie z art. 127 § 1 kpa odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji przysługuje stronie, to jest podmiotowi, którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyło postępowanie, w którym decyzja ta została wydana. W sprawach o ustalenie warunków zabudowy, przy braku przepisów szczególnych zawartych w ustawie z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), krąg stron postępowania ustala się na zasadach przewidzianych w art. 28 kpa. Stronami takiego postępowania poza wnioskodawcą, będą zawsze właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości inwestowanej oraz nieruchomości przylegających do terenu inwestycji (uchwały NSA: z 25 września 1995r. VI SA 13/199, Lex nr 10650 i z dnia 4 grudnia 1995r., VI SA 20/95). Stronami postępowania administracyjnego w tym przedmiocie nie są natomiast dalsi właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości pozostających w granicach obszaru analizowanego, ale ewentualnie ci spośród nich, którzy mogą wykazać się interesem prawnym w rozumieniu art. 28 kpa (tak WSA w Lublinie w wyroku z dnia 1 marca 2012r. II SA/Lu 1018/11, Lex nr 1138606). Interes ten powinien mieć charakter materilanoprawny, a zatem wynikać z konkretnego przepisu prawa. Sąd podkreślił, że w aktach administracyjnych kontrolowanej sprawy, odwołująca Spółka nie powołała się na konkretną normę prawa materialnego, z której wywodziłaby swój interes prawny, wręcz przeciwnie powołała się wprost na swój interes faktyczny, tj. bliskie sąsiedztwo planowanej inwestycji. Także SKO w decyzji z dnia [...] marca 2012r. uznając ww. Spółkę za stronę nie ustaliło przepisu prawna powszechnie obowiązującego, na podstawie którego P. Sp. j. mogłaby skutecznie żądać czynności organu albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu. Powoływana zaś okoliczność bliskiego sąsiedztwa działki nr [...] należącej do spółki P. z nieruchomością objętą planowaną inwestycją, bez jednoczesnego wykazania oddziaływania tej ostatniej na działkę nr [...], nie tworzy, jak podkreślono wyżej, interesu prawnego w prowadzonym postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Brak zaś wskazania przepisu prawa materialnego, który mógłby stanowić uzasadnienie stanowiska o oddziaływaniu planowanej inwestycji na działkę należącą do spółki P., i z którego w związku z tym odwołująca się Spółka mogłaby wywieść swój interes prawny, czyni ww. Spółkę podmiotem nielegitymowanym do wniesienia odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej. Powyższy wyrok, z uwagi na złożenie skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez skarżącą Spółkę nie jest prawomocny. Decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] Burmistrz S. ustalił, na wniosek R. S. R., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo – usługowego wraz z infrastrukturą techniczną, parkingami i pylonem reklamowym na działkach o nr ewid. [...] i [...], położonych w S. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła skarżąca Spółka, zarzucając naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Zdaniem skarżącej Spółki posiada interes prawny w złożeniu odwołania, co wynika z treści art. 28 kpa w zw. z art. 140 k.c., czyli prawa własności działki o nr [...], położonej w S. przy ul. [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., Nr [...] umorzyło postępowanie odwoławcze. Kolegium wskazało, że inwestycja objęta przedmiotowym postępowaniem polegać ma na budowie budynku handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą techniczną, parkingami i pylonem reklamowym na działce nr ewid. [...] i [...] w S. Żadna z działek objętych planami inwestycyjnymi nie stanowi przedmiotu własności skarżącej Spółki, jak też nie jest ta spółka bezpośrednim sąsiadem planowanej inwestycji. Bezsporne przy tym jest, że skarżąca Spółka jest właścicielem nieruchomości położonej przy ul. [...] o nr geod. [...]