I SA/Kr 1993/11

Sygn. akt I SA/Kr 1993/11 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 stycznia 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędzia: WSA Grażyna Firek (spr.), Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2012 r., sprawy ze skargi "K" Sp. z o.o. w Z., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 30 września 2011 r. Nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2006r. - skargę oddala - Decyzją z dnia 20 kwietnia 2011 r. Nr [...]na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (tj. Dz.U. z 2011 r. Nr 41 poz.214) oraz art. 21 §3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2005 r. Nr 8 poz.60 ze zm.) Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił K. Spółce z o.o. w Z. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 2006 r. na kwotę 198067,00 zł., tj. kwotę wyższą o 106828,00 zł. od wykazanej w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu /poniesionej straty/ CIT-8 w wysokości 91239,00 zł. W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego organ I instancji stwierdził nierzetelność prowadzonych przez podatnika ksiąg w części tj. w zakresie wykazanych wielkości kosztów uzyskania przychodów, oraz wartości przychodu w miesiącu kwietniu 2006 r. Znajdując podstawę w treści art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) z wykazanych przychodów z tyt. działalności gospodarczej organ wyłączył kwotę 1000000,00 zł. i zakwalifikował do przychodów na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. W odniesieniu do kosztów uzyskania przychodów zakwestionowano na podstawie art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 pkt 11 cyt. ustawy wydatki na ogólną kwotę 293210,69 zł. Ze względu na rozmiar i ilość badanych dowodów, organ I instancji pogrupował poszczególne pozycje/faktury wyłączone z kosztów uzyskania przychodów według odpowiednich zagadnień, którymi są: 91148,78 zł. - wydatki z tytułu najmu powierzchni biurowej, 168000,00 zł. - koszty wynikające z umowy z dnia 2 maja 2006 r., 8100,00 zł. oraz 1669,41 zł. - koszty wynagrodzenia i ubezpieczenia społecznego, 18366,73 zł.- odsetki od pożyczki, 3000,33 zł. - koszty polisy, 2925,44 zł. - zakup opon i badania technicznego pojazdu. Organ I instancji kierując się dyspozycją art. 7 ust. 5 ustawy podatkowej skorygował również wysokość straty możliwej do odliczenia od dochodu osiągniętego przez Spółkę w 2006 r. do kwoty 144085,13 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji K. z o.o. w Z. zarzuciła naruszenie : art. 888 kodeksu cywilnego w zw. z art. 83 kodeksu cywilnego poprzez przyjęcie, iż między spółkami K. a K.-1 doszło do zawarcia pozornej umowy najmu, która według organu I instancji była umową darowizny, podczas gdy jej podstawę stanowił art. 353(1) kodeksu cywilnego, art. 16 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, poprzez przyjęcie, że szereg wydatków zaliczonych przez K. Spółkę z o.o. do kosztów uzyskania przychodów w 2006 r. w tym m.in. z tytułu zawartej w dniu 1 listopada 2004 r. umowy z K.-1 Spółką z o.o. nie powinno być do nich zaliczonych, a to na skutek błędnego przyjęcia przez organ, iż między stronami doszło do zawarcia umowy darowizny, art. 15 ust. 1 powołanej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez nieuznanie jako kosztu uzyskania przychodów wydatków wymienionych w zaskarżonej decyzji i w konsekwencji przyjęcie, że nie miały one żadnego znaczenia dla zwiększenia przychodów odwołującego się, art. 12 ust. 3 ustawy podatkowej poprzez niewłaściwe określenie źródła (rodzaju) przychodu osiągniętego przez odwołującego się, art.180§ 1 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 188 ustawy poprzez nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów zawnioskowanych przez stronę - dla wykazania istotnych dla wyniku sprawy okoliczności, art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 187 §1 ustawy poprzez brak podjęcia przez organ starań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a to ze względu na brak zebrania całego materiału dowodowego i jego wnikliwego rozpatrzenia. Z uwagi na wskazane naruszenia strona odwołująca się wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz umorzenie postępowania albo przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Decyzją z dnia 30 września 2011 r. Nr [...]na podstawie art. 233 §1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. z 2005 r. Dz.U.Nr 8 poz.60 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej zaskarżoną decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że określając podatnikowi należne zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. nie można było przyjąć za podstawę danych wykazanych w zeznaniu podatkowym ani zawartych w księgach z uwagi na zbyt istotne rozbieżności pomiędzy nimi a wynikającymi z dokumentów źródłowych. W odniesieniu do korekt dotyczących kosztów uzyskania przychodów Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zasadnym jest wyłączenie na podstawie art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, z wykazanych przez podatnika kosztów uzyskania przychodów kwotę 91148,78 zł. wynikającą z faktur: nr [...]z dnia 2 stycznia 2006 r. i nr [...]r. z dnia 1 lutego 2006 r. wystawionych przez K.-1 Spółkę z o.o. dla K. Spółki z o.o. za "najem powierzchni biurowej". Za organem I instancji organ odwoławczy na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazał autentyczne cele i intencje K.