II OSK 288/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie NSA Paweł Miładowski del NSA Janina Kosowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kuberska-Pellegrino po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2016r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 maja 2014 r. sygn. akt IV SA/Gl 937/13 w sprawie ze skargi H. W. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt IV SA/Gl 937/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę H. W. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], w przedmiocie choroby zawodowej. Opisując stan faktyczny niniejszej sprawy Sąd I instancji wskazał, iż decyzją z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Tychach odmówił stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej: przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy - przewlekłego zapalenia ścięgna i jego pochewki, wymienionej w poz. 19.1 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie chorób zawodowych". W uzasadnieniu organ stwierdził, iż nie został wykazany związek przyczynowy pomiędzy pracą skarżącej, a wystąpieniem u niej choroby zawodowej. Z karty narażenia zawodowego sporządzonej w związku z podejrzeniem choroby zawodowej wynika wprawdzie, że wykonywała ona pracę obciążającą kończyny górne, jednakże wymieniona choroba zawodowa nie została rozpoznana zarówno w orzeczeniu Poradni Chorób Zawodowych w Sosnowcu Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Katowicach z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], jak i w orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...]. W wyniku rozpoznania odwołania skarżącej, Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach, decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu, powołując się na definicję choroby zawodowej, określoną w art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r., nr 21, poz. 94 ze zm.), zwanej dalej w skrócie k.p., wskazał, że przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie wyjaśniające wykazało, że skarżąca podczas zatrudnienia w FSM/Fiat Auto Poland S.A. z siedzibą w Bielsku-Białej - Zakład Tychy wykonywała pracę obciążającą kończyny górne, tzn. pracowała w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej narządu ruchu. Zauważył, iż skarżąca była badana w Poradni Chorób Zawodowych w Sosnowcu Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Katowicach (orzeczenie lekarskie z dnia [...] listopada 2012 r.), gdzie lekarze specjaliści nie rozpoznali jednak choroby zawodowej wymienionej w poz. 19.1 wykazu chorób zawodowych. W orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu z dnia [...] kwietnia 2013 r. również nie znaleziono podstaw do rozpoznania zapalenia ścięgna i pochewek ścięgnistych. Zdaniem organu odwoławczego, wobec braku rozpoznania choroby zawodowej nie można przyjąć, że występuje ona u skarżącej. Skargę na przedmiotową decyzję złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca, domagając się jej uchylenia i stwierdzenia choroby zawodowej, ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ odwoławczy. Zarzuciła organowi brak wszechstronnej analizy okoliczności dotyczących wystąpienia u niej choroby zawodowej, zwłaszcza pracy w warunkach obciążających kończyny górne, oraz błędną ocenę narażenia zawodowego, a tym samym niedochowanie prawidłowego trybu rozpoznania choroby zawodowej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę, uznając, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Na wstępie, Sąd I instancji wskazał, podzielając w tym zakresie stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej wyznacza definicja sformułowana w art. 2351 k.p. Zgodnie z jej brzmieniem, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Sąd zauważył, iż "ocenę narażenia zawodowego" sporządza się na formularzu, określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 237 § 4 pkt 1 k.p., przy wykorzystaniu dokumentacji gromadzonej zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 2981 k.p. przez pracodawców i jednostki organizacyjne Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a także, jeżeli postępowanie dotyczy aktualnego zatrudnienia, na podstawie oceny przeprowadzonej bezpośrednio u pracodawcy z uwzględnieniem oceny ryzyka zawodowego. Ocenę tą - zależnie od okoliczności sprawy - przeprowadza właściwy podmiot, określony w § 6 ust. 4 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Mając na uwadze powyższe Sąd I instancji stwierdził, iż w warunkach niniejszej sprawy zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej u skarżącej dokonano przez pracodawcę i lekarza specjalistę medycyny pracy. Twierdzenia o braku danych w zakresie narażenia