. Nieruchomość ta znajduje się jednak po przeciwnej stronie ulicy w stosunku do działek o nr [...] i [...], nie jest też zlokalizowana naprzeciw terenu inwestycji, lecz na wysokości działki sąsiedniej - licząc od strony tegoż terenu. Analizując treść art. 28 kpa oraz pojęcie interesu prawnego Kolegium stanęło na stanowisku, że skarżącej Spółce nie przysługuje status strony w niniejszym postępowaniu, w którym została wydana sporna decyzja o warunkach zabudowy. Interes prawny skarżącej powinien się wyrażać w możliwości zastosowania w sprawie konkretnej normy prawa materialnego. Tymczasem zarzuty przedstawione w odwołaniu wyraźnie wskazują na interes faktyczny skarżącej Spółki, która jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, ale nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji. Kolegium podkreśliło, że sporny obiekt magazynowo-handlowy planowany jest do realizacji przy ulicy [...], przy której istnieje już obiekt handlowy należący do skarżącej. Wcześniej istniejący obiekt handlowy skarżącej swym charakterem i zakresem oddziaływania na sąsiednie nieruchomości nie odbiega znacząco od charakteru spornej inwestycji, co potwierdza analiza architektoniczna (projektowana inwestycja nie koliduje z rodzajem zabudowy i zagospodarowaniem terenu). Co więcej, prowadzenie działalności handlowej przez skarżącą niewątpliwe musiało się wiązać ze zwiększonym ruchem pojazdów, generowanym z całego miasta (i nie tylko) oraz trudnościami związanymi z koniecznością parkowania pojazdów. Planowany lokal magazynowo-handlowy będzie posiadał miejsca parkingowe na terenie inwestycji (po 2 miejsca na każde 100 m2 i pow. sprzedaży). Jedyną niedogodnością, z punktu widzenia skarżącej, jaka mogłaby wiązać się z planowanym sposobem zagospodarowania terenu inwestycji, byłoby zlokalizowanie głównego wjazdu od strony ulicy [...]. Tymczasem - jak wynika z treści decyzji - wjazd na nieruchomość będzie miał miejsce z drogi gminnej, czyli nie będzie w jakikolwiek stopniu wpływał na stopień natężenia ruchu w ulicy [...], w okolicach działki skarżącej Spółki. W istniejących, wyżej opisanych uwarunkowaniach faktycznych, nie sposób doszukać się jakiegokolwiek oddziaływania i niedogodności z tym faktem związanych dla Skarżącej. Nie można więc uznać, iż dochodzić będzie z tej przyczyny do jakichkolwiek immisji ze strony planowanej inwestycji na nieruchomość, której właścicielem jest skarżąca Spółka. Potencjalne uciążliwości związane z funkcjonowaniem spornego obiektu nie będą zakłócać korzystania z nieruchomości Skarżącej ponad przeciętną miarę. Zdaniem Kolegium, w realiach niniejszej sprawy, przepis art. 140 i 144 k.c., na który powołuje się skarżąca Spółka, nie dowodził istnienia interesu prawego w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy administracyjnej. Na powyższą decyzję pełnomocnik Skarżącej Spółki wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, w której skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: - art. 6, 7 i 8 kpa poprzez: wydanie przez Burmistrza S. decyzji z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa i nie uchylenie tej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, mimo że decyzja o warunkach zabudowy została wydana w sytuacji, kiedy nie rozstrzygnięto kwestii ostateczności innej decyzji wydanej w tej samej sprawie administracyjnej, co może prowadzić do funkcjonowania w obrocie prawnym dwóch decyzji o warunkach zabudowy o różnej treści, ale wydanych na podstawie tego samego wniosku i na rzecz tego samego podmiotu, co kłóci się z podstawowymi zasadami porządku prawnego, w szczególności zasadą legalności, praworządności i zasadą budzenia zaufania obywateli do organów państwa oraz wydanie decyzji, która podważa zaufanie obywateli do organów państwa i prowadzi do nie dającej się zaakceptować zmienności rozstrzygnięć organów administracji publicznej w analogicznych stanach faktycznych i jest sprzeczna z powinnością działania organów mającego na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; - art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez zaniechanie zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie, mimo że istniały ku temu oczywiste przesłanki w postaci rozstrzygnięcia zawartego w pkt 2 wyroku WSA w Białymstoku z dnia 25.06.2013 r. sygn. II SA/Bk 172/13, od którego to wyroku wniesiono skargę kasacyjną do NSA i od rozpoznania której zależy okoliczność, czy kontynuowanie niniejszego postępowania będzie celowe, czy też zbędne i niedopuszczalne, a więc niewątpliwie jest to zagadnienie wstępne, od którego rozstrzygnięcia zależne jest postępowanie w niniejszej sprawie; - art. 10 kpa i art. 28 kpa w zw. z art. 140, 143 i 144 k.c. poprzez niezapewnienie Skarżącej czynnego udziału w postępowaniu, jako mającej interes prawny w rozstrzygnięciu w toczącym się postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, wynikający z przysługującego jej prawa własności nieruchomości