-1 Spółki z o.o. i K. Spółki z o.o. w kontekście zawartej w dniu 1 listopada 2004 r. umowy najmu. Organ odwoławczy przywołując zasadę z art. 199a § 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa stwierdził, że przedmiotowa umowa najmu zawarta została dla pozoru w świetle art. 83 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. kodeks cywilny. Analizując uregulowania art. 199a § 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa organ odwoławczy , za organem I instancji, ustalił, że pod pozorem umowy najmu strony ukryły rzeczywisty stosunek prawny, którego istota i zamierzony cel polegał na przekazaniu środków finansowych z K. Spółki z o.o. do K.-1 Spółki z o.o. Skutkiem tego przekazania doszło do jednostronnego, nieekwiwalentnego przysporzenia majątku po stronie K.-1 Spółki z o.o. kosztem majątku K. Spółki z o.o., a tym samym stosunek prawny łączący strony miał charakter umowy darowizny stosownie do uregulowań art. 888 § 1 kodeksu cywilnego. Przede wszystkim zaś organ zauważył, iż przedmiotem nin. sprawy jest określenie wysokości podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r., kiedy to w kosztach uzyskania przychodów strona odwołująca się ujęła czynsz z tyt. najmu za styczeń i luty 2006 r. wynikający z umowy najmu z dnia 1 listopada 2004 r., w sytuacji kiedy zgodnie z wolą stron umowa ta została rozwiązana jeszcze w 2005 r. dokumentem z dnia 1 grudnia 2005 r. "Rozwiązanie umowy najmu zawartej w K. 01.11.2004 r." Organ stwierdził, że nie podejmując nawet polemiki ze stroną odwołującą się w przedmiocie nie wykonania, pozorności umowy z dnia 1 listopada 2004 r., zwrócić należy uwagę na okoliczność, iż w dokumencie tym w § 1 strony rozwiązując z dniem 1 grudnia 2005 r. umowę najmu oświadczyły: "Powierzchnia 250 m2 zgodnie z aneksem nr 3 z dnia 15.09.2005 roku była ostatnią powierzchnią będąca przedmiotem umowy najmu pomiędzy stronami", kolejno w § 2 zapisano: "Jednocześnie Najemca zwraca a Wynajmujący potwierdza przyjęcie bez zastrzeżeń powierzchnię 250 m2 na parterze obiektu". W świetle powyższego dokumentu K. Spółka z o.o. w grudniu 2005 r. rozwiązała umowę najmu i zwróciła wynajmującemu "ostatnią wynajmowaną powierzchnię", nie była już więc od tego momentu zobowiązana do uiszczania K-1 .Spółce z o.o. czynszu za styczeń i luty 2006 r., bowiem w świetle powołanych wyżej dokumentów nie wynajmowała już żadnych pomieszczeń w budynku K.-100, zatem i K.-1 Spółka z o.o. nie miała już roszczenia wobec K. Spółki z o.o. Okoliczność ta stanowi samodzielną przesłankę w świetle art. 15 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych do wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów 2006 r. zaksięgowanych przez podatnika pozycji w kwocie 91148,78 zł. jako niezwiązanych w żaden sposób z przychodami tego roku podatkowego. Organ odwoławczy za uzasadnioną uznał także odmowę uznania za koszt uzyskania przychodów kwoty 168000,00 zł. wynikającej z faktury nr [...] z dnia 28 sierpnia 2006 r. Analizując dowody w postaci faktury nr [...] z dnia 28 sierpnia 2006 r. wystawionej przez G. Spółkę z o.o., umowy z dnia 2 maja 2006 r. zawartej na czas nieokreślony pomiędzy K. Spółką z o.o. a firmą G. Spółką z o.o., zeznań św. P. K. św. A. Ś., wyjaśnień podatnika, umowy sprzedaży przez K.-1 Spółkę z o.o. budynku K.-100 Spółce U. P.- akt notarialny Rep. A nr [...]z dnia 21 kwietnia 2006 r., a także umowy z dnia 2 maja 2006 r. zawartej pomiędzy C. Spółką z o.o. a T. Spółką z o.o. wraz z aneksami i fakturami wystawionymi na podstawie tej umowy organ odwoławczy stwierdził, że w świetle art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy podatkowej brak było podstaw do ujmowania wymienionej wyżej kwoty w podatkowych kosztach uzyskania przychodów ze względu na nie istnienie związku przedmiotowego wydatku z przychodem. Z wyjaśnień podatnika z dnia 6 września 2009 r. zawartych w zastrzeżeniach do protokołu z dnia 23 sierpnia 2010 r. wynika, że przedmiotowe wydatki zostały uczynione po to aby zapewnić przychód spółce córce (tj. K.-1 Spółce z o.o) a przez to i spółce matce (K. Spółce z o.o), gdyż K. Spółka z o.o. była 100% udziałowcem K.-1 Spółki z o.o. powołanej do budowy (podobnie jak inne spółki K. od nr l do 11) na terenie K. w Z. biurowców pod wynajem. Spółka matka tj. K. zajmowała się zarządzaniem spółkami córkami, w ocenie podatnika dbałość o tereny przyległe do budynku K.-100, w tym tereny oczka wodnego, ich właściwa estetyka miały przełożenie na rentowność całego zamierzenia - inwestycji pod wynajem. W rezultacie osiąganie przez K.-1 przychodów z najmu budynku K.-100 miało wpływ na osiągnięcie przez K. Spółkę z o.o. przychodów z tytułu dywidendy. Św. P. K. wyjaśnił, że kwota 168000,00 zł ujęta w fakturze nr [...]z dnia 28 sierpnia 2006 r. związana była z umową z dnia 2 maja 2006 r., na mocy której G. Spółka z o.o. jako zleceniobiorca miała dbać o tereny przyległe do budynku K.-100, którego właścicielem była K.-1 Spółka z o.o. i utrzymywać je w dobrym stanie. Organ zwrócił jednak uwagę na okoliczność, że argumentacja przedstawiona przez podatnika nie może się ostać w świetle ustaleń poczynionych przez organ I instancji, sprowadzających się do tego, że aktem notarialnym z dnia 21 kwietnia 2006 r., Rep. A Nr [...] K.-1 Spółka z o.o. sprzedała budynek biurowy K.-100 Spółce U. F., co miało miejsce przed zawarciem umowy przez K. Spółkę z o.o. z G. Spółką z o.o. (2 maja 2006 r.) o utrzymanie w porządku terenów wokół budynku i wystawieniem faktury z dnia 18 sierpnia 2006 r. - zbiorczo za cztery miesiące 2006 r. Zatem sprzedając przedmiotowy budynek, K.