zawodowego pochodzących z zakładu pracy nie są zatem zasadne. Dane te zebrane zostały przez organ sanitarny u pracodawcy i stanowiły podstawę do uznania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy sposobem wykonywania pracy, a możliwością powstania choroby - przewlekłego zapalenia ścięgna i jego pochewki. Brak jest tym samym konieczności dokonywania dodatkowych czynności zmierzających do powtórnego ustalenia tych samych okoliczności. Z oceny narażenia zawodowego wynika bowiem, że podczas zatrudnienia w FSM/Fiat Auto Poland S.A. z siedzibą w Bielsku-Białej - Zakład Tychy w latach 1976-1981 oraz 1992-2012 skarżąca, wykonując pracę montera, była narażona na wykonywanie czynności obciążających kończyny górne, tzn. pracowała w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej narządu ruchu. Zarówno Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Katowicach Poradnia Chorób Zawodowych w Sosnowcu, jak i Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu nie znalazły jednak podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej, wymienionej w poz. 19.1 wykazu chorób zawodowych. Sąd I instancji wskazał, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmowany jest pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem podanym w stosownym orzeczeniu lekarskim. Oznacza to, że organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w przedmiocie choroby zawodowej w istocie nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Orzeczenie lekarskie jest bowiem jedynym wiarygodnym środkiem dowodowym służącym stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Wydane orzeczenia lekarskie - mające charakter opinii biegłych - wymykają się ocenie merytorycznej, a podlegają jedynie badaniu pod kątem logiki, spójności oraz prawidłowości uzasadnienia (por. uchwała NSA z dnia 20 maja 2002 r., sygn. akt OPS 3/02; wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 1436/10; wyrok NSA z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1809/11, CBOSA). Sąd dodał, iż kontrolując zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem również nie może kwestionować merytorycznej treści orzeczenia lekarskiego. Podsumowując stwierdził, iż w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy, w tym treść zebranych w sprawie dowodów, dokonał ich oceny, która okazała się zbieżna z oceną dokonaną przez organ I instancji, a zajęte w sprawie stanowisko umotywował w sposób przekonujący stosownie do dyspozycji art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej w skrócie k.p.a. Wywody te prowadzą zatem do wniosku, że zaskarżona decyzja nie uchybia przepisom zarówno prawa procesowego, jak i materialnego, a wobec tego skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę kasacyjną złożyła skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego ustanowionego w ramach prawa pomocy. Zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości, pełnomocnik skarżącej zarzucił Sądowi I instancji naruszenie: 1/ przepisów prawa materialnego, tj.: art. 2351 k.p. w związku z § 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych i poz. 19.4 załącznika do tego rozporządzenia poprzez brak uznania, że rozpoznany w orzeczeniach lekarskich zespół szyjno-barkowy prawy stanowi chorobę zawodową ujawnioną w pozycji 19.4, 2/ naruszenie przepisów postępowania tj.: – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie wobec naruszenia art. 2351 k.p. w związku z § 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych i poz. 19.4 załącznika do tego rozporządzenia, – art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i jej oddalenie w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. z uwagi na brak przeprowadzenia przez organy administracji publicznej postępowania w zakresie uzupełnienia opinii lekarzy orzeczników i doprecyzowania przez nich rozpoznanej choroby – zespołu szyjno-barkowego w aspekcie choroby zawodowej określonej w poz. 19.4, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i skutkowałoby uwzględnieniem skargi, – art. 106 § 3 p.p.s.a. w związku z § 8 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu w postaci dodatkowego uzasadnienia do wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich, podczas gdy z oświadczenia skarżącej złożonego na rozprawie w dniu 19 maja 2014 r. wynika, że dążyła ona do uzyskania decyzji w zakresie stwierdzenia choroby zawodowej z poz. 19.4, która to choroba została stwierdzana przez lekarzy orzeczników w obydwu orzeczeniach lekarskich, a także ujawniona została w zaświadczeniu lekarskim załączonym do odwołania, – art. 141 § 1 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku do oświadczenia skarżącej złożonego na rozprawie