III SA/Gl 3/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Protokolant St. sekretarz sądowy Aleksandra Doruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2014 r. przy udziale – sprawy ze skargi M.K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. stwierdza, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Zaskarżoną interpretacją indywidualną nr [...] z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, w skrócie O.p.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w K. stwierdził, że stanowisko przedsiębiorcy przedstawione we wniosku o interpretację prawa podatkowego dotyczące podatku od towarów i usług w zakresie stawki tego podatku dla kompleksowej usługi montażu szaf wnękowych i mebli do zabudowy w budynku mieszkalnym jednorodzinnym lub lokalu mieszkalnym klienta zaliczanym do budownictwa społecznego objętego programem mieszkaniowym jest nieprawidłowe. Interpretacja została wydana w poniższym stanie faktycznym i prawnym. M. K. , pismem z dnia [...] r. zwrócił się do Ministra Finansów o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w szczególności art. 41 ust. 2 i ust. 12 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054, w skrócie ustawa VAT). Producent jest zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT, a w ramach prowadzonej działalności gospodarczej świadczy usługi zabudowy wnęk, produkuje i montuje szafy na wymiar oraz meble o charakterze trwałym w budynkach mieszkalnych objętych społecznym programem mieszkaniowym W związku z powyższym postawił pytanie: 1) Czy dla tego typu kompleksowego świadczenia usług, polegającego na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz trwałym zainstalowaniu (zabudowie) drewnianych komponentów meblowych nabytych od podmiotów trzecich, wykonanych w budynku mieszkalnym jednorodzinnym lub lokalu mieszkalnym klienta zaliczanym do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym należy traktować jako usługę modernizacyjna podlegającą stawka obniżoną na podstawie art. 41 ust. 2 i 12 ustawy VAT, czy też jako dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 tej ustawy, podlegającą opodatkowaniu stawka podstawową? Zdaniem wnioskodawcy, powyższe świadczenie, jako kompleksowe podlega opodatkowaniu stawką VAT obniżoną 8%. Dyrektor Izby Skarbowej, działając w imieniu Ministra Finansów, w za-skarżonej interpretacji indywidualnej uznał stanowisko M. K. a za nieprawidłowe. W uzasadnieniu powyższego wskazał na art. 41 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm. – dalej jako ustawa VAT), zgodnie z którym 8% stawkę podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym art. 41 ust. 12a ustawy VAT rozumie obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b. Natomiast przez obiekty budownictwa mieszkaniowego art. 2 pkt 12 u.p.t.u. rozumie budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w PKOB w dziale 11, czyli budynki mieszkalne, a nadto inne grupy budynków: 111 – mieszkalne jednorodzinne, 112 – o dwóch mieszkaniach i wielomieszkaniowe, 113 – zbiorowego zamieszkania (tak rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych - Dz. U. nr 112, poz. 1316 ze zm. – dalej jako PKOB). Mając na uwadze powyższe przepisy Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zastosowanie stawki preferencyjnej (8%) możliwe jest jedynie dla dostawy, jak również usług budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji, przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Wprawdzie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują pojęć budowa, remont, modernizacja, termomodernizacja oraz przebudowa, jednakże w tym zakresie należy pomocniczo odwołać się do przepisów prawa budowlanego, czyli ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.) zawierającej definicję obiektu budowlanego (art. 3 pkt 1), budowy (art. 3 pkt 6), robót budowlanych (art. 3 pkt 7), przebudowy (art. 3 pkt 7a) i remontu (art. 3 pkt 8). Ponieważ przepisy ustawy prawo budowlane nie definiują pojęcia modernizacji i montażu w tym zakresie Dyrektor Izby Skarbowej odesłał do językowego znaczenia tych pojęć i w konsekwencji uznał, że o ile sama usługa montażu czy też instalacja poszczególnych towarów nie może być traktowana jako modernizacja to w połączeniu z zespołem innych czynności, w wyniku których podnosi się, bądź też przywraca poprzedni stan techniczny czy wartość użytkową budynku lub lokalu, można ją traktować jako modernizację, o której mowa w art. 41 ust. 12 ustawy VAT(dostawa, budowa, remont, modernizacja, przebudowa obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym). Podobnie jak w przypadku innych czynności wymienionych w tym przepisie modernizacja powinna dotyczyć elementów konstrukcyjnych obiektów lub ich części, zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, których powierzchnia użytkowa nie przekracza 300 m2 (budynki mieszkalne jednorodzinne) bądź 150 m2 (lokale mieszkalne). Zdaniem organu analiza stanu faktycznego sprawy na tle powołanych przepisów prawa wskazywała, że świadczona przez wnioskodawcę usługa zabudowy wnękowej