i bezpodstawne uznanie, że Skarżąca spółka nie legitymuje się w niniejszej sprawie administracyjnej interesem prawnym, a jedynie interesem faktycznym, podczas gdy skarżąca powoływała się na prawo własności nieruchomości położonej w obszarze oddziaływania nieruchomości będącej przedmiotem decyzji o warunkach zabudowy, zagrożone możliwymi immisjami ze strony tej nieruchomości; - art. 64 Konstytucji RP w zw. z art. 140, 143 i 144 k.c. poprzez odmowę udzielenia ochrony przysługującego Skarżącej prawa własności nieruchomości i bezpodstawne uznanie, że Skarżąca Spółka nie legitymuje się w niniejszej sprawie administracyjnej interesem prawnym, a jedynie interesem faktycznym, podczas gdy skarżąca powoływała się na prawo własności nieruchomości położonej w obszarze oddziaływania nieruchomości będącej przedmiotem decyzji o warunkach udowy, zagrożone immisjami ze strony tej nieruchomości. Wskazując na powyższe, skarżąca Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, celem zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie do czasu rozpoznania przez NSA skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Białymstoku z dnia 25 czerwca 2013 r. w sprawie II SA/Bk 172/13. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., podtrzymując stanowisko w sprawie wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje. Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. Podkreślić należy, że zasadą jest, iż organ odwoławczy jest zobowiązany zbadać, czy wniesione odwołanie pochodzi od podmiotu, mającego status strony postępowania, bowiem legitymacja do wniesienia odwołania przysługuje stronie, zgodnie z art. 127 § 1 kpa. Konsekwencją braku przymiotu strony jest umorzenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa. Zastosowanie takiej procedury przez organ II instancji jest bezsporne w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (vide: uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dn. 5.07.1999r., sygn. akt OPS 16/98, Wokanda 1999, nr 11, s. 35 oraz przykładowo: wyrok NSA z dn. 15.02.2006r. sygn. akt II OSK 515/05, niepubl., postanowienie NSA z dn. 1.02.2006r. sygn. akt I OSK 386/05, niepubl. wyrok NSA z dn. 5.07.2006r., sygn. akt II OSK 942/05, ONSAiWSA 2007, nr 2, poz. 50). W przypadku stwierdzenia, przez organ odwoławczy, braku przymiotu strony, organ nie rozpatruje merytorycznych aspektów sprawy, skupiając się na analizie interesu prawnego podmiotu wnoszącego odwołanie. Taka sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej. Art. 28 kpa stanowi, że "stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek." Pojęcie interesu prawnego może być rozumiane wyłącznie jako obiektywna, rzeczywiście istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Interes ten musi być osobisty, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny (nie ewentualny). Nie może to być interes tyko przewidywany w przyszłości ani hipotetyczny (vide: wyroki NSA m.in. z dn. 20.04.1998r. – IV SA 1106/97, z dn. 13.03.2002r. – IV SA 2085/98). Podmiot, chcący być stroną postępowania, musi wykazać swój interes prawny w rozstrzygnięciu konkretnej sprawy tj. wskazać normę prawa materialnego, której naruszenie spowoduje negatywne skutki prawne. Od tak pojętego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny tj. sytuację, w której dany podmiot jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz nie znajduje oparcia w przepisach prawa materialnego powszechnie obowiązującego. W sprawie niniejszej skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie prawa własności (art. 64 Konstytucji w zw. z art. 140, 143, 144 k.c.) przysługującego jej do działki o nr ewid. [...], lecz nie wykazała, by to prawo własności zostało zagrożone w wyniku posadowienia inwestycji na działkach o nr ewid. [...] i [...]. Jak słusznie wskazało SKO i co wynika z mapy ewidencyjnej, działka skarżącej Spółki nie sąsiaduje bezpośrednio z działkami inwestora. Jest usytuowana po drugiej stronie głównej drogi nr [...] (ul. [...]) przebiegającej przez S. i nie leży naprzeciwko działek przeznaczonych pod inwestycję. Wjazd na działki inwestora nie będzie odbywał się z tej samej strony drogi (głównej), do której ma dostęp działka skarżącej o nr [...]