II GSK 2563/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Robotowska (spr.) Sędzia NSA Joanna Zabłocka Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Protokolant asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 3 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Go 281/14 w sprawie ze skargi "F." Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatów do gier o niskich wygranych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G.; 2. zasądza od "F." Spółki z o.o. w W. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w R. 430 (czterysta trzydzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 3 lipca 2014 r., po rozpoznaniu skargi "F." Spółki z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] lutego 2014 r. w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatów do gier o niskich wygranych, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia [...] września 2013 r., stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu oraz orzekł o kosztach postępowania sądowego. I Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy: W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] marca 2010 r. w punkcie gier na automatach o niskich wygranych, funkcjonariusze celni ustalili, że na znajdujących się w lokalu automatach wartość maksymalnej stawki w jednej grze jest wyższa od stawki określonej w art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201 poz. 1540 ze zm.; dalej u.g.h. lub ustawa o grach hazardowych). Okoliczność tę potwierdziła także opinia sporządzona przez biegłego sądowego. Wobec powyższego Naczelnik Urzędu Celnego w Z. (dalej: organ pierwszej instancji) uznał, iż badane automaty nie spełniają wymogów określonych w art. 129 ust. 3 u.g.h. i w związku z treścią art. 23a ust. 7 u.g.h. decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. cofnął poświadczenia rejestracji automatów A. o nr fabrycznym [...] i A. o nr fabrycznym [...]. Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w R. (dalej: Dyrektor IC) uchylił w całości powyższe rozstrzygnięcie. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] września 2013 r. cofnął poświadczenie rejestracji spornych automatów. W uzasadnieniu wskazał, że w przeprowadzonych w Wydziale Laboratorium Celne Izby Celnej w P. (dalej: Jednostka Badająca) opiniach z badań sprawdzających spornych automatów, stwierdzono szereg nieprawidłowości, tj. przekroczenie maksymalnej stawki za grę, niespełnienie warunku, o którym mowa w art. 18 ust. 1 u.g.h. w zakresie wartości wygranej niższej od wpłaconej stawki, niespełnienie wymogu wyposażenia w system trwałej rejestracji i zapamiętywania danych, niezapewnienie warunku zabezpieczenia liczników elektromechanicznych przed próbą zmiany wskazań. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Dyrektor IC utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż Jednostka Badająca upoważniona przez Ministra Finansów (nr upoważnienia [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r.), w dniach [...] czerwca 2013 r. oraz [...] lipca 2013 r. – czyli w datach wydania Opinii z Badań Sprawdzających nr [...] oraz nr [...], znajdowała się (i nadal znajduje się) w wykazie jednostek badających upoważnionych do badań technicznych automatów i urządzeń do gier ogłoszonym przez Ministra Finansów. Zdaniem Dyrektora IC brak jest zatem podstaw do kwestionowania wydanej przez Jednostkę Badającą opinii. Organ stwierdził też, że nie jest właściwy do ewentualnego badania ważności upoważnień do wykonywania badań technicznych automatów i urządzeń do gier, których udziela Minister Finansów. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem Spółka wywiodła skargę wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji, jako sprzecznych z prawem. Zarzuciła m.in. błędną wykładnię przepisów polegającą na przyjęciu, że o posiadaniu przez dany podmiot statusu jednostki badającej decyduje stanowisko Ministra Finansów i publikowana na stronie Ministerstwa Finansów lista jednostek badających, pomimo istnienia dowodów świadczących o tym, że Jednostka Badająca, która przeprowadziła badanie spornych automatów z dniem 14 lipca 2012 r. utraciła – z mocy samego prawa – upoważnienie do przeprowadzania badań technicznych automatów i urządzeń do gier. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IC wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację prezentowaną w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 212, dalej: p.p.s.a.), uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą i stwierdził, że rejestracja automatu może być cofnięta przed jej wygaśnięciem, o ile urządzenie nie spełnia warunków określonych w ustawie, a tym samym certyfikat jego legalności budzi wątpliwości i wymaga weryfikacji. Sąd podkreślił, że tylko jednostka badająca upoważniona przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, spełniająca warunki o których mowa w art. 23f u.g.h., może w badaniu sprawdzającym ustalić, czy automat do gier spełnia warunki określone w ustawie. Zdaniem Sądu pierwszej instancji w sprawie kwestią wymagającą rozstrzygnięcia jest to, czy w postępowaniu dotyczącym cofnięcia poświadczenia rejestracji automatu organ celny – w związku z zarzutem skarżącej – powinien ustalić, czy Izba Celna w P. (jednostka badająca w sprawie) przedstawiła w ustawowym terminie Ministrowi Finansów właściwy certyfikat akredytacji adekwatny do badań urządzeń elektronicznych, elektromechanicznych lub mechanicznych, jakimi z racji definicji ustawowej są automaty o niskich wygranych, czy też organ zwolniony jest z tego działania z uwagi na to, że Izba Celna figuruje w wykazie jednostek upoważnionych do badań technicznych umieszczonego przez Ministra Finansów na stronie internetowej urzędu obsługującego Ministra. WSA wskazał, że stosownie do wymogów określonych w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz innych ustaw (Dz. U. Nr 134, poz. 779; dalej: ustawa zmieniająca), jednostki badające, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej, były obowiązane, pod rygorem wygaśnięcia upoważnienia, do przedłożenia Ministrowi Finansów dokumentów, o których mowa w art. 23f ust. 2 pkt 2-4 u.g.h. W aktach sprawy brak jest informacji, czy Jednostka Badająca w terminie do 14 lipca 2012 r. wykonała we właściwy sposób obowiązek przedłożenia Ministrowi Finansów takich dokumentów i tym samym pozostała jednostką badającą upoważnioną przez Ministra Finansów do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Sąd pierwszej instancji zauważył również, że uznanie, że przepisy art. 129 ust. 1 i ust. 3 u.g.h. znajdują zastosowanie do automatów zarejestrowanych przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych, wymaga rozważania kwestii niepodniesionej w sporze, a kluczowej dla rozstrzygnięcia sprawy, a mianowicie, czy wskazane przepisy mogą mieć charakter techniczny w rozumieniu norm Dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.1998.204.37 ze zm.; dalej: dyrektywa 98/34/WE). Zdaniem Sądu, powinny to uczynić organy celne, gdyż mają ku temu odpowiednie kompetencje i narzędzia do ustalenia ewentualnego oddziaływania tych przepisów na zachowania użytkowników (grających) i podmiotów urządzających gry. WSA stwierdził, że okoliczności te nie zostały w sprawie wyjaśnione, a stanowią niejako warunek wstępny rozważań dotyczących tego, czy badany automat spełnia albo narusza warunek określony w art. 129 ust. 3 u.g.h. WSA stwierdził ponadto, że organ celny nie wyjaśnił sprzeczności zachodzącej między stanem automatu z dnia z rejestracji (stwierdzeniem zgodności działania automatu z przepisami poprzednio obowiązującej ustawy), a jego stanem z dnia badania przez jednostkę badawczą. Z dowodów przeprowadzanych w sprawie nie wynika jednak ingerencja w mechanizm automatu lub uszkodzenie plomb. Zdaniem Sądu pierwszej instancji konieczność ustalenia opisanych wyżej okoliczności świadczy o wadliwości przeprowadzonego postępowania, a w konsekwencji o naruszeniu zasad określonych w art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; dalej: o.p.), mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co prowadziło do uchylenia decyzji obu instancji. II Skargę kasacyjną złożył Dyrektor Izby Celnej w R., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie, że organy celne prowadziły postępowanie z