I SA/Kr 590/14

|Sygn. akt I SA/Kr 590/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 lipca 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędzia: WSA Maja Chodacka (spr.), Sędzia: WSA Grażyna Firek, Protokolant: st. ref. Justyna Owczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2014 r., sprawy ze skargi W.B., na interpretację indywidualną Ministra Finansów, z dnia 19 grudnia 2013 r. Nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych - skargę oddala- Zaskarżoną indywidualną interpretacją przepisów prawa podatkowego z dnia 19 grudnia 2013 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej, działający w imieniu Ministra Finansów stwierdził, że stanowisko skarżącego W.B., przedstawione we wniosku z 12 września 2013 r. o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie sposobu ustalenia kosztów uzyskania przychodów przy określaniu dochodu ze zbycia nieruchomości zabudowanej stacją benzynową – jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji wskazano, że w dniu 17 września 2013 r. skarżący złożył wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, w indywidualnej sprawie, m.in. dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sposobu ustalenia kosztów uzyskania przychodów przy określaniu dochodu ze zbycia nieruchomości zabudowanej stacją benzynową. We wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Skarżący jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą. Jednym z rodzajów działalności jest prowadzenie stacji paliw. W okresie trwania współwłasności majątkowej małżeńskiej podatnik wraz z żoną nabył grunt, na którym wybudował stację paliw wraz z lokalem gastronomicznym (dalej: "stacja paliw"). Skarżący od nabywanych na budowę stacji materiałów oraz urządzeń i wyposażenia odliczał podatek naliczony. W skład stacji paliw wchodzą: grunt o pow. 0,94 ha, wiaty, zadaszenia, budynki, plac manewrowy z chodnikiem, parking, zbiorniki i dystrybutory na benzynę i olej napędowy, stacja LPG oraz wyposażenie magazynowe i biurowe, a także wyposażenie lokalu gastronomicznego (piec konwekcyjny, stół chłodniczy, trzon kuchenny, zmywarka, ekspres do kawy, meble). Stacja jest wyposażona w system monitoringu. Stacja działa na zasadzie umowy franczyzowej w ramach sieci Orlen. Z dniem 31 grudnia 2013 r. upływa okres trwania umowy franczyzowej i skarżący nie zamierza jej przedłużyć, natomiast zamierza do końca roku sprzedać całą nieruchomość. Przedmiotem sprzedaży mają być objęte: grunt wraz z zabudowaniami, urządzenia techniczne (zbiorniki paliw, dystrybutory, wyposażenie gastronomiczne). Nie będą przedmiotem transakcji istniejące zapasy towarów handlowych, w tym paliwa (podatnik prowadzi inną stację paliw do której przekaże zapasy towarów i materiałów istniejące w dniu przekazania nieruchomości), należności, zobowiązania, umowa franczyzowa, a także systemy informatyczne do obsługi stacji. Stacja paliw jest zespołem składników majątkowych mogącym funkcjonować samodzielnie. Nabywca stacji będzie mógł kontynuować działalność w zakresie obrotu paliwami, po uprzednim zaopatrzeniu stacji w towary handlowe i materiały. W 2011 r. skarżący zawarł umowę majątkową małżeńską, wyłączająca wspólność majątkową, przy czym oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym. Przed sprzedażą stacji paliw skarżący zamierza dokonać zniesienia współwłasności tej nieruchomości poprzez spłatę na rzecz małżonki jej części. Składniki majątku, o których mowa we wniosku stanowią środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne w prowadzonej działalności gospodarczej. W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie: czy wydatek na spłatę na rzecz małżonki jej udziału w nieruchomości zabudowanej stacją paliw, stanowić będzie koszt uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy związanych z działalnością gospodarczą, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ? Zdaniem skarżącego, wydatki na rzecz żony, stanowiące spłatę jej udziału w majątku wspólnym wykorzystywanym w działalności gospodarczej męża (żona nie prowadzi działalności gospodarczej), poniesione do dnia sprzedaży, powinny stanowić koszty uzyskania przychodów ze sprzedaży stacji paliw, ponieważ stanowią koszty nabycia składników majątkowych związanych z działalnością gospodarczą. Jako podstawę prawną takiego stanowiska wskazano art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 19 grudnia 2013 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej, działający w imieniu Ministra Finansów stwierdził, że stanowisko skarżącego jest nieprawidłowe. Na uzasadnienie takiego stanowiska stwierdzono min., że w przypadku odpłatnego zbycia wskazanych we wniosku składników majątku, stanowiących środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne w prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej, kosztem uzyskania przychodów będzie wartość początkowa gruntu (od którego nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych) oraz budynków i budowli oraz pozostałych środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych pomniejszona o dokonane odpisy amortyzacyjne, które na bieżąco były zaliczane do kosztów uzyskania przychodów. Tym samym koszty nabycia składników majątkowych, będących przedmiotem sprzedaży w całości zostaną zaliczone do kosztów uzyskania przychodów (częściowo pośrednio w formie odpisów amortyzacyjnych, a częściowo w momencie ich sprzedaży). Zatem spłata dokonywana na rzecz małżonki nie może stanowić kosztów uzyskania przychodu przy sprzedaży przedmiotowych składników majątku, bowiem skutkowałoby to zaliczeniem do kosztów uzyskania przychodów dwukrotnie tych samych wydatków. W następstwie powyższego skarżący wniósł do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w odpowiedzi na które Dyrektor Izby Skarbowej działający w imieniu Ministra Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany ww. interpretacji indywidualnej. Na powyższą interpretację skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zarzucił naruszenie: - przepisów prawa materialnego, tj. art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) oraz - przepisów postępowania, tj. art. 14a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) Zdaniem skarżącego, w przedmiotowej sprawie stanowisko organu nie znajduje uzasadnia w przepisach prawa. Jego zdaniem ze sprzedaży nieruchomości wraz z wyposażeniem wykorzystywanej w działalności gospodarczej uzyska przychód z działalności gospodarczej określony w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym osób fizycznych. Aby jednak mógł taki przychód osiągnąć, zmuszony jest najpierw uregulować sytuację prawną tej nieruchomości w ten sposób, aby zostać jedynym właścicielem. Wymóg ten stał się konieczny ze względu na fakt zniesienia w 2011 r. ustroju małżeńskiego, co spowodowało powstanie w miejsce współwłasności łącznej, współwłasności w części ułamkowych. Zatem, zdaniem skarżącego, nie można uznać za prawidłowe twierdzenia organu jakoby konieczność spłaty części ich wartości na rzecz małżonki, niezależnie od ustroju majątkowego istniejącego pomiędzy małżonkami nie miała wpływu na sposób ustalenia dochodu z odpłatnego zbycia składników majątkowych. Zastosowanie zdaniem skarżącego znajdują regulacje art. 197, 207 i 209 Kodeksu cywilnego. Stosownie natomiast do art. 8 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychody ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa w udziale w zysku. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku są równe. W ocenie skarżącego, skoro wykorzystywana do działalności gospodarczej nieruchomość stanowiła współwłasność w częściach ułamkowych (po 1/2), to w momencie jej sprzedaży korzyści z tego uzyskane nie mogłyby stanowić wyłącznie jego przychodów. Zdaniem skarżącego spłata na rzecz żony, stanowi dla niego nowy, niezależny od poniesionych wcześniej na nabycie nieruchomości wydatek, który nie stanowił kosztu uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne ponieważ nie został wcześniej poniesiony. Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżący powołał interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej z 8 czerwca 2010 r., nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego uchyla taką interpretację (art. 146 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) w przeciwnym razie, skargę oddala (art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego polega między innymi na tym, że właściwy organ interpretujący ocenia tylko i wyłącznie stan faktyczny (lub zdarzenie przyszłe) przedstawiony przez wnioskodawcę oraz wyrażoną przez niego ocenę prawną – art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej. Nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się jedynie do analizy okoliczności podanych we wniosku. Ponadto, zgodnie z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej interpretacja indywidualna musi zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Uzasadnienie to musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie znajdują zastosowanie określone przepisy, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd zasługuje lub nie zasługuje, na uwzględnienie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że zaskarżona interpretacja pod względem formalnym została wydana prawidłowo. Organ podatkowy wydał interpretację na tle stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez skarżącego. Uzasadnił ponadto swoje stanowisko, stosownie do treści