na trwale zamontowanej we wskazanych lokalach mieszkalnych lub domach jednorodzinnych nie mieści się w katalogu czynności wymienionych w powołanym wyżej przepisie, a szczególnie pojęciu modernizacji obiektu budowlanego, bowiem usługa ta nie dotyczy substancji samego budynku. Zabudowę wnękową należy wszakże uznać za wyposażenie budynku (lokalu), a fakt trwałego połączenia z budynkiem (przytwierdzenia do ścian, podłoża i sufitu), pozostaje bez znaczenia, gdyż nie nastąpi zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego budynku (lokalu mieszkalnego). To oznacza, że opisane we wniosku kompleksowe usługi polegające na montażu trwałej zabudowy wnękowej (mebli do zabudowy) nie mogły być uznane za czynności wymienione w art. 41 ust. 12 ustawy VAT, a w związku z tym nie podlegały opodatkowaniu obniżoną stawką podatku w wysokości 8%, lecz zgodnie z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 tej ustawy, podstawową stawką podatku w wysokości 23%. Z powyższą interpretacją nie zgodził się skarżący, który w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa wniósł o jej zmianę powołując się na uchwałę NSA z dnia 24 czerwca 2013 r. sygn. akt I FPS 2/13, Po ponownym rozpoznaniu sprawy w oparciu o podniesione zarzuty, Dyrektor Izby Skarbowej w K. , działając w imieniu Ministra Finansów, stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (vide: pismo z [...] r. nr [...] ). Stanowisko to zakwestionowała skarżąca, która w piśmie z [...] r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Powołując się na uchwałę NSA z dnia 24 czerwca 2013 r. sygn. akt I FPS 2/13, którą w całości zacytowała podniosła, że część firm na rynku stosuje stawkę 8%, natomiast jej firma w dalszym ciągu wystawia faktury ze stawką 23%, co w zasadniczy sposób wpływa na obniżenie konkurencyjności firmy w branży meblowej. Dlatego też wniosła o rozstrzygniecie sprawy na drodze sądowej, jako że nie zgadza się z wydaną interpretacją indywidualną. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. , działający z upoważnienia Ministra Finansów, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje. Zaistniały w rozpoznawanej sprawie spór dotyczy zastosowania 8% stawki podatku od towarów i usług dla opisanych we wniosku usług montażu szaf wnękowych i mebli na wymiar w lokalach mieszkalnych lub domach jednorodzinnych o powierzchni użytkowej nieprzekraczającej odpowiednio 150 m2 lub 300 m2. Kluczowa w kontekście zadanego pytania i opisanego we wniosku stanu faktycznego jest zatem wykładnia art. 41 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm. - dalej w skrócie ustawa VAT). Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu obniżoną stawkę podatku od towarów i usług (8 %), o której mowa w art. 41 ust. 2, stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Przy czym przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym – zgodnie z art. 41 ust. 12a ustawy VAT – rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w PKOB w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w PKOB w klasie ex 1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych. Do powyższego nie zalicza się natomiast: budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2 oraz lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2 (vide: art. 41 ust. 12b ustawy VAT). W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że wykonywane przez skarżącego usługi wykonywane były w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych i lokalach mieszkalnych objętych społecznym programem mieszkaniowym. Spór dotyczy wyłącznie stawki podatku od towarów i usług jaką powinien zastosować skarżący do czynności opisanych we wniosku, a nadto prawidłowej wykładni pojęcia "modernizacja", takim bowiem określeniem ustawodawca oznaczył czynności, do których stosuje się stawkę obniżoną w wysokości 8%, jeśli dotyczą obiektów budowlanych budownictwa mieszkaniowego objętego społecznym programem mieszkaniowym. Z uzasadnienia zaskarżonej interpretacji wynika, że zabudowa wnękowa na trwale zamontowana nie mieści się w katalogu czynności wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy VAT, a szczególnie w pojęciu modernizacji obiektu budowlanego, bowiem usługa ta nie dotyczy substancji samego budynku. Dlatego też zabudowę taką uznaje się za wyposażenie budynku (lokalu), a fakt trwałego połączenia z budynkiem (przytwierdzenia do ścian, podłoża i sufitu), pozostaje bez znaczenia, gdyż nie występuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego budynku (lokalu mieszkalnego). Sąd w składzie tu orzekającym poglądu tego nie podziela. Wprawdzie przy wykładni wskazanego wyżej przepisu nie ma zgodności poglądów w orzecznictwie sądów administracyjnych, jednakże jak trafnie wskazał skarżący zasadnicze znaczenie w tej kwestii ma uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013 r. sygn. akt I FPS 2/13 i zamieszczone w niej rozważania dotyczące możliwości zastosowania obniżonej stawki podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 ustawy VAT oraz kwalifikacji czynności polegających na