w dniu 19 maja 2014 r. i w związku z tym uniemożliwienie złożenia skutecznych zarzutów w tym zakresie. W oparciu o przytoczone podstawy kasacyjne, pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu albowiem nie zostały one przez skarżącą opłacone w całości ani w części. W uzasadnieniu, odnosząc się do poszczególnych zarzutów, pełnomocnik skarżącej stwierdził, iż Sąd i instancji błędnie przyjął, że zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Wskazał, iż wobec potwierdzonego narażenia zawodowego – praca obciążająca kończyny górne oraz rozpoznania u skarżącej zespołu szyjno-barkowego prawego, a także załączonego do odwołania zaświadczenia lekarskiego, z którego wynika, że cierpi ona na bolesność barku lewego, która może być związania z wykonywaniem w przeszłości pracy fizycznej, organ odwoławczy z naruszeniem wskazanych przepisów, nie przeprowadził na tą okoliczność żadnego postępowania wyjaśniającego oraz nie wystąpił o uzupełnienie orzeczeń lekarskich i doprecyzowanie przez lekarzy orzeczników rozpoznanej przez nich choroby w aspekcie choroby zawodowej, określonej w poz. 19.4 wykazu chorób zawodowych. Dopuścił się tym samym uchybień procesowych, których nieuwzględnienie przez Sąd I instancji powoduje, że również zaskarżony wyrok nie może zostać uznamy za zgodny z prawem, bowiem narusza art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W dalszej kolejności pełnomocnik stwierdził, iż nieprzeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów we wskazanym wyżej zakresie stanowi ponadto naruszenie przez Sąd I instancji art. 106 § 3 p.p.s.a. W ocenie pełnomocnika skarżącej, zarówno organy administracji publiczne, jak i Sąd, niezasadnie pominęły fakt, że skarżąca choruje na inną niż pierwotnie podejrzewano chorobę, co potwierdzone zostało w toku przeprowadzonych kolejnych badań, i już od czasu wniesienia odwołania dąży do uznania za chorobę zawodową stwierdzonego u niej zespołu szyjno-barkowego. Pełnomocnik skarżącej stwierdził, iż Sąd I instancji całkowicie pominął oświadczenie skarżącej złożone w tym zakresie na rozprawie w dniu 19 maja 2014 r. i nie odniósł się do tej kwestii w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, co stanowi również naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego zauważył, że zarzut wadliwości uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej w sytuacji, gdy nie daje ono możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego i związanego z nim zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. pełnomocnik skarżącej stwierdził, iż w niniejszej sprawie zgromadzony materiał dowody daje podstawę do uznania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy sposobem wykonywania przez skarżącą pracy, a możliwością powstania u niej choroby zawodowej. Celem skarżącej było uzyskanie decyzji w zakresie choroby zawodowej, określonej w poz. 19.4 wykazu (przewlekłe zapalenie okołostawowe braku), która to choroba została stwierdzona u niej przez lekarzy orzeczników, kolejno w dwóch wydanych w niniejszej sprawie orzeczeniach lekarskich. Pełnomocnik zauważył, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem wskazanym w orzeczeniu lekarskim. W konsekwencji, skoro orzeczenia wydane w niniejszej sprawie zawierają w swej treści zarówno informację o braku uznania danej jednostki chorobowej za chorobę zawodową, ale i rozpoznanie innej jednostki chorobowej, która taką chorobę stanowi, to całkowite pominięcie tej okoliczności przy wydawaniu zaskarżonej decyzji jest błędne z punktu widzenia wskazanych w podstawie kasacyjnej przepisów prawa materialnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem. W świetle art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach ustawowych. Żadna z nich nie jest jednak usprawiedliwiona. Na wstępie zauważyć należy, iż podniesione w ramach podstaw kasacyjnych zarzuty sprowadzają się w istocie do jednego – nieuwzględnienia w toku postępowania w niniejszej sprawie zarówno przez organy administracji publicznej, a następnie również przez Sąd I instancji, faktu rozpoznania u skarżącej przez uprawnione jednostki orzecznicze zespołu szyjno-barkowego, która to okoliczność powinna być, w jej ocenie, oceniona pod kątem wystąpienia choroby zawodowej, określonej w poz. 19.4 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Wskazać należy, iż stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, właściwy państwowy inspektor sanitarny wszczyna postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie otrzymanego zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej. Zgłoszenia tego dokonuje się niezwłocznie na formularzu określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 