-1 Spółka z o.o. nie mogła uzyskiwać już przychodów z jego najmu a tym samym spółka matka (K. Spółka z o.o.) nigdy nie osiągnie z tego tytułu dywidendy. Organ wskazał także na dokonane przez organ I instancji szczegółowe porównanie treści umowy z dnia 2 maja 2006 r. zawartej pomiędzy K. Spółką z o.o. z G. Spółką z o.o. z treścią innej umowy (wraz z aneksami) z tej samej daty tj. z dnia 2 maja 2006 r. zawartej przez Administratora nowego właściciela budynku K.-100 – C. Spółkę z o.o. z T. Spółką z o.o. Z analizy tej wynika, że zakres przedmiotowy umów był taki sam, jednakże Administrator budynku tj. C. Spółka z o.o. został obciążony kosztami miesięcznymi z tego tytułu w wysokości 5000,00 zł, natomiast według faktury z dnia 18 sierpnia 2006 r. wystawionej dla K. Spółki z o.o. miesięczne koszty utrzymania terenów wokół budynku KPB-100 wynosić miały 42000,00 zł. Dyrektor Izby Skarbowej potwierdził również prawidłowość rozstrzygnięcia w przedmiocie wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów kwot 8100,00 zł. oraz 1669,41 zł. zaksięgowanych w ewidencji księgowej podatnika w okresie od miesiąca kwietnia do grudnia 2006 r. jako wynagrodzenie i koszty ubezpieczenia społecznego A. G. - żony A. Ś. większościowego udziałowca spółki, gdyż osoba ta nie była pracownikiem K.- Spółki z o.o. i nie świadczyła pracy na jej rzecz. W sprawozdaniu finansowym K. Spółki z o.o. z siedzibą w Z. za rok obrotowy 2006 - złożonym przez podatnika w Urzędzie Skarbowym w 2007 r. jednostka wykazała, iż w okresie tym nie zatrudniała pracowników, a wszystkie przedsięwzięcia gospodarcze realizowała w oparciu o zlecenia dawane obcym podmiotom. W dokumentach zabezpieczonych przez Komendę Wojewódzką Policji w K. nie stwierdzono istnienia dokumentów w postaci umów o pracę, w tym umowy o pracę czy też umowy zlecenia zawartej z wyżej wymienioną. Organ podkreślił również, że w okresie, za który (kwiecień-grudzień 2006 r.) w kosztach uzyskania przychodów K. Spółki z o.o. zostały zaksięgowane wynagrodzenia wraz z pochodnymi A. G., budynek i jego otoczenie, którym miała się zajmować jako pracownik K. Spółki z o.o. nie należał już ani do K.1 Spółki z o.o ani do K. Spółki z o.o., a strona nie wykazała żadnego tytułu prawnego ani uzasadnienia do zajmowania się przedmiotowym budynkiem w imieniu nowego właściciela. Podobnie, zd. organu odwoławczego, brak jest podstaw do uznania za koszt uzyskania przychodów spółki kwot 18366,73 zł. - odsetki od pożyczki oraz 3000,33 zł. - koszty polisy. I tak w stosunku do kwoty 18366,73 zł. podstawą prawną braku uznania za koszt uzyskania przychodu stanowiły art. 15 ust.1 ustawy podatkowej oraz art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy, zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów naliczonych lecz nie zapłaconych albo umorzonych odsetek od zobowiązań w tym od pożyczek (kredytów), zaś podstawą faktyczną były: porozumienie z dnia 31 marca 2006 r. zawarte pomiędzy K. Spółką z o.o., K.-1 Spółka z o.o., S. L. (byłym udziałowcem spółki), ewidencja księgowa podatnika tj. zapisy konta nr [...] i Nr[...], zeznania św. P. K. z dnia 2 grudnia 2008 r. , zeznania A.Ś. z dnia 3 grudnia 2008 r. oraz brak w aktach sprawy (w tym również zabezpieczonych przez Komendę Wojewódzką Policji w K.) jakiegokolwiek dokumentu księgowego o wypłaceniu przez Spółkę naliczonych odsetek. Strony powołanego porozumienia z dnia 31 marca 2006 r. ustaliły, że pożyczka w kwocie 1644150,00 zł. udzielona przez S. L. K Spółce z o.o. na mocy umowy z dnia 23 .kwietnia 2003 r, staje się z dniem 28 lutego 2006 r. zobowiązaniem K.-1 Spółki z o.o., która wchodzi w stosunek prawny dotychczasowej umowy pożyczki w miejsce K. Spółki z o.o., zatem to K.-1 Spółka z o.o. winna wypłacić pożyczkodawcy kwotę zobowiązania wraz z odsetkami, które na dzień 28 lutego 2006 r. wynosiły 331182,26 zł. Zgodnie z zapisami księgowymi K. Spółki z o.o. jednostka ta nie posiadała już na skutek zawartego porozumienia zobowiązania wobec S. L. zatem saldo konta nr [...] S. L. na koniec 2006 r. wynosiło "O". Natomiast na koncie [...]widniało zobowiązanie wobec K.-1 Spółki z o.o. w wysokości 1644150,00 zł. (kapitał) oraz należne odsetki w wysokości 331182,26 zł. Organ podkreślił, że odsetki te zostały jednak jedynie naliczone, nie doszło natomiast do ich faktycznej wypłaty ani w części ani w całości. Skoro zaś w 2006 r. odsetki zostały przez podatnika tylko naliczone, nie został spełniony określony w przepisie art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy podatkowej warunek determinujący możliwość zaliczenia ich jako kosztu uzyskania przychodów w tym okresie rozliczeniowym. W przedmiocie zasadności wyłączenia z podatkowych kosztów uzyskania przychodów kwoty 3000,33 zł - koszty polisy organ wskazał, że umowa ubezpieczenia samochodu marki Infinity nr rej. [...] została zawarta w dniu 10 września 2007 r. a składka ubezpieczeniowa zapłacona została w dniu 10 września 2007 r. Powyższe wyklucza powiązanie kwoty 3000,33 zł. ujętej już w 2006 r. w kosztach uzyskania przychodów jednostki ze składką zapłaconą w dniu 10 września 2007r. Zatem przedmiotowy wydatek jako pozycja zaksięgowania bez udokumentowania nie mógł stanowić w świetle przepisów podatkowych kosztu uzyskania przychodów. Z tych samych względów zasadnym było także wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów za 2006 r. kwoty 2925,44 zł. poniesionej na zakup opon i badania technicznego pojazdu "Infinity FX35". Dalej organ wskazał, że z ujętej w księgach Spółki faktury Nr [...] z dnia 21 kwietnia 2006 r - nadzór nad realizacją projektu K.