I OSK 1167/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. Z. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 5 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 129/14 o odrzuceniu skargi W. Z. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie uznania winnym popełnienia zarzucanego czynu i odstąpienia od ukarania postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. W dniu [...] stycznia 2013 r. Komendant Miejski Policji w Grudziądzu wydał orzeczenie nr [...] w przedmiocie uznania W. Z. winnym popełnienia zarzucanego czynu i odstąpienia od ukarania. W dniu [...] lutego 2013 r. Komendanta Wojewódzki Policji w Bydgoszczy wydał orzeczenie nr [...], którym uchylił orzeczenie z [...] stycznia 2013 r. oraz przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Orzeczenie z [...] lutego 2013 r. zostało doręczone W. Z. w dniu 8 lutego 2013 r. W piśmie z 15 stycznia 2014 r. W. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na orzeczenie z [...] lutego 2013 r. nr [...]. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że skarga została wniesiona po terminie. Postanowieniem z 5 marca 2014 r. (sygn. akt II SA/Bd 129/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarga w postępowaniu sądowoadministracyjnym być wniesiona tylko od aktów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy stwierdził, że zaskarżone w orzeczenie zostało wydane na podstawie przepisów ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687). W art. 138 tej ustawy przewidziano, że od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, uprawnienie do zaskarżenia takiego rodzaju orzeczeń może mieć miejsce jedynie w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie to kończy postępowanie dyscyplinarne. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, zaskarżone orzeczenie, uchylające orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w Grudziądzu i przekazujące sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania, nie kończy postępowania dyscyplinarnego – gdyż nie załatwia ostatecznie sprawy. Postępowanie dyscyplinarne wobec funkcjonariuszy policji nie jest bowiem postępowaniem administracyjnym. Nie można więc na grunt tego postępowania przenieść wprost ogólnych zasad dopuszczalności kontroli sądowoadministracyjnej, a w konsekwencji brak jest podstawy prawnej umożliwiającej złożenie skargi na to orzeczenie (postanowienie NSA z 7 sierpnia 2013 r. sygn. akt I OZ 666/13). W ocenie Sądu pierwszej instancji, skoro więc orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z [...] lutego 2013 r. nie kończyło postępowania dyscyplinarnego, to tym samym nie przysługiwała skarżącemu możliwość wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego. W. Z. wniósł od powyższego postanowienia skargę kasacyjną, zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie: – art. 3 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 16 § 1 k.p.a., polegające na błędnym przyjęciu, że wydane przez dyscyplinarny organ Policji drugiej instancji orzeczenie ostateczne nie ma charakteru orzeczenia kończącego postępowanie dyscyplinarne, od którego służy skarga do sądu administracyjnego; – art. 138 ustawy o Policji w związku z art. 16 § 1 k.p.a. i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, polegające na przyjęciu, że skarżącemu nie przysługuje prawo skierowania do sądu administracyjnego skargi na ostateczne orzeczenie dyscyplinarne tylko z tego powodu, że nie rozstrzyga ono jego sprawy merytorycznie, co skutkuje przewlekłością postępowania dyscyplinarnego i występowaniem skutków wiążących się ze statusem obwinionego dyscyplinarnie. Wniósł o: – uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy w całości; – zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych; – skierowanie sprawy na rozprawę; – rozważenie możliwości podjęcia uchwały przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie poszerzonym; – prowadzenie sprawy także pod nieobecność skarżącego lub jego pełnomocnika. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Jak o tym mowa w art. 3 § 3 pkt 2 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują kontrolę sądową. Takim przepisem jest art. 138 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem, od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Przepis ten należy interpretować w taki sposób, że prawo wniesienia skargi przysługuje od: 1) orzeczenia; 2) postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne. To, czy dane rozstrzygnięcie kończyło postępowanie dyscyplinarne jest więc istotne jedynie w odniesieniu do postanowienia. Skarga do sądu administracyjnego przysługuje zaś policjantowi od każdego orzeczenia wydanego w drugiej instancji – bez względu na to, czy kończyło ono postępowanie dyscyplinarne. W odniesieniu do wniosków o skierowanie sprawy na rozprawę i o rozważenie możliwości podjęcia uchwały w składzie poszerzonym, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie ma powodu, aby te wnioski uwzględnić. W odniesieniu do wniosku o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza że w niniejszym postępowaniu nie ma do tego podstawy prawnej. Na marginesie, Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy powinien zbadać, czy skarga została wniesiona w terminie. Nie może tego dokonać Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym postępowaniu – z uwagi na związanie granicami skargi kasacyjnej oraz prawo strony do drugiej instancji. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.