usługowym wykonywaniu zabudowy wnękowej jako usługi modernizacji mają zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. W stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2011 r. jedynym przepisem, stanowiącym podstawę do zastosowania preferencyjnej stawki podatku od towarów i usług do czynności opisanych we wniosku polegających na wykonywaniu zabudowy wnękowej trwale montowanej w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym jest bowiem art. 41 ust. 12 ustawy VAT. Jego treść, mimo pewnych różnic terminologicznych, w istocie odpowiada regulacji zawartej w pkt 10 załącznika III do Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L 347, str. 1 ze zm. - zwanej dalej dyrektywą 2006/112/WE), zawierającego "Wykaz dostaw towarów i świadczenia usług, do których można zastosować stawki obniżone, o których mowa w art. 98". Przewiduje on wszakże możliwość stosowania przez państwa członkowskie obniżonej stawki do dostawy, budowy, remontu i przebudowy budynków mieszkalnych w ramach polityki społecznej. A zatem w sposób syntetyczny ujmuje tę samą materię, którą ustawodawca krajowy rozwinął w ustawie o podatku od towarów i usług w art. 41 ust. 12 w zw. z ust. 2, a także ust. 12a – 12c, definiującymi pojęcie budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. W tej sytuacji wykładnia celowościowa pozwala na przyjęcie, że zawarte w przepisie krajowym – art. 41 ust. 12 ustawy VAT - pojęcia modernizacji i termomodernizacji nie wykraczają poza zakres przedmiotowy pkt 10 załącznika III do dyrektywy 2006/112/WE. Należy przy tym zauważyć, że rodzaje usług wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy VAT których wykonanie w obiektach budowlanych lub ich częściach zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym daje podstawę do stosowania preferencyjnej stawki podatku od towarów i usług, nie zostały zdefiniowane w tej ustawie. Ustawodawca nie odesłał również w tej materii do definicji zawartych w innych ustawach, w szczególności w Prawie budowlanym. Taki zabieg byłby zresztą wątpliwy z uwagi na konieczność autonomicznego traktowania przepisów o podatku od towarów i usług ze względu na potrzebę ich harmonizacji na poziomie wspólnotowym. Dlatego też przyjąć należy, że czynności wymienione w art. 41 ust. 12 ustawy VAT, w tym pojęcie modernizacji, zostały wprowadzone do ustawy w rozumieniu przyjętym w języku powszechnym. W takim znaczeniu modernizacja oznacza unowocześnienie, ulepszenie, udoskonalenie, podniesienie standardu obiektu budowlanego lub jego części (vide: wyroki WSA w Poznaniu z 29 października 2012 r., sygn. akt I SA/Po 541/12; z 10 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Po 880/12; z 10 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Po 881/12; z 10 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Po 882/12, z dnia27 marca 2014 r. sygn. akt III SA/GI 31/14, dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, warunkiem dla zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 41 ust. 12 ustawy VAT jest prawidłowa kwalifikacja czynności opisanych przez skarżącego polegających na usługowym wykonywaniu zabudowy wnękowej. Innymi słowy chodzi o ustalenie, czy owa transakcja winna być na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług traktowana jak dostawa towarów (art. 7 ust. 1 ustawy VAT), czy też jak świadczenie usług (art. 8 ust. 1). Zarówno odpłatna dostawa towarów jak i odpłatne świadczenie usług, podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (art. 5 ust. 1 pkt 1). Zasadnicza rozbieżność sprowadza się natomiast do zagadnienia postawionego w pytaniu czy czynności te można określić jako kompleksową usługę modernizacji obiektu budowlanego lub jego części (lokalu mieszkalnego) objętego społecznym programem mieszkaniowym. W przypadku bowiem świadczeń kompleksowych (złożonych) mamy do czynienia z szeregiem działań podejmowanych przez podatnika na rzecz konsumenta, które z gospodarczego punktu widzenia tworzą jedną całość. Taka transakcja, co potwierdza zarówno orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jak i krajowych sądów administracyjnych z podatkowego punktu widzenia nie powinna być w sposób sztuczny dzielona. Natomiast o tym czy będziemy mieli do czynienia z dostawą towarów, czy świadczeniem usług powinien przesądzić element, który w ramach danego świadczenia ma charakter dominujący (vide: wyroki ETS z dnia 2 maja 1996 r. w sprawie C-231/94, Faaborg – Gelting Linien A/S v. Finanzamt Flensburg; z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 Card Protection Plan Ltd (CPP) v. Commissioners of Customs & Excise; a także z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04, Levob Verzekeringen BV oraz OV Bank NV v. Staatssecretaris van Financiën). Jeśli transakcja obejmuje więcej niż jedną czynność, które są wzajemnie ze sobą powiązane (zespół usług lub usługi i dostawy towarów), może być ona uznana na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, za jedną transakcję. Nastąpi to wówczas, gdy jeden z elementów stanowi świadczenie główne a