. Zatem, wzmożony ruch samochodowy, jeżeli będzie miał miejsce ( po wybudowaniu budynku magazynowo – handlowego), to będzie dotyczył drogi gminnej, nie mającej powiązania z nieruchomością skarżącej Spółki. Należy zaznaczyć, że na działce skarżącej Spółki znajduje się obiekt handlowy, gdzie jest prowadzona działalność gospodarcza. Stąd istnieje już ruch i hałas w obrębie działki skarżącej. Skarżąca Spółka wskazuje na bliżej nieokreślone, emisje z działki inwestora, które mogą potencjalnie oddziaływać na jej nieruchomość. Rodzaj, rozmiar i charakter przedsięwzięcia może (zdaniem Spółki) spowodować przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu poprzez wzmożony ruch samochodów, negatywnie oddziaływać na środowisko, a także na psychikę, poczucie bezpieczeństwa i poczucie estetyki. Powyższe zarzuty nie wskazują, zdaniem Sądu, na naruszenie interesu prawnego skarżącej Spółki w świetle art. 28 k.p.a., bowiem zamykają się w sferze hipotez, nie mających obiektywnego oparcia w rzeczywistości. Tym bardziej, wspominane, przypuszczalne, zmniejszenie wartości rynkowej nieruchomości skarżącej nie należy do zakresu przesłanek pojęcia interesu prawnego, lecz faktycznego. Należy mieć na uwadze, że decyzja o warunkach zabudowy jest swoistą promesą do dalszych postępowań. Określa jedynie (przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) możliwość lokalizacji wnioskowanego obiektu na danym terenie. Natomiast, na następnych etapach postępowania, stosowne organy będą rozważały oddziaływanie inwestycji na środowisko, zachowanie norm w tym – hałasu, przestrzeganie bezpieczeństwa itp., działając w ogólnie pojętym interesie społecznym. Sąd nie podziela argumentacji skarżącej Spółki, sprowadzającej się do twierdzenia, że skoro działka o nr [...] znalazła się w granicach obszaru analizowanego, to należy uważać ją za działkę sąsiedzką, a zatem jej właściciele mają status strony postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. Mylne rozumowanie skarżącej Spółki polega na tym, że przeprowadzenie analizy terenu, w świetle art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia wykonawczego, nie służy wytypowaniu stron postępowania, ale ma na celu ustalenie wymagań dla nowej zabudowy, którą w tym przypadku jest budynek handlowo-usługowy. Analiza tzw. "dobrego sąsiedztwa" odnosi się do przyszłego obiektu budowlanego, nie zaś do określenia stron postępowania. Nie ma racji skarżąca Spółka poddając w wątpliwość decyzję o warunkach zabudowy w zakresie ustalenia w niej zjazdu na nieruchomość inwestora, który ma być zlokalizowany z drogi gminnej nr [...] na działki o nr [...] i [...]. Wszak usytuowanie zjazdu, jak też cała treść decyzji o ustaleniu warunków zabudowy są wiążące dla organów architektoniczno-budowlanego, który będzie wydawał decyzję o pozwoleniu na budowę. Zatem, inwestor nie ma kompetencji, by dokonać zmiany przebiegu zjazdu, wykonując go np. z drogi krajowej nr [...] (tj. ul. [...], przy której znajduje się nieruchomość skarżącej Spółki). Status strony postępowania nie zależy od uznania organu administracji publicznej, ale (jak wskazano powyżej) musi mieć umocowanie w przepisach prawa materialnego. Jeżeli nawet organ I instancji uznał dany podmiot za stronę postępowania, to uznanie takie nie wiąże organu odwoławczego, który zobowiązany jest do zbadania interesu prawnego w postępowaniu odwoławczym. Ustosunkowując się do zarzutów skargi dotyczących potrzeby stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji z uwagi na wydanie kolejnej decyzji w tej samej sprawie administracyjnej jak również zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie, z uwagi na nieprawomocnosć wyroku tut. Sądu z 25 czerwca 2013 r. II SA/Bk 172/13, należało uznać je za przedwczesne. Skarżona decyzja dotyczyła wyłącznie oceny, czy skarżąca Spółka posiada przymiot strony postępowania administracyjnego, a skoro Kolegium uznało, że nie, to nie mogło merytorycznie ustosunkować się do powyższych żądań. Wnioski, w tym również dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji czy zawieszenia postępowania, mogą składać jedynie strony postępowania, a skarżąca Spółka taką stroną nie jest. Konkludując, Sąd podzielił stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pogląd organu odwoławczego, dotyczący braku przymiotu strony skarżącej Spółki w niniejszym postępowaniu, został wyrażony w oparciu o dokładną analizę materiału dowodowego, trafną ocenę i właściwe zastosowanie przepisów prawa. Dlatego też Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dn. 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).