naruszeniem przepisów art. 122 i art. 187 § 1 o.p., w szczególności zaś nie wyjaśniły wszystkich okoliczności faktycznych niezbędnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia, zarówno w zakresie oceny prawidłowości dowodu z opinii biegłego, jak również w zakresie obowiązku ustalenia faktów niezbędnych dla prawidłowej oceny potencjalnej techniczności zastosowanego przepisu art. 129 ust. 3 u.g.h., co miało wpływ na wynik sprawy; 2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 23a ust. 7 w zw. z art. 129 ust. 3 u.g.h. poprzez błędne przyjęcie, że ustalony stan faktyczny nie pozwala na ich zastosowanie w sprawie, co doprowadziło do uchylenia decyzji niewadliwej. Dyrektor IC w uzasadnieniu podniósł, że upoważnienie, jakie posiada Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w P. udzielone zostało przez Ministra Finansów w dniu [...] kwietnia 2011 r., w oparciu o obowiązujące wówczas przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r., w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych (Dz. U. Nr 102, poz. 946 z późn. zm.) i obejmuje swym zakresem uprawnienie do przeprowadzania badań automatów lub urządzeń do gier i sporządzania opinii technicznych. W związku z wejściem w życie z dniem 14 lipca 2011 r. ustawy zmieniającej, zmianie uległy, m.in. uregulowania w zakresie udzielania przez Ministra Finansów upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Stosownie do art. 12 ust. 2 tej ustawy, na podmioty te został nałożony obowiązek złożenia Ministrowi Finansów, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ww. ustawy, dokumentu określonego w art. 23 f ust. 2 pkt 1 ustawy zmienianej oraz w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ww. ustaw, dokumentów, o których mowa w art. 23f ust. 2 pkt 2-4 ustawy zmienianej, pod rygorem wygaśnięcia udzielonego upoważnienia. Jak wskazał autor skargi kasacyjnej, Jednostka Badająca zrealizowała ten obowiązek przedkładając Ministrowi Finansów poświadczoną notarialnie kopię certyfikatu akredytacji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. oraz oryginały dokumentów, o których mowa w art. 23f ust. 2 pkt 3-4 ustawy o grach hazardowych. "F." Spółka z o.o. z siedzibą w W. nie skorzystała z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Kontroli instancyjnej sprawowanej w jej granicach poddany został wyrok Sądu pierwszej instancji uchylający decyzje organów celnych obu instancji z powodu naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 o.p. poprzez zaniechanie ustalenia, czy Jednostka Badająca spełnia wszystkie wymogi ustawowe przewidziane dla jednostek upoważnionych do wykonywania badań technicznych automatów i urządzeń do gier oraz poprzez niewyjaśnienie, czy przepisy art. 129 ust. 1 i ust. 3 u.g.h. mają charakter przepisów technicznych w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że ustalony stan faktyczny nie pozwalał na zastosowanie art. 23a ust. 7 w zw. z art. 129 ust. 3 u.g.h. Sąd pierwszej instancji zgodził się bowiem ze stanowiskiem Spółki, że jednostką badającą automaty i urządzenia do gier może być nie tyle podmiot posiadający udzieloną akredytację na "cokolwiek", lecz tylko akredytację z zakresem adekwatnym do badań urządzeń mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych jakimi są automaty o niskich wygranych. W ocenie Spółki, który to pogląd WSA zaakceptował, Laboratorium Celne Izby Celnej w P. nie spełniało warunków do prowadzenia badań w kierunku kontroli poprawności działania automatów do gier z uwagi na brak akredytacji adekwatnej zakresowo do tego rodzaju badań. Spółka podniosła, iż Jednostka Badająca nie przedłożyła w terminie do dnia 14 lipca 2012 r. stosownej akredytacji, przez co cały proces badania automatów i wydane na tej podstawie decyzje cofające rejestrację, dotknięte są wadą w istocie dyskwalifikującą tenże dowód. Następstwem braku odpowiedniej akredytacji są również, podnoszone przez Spółkę, uwagi o nieprawidłowościach w postępowaniu dowodowym w sprawie (powierzenie sporządzenia opinii nieuprawnionej Jednostce Badającej). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe stanowisko nie jest trafne. Podstawę materialnoprawną skontrolowanych przez Sąd pierwszej instancji decyzji stanowił art. 23a ust. 7 u.g.h. W myśl tego przepisu naczelnik urzędu celnego, w drodze decyzji cofa rejestrację przed jej wygaśnięciem, jeżeli zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie. Cofnięcie rejestracji wymaga przeprowadzenia badania sprawdzającego, które wykonuje, zgodnie z art. 23b ust. 3 u.g.h., jednostka badająca upoważniona do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Stosownie do treści art. 23f u.g.h. to minister właściwy do spraw finansów publicznych udziela jednostce badającej, spełniającej warunki określone w ust. 1 przywołanego przepisu, upoważnienia do przeprowadzania badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych udzielenie upoważnienia jednostce badającej jest aktem wewnętrznym Ministra Finansów, zarówno samo udzielenie upoważnienia, jak i wybór jednostki wynikają z samodzielnych uprawnień Ministra i mieszczą się w zakresie wykonywania przez ten organ zadań i jego bieżącej działalności (por. wyroki WSA w Białymstoku: z dnia 2 września 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 566/14, z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 366/13, wyrok postanowienie WSA w W. z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 113/12; publ. CBOSA). Z zacytowanej przez Sąd pierwszej instancji w całości regulacji prawnej obejmującej postępowanie w sprawie udzielenia upoważnienia jasno wynika, że udzielane ono jest na wniosek jednostki badającej i brak jest podstaw prawnych do przyjęcia, że upoważnienie stanowi decyzję administracyjną. Natomiast odmowa udzielenia upoważnienia lub jego cofnięcie następuje w drodze decyzji administracyjnej (odpowiednio art. 23f ust. 4 i ust. 5 u.g.h.). Upoważnienie do badań technicznych automatów i urządzeń do gier jest udzielane na okres nie dłuższy niż upływ terminu ważności akredytacji (art. 23f ust. 3 u.g.h.). W tym miejscu należy podkreślić, że w postępowaniu dotyczącym cofnięcia rejestracji istotne jest, czy dana jednostka badająca posiada stosowne upoważnienie. Natomiast w postępowaniu tym nie bada się przesłanek określonych w art. 23f u.g.h., są to bowiem przesłanki, jakie musi spełnić jednostka badająca, aby uzyskać upoważnienie Ministra Finansów i są one badane w postępowaniu dotyczącym udzielenia upoważnienia. Skoro Minister Finansów udzielił Wydziałowi Laboratorium Celne Izby Celnej w P. stosownego upoważnienia, organ celny nie ma kompetencji do kontroli prawidłowości oceny dokonanej przez Ministra Finansów w zakresie udzielonego upoważnienia, tj. spełniania przez Jednostkę Badającą przesłanek, o których mowa w art. 23f u.g.h. Innymi słowy, o tym, czy dana jednostka badająca jest rzeczywiście upoważniona decyduje treść upoważnienia oraz okoliczność, czy nie upłynął okres, na który zostało ono udzielone, albo czy nie została wydana decyzja o cofnięciu upoważnienia. Zgodnie z art. 23f ust. 6 u.g.h. minister właściwy do spraw finansów publicznych podaje do publicznej wiadomości, na stronie internetowej urzędu obsługującego tego ministra, wykaz jednostek badających upoważnionych do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Pozwala to stronie postępowania w przedmiocie rejestracji czy też cofnięcia rejestracji automatu do gier na zweryfikowanie, czy jednostka, która wykonała lub ma wykonać na zlecenie organu celnego badanie jest jednostką upoważnioną do przeprowadzenia tego badania w rozumieniu wyżej omówionych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela poglądu wyrażonego przez Sąd pierwszej instancji, że Spółka może żądać, by organ celny weryfikował udzielone przez Ministra Finansów Jednostce Badającej upoważnienie do badań technicznych automatów. Żaden przepis prawa nie uprawnia organu celnego ani do weryfikacji upoważnienia, ani też do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania w tym przedmiocie do ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Uchylając decyzje organów obu instancji WSA stanął na stanowisku, że obowiązkiem organu celnego prowadzącego postępowanie w przedmiocie cofnięcia rejestracji było ustalenie, czy Jednostka