pozostały element lub elementy mają wobec niego charakter pomocniczy, tj. nie stanowią celu samego w sobie ale środek służący do jak najlepszego skorzystania ze świadczenia głównego. Jak również wtedy, gdy wszystkie elementy, które składają się na tę transakcję są konieczne, w konsekwencji tworzą obiektywnie jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. Prawidłowa ocena transakcji złożonej winna zatem polegać przede wszystkim na ustaleniu, czy mamy do czynienia z jedną transakcją, czy z wieloma. W przypadku stwierdzenia, że jest to jedna transakcja złożona, na ustaleniu czy transakcję złożoną, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, należy kwalifikować jako dostawę towarów, czy też jako świadczenie usług. Naczelny Sąd Administracyjny, w powołanej przez skarżącą uchwale siedmiu sędziów z dnia 24 czerwca 2013 r. sygn. akt I FPS 2/13 zwrócił bowiem uwagę, że skoro świadczeniem usług, w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy VAT, jest każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy VAT, to można z tego wywodzić, że jeżeli dana transakcja złożona może zostać zaliczona do jednej lub drugiej kategorii, ponieważ istnieje tyle samo powodów do zaliczenia jej do każdej z nich, to w takiej sytuacji należy zakwalifikować ją jako "dostawę towarów" (por. opinię Rzecznika Generalnego Philippe’a Légera z dnia 14 września 2006 r. do sprawy C-111/05 Aktiebolaget NN v. Skatteverket, pkt 54). W celu określenia charakteru czynności i ustalenia jej charakterystycznych elementów, należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności w jakich została ona wykonana. Mając na uwadze stan faktyczny zawarty we wniosku o udzielenie interpretacji, z którego wnika, że wykonywane zabudowy wnękowe są na trwałe montowane w mieszkaniach klientów, zauważyć należy, że jeśli czynności te polegają na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową to mają one charakter usługi. Elementem dominującym jest bowiem w takim przypadku ulepszenie lub unowocześnienie obiektu budowlanego lub jego części (lokalu mieszkalnego), zaś wydanie towaru w postaci elementów mebli wykonanych i dopasowanych do konkretnego obiektu, które następnie zostaną trwale związane z tym obiektem, ma charakter pomocniczy, niezbędny do wykonania usługi, tak jak zamontowanie okien lub drzwi w obiekcie budowlanym lub jego części. Wykonane na wymiar do konkretnego budynku lub lokalu i trwale powiązane z jego elementami konstrukcyjnymi komponenty meblowe nie funkcjonują w obrocie tak, jak ma to miejsce w przypadku mebli wolnostojących. Z tego względu do celów podatkowych nie można ich utożsamiać z dostawą towarów w postaci gotowych mebli, które nie mają żadnego trwałego związku z obiektem budowlanym lub jego częścią. Obniżona stawka podatku od towarów i usług znajduje zatem zastosowanie wtedy, gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). W omawianym wypadku nie chodzi o jakiekolwiek wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu) przy wykonywaniu zabudowy meblowej, lecz jedynie takie, które przez konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu) stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową. Tylko bowiem w takim zakresie można mówić o modernizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy VAT. Innymi słowy montaż komponentów meblowych niezależnie od stopnia ich przetworzenia, do którego nie zostaną wykorzystane w sposób istotny elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu) nie korzysta z obniżonej stawki przewidzianej w tym przepisie. Po trwałym połączeniu komponentów meblowych z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części komponenty te podnoszą standard takiego obiektu. Dlatego też należy uznać, że czynności, polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz trwałym montażu takich komponentów w obiekcie budowlanym lub jego części, mieszczą się w pojęciu modernizacji obiektów budowlanych lub ich części. W przypadku zaś gdy modernizacja dotyczy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym to wymienione wyżej czynności są objęte hipotezą normy wyprowadzonej z art. 41 ust. 12 ustawy VAT. Oznacza to, że do takich czynności ma zastosowanie preferencyjna stawka podatku, o której mowa w ust. 2 tego artykułu. Taki kierunek wykładni art. 41 ust. 12 ustawy VAT wynika z przywołanej przez skarżącego uchwały NSA w sprawie I FPS 2/13, którą Sąd w składzie tu orzekającym podziela. Przywołana uchwała jest tak zwaną uchwałą konkretną, która podobnie jak uchwały abstrakcyjne, posiada w innych sprawach sądowoadministracyjnych także ogólną moc wiążącą, zgodnie ze wskazaniem art. 269 p.p.s.a. Ogólna moc wiążąca uchwały powoduje, iż wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przepis. Mając na uwadze powyższe uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną. Stosownie bowiem do art. 146 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej interpretacji orzeczono na podstawie art. 152 wskazanej ustawy. Nie orzeczono o kosztach, gdyż strona nie złożyła wniosku o ich zwrot.