237 § 4 pkt 1 k.p. [w warunkach niniejszej sprawy według wzoru, stanowiącego załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 sierpnia 2002 r. w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób (Dz. U. Nr 132, poz. 1121 ze zm.)], a w przypadku choroby zawodowej o ostrym przebiegu lub podejrzenia, że choroba zawodowa była przyczyną śmierci pracownika – dodatkowo w formie telefonicznej (§ 3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych). W zgłoszeniu tym określa się m.in. pełną nazwę choroby zawodowej, której dotyczy zgłoszenie oraz pozycję w wykazie chorób zawodowych określonym w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 k.p. [w warunkach niniejszej sprawy w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869 ze zm.)]. Zgłoszenie podejrzenia określonej choroby zawodowej zakreśla tym samym przedmiot określonej sprawy administracyjnej. Powyższe oznacza natomiast, że w ramach toczącego się w tej sprawie postępowania przedmiotem oceny objęte być mogą jedynie okoliczności dotyczące choroby zawodowe określonej w pierwotnym zgłoszeniu. W sytuacji zaś, gdy w toku toczącego się już postępowania administracyjnego dojdzie do formalnego zgłoszenia podejrzenia innej choroby zawodowej nie prowadzi to do rozszerzenia przedmiotu tego postępowania, lecz do wszczęcia odrębnego postępowania w nowej sprawie, której przedmiotem jest inna choroba zawodowa (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2006 r., sygn. akt II OSK 681/05, z dnia 26 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 265/09, z dnia 3 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1930/07, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe podkreślić należy, iż przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie było - zgodnie ze zgłoszeniem podejrzenia choroby zawodowej - stwierdzenie choroby zawodowej, określonej w poz. 19.1 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, czyli przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy w postaci przewlekłego zapalenia ścięgna i jego pochewki. Wbrew zarzutom podniesionym w ramach obydwu podstaw kasacyjnych, powyższe oznacza natomiast, że wyłącznie w zakresie tej choroby zawodowej mogło być prowadzone postępowanie w niniejszej sprawie. Przedmiotem oceny w ramach tego postępowania nie mogło być zatem to, czy rozpoznany u skarżącej zespół szyjno-barkowy może uzasadniać stwierdzenie choroby zawodowej, określonej w poz. 19.4 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, czyli przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy w postaci przewlekłego zapalenia okołostawowego barku, gdyż kwestia ta wykracza poza zakres niniejszej sprawy. Okoliczności odnoszące się do rozpoznanego u skarżącej zespołu chorobowego oraz jego kwalifikacji medycznej i prawnej, nie mogły być tym samym przedmiotem dodatkowego postępowania wyjaśniającego w rozpoznawanej sprawie i to niezależnie od tego, czy doszło w niej, czy też nie - do formalnego zgłoszenia podejrzenia tej choroby zawodowej. W świetle powyższego, Sądowi I instancji nie można zarzucić skutecznie naruszenia wskazanych w podstawach kasacyjnych przepisów prawa materialnego i procesowego. W warunkach niniejszej sprawy nie było bowiem podstaw do dokonania zarówno przez organy administracji publicznej, a następnie przez Sąd oceny, czy u skarżącej występuje inna niż wskazana w pierwotnym zgłoszeniu choroba zawodowa. Oceny takiej organy administracji mogłyby dokonać jedynie w ramach odrębnego postępowania, na skutek złożenia zgłoszenia - we właściwej formie - podejrzenia określonej choroby zawodowej. Zauważyć jednocześnie należy, że stosownie do art. 235 § 22 k.p., zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej może dokonać również pracownik lub były pracownik, który podejrzewa, że występujące u niego objawy mogą wskazywać na taką chorobę, przy czym pracownik aktualnie zatrudniony zgłasza podejrzenie za pośrednictwem lekarza sprawującego nad nim profilaktyczną opiekę zdrowotną. W warunkach niniejszej sprawy zarzuty podniesione w ramach podstaw, na których oparta została skarga kasacyjna, nie okazały się tym samym usprawiedliwione. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Odnosząc się do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku radcy prawnego o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy wyjaśnić natomiast należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał tego wniosku, gdyż z przepisów art. 258-260 p.p.s.a. wynika, że orzekanie o przyznaniu należnego od Skarbu Państwa wynagrodzenia za wykonaną pomoc prawną z urzędu (także przed Naczelnym Sądem Administracyjnym) następuje przed wojewódzkim sądem administracyjnym.