-100 wynika, że K. Spółka z o.o. miała wykonać na rzecz K.-1 Spółki z o.o. usługi nadzoru, których wartość wyceniono na kwotę 1000000,00 zł. + kwota podatku VAT 220000,00 zł. Przedmiotowa faktura została zapłacona przez K.-1 Spółkę z o.o. przelewem, co dokumentuje wyciąg bankowy nr 36 z dnia 22 maja 2006 r. W dokumentacji przedłożonej przez podatnika w postępowaniu nie stwierdzono istnienia żadnych dowodów (poza fakturą) wykonania przedmiotowych usług, jak również informacji czego konkretnie miała dotyczyć usługa nadzoru. Również w dokumentacji zabezpieczonej przez Komendę Wojewódzką Policji brak takich dowodów, a także brak korespondencji pomiędzy Spółkami w tym zakresie, czy też w zakresie określenia zasad postępowania "w procesie nadzoru nad projektem". Organ podkreślił, że jednocześnie nie stwierdzono by jednostka ponosiła jakieś koszty związane z realizacją tej usługi. W okolicznościach tej sprawy Dyrektor Izby Skarbowej podzielił więc wypracowane przez organ I instancji stanowisko, iż w świetle uregulowań art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, który stanowi, że za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont, -kwota widniejąca w fakturze Nr [...]z dnia 21 kwietnia 2006 r. nie stanowi przychodu należnego z tyt. prowadzonej działalności gospodarczej, a wobec tego, że okolicznością bezsporną w sprawie było, iż na konto K. Spółki z o.o. w dniu 22 maja 2006 r. wpłynęły środki pieniężne w wysokości 1220000,00 zł. od K.-1 Spółki z o.o. -wyciąg bankowy nr 36 - tytułem: zapłata faktury to w tej sytuacji kierując się dyspozycją art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy podatkowej , który stanowi, że przychodami z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne w tym również różnice kursowe, uznał wpływ przedmiotowych środków na rachunek bankowy jako przychód podatnika podatku dochodowego od osób prawnych. W ostatniej części wywodów organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji zgodnie z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy, a dokonując oceny miał na względzie treść art. 191 Ordynacji podatkowej. Tym samym zaś zarzuty odwołania odnoszące się do sposobu prowadzenia postępowania , a także do działania organu I instancji za sposób sprzeczny z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 191; wbrew zasadzie wynikającej z art. 122 za nieuzasadnione. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej na podstawie zebranego materiału dowodowego, szczegółowo analizowanego - zwłaszcza w kontekście zeznań świadków, przy zastosowaniu obiektywnej jego oceny uwzględniającej doświadczenie życiowe, nie można było wyprowadzić innych wniosków jak te zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia 20 kwietnia 2011 r. W skardze od powyższej decyzji wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. Spółka z o.o. w Z. wniosła o jej uchylenie w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej , a także o zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie: -art.888 kodeksu cywilnego w zw. z art. 83 kodeksu cywilnego poprzez przyjęcie przez organ kontroli skarbowej, iż miedzy K. a K.-1 Sp. z o.o. doszło do zawarcia pozornej umowy najmu, która wg organu była umową darowizny podczas gdy w rzeczywistości jej podstawę stanowił art. 3531 kodeksu cywilnego, - art. 199a Ordynacji podatkowej poprzez niewystąpienie do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku najmu łączącego strony, - art. 16 ust.1 pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez przyjęcie , że szereg wydatków zaliczonych przez K. do kosztów uzyskania przychodów w 2006 r., w tym m.in. z tytułu zawartej w dniu 1 listopada 2004 r. umowy z K.-1 Sp. z o.o. nie powinno być do nich zaliczonych, a to na skutek błędnego przyjęcia przez organ, iż między stronami doszło do zawarcia umowy darowizny, - art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez nieuznanie jako kosztu uzyskania przychodów wydatków wymienionych w zaskarżonej decyzji i w konsekwencji przyjęcie, że nie miały one żadnego znaczenia dla zwiększenia przychodów strony skarżącej, - art. 180 §1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 188 tej ustawy poprzez nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów zawnioskowanych przez stronę dla wykazania istotnych dla wyniku sprawy okoliczności oraz art. 122 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 187 §1 tej ustawy poprzez brak podjęcia przez organ starań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a to ze względu na brak zebrania materiału dowodowego i jego wnikliwego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i ponownie przytoczył argumenty uprzednio zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Stosownie zaś do treści art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Skarga jest nieuzasadniona albowiem w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego ani przepisów prawa materialnego skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny stanu faktycznego rozpoznanej sprawy Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. W ocenie Sądu w rozpoznanej sprawie organy podatkowe wyczerpująco zebrały materiał dowodowy przydatny do wydania ostatecznej decyzji oraz dokonały wszechstronnej i trafnej jego oceny, a przy tym właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego i procesowego. Stan faktyczny i prawny sprawy zostały ustalone zgodnie z wymogami zawartymi w Ordynacji podatkowej, a w szczególności w art. 122, 180, 187, 188 oraz 191 O.p., zaś dokonana przez organy ocena materiału dowodowego nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzysta z ochrony przewidzianej w art. 191 O.p. Zgodnie z treścią tego przepisu "Organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona". Oznacza to, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też jest w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy rozważył całość zebranego materiału dowodowego, odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez stronę skarżącą twierdzeń, a w obszernych uzasadnieniach rozstrzygnięć organy ,zwłaszcza organ l instancji, bardzo obszernie i szczegółowo wyjaśniły, jakim dowodom odmówiły wiarygodności, a także wskazano na dowody, którym dano wiarę. Należy też podkreślić, że strona skarżąca nie zdołała podważyć oceny poszczególnych dowodów dokonanej przez organy obu instancji., mimo, że w odwołaniu od decyzji, jak i w nin. skardze neguje ustalenia dokonane przez organy podatkowe oraz dowody zebrane w toku postępowania kontrolnego. Strona skarżąca nie przedstawiła jednak żadnych dowodów, które potwierdziłyby prawidłowość jej twierdzeń. To zaś , że organy podatkowe dokonały na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaleń odmiennych od tych, które prezentuje strona skarżąca nie świadczy jeszcze o naruszeniu reguł rządzących postępowaniem dowodowym. Odnosząc się do okoliczności faktycznych nin. sprawy Sąd stwierdził, że organy podatkowe były uprawnione do zakwestionowania wykazanych przez podatnika kosztów uzyskania przychodów na kwotę 91148,78 zł. wynikającą z faktur: nr [...]z dnia 2 stycznia 2006 r. i nr [...]r. z dnia 1 lutego 2006 r. wystawionych przez K.-1 Spółkę z o.o. dla K. Spółki z o.o. za "najem powierzchni biurowej" wynikającej z umowy z dnia 1 listopada 2004 r. zawartej pomiędzy tymi spółkami . Zebrany materiał dowodowy potwierdza bowiem , że celem zawarcia umowy było finansowanie strony skarżącej, a nie korzystanie przez K. Sp. z o.o. z przedmiotu najmu dla celów prowadzonej działalności. Jak słusznie uznały organy obu instancji pozorny charakter umowy wynika w szczególności z zeznań świadków (A. Ś. i P. K.), którzy nie wskazali, aby umowa ta została zawarta w celu osiągnięcia korzyści ekonomicznych czy gospodarczych przez najemcę. Potwierdzili oni natomiast, że została ona zawarta w celu dostarczenia środków finansowych Spółce K.-1 z uwagi na podpisanie umowy kredytowej z [...]Bank S.A. w W.. Był to poza tym warunek udzielenia kredytu. O słuszności dokonanej przez organy podatkowe oceny w/w umowy świadczy również zawarty w niej zapis, zgodnie z którym wszelkie prawa i dochody wynajmującego są zastrzeżone dla [...]Bank S.A. w W., czy zawiadomienie z dnia 14 stycznia 2005 r. o przelewie praw do płatności z najmu na [...]Bank S.A. Również fakt poszukiwania przez stronę skarżąca faktycznych najemców i rezygnacja przez K. Sp. z o.o. z części wynajmowanej powierzchni w przypadku pozyskania przez stronę skarżącą innego kontrahenta potwierdza pozorność zawartej umowy i wykazuje jej bezskuteczność na gruncie prawa podatkowego. Decydujące w okolicznościach nin. sprawy jest jednak to, iż przedmiotem nin. sprawy jest określenie wysokości podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r., kiedy to w kosztach uzyskania przychodów strona odwołująca się ujęła czynsz z tyt. najmu za styczeń i luty 2006 r. wynikający z umowy najmu z dnia 1 listopada 2004 r., Tymczasem nawet gdyby przyjąć , że przedmiotowa umowa najmu nie została zawarta dla pozoru to należy zwrócić uwagę , iż zgodnie z wolą stron umowa ta została rozwiązana jeszcze w 2005 r. dokumentem z dnia 1 grudnia 2005 r. "Rozwiązanie umowy najmu zawartej w Krakowie 01.11.2004 r." Skoro zatem w dokumencie tym w § 1 strony rozwiązując z dniem 1 grudnia 2005 r. umowę najmu oświadczyły: "Powierzchnia 250 m2 zgodnie z aneksem nr 3 z dnia 15.09.2005 roku była ostatnią powierzchnią będąca przedmiotem umowy najmu pomiędzy stronami", kolejno w § 2 zaś: "Jednocześnie Najemca zwraca a Wynajmujący potwierdza przyjęcie bez zastrzeżeń powierzchnię 250 m2 na parterze obiektu" to w świetle powyższego dokumentu strona skarżąca od tej daty czyli od dnia 1 grudnia 2005 r. nie była już zobowiązana do uiszczania K.-1 Spółce z o.o. czynszu za styczeń i luty 2006 r., bowiem w świetle powołanych wyżej dokumentów nie wynajmowała już żadnych pomieszczeń w budynku K.-100. Okoliczność ta stanowi samodzielną przesłankę w świetle art. 15 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych do wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów 2006 r. zaksięgowanych przez podatnika w kwocie 91148,78 zł. jako niezwiązanych w żaden sposób z przychodami tego roku podatkowego. Podkreślić należy, że strona skarżąca nie kwestionowała faktu rozwiązania przedmiotowej umowy w grudniu 2005 r. lecz twierdziła, że czynsz za najem był nadal uiszczany przez K. Sp. z o.o. za styczeń i luty 2006 r., wskazując, "że K. był najemcą części wynajętej powierzchni od K.-1 tak długo, jak K.-1 nie znalazła innych podnajemców. Z chwilą zatem, gdy pozyskano nowego najemcę i zaczynał on zgodnie z umową płacić czynsz najmu za wynajęta powierzchnię, K.-1 czynszem obciążało już tylko pozyskanego najemcę". Tymczasem z treści umowy z dnia 1 listopada 2004 r. nie wynika by strona skarżąca jako pierwotny najemca była zobowiązana do uiszczania czynszu K.-1 Sp. z o.o. za inne podmioty gospodarcze w początkowych okresach obowiązywania umów zawartych przez nie z K.