art. 14 c § 2 Ordynacji podatkowej. Jednocześnie Sąd stwierdza, że w sprawie nie doszło do zarzucanego w skardze naruszenia przez organy podatkowe art. 14a Ordynacji podatkowej. Zgodnie z jego treścią minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej, dokonując w szczególności jego interpretacji, przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów oraz Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (interpretacje ogólne). Natomiast art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, wskazuje, że minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego. Dyrektor Izby Skarbowej, działający w imieniu Ministra Finansów, wydał zaskarżoną interpretację indywidualną na podstawie art. 14b Ordynacji podatkowej. Nie mógł zatem więc naruszyć art. 14a Ordynacji podatkowej, gdyż przepis ten nie znajduje zastosowania w postępowaniu dotyczącym wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Pozostaje zatem ocena, czy stanowisko organu podatkowego jest prawidłowe w zakresie zastosowania i wykładni przepisów prawa materialnego, przy czym spór między stronami sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w okolicznościach przedstawionych we wniosku wydatek na spłatę na rzecz małżonki jej udziału w nieruchomości zabudowanej stacją paliw, stanowić będzie koszt uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy związanych z działalnością gospodarczą, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 (pozarolnicza działalność gospodarcza), uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Stosownie natomiast do treści art. 14 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej składników majątku będących: - środkami trwałymi, - składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1.500 zł, - wartościami niematerialnymi i prawnymi, ujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w tym także przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wymienionych w lit. b), spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub udziału w takim prawie nieujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 24 ust. 2 zdanie drugie i pkt 1 ww. ustawy, dochodem z odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, wykorzystywanych na potrzeby działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej, jest przychód z odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. b), a w pozostałych przypadkach dochodem lub stratą jest różnica między przychodem z odpłatnego zbycia a wartością początkową wykazaną w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem pkt 2, powiększona o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od tych środków i wartości. Ponadto zgodnie z art. 22 ust. 1 ww. ustawy, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Zatem aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodu musi spełniać łącznie następujące przesłanki: musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu, nie może być wymieniony w art. 23 ww. ustawy, wśród wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów oraz musi być należycie udokumentowany. Jak słusznie wskazał organ kosztami uzyskania przychodów są zatem wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tychże kosztów. Przy czym związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku, a osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła powinien sprowadzać się do tego, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Zauważyć przy tym należy, iż koszty uzyskania przychodów nie są kosztami uzyskania jakichkolwiek przychodów, lecz zawsze związane są z uzyskaniem przychodu z konkretnego źródła. Koszty uzyskania przychodu z danego źródła pomniejszają przychody z tego właśnie źródła. Koszty te są zatem ściśle i funkcjonalnie przyporządkowane do danego źródła przychodów. Zgodnie natomiast z art. 23 ust. 1 ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodu wydatków na: - nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów, - nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a) środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części, - ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych, wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d), oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia. Jak wynika z powołanych przepisów, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości gruntowej wraz z prawem własności znajdujących się na nim budynków i budowli, a także innych urządzeń i składników majątku stanowiących środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne w prowadzonej działalności gospodarczej kosztem uzyskania przychodów będzie: wartość początkowa budynków, budowli i ww. innych składników majątku wykazana