I FSK 1509/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Arkadiusz Cudak (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M.K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 czerwca 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 978/14 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 13 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za luty, kwiecień i czerwiec 2008 r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną. I FSK 1509/14 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 czerwca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygnaturze akt III SA/Wa 978/14, odrzucił skargę M.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 13 lutego 2014 roku w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za luty, kwiecień i czerwiec 2008 roku. Sąd podniósł, że skarżący, działając poprzez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 lutego 2014r. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 26 marca 2014 r., pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, poprzez złożenie oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. wezwania, wynikało, że zostało ono odebrane przez pełnomocnika skarżącego w dniu 07 kwietnia 2014 r. Natomiast pismem z dnia 10 kwietnia 2014 r. pełnomocnik nadesłał, poświadczoną za zgodność z oryginałem, kopię udzielonego mu przez skarżącego pełnomocnictwa z dnia 18 lutego 2014r., z treści którego wynikało, że zostało ono udzielone do występowania w imieniu skarżącego "(...) w postępowaniu przed organami kontroli skarbowej oraz organami podatkowymi w przedmiocie skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 lutego 2014 r. nr [...] (...)".W ocenie Sądu, z uwagi na przytoczoną treść pełnomocnictwa, nie można było uznać, że zawiera ono upoważnienie do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Sąd stwierdził zatem, że pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił, w wyznaczonym przez Sąd terminie, braków formalnych skargi oraz na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku poz. 270) dalej p.p.s.a. postanowił o odrzuceniu skargi. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący zaskarżył wskazane powyżej postanowienie w całości, zarzucając mu naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 49 § 1 tej ustawy w związku z art. 37 § 1 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie przewidzianych w ustawie środków w celu usunięcia braków formalnych skargi i odrzucenie jej bez zaistnienia przesłanki z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy. Zdaniem skarżącego uznanie, że braki formalne skargi w postaci nadesłania pełnomocnictwa nie zostały uzupełnione przez pełnomocnika, zobowiązywało Sąd do skierowania bezpośrednio do strony wezwania do ich uzupełnienia, poprzez podpisanie skargi. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw ani zarzutów, a zatem należało ją oddalić. Sąd pierwszej instancji prawidłowo zauważył, że skarga M.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 lutego 2014 roku nie spełnia warunków formalnych w postępowaniu pozwalających nadanie jej prawidłowego biegu, gdyż nie dołączono do niej pełnomocnictwa uprawniającego osobę, która skargę sporządziła i podpisała, do występowania w imieniu i na rzecz skarżącego w postępowaniu sądowadministracyjnym w rozumieniu art. 36 p.p.s.a. Sąd tym samym słusznie na podstawie art. 49 § 1 oraz art. 37 § 1 p.p.s.a. wezwał pełnomocnika skarżącego precyzyjnie, jasno i jednoznacznie informując o tym jaki rodzaj braku skargi został zauważony przez Sąd, a także w jaki sposób oraz w jakim terminie należy go uzupełnić. Sąd wskazał też rygor nieuzupełnienia dostrzeżonego braku. W konsekwencji, wobec słusznego stwierdzenia nieuzupełnienia w sposób skuteczny braku skargi przez pełnomocnika strony skarżącej, Sąd prawidłowo, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi. Nie można się zgodzić z autorem skargi kasacyjnej, że w przedmiotowej sprawie nieuzupełnienie braku skargi w postaci pełnomocnictwa powinno skutkować wezwaniem strony do podpisania skargi. Jak zasadnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 listopada 2010 r., I FSK 916/10, (CBOSA) sąd nie ma kompetencji do uznania, że nieuzupełniony istotny brak formalny skargi (jakim jest brak pełnomocnictwa dla sporządzającego skargę pełnomocnika) może stać się innego rodzaju brakiem formalnym (brakiem podpisu strony pod skargą), który w dalszym ciągu podlegałby uzupełnieniu. Przepis art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. bowiem w sposób jednoznaczny przewiduje obowiązek sądu odrzucenia skargi ("sąd odrzuca skargę") w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Analogiczne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 12 czerwca 2014 r., I FSK 426/14, CBOSA. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tym samym poglądu wyrażonego w przywołanym przez autora skargi kasacyjnej orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2153/12, stosownie do którego jeżeli osoba, która powołując się na udzielone jej pełnomocnictwo, sporządziła i podpisała skargę, a pełnomocnictwa tego w wyznaczonym przez sąd terminie nie przedstawiła, to zachodzi sytuacja braku podpisania skargi skutkująca obowiązkiem Sądu wezwania strony do podpisania skargi. Po pierwsze, działanie takie nie ma oparcia w przywołanych wcześniej normach postępowania przed sądami administracyjnymi, w tym art. 37 § 1 p.p.s.a. zobowiązującego pełnomocnika do dołączenia, przy pierwszej czynności, do akt sprawy pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy, które swą treścią spełnia wymogi art. 36 ustawy. Dostrzeżony brak w tym zakresie jest brakiem skargi uniemożliwiającym nadanie sprawie biegu w postępowaniu oraz podlega wezwaniu do uzupełniania na zasadzie art. 49 § 1 p.p.s.a. pod bezwzględnym rygorem odrzucenia skargi wynikającym z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy. Po drugie, formułując argumentację pełnomocnik strony pomija jedną istotną okoliczność, a mianowicie to, że analiza orzecznictwa prezentującego analogiczny jak w skardze kasacyjnej pogląd prowadzi do wniosku, iż przyczyną wzywania strony osobiście do podpisania skargi w tych sytuacjach było uznanie, że skarga nie została podpisana przez uprawnioną osobę i zawierała brak w tym względzie. W niniejszej sprawie nie mamy jednak do czynienia z taką sytuacją. Z akt sprawy wynika, że niewątpliwie osoba podpisana pod skargą była osobą uprawnioną do dokonania tej czynności. Okoliczność ta nie jest przy tym również kwestionowana przez autora skargi kasacyjnej. Ze wskazanych powyżej przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 182 § 1 oraz art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.