-1 Sp. z o.o., a tym bardzie by takie zobowiązanie istniało po rozwiązaniu przedmiotowej umowy w grudniu 2005 r. Za nieuzasadniony uznał także Sąd zarzut naruszenia art. 199 a §3 Ordynacji podatkowej. W piśmiennictwie podkreśla się, że chociaż sformułowania użyte w art. 199a § 3 O.p. w zw. z art. 1891 k.p.c. pozwalają formułować tezę, że organy podatkowe w przypadku powzięcia wątpliwości co do treści czynności prawnych bądź prawa powinny wystąpić z powództwem do sądu powszechnego, to jednak pamiętać trzeba o tym, iż przepis, z którego ta powinność jest wyprowadzana, stanowi normę procesową. Powinności wynikające z tego typu unormowań mają zaś zawsze charakter dyskrecjonalny, ich realizacja bowiem każdorazowo zależy od oceny i uznania gospodarza danego postępowania. Oznacza to w realiach analizowanej normy, że gospodarz ów (tu: organ podatkowy) powinien w przypadku zaistnienia określonych w niej przesłanek wystąpić ze stosownym powództwem, lecz decyzja ta każdorazowo pozostawać będzie w jego kompetencji - co implikuje w praktyce tę konsekwencję, że może być pozytywna (wystąpienie z powództwem) bądź negatywna (K.J. Stanik Jurysdykcja podatkowa 2009/3/5). Podobny pogląd reprezentują sądy administracyjne. Można tu wskazać na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1497/08. W jego uzasadnieniu podkreślono, ze art. 199a § 3 O.p. dotyczy wyłącznie procedury wystąpienia do sądu powszechnego w toku postępowania podatkowego o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa na podstawie dowodów zgromadzonych w tym postępowaniu. Przepis ten nie określa żadnych konsekwencji podatkowych działań podatnika, w zakresie jego praw jak i obowiązków. Z jego treści jak i usytuowania w przepisach Ordynacji podatkowej wynika, że ma on ściśle procesowy charakter. O jego naruszeniu w stopniu dającym podstawę do uwzględnienia skargi kasacyjnej można mówić, jeżeli autor skargi wykaże, że niezastosowanie tego przepisu (niewystąpienie do sądu powszechnego ze stosownym powództwem) miało istotny wpływ na wynik sprawy. Istotą wprowadzonej regulacji było min. odciążenie organów podatkowych od samodzielnego rozstrzygania trudnych cywilnoprawnych kwestii pojawiających się w toku postępowania podatkowego, przy czym wprowadzone do systemu prawa regulacje nie pozbawiły tych organów samodzielnego ustalania istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa. W związku z tym, co do zasady organ podatkowy powinien samodzielnie przeprowadzić postępowanie podatkowe i rozstrzygnąć o wszystkich istotnych z prawnopodatkowego punktu widzenia okolicznościach sprawy a dopiero w przypadku zaistnienia wątpliwości, co do istnienia stosunku prawnego lub prawa powinien wystąpić z powództwem do sądu powszechnego. Należy pamiętać, że pierwotny projekt dokonanych zmian zakładał istnienie "poważnych wątpliwości". Wprowadzona w toku legislacyjnych prac poprawka poszerzyła zakres możliwych sytuacji, w których organ podatkowy powinien zadecydować o wystąpieniu z powództwem cywilnym (por. wyrok NSA z dnia 6 października 2009 r., II FSK 531/08, niepubl.). Użyte w art. 199a § 3 O.p. pojęcie "wątpliwości" należy rozumieć w kategoriach obiektywnych. Treść przepisu wskazuje, że o wątpliwościach co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa można mówić tylko wówczas, gdy w sprawie zostały zgromadzone dowody, które te wątpliwości nasuwają. Organ podatkowy może zatem powołać się na wskazaną przesłankę dopiero po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, w wyniku którego zastosowane środki dowodowe nie pozwalają na dokonanie nie budzącej wątpliwości wykładni oświadczeń woli stron czynności prawej oraz ustalenia jej rzeczywistej treści, a tym samym nie jest również możliwe jednoznaczne ustalenie stanu fatycznego sprawy. W związku z powyższym, w okolicznościach faktycznych rozpoznanej sprawy, Sąd stwierdził, że ocena skutków podatkowych zawieranych przez stronę skarżącą transakcji (w szczególności umowy najmu zawartej z K. Sp. z o.o.) pozostawała w zakresie kompetencji organów podatkowych. W tym przypadku bowiem podstawowe znaczenie miało nie tyle ustalenie ważności czynności cywilnoprawnej i określenie jej treści z punktu widzenia prawa cywilnego lecz jej skuteczność na gruncie prawa podatkowego. Chodziło tu więc o skutki na gruncie prawa podatkowego, a nie wszelkie skutki prawne z nią związane. Organ podatkowy I instancji dokonał na podstawie całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych sprawy oceny niepozostawiającej wątpliwości, że nie zostały wykonane czynności, na które powoływała się strona skarżąca. Zwalniało go to zatem z obowiązku wystąpienia do sądu powszechnego z powództwem określonym w art. 199a § 3 O.p. Tym bardziej zaś , że jak już wyżej podkreślono przedmiotowa sprawa dotyczy roku podatkowego 2006, a umowa z dnia 1 listopada 2004 r. została przez strony tej umowy rozwiązana z dniem 1 grudnia 2005 r. Sąd podzielił również dokonane przez organy obu instancji ustalenia w zakresie braku zasadności ujęcia w kosztach uzyskania przychodów kwoty 168000,00 zł wynikającej z faktury nr [...]z dnia 28 sierpnia 2006 r. Istotnie bowiem analizując za organami dowody w postaci: faktury nr [...]z dnia 28 sierpnia 2006 r. wystawionej przez G .Spółkę z o.o., umowy z dnia 2 maja 2006 r. zawartej na czas nieokreślony pomiędzy K. Spółką z o.o. a firmą G. Spółką z o.o., zeznań św. P.K., św. A. Ś., wyjaśnień podatnika, umowy sprzedaży przez K.-1 Spółkę z o.o. budynku K.