Badająca, która przeprowadziła badania kontrolne "w terminie do dnia 14 lipca 2012 r. wykonała we właściwy sposób obowiązek przedłożenia Ministrowi Finansów dokumentów, o których mowa w art. 23f ust. 2 pkt 2 – 4 u.g.h. i tym samym pozostała jednostką badającą upoważnioną przez Ministra Finansów do badań technicznych automatów i urządzeń do gier". WSA nie wyjaśnił jednak, na czym miałoby polegać badanie przez organ celny "wykonania we właściwy sposób" obowiązku określonego w art. 12 ust. 2 ustawy zmieniającej i na jakiej podstawie prawnej i w jakim zakresie organ celny miałby tę okoliczność weryfikować. Nie wskazał również, jak należy usunąć wadliwość uchylonych decyzji, a zatem, czy organ celny powinien zwrócić się o przedłożenie stosownych dokumentów do jednostki, która przeprowadziła badanie sprawdzające automatu do gier, czy też do Ministra Finansów i w oparciu o jaką podstawę prawną miałoby to nastąpić. Naczelny Sąd Administracyjny prezentuje stanowisko, że w sytuacji, gdy badania sprawdzającego spornych automatów do gier dokonała Jednostka Badająca posiadająca upoważnienie Ministra Finansów i umieszczona w dacie badania w wykazie jednostek, o którym mowa w art. 23f ust. 6 u.g.h., nie doszło do naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 o.p. poprzez zaniechanie weryfikacji (aktualności) upoważnienia. Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał za usprawiedliwione zarzuty skargi kasacyjnej wskazujące na błędne stanowisko Sądu pierwszej instancji co do niewyjaśnienia przez organy celne wszystkich okoliczności faktycznych niezbędnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy w zakresie oceny prawidłowości dowodu z opinii Jednostki Badającej. Usprawiedliwione są także zarzuty dotyczące drugiej przyczyny uchylenia decyzji organów obu instancji odnoszącej się do konieczności dokonania ustaleń co do technicznego charakteru art. 129 ust. 1 i ust. 3 u.g.h. Według pierwszego z powołanych przepisów działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. W myśl natomiast art. 129 ust. 3 u.g.h. przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł. Zacytowane przepisy umieszczone są w rozdziale 12 ustawy o grach hazardowych – Przepisy przejściowe i dostosowujące. Ta uwaga jest o tyle istotna, że Sąd pierwszej instancji uchylając decyzje odwołał się do uzasadnienia wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 19 lipca 2012 r. wydanego w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11. Z uzasadnienia tego wyroku wynika, że pozostawiona sądowi krajowemu ocena, czy przepisy przejściowe ustawy o grach hazardowych, określone przez Trybunał jako przepisy potencjalnie techniczne, są w istocie technicznymi, wymaga uprawdopodobnienia hipotezy, że te przepisy mogą mieć istotny wpływ na właściwości i obrót produktem (automatami do gry). Ocena ta ma mieć zatem charakter ogólny i abstrakcyjny, w tym sensie, że odnosić się ma do określonych przepisów ustawy w oderwaniu od ich zastosowania w konkretnej, indywidualnej sprawie i polegać na apriorycznym rozważeniu prawdopodobieństwa ich istotnego wpływu np. na obrót automatami do gry w skali ogólnorynkowej. Ocena technicznego charakteru przepisu ustawy nie może być relatywizowana do sytuacji faktycznej rozpatrywanej sprawy. Nie wymagała więc prowadzenia postępowania dowodowego w indywidualnej sprawie administracyjnej, a jedynie oceny jurydycznej przepisu przy uwzględnieniu całokształtu wiedzy dotyczącej wpływu badanego uregulowania na sprzedaż automatów do gier o niskich wygranych. W związku z tym należy uznać za trafne zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia art. 145 § 1 p. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122 oraz art. 187 § 1 o.p., bowiem Sąd pierwszej instancji niesłusznie zarzucił organom zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w kwestii technicznego charakteru art. 129 ust. 1 i 3 u.g.h. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. ponownie rozpoznając sprawę weźmie pod uwagę zaprezentowane powyżej stanowisko. Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt. 1 sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a.