w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych pomniejszona o dokonane odpisy amortyzacyjne, czyli kwota stanowiąca niezamortyzowaną część wartości tych środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych oraz wartość początkowa gruntu, od którego, zgodnie z art. 22c pkt 1 ww. ustawy nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych. Odnosząc cyt. wyżej przepisy do stanu faktycznego niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż w przypadku odpłatnego zbycia wskazanych we wniosku składników majątku, stanowiących środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne w prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, kosztem uzyskania przychodów będzie wartość początkowa gruntu (od którego nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych) oraz budynków i budowli oraz pozostałych środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych pomniejszona o dokonane odpisy amortyzacyjne, które na bieżąco były zaliczane do kosztów uzyskania przychodów. Tym samym – jak trafnie wskazał organ - koszty nabycia składników majątkowych, będących przedmiotem sprzedaży w całości zostaną zaliczone do kosztów uzyskania przychodów (częściowo pośrednio w formie odpisów amortyzacyjnych, a częściowo w momencie ich sprzedaży). Zatem spłata dokonywana na rzecz małżonki nie może stanowić kosztów uzyskania przychodu przy sprzedaży przedmiotowych składników majątku, bowiem skutkowałoby to zaliczeniem do kosztów uzyskania przychodów dwukrotnie tych samych wydatków. Wynika to min. z tego, że jakkolwiek na podstawie art. 31 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (Dz.U. Nr 9, poz. 59) przedmioty majątkowe nabyte w czasie trwania małżeństwa stanowią majątek wspólny, to w przypadku wykorzystywania ich na potrzeby działalności gospodarczej prowadzonej przez jednego z małżonków do kosztów uzyskania przychodów z tej działalności zaliczane są odpisy amortyzacyjne od całej wartości początkowej tych składników. Sąd podkreśla, że spłata na rzecz żony skarżącego nie może stanowić kosztów uzyskania przychodu prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, również z tego powodu, że nie stanowi ona wydatku poniesionego tytułem uzyskania przychodu z prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, ani tytułem zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów jakie przynosi prowadzone przez niego przedsiębiorstwo. Obowiązek poniesienia tego wydatku jest bowiem skutkiem łączących małżonków stosunków osobistych. Zapłacona małżonce kwota stanowić będzie zatem wydatek na cele osobiste skarżącego i nie jest związana z uzyskiwaniem przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej, bądź też z zachowaniem lub zabezpieczeniem tego źródła przychodu. Wbrew stanowisku skarżącego istnieje też możliwość sprzedaży stacji potencjalnemu nabywcy w ten sposób, że każdy z małżonków dokona jednoczesnej sprzedaży przysługujących im udziałów w jej własności. Odnosząc się do wyrażonego w skardze stanowiska , że spłata na rzecz żony jej udziału w nieruchomości zabudowanej stacją paliw, będącej przedmiotem sprzedaży, stanowi dla skarżącego nowy, niezależny poniesionych wcześniej na nabycie nieruchomości wydatek, który nie stanowił kosztu uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne ponieważ nie został wcześniej poniesiony, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na skargę. Jak słusznie wskazał organ możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu, uzależniona jest od całościowej oceny tego, czy w świetle obowiązujących przepisów oraz wszystkich występujących w sprawie okoliczności, poniesiony wydatek stanowi koszt uzyskania przychodu. Nie jest zatem wystarczające wykazanie samego faktu poniesienia wydatku. W badanej sprawie koszty nabycia składników majątkowych, będących przedmiotem sprzedaży w całości zostaną zaliczone do kosztów uzyskania przychodów (częściowo pośrednio w formie odpisów amortyzacyjnych, a częściowo w momencie ich sprzedaży). Natomiast obowiązek spłaty małżonki w związku ze zniesieniem wspólności majątkowej małżonków jest skutkiem łączących małżonków stosunków osobistych i nie będzie miało wpływu na określanie dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy związanych z działalnością gospodarczą. Odnosząc się do przywołanej przez skarżącego indywidualnej interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej z 8 czerwca 2010 r., nr [...] Sąd stwierdza, że dotyczy ona innego stanu faktycznego niż ten zaistniały w badanej sprawie, tj. sprzedaży lokalu niewykorzystywanego w działalności gospodarczej. Przez to przywoływanie jej przez skarżącego na poparcie jego stanowiska jest bezzasadne. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.