-100 Spółce U. F. - akt notarialny Rep. A nr [...]z dnia 21 kwietnia 2006 r., a także umowy z dnia 2 maja 2006 r. zawartej pomiędzy C. Spółką z o.o. a T. Spółką z o.o. wraz z aneksami i fakturami wystawionymi na podstawie tej umowy stwierdzić należy, iż w świetle art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy podatkowej brak było podstaw do ujmowania wymienionej wyżej kwoty w podatkowych kosztach uzyskania przychodów ze względu na nie istnienie związku przedmiotowego wydatku z przychodem. Z wyjaśnień podatnika z dnia 6 września 2009 r. zawartych w zastrzeżeniach do protokołu z dnia 23 sierpnia 2010 r. wynika, że przedmiotowe wydatki zostały uczynione po to aby zapewnić przychód spółce córce (tj. K.-1 Spółce z o.o) a przez to i spółce matce (K. Spółce z o.o), gdyż K. Spółka z o.o. była 100% udziałowcem K.-1 Spółki z o.o. powołanej do budowy (podobnie jak inne spółki K. od nr l do 11) na terenie K. w Z. biurowców pod wynajem. Spółka matka tj. K. zajmowała się zarządzaniem spółkami córkami, w ocenie podatnika dbałość o tereny przyległe do budynku K.-100, w tym tereny oczka wodnego, ich właściwa estetyka miały przełożenie na rentowność całego zamierzenia - inwestycji pod wynajem. W rezultacie osiąganie przez K.-1 przychodów z najmu budynku K.-100 miało wpływ na osiągnięcie przez K. Spółkę z o.o. przychodów z tytułu dywidendy. Św. P. K. wyjaśnił, że kwota 168000,00 zł ujęta w fakturze nr [...]z dnia 28 sierpnia 2006 r. związana była z umową z dnia 2 maja 2006 r., na mocy której G. Spółka z o.o. jako zleceniobiorca miała dbać o tereny przyległe do budynku K.-100, którego właścicielem była K.-1 Spółka z o.o. i utrzymywać je w dobrym stanie. Słusznie jednak organy zwróciły uwagę na okoliczność, a Sąd to stanowisko podzielił, że argumentacja przedstawiona przez podatnika nie mogła się ostać w świetle faktu sprzedaży aktem notarialnym z dnia 21 kwietnia 2006 r., Rep. A Nr [...] przez K.-1 Spółkę z o.o. budynku biurowego K.-100 Spółce U. F., co miało miejsce przed zawarciem umowy przez K. Spółkę z o.o. z G. Spółką z o.o. (2 maja 2006 r.) o utrzymanie w porządku terenów wokół budynku i wystawieniem faktury z dnia 18 sierpnia 2006 r. - zbiorczo za cztery miesiące 2006 r. Zatem sprzedając przedmiotowy budynek, K.-1 Spółka z o.o. nie mogła uzyskiwać już przychodów z jego najmu a tym samym spółka matka (K. Spółka z o.o.) nie mogła osiągnąć z tego tytułu dywidendy. Z regulacji art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jednoznacznie wynika , że kosztami uzyskania przychodów w znaczeniu podatkowym są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów. Zatem poniesienie przez stronę skarżącą wydatku w okresie, kiedy było już przesądzone, że nie wygeneruje on żadnego przychodu , w stosunku do obiektu, który zmienił już właściciela, nie uzasadniało ujęcia jego wartości w elementach konstrukcyjnych podstawy opodatkowania K. Sp. z o.o. Sąd stwierdził także, iż organy słusznie wyłączyły z kosztów uzyskania przychodów kwoty: 8100,00 zł. oraz 1669,41 zł. zaksięgowane w ewidencji księgowej podatnika w okresie od miesiąca kwietnia do grudnia 2006 r. jako wynagrodzenie i koszty ubezpieczenia społecznego A. G. - żony A. Ś. większościowego udziałowca spółki, prawidłowo ustalając, że osoba ta nie była pracownikiem K.- Spółki z o.o. i nie świadczyła pracy na jej rzecz. W sprawozdaniu finansowym K. Spółki z o.o. z siedzibą w Z. za rok obrotowy 2006 - złożonym przez podatnika w Urzędzie Skarbowym .w 2007 r. strona skarżąca wykazała, iż w okresie tym nie zatrudniała pracowników, a wszystkie przedsięwzięcia gospodarcze realizowała w oparciu o zlecenia dawane obcym podmiotom. Ponadto w dokumentach zabezpieczonych przez Komendę Wojewódzką Policji w K. nie stwierdzono istnienia dokumentów w postaci umów o pracę, w tym umowy o pracę czy też umowy zlecenia zawartej z wyżej wymienioną, a poza tym w okresie, za który (kwiecień-grudzień 2006 r.) w kosztach uzyskania przychodów strony skarżącej zostały zaksięgowane wynagrodzenia wraz z pochodnymi A. G., budynek i jego otoczenie, którym miała się zajmować jako pracownik K. Spółki z o.o. nie należał już ani do K.-1 Spółki z o.o ani do K. Spółki z o.o., zaś strona skarżąca w toku postępowania nie wykazała żadnego tytułu prawnego ani uzasadnienia do zajmowania się przedmiotowym budynkiem w imieniu nowego właściciela. Ponadto należy podkreślić, że w 2006 r. nie wystąpił nawet pośredni związek pomiędzy wskazanym wyżej kosztem a przychodem strony skarżącej, który przecież jest elementem koniecznym do zakwalifikowania określonego wydatku do podatkowych kosztów uzyskania przychodów zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Za uzasadnione , w świetle prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych -na podstawie wskazanych w uzasadnieniach decyzji obu instancji dowodów- Sąd uznał wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów kwot: 18366,73 zł. - odsetki od pożyczki oraz 3000,33 zł. - koszty polisy. I tak w stosunku do kwoty 18366,73 zł. podstawą prawną braku uznania za koszt uzyskania przychodu stanowiły art. 15 ust.1 ustawy podatkowej oraz art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy, zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów naliczonych lecz nie zapłaconych albo umorzonych odsetek od zobowiązań w tym od pożyczek (kredytów), zaś podstawą faktyczną były: porozumienie z dnia 31 marca 2006 r. zawarte pomiędzy K. Spółką z o.o., K.-1 Spółka z o.o., S. L. (byłym udziałowcem spółki), ewidencja księgowa podatnika tj. zapisy konta nr [...]i nr [...]zeznania św. P. K. z dnia 2 grudnia 2008 r. , zeznania A. Ś. z dnia 3 grudnia 2008 r. oraz brak w aktach sprawy (w tym również zabezpieczonych przez Komendę Wojewódzką Policji w K.) jakiegokolwiek dokumentu księgowego o wypłaceniu przez Spółkę naliczonych odsetek. Strony powołanego porozumienia z dnia 31 marca 2006 r. ustaliły, że pożyczka w kwocie 1644150,00 zł. udzielona przez S. L. K. Spółce z o.o. na mocy umowy z dnia 23 kwietnia 2003 r, staje się z dniem 28 lutego 2006 r. zobowiązaniem K.