I OSK 2539/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. WSA Tamara Dziełakowska Protokolant: starszy inspektor sądowy Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Narodowego Centrum Badań i Rozwoju od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 410/14 w sprawie ze skargi L. K. na decyzję Dyrektora Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 410/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając skargę L. K., uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Narodowego Centrum Badań i Rozwoju, zwanego dalej "NCBR", z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], oraz decyzję ją poprzedzającą w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Zaskarżoną decyzją Dyrektor NCBR utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], o odmowie L. K. udostępnienia informacji publicznej w części dotyczącej wdrażanego przez Instytut Zaawansowanych Technologii Wytwarzania systemu SIMPLE.ERP. W uzasadnieniu wskazał, że L. K. wnioskiem z dnia 7 października 2013 r. zwróciła się do organu o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej projektu nr POIG.02.03.00-00-040/09 pn. "Rozwój infrastruktury informatycznej i sprzętowo-sieciowej Instytutu dla poprawy zarządzania i transferu technologii", realizowanego przez Instytut Zaawansowanych Technologii Wytwarzania, zwany dalej "IZTW", w ramach Priorytetu II Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka. Wnioskodawca poprosił o udostępnienie takich informacji jak: 1) data złożenia wniosku przez IZTW; 2) data poinformowania IZTW o przyznaniu dotacji; 3) data planowanego i rzeczywistego rozpoczęcia i zakończenia projektu oraz ostateczne rozliczenie dotacji; 4) postanowienia z kontroli/audytów, wykryte błędy/braki/nieprawidłowości, błędy/nieprawidłowości uniemożliwiające rozliczenie poszczególnych części dotacji oraz całej dotacji; 5) kary umowne za nieterminowane wykonanie zadania; 6) nazwa instytucji kontrolującej/przeprowadzającej audyty; 7) planowana i rzeczywista wartość dotacji w podziale na poszczególne zadania, w podziale na poszczególne kategorie wydatków; 8) nazwy i zakres działania wdrożonych modułów programu w ramach systemu Simple; 9) planowany i rzeczywisty czas realizacji wdrożenia poszczególnych modułów programu w ramach systemu Simple. W odpowiedzi na powyższe NCBR, pismem z dnia 23 października 2013 r., nr NCBR/052/17-1/SIP/KZ/13, udostępnił wnioskodawcy informacje dotyczące danych określonych jako punkty od 1-3 oraz od 5-7 przedmiotowego wniosku. Odnosząc się natomiast do informacji z pkt 4 NCBR wskazał, że z uwagi na art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. z 2010 r. Nr 96, poz. 615 ze zm.) wnioskowane dane nie mogą zostać udostępnione, gdyż na podstawie ust. 1 wspomnianego artykułu informacje o wynikach realizacji zadań finansowanych ze środków na naukę mogą być udostępnione wyłącznie przez uprawniony podmiot, który otrzymał środki finansowe na realizację tych zadań. W związku z czym udostępnienie danych, o których mowa w pkt 4 następuje w odrębnym trybie od wskazanego w ustawie o dostępie do informacji. Odnosząc się do żądań zawartych w pkt 8 i 9 organ poinformował wnioskodawcę, że nie jest właścicielem tych danych. Dlatego zwróci się do beneficjenta, tj. IZTW z zapytaniem czy wyraża zgodę na udostępnienie przedmiotowych informacji. Pismem z 23 października 2013 r. organ zwrócił się do IZWT z prośbą o wyjaśnienie, czy informacje dotyczące zakresu wdrażania systemu SIMPLE.ERP mogą zostać udostępnione osobom trzecim. W odpowiedzi IZTW pismem z dnia 2 grudnia 2013 r. poinformował NCBR, że wdrażany w Instytucie system SIMPLE.ERP dotyczył spraw poufnych dla Instytutu, tj. realizacji przez opracowany informatyczny system szczegółowych zadań zaproponowanych przez Instytut wg określonych algorytmów, w tym między innymi rozliczania finansów i kontroli finansowej, zarządzania płacami, czasem pracy pracowników, majątkiem trwałym, ułatwień w prowadzeniu spraw osobowych pracowników, rozliczania ZUS i podatku, wobec czego nie może zostać udostępniony osobom trzecim, gdyż stanowi tajemnicę Instytutu, objętą poufnością bez ograniczenia w czasie. W tej sytuacji organ uznał, że w oparciu o art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwanej dalej "u.d.i.p.", w zw. z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.), zwanej dalej "u.z.n.k.", należy odmówić udostępnienia informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa. Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie L. K. w zakresie odmowy udostępnienia informacji publicznych, określonych w pkt 8 i 9 jej wniosku, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów: - art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP; - art. 10 ust. 2 w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. przez nieudostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem; - art. 5 ust. 2 u.d.i.p. przez uznanie, że zachodzi przesłanka odmowy udostępnienia informacji z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy; - art. 11 ust. 4 u.z.n.k., art. 35 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.) przez uznanie, że dane żądanie w pkt 8 i 9 wniosku zostały skutecznie zastrzeżone jako tajemnica przedsiębiorcy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor NCBR wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 410/14, uwzględniając skargę wskazał, że jak należy rozumieć pojęcie "informacji publicznej". W tym zakresie Sąd oparł się na przepisach prawa (art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g u.d.i.p.) oraz stanowisku orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Wyjaśnił co może składać się na treść informacji publicznej (dokumenty urzędowe, wystąpienia, oceny dokonywane przez organy władzy publicznej bądź podmioty gospodarujące mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (por. wyrok WSA w Kielcach z 25 stycznia 2011 r., II SAB/Ke 41/11). Ponadto wskazał, że art. 5 u.d.i.p. ustala zasady ograniczenia prawa do informacji publicznej, w szczególności ust. 2, ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnice przedsiębiorcy. Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie zawierają definicji tajemnicy przedsiębiorcy. Definicję tajemnicy przedsiębiorstwa zawiera przepis art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Jak wynika z art. 1 przywołanej ustawy, reguluje ona zapobieganie i zwalczanie nieuczciwej konkurencji w działalności gospodarczej, w szczególności produkcji przemysłowej i rolnej, budownictwie, handlu i usługach – w interesie publicznym, przedsiębiorców oraz klientów. Z tego względu cytowana definicja odnosi się do tak oznaczonego celu. Przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się, zgodnie z art. 11 ust. 4 u.z.n.k., nie ujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, handlowe lub organizacyjne przedsiębiorstwa, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazano już, że informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawia wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Pozostanie określonych informacji tajemnicą przedsiębiorstwa wymaga, aby przedsiębiorca podjął działania zmierzające do wyeliminowania możliwości ich dotarcia do osób trzecich w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań. Wśród tych działań wymienia się konieczność poinformowani pracownika o poufnym charakterze wiedzy, techniki, urządzenia. Nie oznacza to jednak, że osoby, które przypadkowo weszły w posiadanej danej informacji, są zwolnione z obowiązku zachowania tajemnicy (por. orzeczenia SN: z 3 października 2000 r., I CKN 304/00, OSNC 2001, nr 4, poz. 59; z 5 września 2001 r., I CKN 1159/00, OSNC 2002, nr 5, poz. 67). Tajemnicę przedsiębiorstwa należy przy tym odróżnić od specjalistycznej wiedzy, chociaż granica pomiędzy taką wiedzą dostępną określonemu kręgowi osób a tajemnicą jest nieostra (por. wyrok SN z 6 czerwca 2003 r., IV CKN 211/01, Lex nr 585877). Z ustaleń dokonanych w rozpoznawanej sprawie wynika, że organ zwrócił się do osób trzecich w celu wypowiedzenia się co do poufności posiadanych dokumentów i wobec braku zgody na ich upowszechnienie odmówił udostępnienia informacji (pkt 8 i 9 wniosku skarżącej). Wniosek zawarty w pkt 8 dotyczył "nazwy i zakresu działania wdrażanych modułów programu w ramach systemu Simple" zaś wniosek w pkt 9 dotyczył "Planowanego i rzeczywistego czasu realizacji wdrażania powyższych modułów programu w ramach systemu Simple". W ocenie Sądu, organ nie wyjaśnił i nie wskazał dlaczego i z jakich powodów żądane w pkt 8 i 9 wniosku informacje objęte są tajemnicą przedsiębiorstwa, tym bardziej, że przedmiotowe projekty realizowane są z publicznych środków. Samo lakoniczne powołanie się na tajemnicę przedsiębiorstwa Sąd ocenia jako niewystarczające. Istotnym składnikiem prawidłowo wydanej decyzji jest jej uzasadnienie. Powinno ono w sposób wyczerpujący informować stronę o motywach, którymi kierował się organ rozstrzygający sprawę. Strona może, bowiem skutecznie bronić swoich interesów tylko w sytuacji, gdy znane są jej kompletne przesłanki powziętej decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a., uzasadnienie decyzji składa się z uzasadnienia faktycznego, zawierającego w szczególności wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej oraz uzasadnienia prawnego, zawierającego wyjaśnienie podstawy decyzji prawnej z przytoczeniem przepisów, które zdecydowały o treści decyzji. Organ musi zatem zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, w tym w szczególności, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za udowodnione. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych bądź prawnych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a w szczególności ich brak, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Pamiętać należy, że wskazane w powyższych przepisach wymogi procesowe dotyczące uzasadnienia decyzji, odnoszą się zarówno do organu I instancji, jak i – na podstawie art. 140 K.p.a. – do organu odwoławczego. Ponadto obowiązek sporządzenia uzasadnienia wiąże się także z wyrażoną w art. 11 K.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć, zwłaszcza tych, które nakładają na strony określone nakazy lub zakazy, względnie ograniczają, jak w niniejszej sprawie, dostęp do informacji publicznej. Postępowanie administracyjne, zgodne z art. 8 K.p.a., powinno być prowadzone w taki sposób by pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa. W ocenie Sądu, samo oświadczenie podmiotu zainteresowanego, że żądane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w sytuacji dysponowania przez dany podmiot publicznymi środkami, wymagają merytorycznej kontroli i oceny zasadności zachowania reguł poufności. Zauważyć też należy, iż uproszczeniem jest zapożyczanie dla potrzeb stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej definicji tajemnicy przedsiębiorstwa zawartej w art. 11 u.z.n.k. Nie można tracić z pola uwagi, że u.z.n.k. reguluje zupełnie inną materię a mianowicie reguły konkurencji u podmiotów rynkowych. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z regułami wolnorynkowymi, ale z dysponowaniem środkami publicznymi. Pozostawianie tych środków poza jakąkolwiek kontrolą informacyjną, z uwagi na zapożyczoną z u.z.n.k. definicję tajemnicy przedsiębiorstwa, może stanowić pole do ewentualnych nadużyć. W ocenie Sądu, to organ winien dokonać oceny, czy istotnie zachodzą przesłanki do uznania, że zastosowanie winien znaleźć przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Odmienna wykładnia prowadzi do akceptacji, że gdy dysponent środków publicznych powoła się na tajemnicę przedsiębiorstwa automatycznie zwolniony zostaje z obowiązku udzielenia informacji publicznej. Reasumując, Sąd uznał, że definicja tajemnicy przedsiębiorstwa i orzecznictwo, odnoszące się do ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (art. 11 u.z.n.k.) może mieć jedynie posiłkowe zastosowanie do ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie może zaś wypaczać art. 61 Konstytucji i stanowić swoistej zapory w transparentności kontroli środków publicznych. Ponownie rozpoznając sprawę organ dokona oceny, czy i w jakim zakresie żądane informacje stanowią informacje publiczne w rozumieniu art. 1 i art. 6 u.d.i.p. Rozważy, czy żądane informacje podlegają wyłączeniu z uwagi na tajemnice przedsiębiorstwa. Decyzje uzasadni zgodnie z wymogami z art. 107 K.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył NCBR, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) przez uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora NCBR i poprzedzającej ją decyzji Zastępcy Dyrektora NCBR i przyjęcie, że organ naruszył przepisy postępowania administracyjnego; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. przez przyjęcie, że organ nie dokonał własnej oceny, czy żądane informacje stanowią informację publiczną, nie wyjaśnił i nie uzasadnili z jakich powodów żądane informacje są objęte tajemnicą przedsiębiorstwa, odwołując się jedynie lakonicznie do pojęcia tajemnicy przedsiębiorstwa, podczas gdy w uchylonej decyzji organ wyjaśnił wnioskodawczyni motywy przemawiające za odmową udostępnienia żądanych informacji, wskazując podstawę prawną wydanej decyzji oraz zawierając w niej uzasadnienie faktyczne i prawne, jak również wyjaśnił motywy przemawiające za uznaniem informacji z pkt 8 i 9 wniosku za tajemnicę przedsiębiorcy; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 i art. 11 K.p.a. przez przyjęcie, że organ wydał decyzję odmawiającą udostępnienia informacji publicznej opierając się tylko na oświadczeniu beneficjenta, bez analizy czy żądane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa; podczas gdy organ dokonał wszechstronnej oceny stanu faktycznego pod kątem ewentualnego, nadania żądanym informacjom