-1 Spółki z o.o., która wchodzi w stosunek prawny dotychczasowej umowy pożyczki w miejsce K. Spółki z o.o., zatem to K.-1 Spółka z o.o. winna wypłacić pożyczkodawcy kwotę zobowiązania wraz z odsetkami, które na dzień 28 lutego 2006 r. wynosiły 331182,26 zł. Zgodnie z zapisami księgowymi K. Spółki z o.o. nie posiadała już na skutek zawartego porozumienia zobowiązania wobec S. L. zatem saldo konta nr [...] S. L. na koniec 2006 r. wynosiło "O", a na koncie [...] widniało zobowiązanie wobec K.-1 Spółki z o.o. w wysokości 1644150,00 zł. (kapitał) oraz należne odsetki w wysokości 331182,26 zł. Jak prawidłowo ustaliły organy odsetki te zostały jednak jedynie naliczone, nie doszło natomiast do ich faktycznej wypłaty ani w części ani w całości. Skoro zaś w 2006 r. odsetki zostały przez podatnika tylko naliczone to nie został spełniony określony w przepisie art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy podatkowej warunek determinujący możliwość zaliczenia ich jako kosztu uzyskania przychodów w tym okresie rozliczeniowym. Co do zasadności wyłączenia z podatkowych kosztów uzyskania przychodów kwoty 3000,33 zł - koszty polisy należy za organami wskazać, że umowa ubezpieczenia samochodu marki Infinity nr rej. [...] została zawarta w dniu 10 września 2007 r. , składka ubezpieczeniowa zapłacona została w dniu 10 września 2007 r. , a to wyklucza powiązanie kwoty 3000,33 zł. ujętej już w 2006 r. w kosztach uzyskania przychodów podatnika ze składką zapłaconą w dniu 10 września 2007r. Przedmiotowy wydatek jako pozycja zaksięgowania bez udokumentowania nie mógł zatem stanowić, w świetle przepisów podatkowych, kosztu uzyskania przychodów. Z tych samych względów zasadnym było także wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów za 2006 r. kwoty 2925,44 zł. poniesionej na zakup opon i badania technicznego pojazdu "Infinity FX35". W okolicznościach nin. sprawy Sąd podzielił także stanowisko organów, że kwota widniejąca w fakturze Nr 1/04/2006 z dnia 21 kwietnia 2006 r. nie stanowi przychodu należnego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej tj. określonego w art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych lecz stanowi przychód z art. 12 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Prawidłowo bowiem organy ustaliły , że z ujętej w księgach podatnika faktury Nr 1/04/2006 z dnia 21 kwietnia 2006 r - nadzór nad realizacją projektu K.-100 wynika, że K. Spółka z o.o. miała wykonać na rzecz K.-1 Spółki z o.o. usługi nadzoru, których wartość wyceniono na kwotę 1000000,00 zł. + kwota podatku VAT 220000,00 zł., że przedmiotowa faktura została zapłacona przez K.-1 Spółkę z o.o. przelewem i środki pieniężne w wysokości 1220000,00 zł wpłynęły na konto podatnika w dniu 22 maja 2006 r. ale brak jest jakichkolwiek dowodów (poza przedmiotową fakturą) wykonania wskazanych w fakturze usług, jak również informacji czego konkretnie miała dotyczyć usługa nadzoru, jakie były zasady postępowania "w procesie nadzoru nad projektem", czy też jakie koszty związane z realizacją tej usługi ponosił podatnik. Odnosząc się do ostatniego zarzutu skargi jakoby organy nie podjęły starań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez niezebranie całego materiału dowodowego , brak jego wnikliwego rozpatrzenia , nieprzeprowadzenie zgłoszonych przez podatnika dowodów i poprzestaniu tylko na takich dowodach, które pasowały do z góry powziętego założenia o niewłaściwym wypełnianiu zobowiązań podatkowych stwierdzić należy, że analiza akt sprawy w żadnym ze wskazanych aspektów nie znajduje potwierdzenia. Organ I instancji podjął szereg czynności i trudno tym działaniom postawić zarzut , że zakładano z góry jakieś założenia, bowiem w istocie organ nie posiadał przecież jeszcze wiedzy jakie dowody mogą się w sprawie ujawnić. Dążąc zaś do wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności organy przeprowadziły dowody z różnych źródeł w tym z innych postępowań prowadzonych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej , Komendę Wojewódzką Policji w K., a także z zeznań przedstawicieli strony skarżącej oraz zeznań świadków. W żaden sposób inicjatywa dowodowa pełnomocnika strony skarżącej nie była ograniczona , a zgłoszone wnioski dowodowe były rzetelnie analizowane i rozpatrywane, część z nich została przecież uwzględniona, a te które na to nie zasługiwały zostały odrzucone z podaniem przyczyn takiego stanowiska. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że w sprawie zgromadzono materiał dowodowy w sposób obiektywny, uwzględniający różne kierunki i wątki postępowania, co umożliwiło realizację zasady dochodzenia prawdy obiektywnej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji , jak i uzasadnieniu poprzedzającej ją decyzji z dnia 20 kwietnia 2011 r. organy w sposób odpowiadający zasadom określonym w Ordynacji podatkowej wskazały na podstawie jakich dowodów zostały ustalone istotne dla sprawy fakty, którym dowodom i wyjaśnieniom dały wiarę, a które zostały odrzucone, z jakich powodów i dlaczego nie podzielono argumentacji strony skarżącej. W świetle przedstawionych wyżej okoliczności Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i orzekł o jej oddaleniu , biorąc za podstawę swojego rozstrzygnięcia art. 151 p.p.s.a.