charakteru tajemnicy przedsiębiorcy, a motywy przemawiające za nieudostępnieniem tych informacji szczegółowo wyjaśnił w decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera wystarczającego uzasadnienia aby można było odmówić udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa. Skarga skarżącej dotyczyła bowiem informacji dotyczących systemu Simple w zakresie nazwy i zakresu działania wdrożonych modułów programu oraz planowanego i rzeczywistego czasu realizacji wdrożenia poszczególnych modułów. Z udzielonej odpowiedzi przez NCBR wynika zaś, że system Simple dotyczy obsługi przedsiębiorstwa w zakresie jego administrowania. Wskazano bowiem, że program ten ma służyć do realizacji zadań zaproponowanych przez Instytut wg określonych algorytmów, w tym między innymi rozliczania finansów i kontroli finansowej, zarządzania płacami, czasem pracy pracowników, majątkiem trwałym, ułatwień w prowadzeniu spraw osobowych pracowników, rozliczania ZUS i podatku. Przy czym nie wyjaśniono aby tego rodzaju informacje można było zaliczyć do informacji technicznych, technologicznych, organizacyjnych przedsiębiorstwa lub innych informacji posiadających wartość gospodarczą, do których odwołuje się ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (art. 11 ust. 4) w związku z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Co prawda, w skardze kasacyjnej powołano się na aspekt "techniczności" takich informacji, ale nie wykazano na czym polega techniczny charakter takich informacji jak nazwa i zakres działania wdrożonych modułów programu oraz planowany i rzeczywisty czas realizacji wdrożenia poszczególnych modułów systemu Simple. Organ nie wyjaśnił przy tym, czy takie informacje lub ich konkretne części jak nazwa, zakres działania oraz planowany i rzeczywisty czas realizacji modułów z jakich składa się program Simple spełniają ww. wymagania aby w ogóle można było mówić o "tajemnicy przedsiębiorstwa". Ponadto nie wykazano aby informacjom, o jakie wnosiła skarżąca, NCBR nadało klauzulę "poufności", a więc by NCBR podjął niezbędne działania w celu zachowania poufności informacji, o które wnioskowała skarżąca. Poza stosowną kwalifikacją informacji to nadanie takiej klauzuli jest decydujące dla stwierdzenia, że w sprawie mamy do czynienia z "tajemnicą przedsiębiorstwa". W tej sprawie jednak nie wykazano aby w dacie złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej taka tajemnica funkcjonowała w zawnioskowanym przez skarżącą zakresie. W zaskarżonej decyzji wskazano jedynie, że Instytut ma wolę by takie informacje pozostały tajemnicą. Z tej też przyczyny na obecnym etapie postępowania nie ma znaczenia argumentacja skargi kasacyjnej związana z pojęciem tajemnicy przedsiębiorstwa lub przedsiębiorcy jako przesłanki do odmowy udostępnienia informacji publicznej. Ma rację Sąd I instancji, że w powyższym zakresie uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie jest pełne. Sprawa ta bowiem wymagała wykazania przy odmowie udostępnienia informacji publicznej charakteru żądanych informacji. Wbrew stanowisku skargi kasacyjnej tego warunku organ nie zawarł w uzasadnieniu decyzji, co uprawniało Sąd do oceny, że samo lakoniczne powołanie się na tajemnicę przedsiębiorstwa jest niewystarczające. Strona skarżąca kasacyjnie nie podważyła zatem oceny Sądu I instancji, zgodnie którą przy wydaniu decyzji doszło do naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. W tego rodzaju sprawach z uwagi na ich materię uzasadnienie decyzji odgrywa istotną rolę, która pozwala na ocenę prawidłowości podjętego przez organ rozstrzygnięcia o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Brak uzasadnienia spełniającego takie wymagania czyni decyzję wadliwą bo uniemożliwiającą poddania jej kontroli pod względem legalności przez sąd administracyjny. To organ ma bowiem dokładnie wykazać z jakich względów nie mogło dojść do udostępnienia informacji publicznej. Taki wymóg mieści się zatem we wskazywanych przez Sąd I instancji zasadach K.p.a., tj. przekonywania (art. 11 K.p.a.) i pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 K.p.a.). Są to oczywiście bardziej aksjologiczne motywy argumentowania, ale jednak istotne w sytuacji gdy sprawa dotyczy informacji związanych z zaangażowaniem środków publicznych, a więc pochodzących od ogółu obywateli Państwa. Dlatego Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylając decyzje obu instancji. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 1 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 107 § 3, art. 8 i art. 11 K.p.a. nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.